Choroby rogówki

Rogówka jest zewnętrzną warstwą pokrywającą gałkę oczną z przodu. Dzięki specjalnej strukturze spełnia kilka ważnych dla oczu funkcji: zapewnia prawidłowe ogniskowanie promieni na soczewce, mechanicznie chroni wewnętrzne otoczenie oka, służy jako filtr przed promieniowaniem UV. Choroby rogówki z konieczności wpływają na jakość widzenia.

Pomimo tego, że rogówka jest przezroczysta (w przeciwieństwie do twardówki, która rozrywa grzbiet gałki ocznej) i wydaje się raczej prosta w budowie, w rzeczywistości składa się z kilku warstw funkcjonalnych. Istnieją trzy główne warstwy i dwie cienkie warstwy, które znajdują się między nimi.

Płyn łzowy pomaga skutecznie funkcjonować rogówce, która stale spłukuje ją z zewnątrz. Z każdym mrugnięciem, łzy są równomiernie rozłożone na powierzchni, zapewniając jej czystość i gładkość. Zwilżona rogówka lepiej zapobiega infekcjom i szybciej się regeneruje.

Choroby rogówki oka mogą wystąpić z wielu powodów:

  • Uraz - z niewielkimi obrażeniami lub zadrapaniami zwykle leczy się sam. Głębsze uszkodzenie prowadzi do bliznowacenia i dalszego zmętnienia tej błony, co powoduje zmniejszenie widzenia. Przy głębokim urazie pacjent odczuwa ból, podrażnienie i stan zapalny w oku, wrażliwość na światło, widzenie się zaciera, mdłości, ogólne osłabienie.
  • Alergia - rogówka jako zewnętrzna warstwa jest miejscem kontaktu wzrokowego z alergenami, to tutaj występuje reakcja zapalna immunologiczna. Dotyczy to szczególnie wiosennych alejek. Objawy choroby obejmują zaczerwienienie, swędzenie, pieczenie, obfite łzawienie i obrzęk rogówki.
  • Niezakaźne stany zapalne, które są spowodowane niewielkimi urazami, soczewkami kontaktowymi, nie wybranymi rozmiarami lub ich zbyt długim zużyciem.
  • Infekcyjne zapalenie - bakterie, wirusy, grzyby lub pasożyty powodują, że zakaźne zapalenie rogówki jest najczęstszą chorobą rogówki.
  • Suche oczy - niedostateczna ilość płynu łzowego z gruczołową chorobą gruczołu powoduje, że warstwa rogówki wysycha, staje się podatna na uszkodzenia i infekcje. Najbardziej uderzającym objawem tego stanu jest uczucie obcego ciała lub piasku w oczach. Ponadto, oczy bolą i rumienią się, prawdopodobnie wyglądają na patologiczne odpięcie.

Wszystkie patologie rogówki można połączyć w kilka grup: zapalenie rogówki, dystrofię, naruszenie geometrii i wielkości, nowotwory.

Keratyty

Zapalenie rogówki może wywołać infekcję bakteryjną, wirusową lub grzybiczą.

Klasyfikacja jest dość obszerna i obejmuje:

  • metoda dystrybucji (egzogenna lub endogenna);
  • oczywiście (ostry i przewlekły);
  • głębokość obrażeń (powierzchnia i głębokość);
  • charakter zapalenia (ropny i nie-ropny);
  • obszar uszkodzenia (centralny, peryferyjny);
  • forma (punkt, moneta, gałąź);
  • wynik (z unaczynieniem i bez niego).

Zapalenie rogówki zwykle występuje z zespołem rogówki:

  • występuje światłowstręt, łzawienie, kurcz powiek;
  • ekspansja naczyń krwionośnych rąbka, która objawia się w postaci korony o fioletowym odcieniu wokół rogówki;
  • zmętnienie rogówki, utrata połysku, tworzenie nacieku, którego kolor zależy od etiologii choroby;
  • zmniejszona wrażliwość rogówki;
  • powstawanie wrzodów i martwiczych obszarów na powierzchni zewnętrznej warstwy.

Na zdjęciu martwicze opryszczkowe zapalenie rogówki przed i po leczeniu

Jest to jedna z najczęstszych infekcji wirusowych w oku. Może powstać w wyniku pierwotnej infekcji wirusem herpes simplex lub nawrotem infekcji uśpionej. Przepływa jak nabłonkowe zapalenie rogówki z owrzodzeniem i unaczynieniem rogówki, zmniejszeniem jej wrażliwości. Zwykle cierpią nie tylko oczy, ale także błony śluzowe innych części ciała. Na rogówce pojawiają się punktowo szaro-białe pęcherzyki z naciekami, które można otworzyć i odsłaniać owrzodzenie, występuje rozproszone zmętnienie rogówki. Punktowe zmiany mogą się łączyć, tworząc rozgałęziony obraz "podeszwowego" zapalenia rogówki. Kiedy zmiana pogłębia się, zapalenie rogówki staje się tarczowate, a wady z powierzchni znikają. Głębokie opryszczkowe zapalenie rogówki zwykle towarzyszy zapaleniu tęczówki (zapalenie tęczówki i ciała rzęskowego). Takie choroby mają trwały i długotrwały przebieg. Leczenie opiera się na terapii antywirusowej i patogenetycznej. W trakcie są maści i krople z acyklowirem, jego postaci układowych, a także preparaty patogenetyczne interferonu i innych środków immunostymulujących.

Powstałe rany można leczyć roztworem 1% alkoholu o jaskrawej zieleni i lekami reparacyjnymi - Solcoseryl, Actovegin, Korneregel. Znieczulenie wykonuje się za pomocą kropelek o działaniu przeciwzapalnym - Diclofenac, Naklof, Diclof, Indocolier. Alergiczne objawy są eliminowane za pomocą kropli antyhistaminowych.

Infekcja rogówki może wywołać neurogenne zapalenie rogówki, ponieważ wirus opryszczki wpływa na włókna nerwu trójdzielnego. Powstaje neuroparalityczne zapalenie rogówki, objawiające się brakiem wrażliwości rogówki.

Bakteryjne zapalenie rogówki

Z zewnątrz rogówka koliduje z różnymi środkami bakteryjnymi. Zapalenie rogówki najczęściej wywoływane jest przez pneumokoki, diplokoki, gronkowce, paciorkowce, gonokoki, Pseudomonas aeruginosa. Pod ich działaniem rogówka ulega uszkodzeniu, co ma postać pełzających owrzodzeń. Rozlewają się po powierzchni rogówki i na jej grubość. Dzieje się to dość szybko i, na przykład, przy zapaleniu rogówki Pseudomonas, cała rogówka może zostać pochłonięta przez patologiczny proces w ciągu dwóch dni.

Objawy zapalenia rogówki manifestują się obecnością zapalenia tęczówki, niedorozwoju (ropienia) i określonych wrzodów. W przypadku braku leczenia po pewnym czasie następuje perforacja rogówki, infekcja wnika głęboko w gałkę oczną, a ryzyko zapalenia wnętrza gałki ocznej wzrasta.

W przypadku Pseudomonas aeruginosa charakterystyczne jest wystąpienie chemozy rogówki z oderwaniem warstwy zewnętrznej, którą następnie można powieszać za pomocą klapek. Istnieje gęsty ropny naciek, po przebiciu powstaje duży wrzód. W jego miejsce rozwija się martwica, prowadząca do śmierci całej gałki ocznej.

Leczenie przeprowadza się za pomocą antybiotyków aktywnych przeciwko patogenowi. Po zmniejszeniu infiltracji dodaje się środki przeciwzapalne i preparaty sprzyjające regeneracji. Zapobiec keratoplastyce, aby zapobiec perforacji.

Choroba rogówki może być mniej powszechna. Tak zwane marginalne rogowce przejawiają się w punktach naciekowych wzdłuż obwodu. Powstają na tle chorób narządów łzowych, powiek lub spojówek. Brak leczenia może ostatecznie prowadzić do trwałego zmętnienia rogówki lub powstania rozległego kolca.

Choroby grzybowe

Choroby wywoływane przez grzyby nazywane są keratomycozą. Najczęstszą przyczyną tej choroby jest grzyb candida, penicyliny, cefalosporium. Może wystąpić z antybiotykoterapią lub uciskaną odpornością. Zewnętrznie grzybice manifestują się luźnym szaro-białawym naciekiem, naczynia wokół są pełnokrwiste, rogówka jest obrzękła, na jej powierzchni pojawiają się małe zmętnienia. W miejscach o największej aktywności grzybów pojawiają się owrzodzenia, które mają charakter przewlekły.

Specjalna terapia, leki przeciwgrzybicze, na przykład amfoterycyna B, natamycyna, nystatyna.

Po podaniu doustnym Flukonazol, Intrakonazol. Leczenie jest długie, ponieważ powinno obejmować cały cykl rozwoju grzybów.

Choroby pasożytnicze

Są one spowodowane przez najprostsze żuchwy, które mogą dostać się na powierzchnię oka świeżą lub morską wodą. Osoby korzystające z soczewek kontaktowych są najbardziej narażone na infekcję. Przebieg choroby jest długi, często powikłany wtórną infekcją bakteryjną lub wirusową. Towarzyszy mu silny ból i chemoza rogówki, powstawanie owrzodzeń z możliwą perforacją. Leczenie choroby za pomocą określonych leków - chloroheksydyny i biguanidu poliheksametylenu, antybiotyków-aminoglikozydów (gentamycyny, tobramycyny) z dodatkiem roztworu ketokonazolu lub mikonazolu.

Gruźlica

Choroba ta ma zwykle jednostronny charakter i przebiega w postaci rozproszonego zapalenia. Ogniska zakażenia znajdują się w innym narządzie, a patogen dostaje się do oczu za pomocą strumienia krwi. Uszkodzenie ma dużą ogniskową, wpływając na wszystkie warstwy rogówki. Na powierzchni powstają wrzody bez tendencji do fuzji. Zwykła lokalizacja znajduje się w regionie centralnym. Czułość rogówki jest słaba. Gruźlica trwa długo z okresami remisji i zaostrzeń z utrzymującym się pogorszeniem ostrości wzroku.

Wrzody, które dotarły do ​​głębokich warstw rogówki, mogą spowodować jej przebicie i naruszenie tęczówki. Dalsze leczenie odbywa się z utworzeniem synechii i rozległych cierni. Rzadko rozwija się zjawisko panophthalmitis. Terapia jest długotrwałym (do 8 miesięcy) specyficznym lekiem przeciwprątkowym - Ftivazidom, Tubazid, PASK, Streptomycin.

Dystrofie

Dystrofie charakteryzują się miejscowym lub całkowitym zmętnieniem tej warstwy. Ten stan może być wrodzony lub nabyty. Z reguły mętność postępuje według typu obustronnego, postępuje powoli, nie ma wpływu na inne narządy i układy. Objawy w chorobach różnych gatunków są w przybliżeniu podobne:

  • nawracająca erozja;
  • silny ból;
  • światłowstręt;
  • zatkana wizja.

Zwyrodnienie rogówki może być zlokalizowane warstwa po warstwie.

Zmiany w górnej warstwie nabłonkowej powodują atrofię komórek według rodzaju taśmy. Zwyrodnienie Lentovidnaya jest konsekwencją iridotsiklita, choroiditis, uraz. Poniżej leżące pod spodem warstwy pozostają przezroczyste, a na powierzchni oka widoczne jest zmętnienie, które ma dość wyraźne granice iw postaci paska przechodzi wzdłuż równika gałki ocznej. Ten obszar jest szorstki z powodu osadzania się soli, a zamknięcie powiek powoduje bolesne odczucia. Leczenie polega na mikrochirurgicznym usunięciu zmętniałej warstwy lub całkowitym usunięciu keratektomii. Po operacji terapia rehabilitacyjna prowadzona jest metodami troficznymi.

Zmętnienie warstwy zrębu zwykle przebiega z nieokreślonego powodu. Obraz choroby charakteryzuje się przerzedzaniem okolicy obwodowej rogówki i tworzeniem się rowka w tym miejscu. Obserwuje się również kiełkowanie naczyń krwionośnych i powstawanie małych żółtawych zmętnień w grubości rogówki. Traci idealną sferyczność i rozwija astygmatyzm. Leczenie ma na celu wycięcie rowka i korektę astygmatyzmu soczewkami lub chirurgią laserową.

Dystrofia może również przebiegać wzdłuż typu kratownicy. Zamęt w postaci pasm lub gwiazdek powstaje na tle ogólnoustrojowej amyloidozy lub innych genetycznie uwarunkowanych chorób. Nagromadzenie zmętnień znacznie zmniejsza widzenie. Konieczne jest leczenie farmakologiczne na poziomie metabolizmu komórkowego, mikrochirurgiczne usunięcie obszarów mętności z głęboką keratoplastyką lub laserem ekscymerowym keratektomii.

Opacifikacja wewnętrznej warstwy rogówki pojawia się wraz z obrzękiem, który zwykle nadaje przezroczystej warstwie matowe szkło. Opuchlizna rozwija się wraz ze śmiercią komórek śródbłonka, które odwracają płyn wewnątrzgałkowy. Główny objaw - pogorszenie widzenia - zostaje wzmocniony po położeniu w pozycji leżącej na plecach. Również w oczach występuje nadwrażliwość i wrażliwość na światło obcego obiektu.

Inne patologie

Okulistyka uważa inną patologię za przejaw dystrofii, a to jest keratoconus. Choroba ma swoją nazwę z powodu charakterystycznych gatunków, które bierze rogówka. Ze względu na procesy zwyrodnieniowe jest ono cieńsze i wystaje w kształcie przypominającym stożek. To znacznie zmienia geometrię sferyczną rogówki i sprawia, że ​​niemożliwe, aby skorygować ostrość promieni, a tym samym narusza wizję, powodując krótkowzroczności i astygmatyzmu. Przyczyny choroby nie są dokładnie ustalone, często występuje czynnik dziedziczny.

Leczenie polega na noszeniu specjalnych soczewek korekcyjnych. Z biegiem czasu soczewki mogą powodować blizny na rogówce, dlatego może być konieczne przeszczepienie. Również keratokonus można przypisać grupie chorób, które charakteryzują się zmianą w normalnej geometrii i wielkości zewnętrznej skorupy. Wraz z megalocornea i microcornea (większej lub mniejszej średnicy rogówki, nie odpowiadający normie wiek) i keratoglabusom (jednolity występ warstwy powłoki).

Procesy nowotworowe rogówki bardzo rzadko powstają niezależnie. W większości przypadków nowotwór jest wtórny do guza limbus, twardówki lub ciała rzęskowego. Tak więc może rozprzestrzeniać się brodawczak, nabłonek, phakomatosis, rak, dermoid.

Przewlekłe zapalenie rogówki

Choroby rogówki mogą być niezakaźne. Tak zwane awitaminozowe zapalenie rogówki występuje z brakiem składników odżywczych, a mianowicie witaminy A, C, PP, grupy B.

Rogówka traci przejrzystość i gładkość, wydaje się ciemna, pokryta matowymi białawymi płytkami. Jego rogowacenie i oderwanie nabłonka. Z powodu pojawienia się nierówności pogarszają się właściwości refrakcyjne rogówki, jej suchość prowadzi do powstawania mikropęknięć i przenikania infekcji.

Zmiany są odwracalne i kiedy niezbędne witaminy z błony są przywrócone, duże znaczenie ma zapobieganie wtórnej infekcji.

Ważne jest, aby pamiętać, że choroby rogówki nigdy nie powinny być traktowane niezależnie. Ich rozpoznanie i leczenie powinno być powierzone wyłącznie profesjonalnym lekarzom, ponieważ często skutkiem jest utrata wzroku.

Choroby rogówki oka

Krycie rogówki oka u ludzi jest często nazywane cierniem. Jest to niebezpieczna patologia, która w przypadku braku odpowiedniego leczenia może doprowadzić do całkowitej utraty wzroku.

Przyczynami zmętnienia mogą być różne czynniki, począwszy od chorób narządu wzroku, a skończywszy na urazach mechanicznych.

Gdy zdiagnozowane na wczesnym etapie, zjawisko to jest wyleczone bez konsekwencji, a przestrzeganie środków zapobiegawczych pozwala całkowicie go uniknąć i zachować zdrowie oczu przez długi czas.

Aby zidentyfikować chorobę w czasie, ważne jest, aby każdy z nas znał czynniki ryzyka i objawy zmętnienia rogówki.

Keratoconus - opis choroby, etapy, etapy leczenia

O powszechnych schorzeniach oczu, takich jak krótkowzroczność, nadwzroczność, jaskra, zapalenie spojówek, jest znana każdej osobie.

Ale wśród chorób narządu wzroku występują również rzadkie patologie, które niestety mogą wystąpić u każdej osoby.

A większość z nich może przynieść znaczne szkody i spowodować wiele problemów, które negatywnie wpłyną na wzrok.

Jednym z nich jest rogowacenie - zmiany zwyrodnieniowe w rogówce, prowadzące do jej przerzedzania i zmiany kształtu.

Główne przyczyny i metody leczenia egzophthalmos

Niestety, istnieje wiele różnych chorób oczu: niektóre z nich można określić jedynie na specjalnym sprzęcie oftalmologicznym, podczas gdy inne są wyraźnie odróżniane z powodu fizycznych zmian w narządzie wzroku.

Exophthalmos to patologia, którą można zobaczyć gołym okiem. Przy tym gałka oczna wystaje do przodu, przesuwając ją na bok.

Choroba jest wtórnym objawem niektórych chorób narządów wewnętrznych lub indywidualnej, wrodzonej cechy ciała.

Niebezpieczna choroba oczu - zapalenie rogówki

Jedną z niebezpiecznych chorób oczu jest zapalenie rogówki - jest to choroba zapalna rogówki oka.

Może mieć inny charakter, w którym rogówka staje się mętna, co prowadzi do upośledzenia wzroku aż do całkowitej ślepoty.

Charakter przebiegu choroby i nasilenie skutków zapalenia rogówki zależy od ogólnej odporności pacjenta.

W tym artykule przeanalizujemy objawy i sposoby leczenia tej choroby.

Oczy rogówki: choroby, objawy, leczenie. Zapalenie rogówki oka

Przezroczysta nienabłonowa błona gałki ocznej nazywa się rogówką. Jest to kontynuacja twardówki i wygląda jak soczewka wypukła wklęsła.

Cechy struktury

To niezwykłe, że u wszystkich osób rogówka oka ma mniej więcej tę samą średnicę. Ma 10 mm, dopuszczalne odchylenia nie przekraczają 0,56 mm. Jednocześnie nie jest okrągły, ale ma lekko wydłużoną szerokość - wymiar poziomy wszystkich jest o 0,5-1 mm mniejszy niż pionowy.

Rogówka oka charakteryzuje się wysokim bólem i dotykową, ale jednocześnie niską wrażliwością na temperaturę. Składa się z pięciu warstw:

  1. Część powierzchni jest reprezentowany przez płaski nabłonek, który jest kontynuacją spojówki. Jeśli jest uszkodzony, ta warstwa jest łatwo przywrócona.
  2. Przednia płyta graniczna. Ta powłoka luźno przyczepiona do nabłonka, dzięki czemu można ją łatwo odrzucić przy najdrobniejszej patologii. Nie regeneruje się, ale staje się tępy po uszkodzeniu.
  3. Substancją rogówki jest zrąb. Najgrubsza część skorupy, składająca się z 200 warstw płytek zawierających włókienka kolagenowe. Pomiędzy nimi znajduje się składnik łączący - mucoprotein.
  4. Tylna płyta graniczna nosi nazwę błony Descemeta. Ta warstwa wolna od komórek jest podstawową błoną dla śródbłonka rogówki. Z tej części powstają wszystkie komórki.
  5. Wewnętrzna część rogówki nazywana jest śródbłonkiem. Odpowiada za procesy metaboliczne i chroni podścielisko przed działaniem wilgoci w oku.

Funkcje rogówki

Aby zrozumieć, jak niebezpieczne są choroby tej powłoki oka, musisz wiedzieć, do czego służy i za co jest odpowiedzialna. Przede wszystkim rogówka oka pełni funkcję ochronną i wspierającą. Jest to możliwe dzięki dużej wytrzymałości i możliwości szybkiego przywrócenia jej zewnętrznej warstwy. Ma również wysoką czułość. Gwarantuje to szybka reakcja włókien nerwów przywspółczulnych i współczulnych na każdą stymulację.

Oprócz funkcji ochronnej zapewnia również przepuszczalność światła i załamanie światła w oku. Jest to ułatwione dzięki charakterystycznemu wypukłemu wklęsłości i absolutnej przezroczystości.

Choroby rogówki

Wiedząc, jak potrzebna jest ochronna powłoka oka, ludzie zaczynają uważnie monitorować stan swojego aparatu wzrokowego. Ale od razu warto zauważyć, że istnieją zarówno nabyte choroby, jak i anomalie rozwoju. Jeśli chodzi o cechy wrodzone, to w większości przypadków nie wymagają leczenia.

Nabyte choroby rogówki z kolei dzielą się na zapalne i dystroficzne. Leczenie rogówki oka nie rozpoczyna się wcześniej, niż zostanie ustalona dokładna diagnoza.

Anomalie rozwojowe, które nie wymagają leczenia

Niektórzy ludzie mają genetyczną predyspozycję do zmiany kształtu i wielkości rogówki. Zwiększenie średnicy tej powłoki nazywa się megalocornea. W tym przypadku jego rozmiar przekracza 11 mm. Ale taka anomalia może być nie tylko wrodzona - czasami pojawia się w wyniku niewyrównanej jaskry, która rozwinęła się w dość młodym wieku.

Mikro-rogówka jest stanem, w którym wielkość ludzkiej rogówki nie przekracza 9 mm. W większości przypadków towarzyszy mu zmniejszenie wielkości gałki ocznej. Ta patologia może zostać nabyta w wyniku subatrofii gałki ocznej, podczas gdy rogówka oka staje się nieprzezroczysta.

Również ta zewnętrzna powłoka może być płaska. To znacznie zmniejsza jego załamanie. Ludzie z takimi problemami są podatni na zwiększone ciśnienie wewnątrzgałkowe.

Niektórzy ludzie mają chorobę podobną do tej, którą nazywa się łukiem starczym. Ta krążąca w kształcie pierścienia nieprzezroczystość oka nazywa się embriotoksonem.

Anomalie rozwojowe, które należy poprawić

Jedną z cech struktury rogówki jest jej stożkowy kształt. Ta patologia jest uważana za genetyczną i nazywa się keratoconus. W tym stanie środek rogówki jest wyciągany do przodu. Powodem jest niedorozwój tkanki mezenchymalnej, która tworzy daną membranę. Wskazane uszkodzenie rogówki oka nie pochodzi od urodzenia - rozwija się o 10-18 lat. Aby pozbyć się problemu, możliwe jest tylko dzięki interwencji operacyjnej.

W dzieciństwie pojawia się także inna patologia rozwoju oka, keratoglobus. To jest nazwa kulistej rogówki oka. W tym przypadku nie centralna część powłoki, ale jej części obwodowe, jest rozciągnięta. Ostry obrzęk rogówki nazywany jest kroplą oka. W takim przypadku często zaleca się operację.

Choroby zapalne

Kiedy występuje wiele problemów z rogówką, ludzie skarżą się na światłowstręt, kurcz powiek, charakteryzujący się mimowolnym miganiem i uczuciem obcego ciała pod powiekami. Na przykład erozji rogówki oka towarzyszą bóle, które mogą przeniknąć do połowy głowy, w której znajduje się uszkodzone oko. W końcu jakiekolwiek uszkodzenie integralności nabłonka będzie odczuwane jako ciało obce. Wszystkie choroby zapalne są nazywane zapaleniem rogówki. Główne objawy ich pojawienia się to zaczerwienienie oka, zmiany we właściwościach rogówki, a nawet wzrost nowo powstałych naczyń.

Klasyfikacja zapalenia rogówki

W zależności od przyczyn pojawienia się problemów, wyróżnia się kilka rodzajów procesów zapalnych, które powodują uszkodzenie rogówki oka. Leczenie będzie zależeć wyłącznie od tego, co spowodowało zapalenie.

Czynniki egzogenne obejmują takie zmiany grzybicze, jak promienica i aspergiloza, choroby bakteryjne najądrza, wiele problemów wirusowych.

Endogenne przyczyny rozwoju zapalenia rogówki obejmują problemy neurogenne, niedobór witamin i hipowitaminozę. Przyczyną są również określone infekcje: kiła, bruceloza, gruźlica, malaria i inne. Ale są też nietypowe przyczyny: włókniste zapalenie rogówki, nawracająca erozja, akeratitis na trądzik różowaty.

Etapy zapalenia rogówki

Pierwszą oznaką wystąpienia procesu zapalnego jest pojawienie się nacieków. Przezroczysta i gładka w normalnej skorupie staje się szorstka i mętna. Zmniejsza to jego czułość. W ciągu kilku dni naczynia rosną w uformowany naciek.

W drugim etapie rozpoczyna się erozja rogówki, a w centralnej części nacieku tkanki zaczyna się martwica. Pojawienie się owrzodzenia może być tylko w strefie pierwotnej zmiany, ale są sytuacje, w których może ona uszkodzić całą osłonę ochronną w ciągu kilku godzin.

Przechodząc do trzeciego etapu, zapalenie rogówki zaczyna się cofać. W trakcie tego procesu owrzodzenie jest usuwane, jego brzegi są wygładzane, a dno pokryte jest blizną o białej barwie.

Konsekwencje procesów zapalnych

Jeśli nacieki i erozje powstałe podczas zapalenia rogówki nie dotrą do tak zwanej błony Bowmana, nie będzie żadnych śladów uszkodzeń. Głębsze zmiany pozostawiają ślady. W rezultacie może powstać chmura, plama lub cierń. Wyróżnia się je w zależności od stopnia uszkodzenia.

Chmura nie jest widoczna gołym okiem - jest to szarawe przezroczyste zmętnienie. Wpływa na ostrość wzroku tylko wtedy, gdy znajduje się w centrum rogówki. Plamy są widoczne podczas normalnego badania, wyglądają jak białe, gęste łaty. Kiedy powstają, widzenie wyraźnie się pogarsza. Belmo - w zależności od wielkości - może powodować częściową ślepotę. To biała, nieprzejrzysta blizna.

Rozwiązywanie problemów

W większości przypadków dość łatwo jest określić zapalenie rogówki. Oprócz obecności oczywistych objawów wskazujących, że rozpoczęło się zapalenie rogówki oka, lekarz może zobaczyć uszkodzenie w normalnym badaniu. Jednak w celu ustalenia przyczyny i celu odpowiedniego leczenia konieczne jest zastosowanie specjalnych metod laboratoryjnych. Okulista powinien nie tylko przeprowadzić badanie, ale także sprawdzić czułość rogówki.

Ponadto lekarz musi ustalić, czy przyczyną zapalenia są czynniki egzogenne lub endogenne. To określi dalsze działania.

Leczenie procesów zapalnych

Jeśli oko zostało dotknięte powierzchownym (egzogennym) zapaleniem rogówki, pacjent potrzebuje pomocy w nagłych wypadkach. Zostały mu przypisane lokalne środki przeciwdrobnoustrojowe: "Lewomycetyna", "Okatsin", "Tsipromed", "Kanamycin", "Neomycin". W okresie resorpcji nacieków przepisuje się streffidy. Wyznaczają również immunokorektory, witaminy. Zaleca się leki zaprojektowane w celu stymulacji procesu nabłonkowej rogówki. Do tych celów stosuje się "Etaden", "Solcoseril" i inne leki. Jeśli zapalenie rogówki spowodowane było przez bakterie, nawet przy odpowiednim i odpowiednim leczeniu może wystąpić zmętnienie rogówki.

Restoratywne leczenie chirurgiczne może być wykonane nie wcześniej niż rok po leczeniu gojenia.

Urazy rogówki

Często jednak problemy z zewnętrzną powłoką oka powstają nie tylko z powodu infekcji, bakterii lub grzybów. Przyczyną zmiany jest uszkodzenie rogówki oka. Powstaje z wniknięć ciał obcych pod powieki, ran i oparzeń. Warto zauważyć, że jakiekolwiek traumatyczne uszkodzenie może prowadzić do rozwoju zapalenia rogówki. Tego scenariusza nie można wykluczyć, nawet jeśli jakikolwiek mote lub rzęski wpadnie w oko. Lepiej rozpocząć natychmiast zapobiegawcze leczenie przeciwbakteryjne, aby uchronić się przed możliwą infekcją.

Najpoważniejsze konsekwencje powodują oparzenie rogówki oka. Wszakże w prawie 40% przypadków powoduje utratę wzroku. Oparzenia są podzielone na cztery stopnie:

  • uszkodzenie powierzchni;
  • nieprzezroczystość rogówki oka;
  • głębokie uszkodzenie - zewnętrzna skorupa oka staje się jak oszronione szkło;
  • Rogówka jest mocno uszkodzona, przypomina porcelanę.

Oparzenia mogą być spowodowane ekspozycją na chemikalia, wysokie temperatury, jasne błyski światła lub połączone przyczyny. W każdym przypadku konieczne jest jak najwcześniejsze pojawienie się u specjalisty, który będzie w stanie ocenić uszkodzenie rogówki oka. Leczenie powinno wyznaczyć tylko okulistę. W takich przypadkach oko należy umyć, nałożyć opatrunek z dodatkiem środka antyseptycznego. Działania powinny mieć na celu przywrócenie funkcji wzrokowej i zapobieganie rozwojowi wszelkiego rodzaju komplikacji, w tym zapaleniu rogówki.

Zapalenie rogówki oka - objawy i leczenie, zdjęcie, przyczyny choroby u dorosłych i dzieci

Zapalenie rogówki to grupa zmian zapalnych rogówki - przedniej przezroczystej powłoki oka, o innej etiologii, powodującej zmętnienie rogówki i zmniejszoną widoczność. Często procesowi towarzyszy zaczerwienienie gałki ocznej z powodu poszerzenia unaczynienia obszaru perelimbalnego. W przypadkach, gdy pacjent późno zwróci się do lekarza, może rozwinąć się ropny owrzodzenie rogówki, którego wynikiem będzie śmierć oka jako narządu. Innym rezultatem może być tworzenie wyściółki rogówki, co prowadzi do niskiej ostrości wzroku.

Zapalenie rogówki: co to jest?

Zapalenie rogówki to zapalenie rogówki oka, które powstaje w wyniku urazu, infekcji lub alergii, objawiającej się zmętnieniem i zmniejszoną ostrością wzroku. Zapalenie rogówki zlokalizowane jest w przedniej części oka, a raczej w rogówce. Często jest konsekwencją wcześniejszych stanów zapalnych oczu (zapalenie spojówek, zapalenie powiek i inne).

W sercu zapalnego nieprzezroczystości znajduje się infiltracja - gromadzenie w tkance rogowej elementów komórkowych, takich jak leukocyty, limfocyty, histiocyty, plazma i inne komórki, które przybyły tu głównie z sieci z pętlą brzegową. Jeśli choroba jest powikłana infekcją ropną, wówczas gdy rozwija się naciek, pojawia się martwica tkanki rogówki i następuje owrzodzenie. Po wygojeniu się wrzodu pojawiają się blizny, a następnie białaczka.

Przydziel:

Według głębokości zmiany:

  • Powierzchowne - dotyczy górnej warstwy podścieliska;
  • Głęboko - wpływa na całą warstwę zrębu.

Zgodnie z lokalizacją infiltracji:

  • Centralny - w strefie ucznia. Im bardziej centralnie znajduje się naciek, tym więcej wzroku cierpi zarówno w okresie choroby, jak i po wyleczeniu;
  • Paracentral - w projekcji tęczówki;
  • Peryferyjne - w strefie kończyny, w pasie rzęskowym tęczówki.
  • Egzogenne - erozja rogówki, traumatyczne, bakteryjne, wirusowe, grzybicze, uszkodzenia powiek, gruczołów Meiboma i spojówki;
  • Endogenne - porażka gruźlicy, malarii, kiły, brucelozy;
  • Alergiczny;
  • Neurogenny;
  • Infekcyjny;
  • Opryszczka;
  • Bakteryjny;
  • Fungal;
  • Avitaminous;
  • Wirusowe;
  • Hipowitaminowy.

Każda forma zapalenia rogówki ma swoją własną charakterystykę, której manifestacja zależy od ogólnego stanu pacjenta, jego wieku i natury patogenu.

Przyczyny

Największa liczba przypadków rozwoju zapalenia rogówki wiąże się z etiologią wirusową. W 70% przypadków czynnikiem sprawczym jest wirus opryszczki pospolitej i półpaść (herpes zoster).

Do przyczyn egzogenicznych (działanie z zewnątrz) należą:

  • uszkodzenia mechaniczne;
  • efekty chemiczne;
  • wpływ termiczny;
  • infekcja (gruźlica, syfilityczne zapalenie rogówki);
  • zmiany grzybicze;
  • bakterie (gronkowce, Pseudomonas aeruginosa);
  • soczewki kontaktowe;
  • fotokeratitis (spotykane u profesjonalnych spawaczy).

Do endogennych (efekt od wewnątrz) należą choroby rogówki, które powstały z powodu:

  • Silne zakaźne zmiany (od wewnątrz);
  • Rozpoczęcie reakcji na neuroparytę;
  • Niedobory w organizmie ważnych witamin.

W nowoczesnej okulistyce zapalenie rogówki reaguje dobrze na leczenie bez żadnych komplikacji. W ciężkich przypadkach mogą pozostać zmętnienia rogówki, co prowadzi do zmniejszenia widzenia.

Objawy zapalenia rogówki (zdjęcie oczu)

W przypadku zapalenia rogówki o dowolnej etiologii istnieje wspólny znak, tzw. Syndrom rogówki, który obejmuje trzy główne objawy:

  • Fotofobia (światłowstręt) - w jasnym świetle pacjent odczuwa ból, niemożność otwarcia oczu, często mruga i oczy są wąskie.
  • Łzowanie - nadmierne wydzielanie płynu łzowego.
  • Kurcz powiek to redukcja odruchowa mięśni okrężnych, zamknięcie oczu.

Wszystko to jest spowodowane faktem, że w zapaleniu rogówki w wyniku nacieku powstaje podrażnienie wrażliwych zakończeń nerwowych rogówki, a jej przezroczystość i połysk zmniejsza się, rogówka staje się mętna i traci sferyczność.

We wczesnych stadiach jednym z pierwszych objawów jest poczucie obcego ciała w oku, nasilone unaczynienie rogówki. U niektórych pacjentów można prześledzić kurczliwość powiek. Patologiczne zamknięcie powiek sprzyja wzmocnionej stymulacji nerwu trójdzielnego z powodu podrażnienia receptorów obwodowych. Zapalenie nerwów prowadzi do "kliniki twarzy". Podczas badania zewnętrznego wizualizowana jest asymetria kącików ust, drganie poszczególnych mięśni i trudności w mówieniu.

Najważniejszym objawem zapalenia rogówki jest naruszenie przezroczystości rogówki. Zjawisko to jest bezpośrednią konsekwencją pojawienia się infiltracji i obrzęku elementów komórkowych. Występują zauważalne zmiany w stanie nabłonka rogówki: jego blask znika i powstaje szorstkość. W niektórych przypadkach dochodzi do odrywania i złuszczania nabłonka. W rezultacie na powierzchni pojawia się erozja.

W zależności od głębokości rozprzestrzeniania się patologicznego procesu w tkance, nacieki mogą być powierzchowne lub głębokie.

  1. Powierzchowne nacieki często przechodzą same bez żadnego leczenia i pozostawiają po sobie niewielkie zmętnienie.
  2. Jednocześnie głębokie nacieki często przechodzą dopiero po długim leczeniu "ciężkimi" lekami i często pozostawiają po sobie zmiany bliznowate, które negatywnie wpływają na funkcje wzrokowe człowieka.

Zapalenie rogówki oczu u dzieci

Przyczyną zapalenia rogówki u dzieci jest infekcja, która wchodzi w rogówkę. Jednak może się tam dostać na kilka sposobów - stąd klasyfikacja choroby. Ponadto, adenowirusy, a także choroby zakaźne, takie jak ospa wietrzna lub odra, mogą wywoływać pojawienie się tej choroby, a zwłaszcza zapalenia rogówki u dzieci.

Czasami rodzice martwią się, zakaźne lub nie zapalenie rogówki, ponieważ może być więcej dzieci w rodzinie i czy konieczne jest izolowanie ich od chorego dziecka. Tak, jest przekazywany kontakt. Wiele objawów zapalenia rogówki jest podobnych do objawów alergicznego zapalenia spojówek. Nawet lekarze potrzebują wielostopniowej i dokładnej diagnozy, aby rozcieńczyć te dwie choroby.

Pierwszymi objawami choroby będą:

  • ból w oczach, strach przed światłem;
  • obfity przełyk;
  • pogorszenie widzenia;
  • mimowolne skurczenie okrężnego mięśnia oka, co prowadzi do nieprawidłowego zamknięcia powiek;
  • swędzenie i pieczenie w oku.

Leczenie dziecka z zapaleniem rogówki rozpoczyna się od płukania dróg łzowych, pobrania wymazu w celu określenia czynnika sprawczego choroby i jej wrażliwości na antybiotyki. Przeprowadzić lokalną i ogólną terapię. Terapia lokalna opiera się na takich metodach, jak instalacje i zastrzyki podspojówkowe. Terapia ogólna polega na podawaniu dożylnym, doustnym i domięśniowym leków.

Możliwe powikłania

Podobnie jak każda przedwcześnie wyleczona choroba, zapalenie rogówki może prowadzić do powikłań. Jest to możliwe w przypadku, gdy stan zapalny przechodzi od rogówki oka do innych skorup. Może to prowadzić do takich nieprzyjemnych chorób, jak:

  • obniżona jakość widzenia z powodu zmętnienia rogówki, powstawania cierni i zrostów w strefie źrenic;
  • zapalenie wnętrza gałki ocznej (ropienie wewnętrznych błon gałki ocznej);
  • jaskra wtórna;
  • panophthalmitis (zapalenie tkanki gałki ocznej z powstawaniem ropni);
  • flegmata orbity;
  • podrażnienie przedniej części naczyń krwionośnych oka;
  • opryszczkowe zapalenie rogówki;
  • perforacja rogówki;
  • posocznica krwi;
  • zakrzepica zatoki jamistej;
  • zapalenie tęczówki.

Diagnostyka

W diagnostyce zapalenia rogówki jest ważne dla jego połączenia z przeniesionym powszechnych chorób, infekcji wirusowych i bakteryjnych, stanach zapalnych innych struktur oka, oka, a więc mikrourazy. D. Gdy zewnętrzny egzamin okulista oko koncentruje się na surowości zespołem rogówki i lokalnych zmian.

Lekarz prowadzi następujące metody diagnostyczne:

  • kontrola zewnętrzna,
  • kontrola ostrości wzroku,
  • Obracanie powiek jest konieczne, aby wyeliminować ciało obce,
  • biomikroskopia (w oparciu o środowisko oka za pomocą mikroskopu),
  • barwienie rogówki za pomocą fluorescyny (w celu lepszego uwidocznienia stopnia uszkodzenia rogówki),
  • analgesimetry (definicja wrażliwości na ból).

Leczenie zapalenia rogówki oka

Leczenie powinno być prowadzone pod nadzorem okulisty w specjalistycznym szpitalu przez 2-4 tygodnie. Ogólne zasady farmakoterapii rogówki obejmują miejscowe i ogólnoustrojowe leczenia przyczynowego używając antybakteryjne, przeciwwirusowe, przeciwgrzybicze i innych. Leków.

Ogólne leczenie wszystkich zapalenia rogówki:

  • terapia detoksykacyjna (rheosorbylact 200.0 dożylnie kroplówka),
  • lub pozajelitowo, antybiotyki, leki przeciwwirusowe i przeciwgrzybicze, w zależności od rodzaju i wrażliwości,
  • leczenie odczulające (do zakraplacza dodaje się 10% glukonianu wapnia),
  • Jednocześnie pacjent powinien zawsze brać udział w przyjmowaniu kompleksu witaminowego. Szczególnie ważne w tym przypadku jest mianowanie witamin B1 B2, B6, C, PP. Przypisywanie multiwitamin dla 1 tabletki 1-2 razy dziennie.

Ważną rolę odgrywa stosowanie leków, które rozszerzają źrenicę, aby zapobiec tworzeniu się zrostów w oku. Wskazaniami są preparaty glukokortykosteroidowe - deksametazon lub betametazon.

Grupy leków, które są używane:

  1. środki przeciwbakteryjne. Są mianowani lub nominowani w ropnym typie zapalenia. Keratitis używa kropli "lewomycyny", "Tobrex", "Floxal", "Tsipromed". Ciężkie postacie choroby mogą wymagać podania antybiotyków pod spojówką lub w mięśniu;
  2. leki przeciwwirusowe: krople ijsoridyna, krople Zovirax, Zirgan, Interferon, Florenal, Ophthalmoferon. Stosowany w zapaleniu opryszczkowym i adenowirusowym;
  3. miejscowe środki znieczulające "Diftal". Pomaga w usunięciu zespołu rogówkowego, zapewnia znieczulenie oka;
  4. mydriatica (Atropina, Cyclomed, Tropicamide). Są to leki, które rozszerzają źrenicę. Są one niezbędne w przypadku współistniejącego zapalenia tęczówki w celu zapobiegania zrostom między źrenicą a tęczówką;
  5. leki kortykosteroidowe (deksametazon, hydrokortyzon) są stosowane w celu zmniejszenia stanu zapalnego i obrzęku;
  6. lecznicze środki zaradcze (Korneregel, Actovegin). Wspomaga procesy regeneracyjne po urazach i erozji;

Ponadto przepisywane są keratoprotekcyjne leki nabłonkowe. W ciężkich przypadkach wykonywane są zastrzyki antybiotyków pod błonami śluzowymi.

Leczenie zapalenia rogówki oka odbywa się wyłącznie pod nadzorem okulisty w specjalistycznym szpitalu przez kilka tygodni. Jednocześnie ogólne podejście do leczenia obejmuje eliminację lokalnych i systemowych przyczyn, a także stosowanie leków przeciwbakteryjnych, antywirusowych i innych.

Zapobieganie

Nie zapominaj, że najlepszym sposobem leczenia jest zapobieganie. Dlatego w przypadku zapalenia rogówki bardzo ważne jest unikanie urazowych uszkodzeń oczu, szczególnie jeśli aktywność zawodowa wiąże się z podobnym ryzykiem. Po drugie, ważne jest, aby na pierwszy rzut oka nie leczyć chorób oczu.

Należy przestrzegać następujących zaleceń:

  • monitorować higienę,
  • właściwie dbać o soczewki kontaktowe, jeśli takie istnieją,
  • chronić oczy przed wpływem szkodliwych wpływów i ciał obcych,
  • leczyć wszelkie pojawiające się choroby oczu,
  • staraj się nie dopuszczać chorób mogących wywoływać zapalenie rogówki;
  • obserwować dietę z dużą ilością białek, pierwiastków śladowych, witamin i ograniczającą ilość tłuszczów i węglowodanów.

W celu uniknięcia przejawów tej choroby, ważne jest, aby uniknąć uszkodzenia wzroku w czasie leczenia zapalenie spojówek, zapalenie powiek, zapalenie woreczka łzowego i powszechnych chorób predysponujących do rozwoju zapalenia rogówki.

Szczególnie ważne jest zapobieganie tym, którzy już chorowali, ponieważ zmniejsza to ryzyko nawrotu zapalenia rogówki.

Choroby rogówki oka: objawy, rozpoznanie i leczenie

Rogówka jest częścią gałki ocznej umieszczonej z przodu. Jest to przezroczysta i wypukła rogówka, która jest jednym z lekkich narządów refraktometrycznych narządu wzroku. Dlatego wszelkie zmiany patologiczne w nim zachodzące prowadzą do pogorszenia lub nawet utraty wzroku. Zastanów się, jaka jest struktura rogówki, jakie choroby są z nią związane i jak są diagnozowane.

Struktura, cechy i funkcje rogówki

Rogówka ma kształt koła i zajmuje szesnastą część obszaru zewnętrznych tkanek oka i tworzy kończynę na połączeniu z twardówką. Jednak nie jest idealnym okręgiem, a średnice poziomych i pionowych nieco inaczej: pierwszy z nich jest około 10 mm (tolerancja od 0,56 mm w górę lub w dół), a drugi niższy o 0,5-1 mm. Grubość rogówki nie jest jednolita. W środku wynosi od 0,52 do 0,6 mm, a do krawędzi zwiększa się do 1-1,2 mm.

Rogówka jest naturalną soczewką wypukłą wklęsłą. Wklęsła część zwrócona jest w kierunku narządu, wypukła - na zewnątrz. Współczynnik załamania światła substancji, z której składa się rogówka, wynosi 1,37. Niweluje promienie świetlne o mocy optycznej 40 dioptrii. Jego krzywizna wzdłuż promienia jest w przybliżeniu równa 7,8 mm.

Histologiczna struktura rogówki oka:

  1. Nabłonek - warstwa będąca kontynuacją spojówki. Składa się z przezroczystych komórek nabłonka, pozbawionych naczyń krwionośnych. W centrum komórki znajdują się w 5 warstwach, do krawędzi ich liczba wzrasta do 10. Jeśli uszkodzony, łatwo przywrócić.
  2. Muszla łucznika (membrana przednia) - warstwa podążająca za nabłonkiem. Jego grubość jest znacznie mniejsza. Błona składa się z pochodnych substancji zrębu. Jest bardzo luźny i słabo przylega do sąsiednich warstw, dlatego przy urazach możliwe jest odłączenie. Nie jest zdolny do regeneracji, staje się mętny w patologiach.
  3. Stroma (główna substancja rogówki) jest najgrubszym elementem rogówki, składającym się z dwustu warstw włókienek kolagenowych, których płytki są sklejone przez mukoproteinę.
  4. Płaszcz Descemeta (tylna membrana brzegowa) - pokrywa zrąb od wewnątrz. Tworzy nowe komórki tkanki gałki ocznej. Jest pochodną śródbłonka.
  5. Śródbłonek (tylna warstwa nabłonka) - ostatnia warstwa wewnętrzna. Zapobiega przenikaniu zrębu do płynu wewnątrzgałkowego i jest odpowiedzialna za żywienie rogówki.

Uwaga, proszę! W 2013 roku odkryto nową warstwę rogówki. Został nazwany warstwa Dua na cześć naukowca, który go odkrył. Znajduje się pomiędzy zrąbem a boczną błoną graniczną. Jego grubość wynosi tylko 15 mikronów, ale pod względem wytrzymałości przewyższa wszystkie pozostałe.

Choroby rogówki oka

U ludzi ryzyko wystąpienia choroby rogówki jest bardzo wysokie z kilku powodów:

  1. Jest to zewnętrzna powłoka narządu wzrokowego, zakładająca cały wpływ środowiska.
  2. Brak naczyń krwionośnych w rogówce, dlatego metabolizm w niej jest bardzo powolny.

Ogólnie, choroby rogówki są związane z rozwojem infekcji w niej, zmianą jej kształtu lub wielkości. Ale czasami traci swoje funkcje w wyniku patologii, które obejmują kilka części narządu wzroku.

Keratyty

Zapalenie rogówki jest zapalną chorobą rogówki, która rozwija się, gdy infekcja uderza w jej powierzchnię. Jest to ułatwione przez uraz rogówki lub jej suchość.

  • Egzogenny (spowodowane przyczynami zewnętrznymi, czynnikami zakaźnymi - grzybami, wirusami, bakteriami lub pasożytami);
  • Endogenny (spowodowane przyczynami wewnętrznymi, przeniesieniem zakażenia do oka z innych narządów);
  • Zapalenie rogówki o niewyjaśnionej etiologii (powód nie został ustalony).
  • Pełzający wrzód rogówki. Jest to spowodowane przez bakterie: Pseudomonas aeruginosa lub cocci. W stanie zapalnym nacieki powstają w centrum, po czym szybko rozprzestrzeniają się po całym obszarze. Cecha charakterystyczna: półksiężycowa część nacieku jest uniesiona, a jej przeciwna krawędź jest już oczyszczona z owrzodzenia.
  • Marginalne zapalenie rogówki. Wykrywane jest przez zapalenie spojówki lub wewnętrznej strony powieki, która pochwyciła część rogówki. Infiltry w postaci kropek formują się wzdłuż krawędzi, a następnie łączą się i pojawiają się w środku.
  • Opryszczkowe zapalenie rogówki. Jest to spowodowane przez wirus opryszczki 1, 2 lub 3 typy. Choroba charakteryzuje się wczesnym i silnym unaczynieniem.
  • Syfilityczne zapalenie rogówki. Zdarza się wrodzone lub nabyte. W pierwszym przypadku, oba oczy są zawsze zaskoczone. Ostry przebieg choroby trwa 2-3 miesiące, po czym rozpoczyna się okres resorpcji. Może trwać 1-2 lata.
  • Gruźlica. Zaczyna się od hematogennych przerzutów prątków gruźlicy, jeśli organizm reaguje na nie reakcją alergiczną. Zwykle dotyczy to jednego oka. Przebieg choroby jest powolny, objawy zostają usunięte, pojawiają się nawroty. Częstym powikłaniem jest kolec.

Objawy większości odmian zapalenia rogówki:

  • łzawienie,
  • strach przed światłem,
  • skurcz powiek,
  • cięcie bólu, jak przy wejściu do oka obcego ciała.

Po zbadaniu, lekarz okulista rozpoznaje nieprzezroczystość warstwy rogówki, utratę połysku i wzrost jej wrażliwości. Wykrywany jest również zastrzyk oka oka (zaczerwienienie) oka. Wszystko to prowadzi do słabego wzroku.

Zapalenie rogówki występuje w czterech etapach:

  1. Infiltracja. Tworzą się infiltry - miejsca zrębu z aktywnym stanem zapalnym. Zawierają leukocyty i detrytus komórkowy.
  2. Owrzodzenie. Infiltry są zaognione, proces zapalny się kończy.
  3. Oczyszczenie owrzodzenia z produktów powstających podczas stanu zapalnego.
  4. Blizny - gojenie uszkodzonych części rogówki.

Zapalenie rogówki często daje powikłania:

  • Neowaskularyzacja rogówki - kiełkowanie w tkance naczynia krwionośnego.
  • Perforacja osłony rogówki - powstanie w nim dziury. W rezultacie dochodzi do fuzji z tęczówką. Zapobiega to odpływowi płynu wewnątrzgałkowego przez kąt przedniej komory oka. W rezultacie wzrasta ciśnienie śródgałkowe, rozwija się jaskra.
  • Przetoka - szczypta tęczówki w otworze rogówki.
  • Zapalenie wnętrza gałki ocznej - zapalenie tkanek wewnętrznych gałki ocznej.
  • Staphylomas of the cornea - zniszczenie i wysunięcie tkanek oka na zewnątrz. Jest to wskazanie do usunięcia gałki ocznej, w wyniku której pacjent staje się anophthalmic.

Ludzie, którzy przeszli zapalenie rogówki, zaczynają widzieć gorzej, ponieważ stopień krycia rogówki jest różny:

  1. Cloudlet. Jest to półprzezroczyste, cienkie zmętnienie błony rogówki. Ma szary odcień, którego nie widać bez specjalnych instrumentów. Jeśli chmura znajduje się w strefie optycznej, widzenie maleje.
  2. Spot - skondensowane zmętnienie białego odcienia. Wykrywa, gdy oglądasz gołym okiem. Jeśli plamka znajduje się w strefie optycznej, zdolność widzenia znacznie się pogarsza.
  3. Belmo - bardzo gęste zmętnienie w kolorze białym lub jasnoszarym. Powstaje na całej rogówce lub jej części. W rezultacie dochodzi do całkowitej, w najlepszym wypadku częściowej utraty wzroku.

Uwaga, proszę! Belmo, który spowodował całkowitą utratę wzroku, jest wskazaniem do usunięcia oka. Odzysk anophthalmic w wyniku operacji jest eliminowany przez wszczepienie protezy oka.

Kiedy zapalenie rozwija niedotlenienie rogówki, więc leczenie jest niezgodne z zastosowaniem opatrunków. Zazwyczaj pacjent jest identyfikowany w szpitalu w celu leczenia uzależnień od narkotyków. Jest to konieczne do ciągłego monitorowania stanu rogówki, aw przypadku ryzyka perforacji, aby uniknąć ślepoty, należy zastosować zabieg chirurgiczny - keratoplastykę.

Keratoconus

Keratoconus jest chorobą, której towarzyszy degeneracja rogówki, w wyniku której staje się cieńsza i zmienia swój kształt. Pierwsze objawy są zwykle wykrywane przed ukończeniem 16 lat, po 25 roku życia choroba prawie nie jest diagnozowana, a u osób starszych w ogóle nie występuje.

Krzywizna rogówki w rogowacie jest spowodowana naruszeniem procesów biochemicznych. Zmniejsza to ilość syntezowanego kolagenu i białka całkowitego. Gdy badanie pokazuje brak enzymów, ujawnia się spadek oporności na wolne rodniki. W rezultacie rogówka staje się nieelastyczna i rozciąga się. Od tego staje się jak stożek.

Do grupy ryzyka należą osoby, które:

  • przewlekła niewydolność kory nadnerczy;
  • zapalenie spojówki lub rogówki;
  • katar sienny;
  • Zespół Downa;
  • astma oskrzelowa,
  • wyprysk.

Cienienie rogówki występuje również pod wpływem promieniowania ultrafioletowego i zanieczyszczonego powietrza. Keratoconus często rozwija się na tle urazów oka.

Postać stożka jako objaw objawia się w późnym stadium choroby rogówki. Na początkowych etapach pacjent narzeka na:

  • Rozproszenie światła wokół źródeł.
  • Zniekształcenie liter podczas czytania.
  • Podwajanie obiektów.
  • Strach przed światłem.
  • Szybkie zmęczenie oczu.
  • Obraz nie jest jasny. Jeśli pokażesz pacjentowi czarny arkusz z jedną białą kropką, zobaczy kilka punktów ułożonych w sposób losowy.

Wykryty astygmatyzm można korygować za pomocą cylindrycznych soczewek. Ostrość wzroku wynosi 1,0-0,5.

Astygmatyzm jest bardziej wyraźny, ale także podatny na korektę. Wzrok w granicach 0,4 - 0,1.

Rogówka staje się cieńsza i zauważalnie rozciągnięta. Wizja mieści się w zakresie 0,12-0,02, korekta jest możliwa tylko przy użyciu twardych soczewek.

Rogówka przyjmuje stożkowaty kształt, widzenie wynosi 0,02-0,01, prawie niemożliwe do skorygowania. Ujawniono pełne zmętnienie rogówki.

Korekta kształtu rogówki jest możliwa dzięki soczewkom ze sztywną podstawą w środku i miękkimi krawędziami. W rezultacie naciska się na rogówkę, przyjmując zwykłą pozycję. Dodatkowo pacjent jest przepisywany:

  • krople do oczu;
  • przeciwutleniacze;
  • witaminy;
  • leki immunomodulujące.

Fonoforeza z witaminą E i magnetoterapią również okazała się skuteczna. Jeśli leczenie zachowawcze nie daje efektu, pacjentowi zaleca się keratoplastykę, polegającą na przeszczepieniu pierścieni rogówki od dawcy. Operacja zawsze prowadzi do przywrócenia widzenia.

Keratomalacia

Keratomalacia - choroba związana z suchości rogówki, które rozwinęły się w wyniku braku witaminy A. W ogóle, u dzieci, choroby przemijające, a od pierwszych objawów przed utrata soczewki może przejść przez całą noc.

  1. Prekursor. Wraz z rogówką oka następują następujące zmiany: staje się mętny, blask znika.
  2. Spojrzenie. Powłoka nabrała mlecznego lub jasnoszarego koloru, w miejscach powstawania erozji. Pojawiają się suche skórki, przypominające łuski ryb.
  3. Perforacja rogówki, towarzyszy utrata soczewki. Gałka oczna staje się otwarta na mikroorganizmy, co powoduje infekcję.

Leczenie keratomalacji powinno być natychmiastowe. Prowadzi się go w kilku kierunkach. Po pierwsze, pacjentowi przepisuje się leki o wysokiej zawartości witaminy A w celu uzupełnienia niedoboru w organizmie. Aby utrzymać równowagę między witaminami, zaleca się dodatkowo przyjmowanie kwasu askorbinowego, witamin z grupy B i kwasu nikotynowego. Lekarz recenzuje dietę pacjenta, aby uzupełnić ją o pokarmy bogate w białko i przydatne tłuszcze odpowiedzialne za przyswajanie witamin.

Gdy prekseroze suchość skóry i rogówki pacjenta przewidziana jest nawilżanie i przeciwdrobnoustrojowe krople do oczu, w celu usunięcia głównych objawów (suchość) i zapobiec wtórnej infekcji. Jeśli proces zapalny nie rozpocznie się, wówczas takie leczenie jest bardzo skuteczne. W przeciwnym razie istnieje wysokie ryzyko utraty wzroku.

Uwaga, proszę! Wraz z utratą soczewki pokazano wszczepienie soczewki wewnątrzgałkowej, sztucznej soczewki. Jednak konsekwencją operacji może być utrata komórek śródbłonka rogówki po zmianie położenia IOL. Aby temu zapobiec, ważne jest, aby wybrać wysokiej jakości implant i doświadczoną klinikę okulistyczną.

Inną konsekwencją keratomalacji jest staphyloma rogówki, co prowadzi do rozwoju nabytego anophthalmos.

Keratopatia pęcherzowa

Keratopatia pęcherzowa jest rzadką chorobą rogówki, typową dla osób w wieku 50-60 lat. Jest w przerzedzeniu ostatniej warstwy rogowej - śródbłonka. Staje się tak cienki, że przestaje radzić sobie z główną funkcją - zapobieganiem dostania się płynu wewnątrzgałkowego do podścieliska. W wyniku tego, rdzeń substancji rogówki moczony jest tą wilgocią, powstaje obrzęk.

Grupa ryzyka obejmuje osoby:

  • osoby starsze;
  • operacje pooperacyjne po zaćmie;
  • który miał opryszczkę na oczach;
  • po urazach oka;
  • z postępującą dystrofią śródbłonka Fuchsa.

Charakterystyczne objawy keratopatii pęcherzowej:

  • ból oczu od łagodnego do ciężkiego inny;
  • widoczne zgrubienie rogówki;
  • powłoka traci dawną przezroczystość;
  • istnieją pojedyncze pęcherzyki płynu wewnątrzgałkowego w zrębie, wraz z postępem choroby.

Po keratopatii pęcherzowej ryzyko wystąpienia następujących komplikacji i konsekwencji jest wysokie:

  • pogorszenie widzenia;
  • tworzenie ciernia;
  • choroby zakaźne rogówki i innych części oka (zapalenie wnętrza gałki ocznej, zapalenie tęczówki i owrzodzenie rogówki).

Leczenie zachowawcze w postaci laseroterapii helowo-neonowej i noszenia miękkich soczewek nie daje pożądanego efektu. Nie jest również możliwe odtworzenie rogówki oka po keratopatii pęcherzowej za pomocą keratoplastyki. Obecnie jedyną skuteczną techniką jest przeszczep rogówki.

Dystrofia rogówki

Dystrofia rogówki nie jest chorobą zapalną, która rozwija się na dwoje oczu i ma zazwyczaj charakter dziedziczny. Polega na zmianie grubości i wielkości rogówki, jej funkcji i wad wzroku. Jeśli u co najmniej jednego członka rodziny zdiagnozowano dystrofię, konieczne jest zbadanie pozostałych, ponieważ leczenie na wczesnym etapie jest najbardziej skuteczne.

Istnieje kilkadziesiąt gatunków dystrofii, różniących się charakterem uszkodzenia powłoki, nasileniem objawów i stopniem utraty zdolności widzenia. Można je klasyfikować zgodnie z warstwą, która przeszła rozwój patologii:

  1. Dystrofie tylnych warstw nabłonkowych z powodu niedoskonałości funkcji bariery komórek tylnej osłony rogówki lub niewielkiej liczby ich komórek. Należą do nich dystrofia podstawowej błony nabłonkowej i dystrofia nabłonka krezkowego.
  2. Dystrofie błony Bowmana (patologia Flight-Buckler i Thiel-Benke).
  3. Dystrofię zrębu: ziarnista kratkowe krata granulowany Avellino dostrzeżone amorficzny tyłu, centralny chmury Francois predestsemetovaya krystaliczne i Schneidera.
  4. Dystrofia śródbłonka: polimorficzny odcinek tylny i dystrofia Fuchsa.

Objawy różnych typów dystrofii są podobne. Zazwyczaj pacjent narzeka na:

  • Uczucie w oku obcego ciała i silny ból. Oznaki te tłumaczy się rozwojem erozji w wyniku uszkodzenia nabłonkowej warstwy rogówki.
  • Łzawienie, zaczerwienienie gałki ocznej i strach przed światłem.
  • Pogorszenie zdolności widzenia z powodu obrzęku rogówki i utraty jej przezroczystości. Wraz z przebiegiem choroby wzrok nadal spada.

Takie objawy są zwykle wykrywane u ludzi w okresie od 10 do 40 lat. Przyczyny dystrofii nie zawsze są jasne, ale najczęściej jest to spowodowane nieprawidłowościami chromosomowymi.

Jeśli choroba jest dziedziczna, zaleca się leczenie objawowe. Wszystkie środki (ochraniacze w postaci kropli i maści na oczy) są odpowiednie, poprawiając trofię rogówki:

Aby uzyskać lepszy efekt, należy przepisać preparaty witaminowe, aby poprawić wzrok w środku (np. Lek Lutein Complex).

Fizjoterapia w formie elektroforezy i napromieniowania laserem pomaga spowolnić postęp choroby. Mimo to nie można całkowicie zatrzymać zmian dystroficznych w rogówce. Dlatego ze znacznym zmniejszeniem widzenia sięgnięto stratyfikacji lub poprzez keratoplastykę. Ta ostatnia pokazuje najlepsze wyniki.

Jeśli dystrofia rogówki towarzyszy jej obrzękowi, wówczas zatrzymaj się na leczeniu zachowawczym. Pacjent mianuje ochraniacze na oko witaminami i lekami zmniejszającymi przekrwienie. Jeśli patologia przechodzi do nabłonka rogówki, zaleca się dodanie leków przeciwbakteryjnych, aby uniknąć infekcji.

Iridocycyclitis

Zapalenie tęczówki jest chorobą zapalną ciałka rzęskowego i tęczówki oka, oddziałującą na rogówkę od strony wewnętrznej. Predyspozycje do choroby to ludzie z reumatyzmem. Patologia rozwija się zwykle w wieku od 20 do 40 lat.

Iridocyclit zapalenie zwykle rozwija się na tle innych chorób:

  • Infekcje wirusowe (odra, grypa, opryszczka).
  • Infekcje bakteryjne (gruźlica, kiła, rzeżączka, zapalenie płuc, tyfus).
  • Choroby pierwotniakowe (toksoplazmoza, malaria).
  • Choroby reumatyczne (reumatyzm, młodzieńcze zapalenie stawów, zapalenie stawów kręgosłupa zesztywniające Bechterew).
  • Zaburzenia metaboliczne (dna moczanowa, cukrzyca).
  • Problemy stomatologiczne (głównie cysty korzeni zębów).
  • Choroby górnych dróg oddechowych.
  • Zapalenie rogówki i uraz oka.
  • Łzawienie;
  • Strach przed światłem;
  • Bolesne odczucia w oczach;
  • Zmiana wzoru i koloru tęczówki;
  • Zwężenie źrenicy;
  • Tworzenie zrostów od tyłu (zespolenie rogówki z tęczówką);
  • Osadza się na tylnych warstwach rogówki;
  • Zwiększone ciśnienie wewnątrzgałkowe (objawy jaskry);
  • Opylanie ciała szklistego;
  • Pogorszenie widzenia.
  • Fałszowanie ucznia lub jego infekcja;
  • Ropień ciała szklistego lub jego odkształcenie;
  • Oderwanie siatkówki;
  • Rozwój zaćmy;
  • Zanik oka (ustanie unerwienia rogówki i innych części);
  • Anophthalmus (całkowita utrata oka).

Pacjent z zapaleniem tęczówki ocznej najpierw rozszerza źrenicę, aby wyeliminować ból i zapobiec fuzji soczewki z tęczówką. Pomocne w tym są środki znieczulające i atropina. Leczenie obejmuje stosowanie leków przeciwzapalnych i przeciwdrobnoustrojowych.

Kserocza

Kseroczna jest chorobą związaną z brakiem łez w celu zwilżenia gałki ocznej, co powoduje wysychanie rogówki. Od keratomalacii różni się przyczyna choroby. Kseroczna rozwija się na tle jaglicy lub chemicznego zapalenia oka, jak również ogólnej awitaminozy.

Najczęściej suche oczy rozwijają się z:

  • Rzadko mrugnął;
  • Kontakt rogówki z dymem;
  • Ciąża;
  • Blizny i choroby spojówek;
  • Stres;
  • Złe odżywianie;
  • Noszenie soczewek kontaktowych;
  • Przyzwyczajanie się do kropli do oczu;
  • Menopauza;
  • Choroby tarczycy i cukrzycy;
  • Przyjmowanie leków psychotropowych, antyhistaminowych i antykoncepcyjnych.

Kseroczmie objawia się objawami:

  • Suchość;
  • Swędzenie i pieczenie;
  • Ból z całkowitym wysuszeniem rogówki;
  • Zmęczenie oczu;
  • Częste miganie.

Kseroczna jest również nazywana zespołem suchego oka. Choroba jest leczona objawowo. Lekarz wybiera ochraniacz rogówki (krople ochronne), symulując naturalną łzę. Dodatkowo poszukiwana jest przyczyna rozwoju choroby, a jeśli to możliwe, eliminowana.

Diagnostyka patologii rogówki

Każda choroba jest leczona dopiero po postawieniu diagnozy. Choroby rogówki są zwykle wykrywane przy użyciu precyzyjnych urządzeń. W okulistyce podczas badania rogówki stosuje się następujące metody diagnostyczne:

  1. Pachymetria;
  2. Biomikroskopia oka;
  3. Mikroskopia konfokalna oka;
  4. Keratotopografia.

Pachymetria Jest metodą diagnostyczną, która pozwala zmierzyć grubość rogówki na całej jej powierzchni. Do zabiegu pacjent jest poproszony o położenie się na kanapie, po czym miejscowe oko otrzymuje znieczulenie miejscowe. Kiedy pojawia się ból, specjalne urządzenie dotyka oka, lekko naciskając rogówkę. Sprzęt automatycznie oblicza grubość powłoki i wyświetla odebrane dane na ekranie. Aby zminimalizować uszkodzenie nie spowodowało rozwoju infekcji, pacjentowi zaszczepiono krople o działaniu antybakteryjnym.

Biomikroskopia - badanie ultrasonograficzne, które umożliwia wizualizację struktur wewnątrzgałkowych przedniej części gałki ocznej. Metoda pozwala ocenić stan nie tylko rogówki, ale także soczewki, tęczówki i kąta przedniej komory.

Mikroskopia konfokalna - metoda badania rogówki, która umożliwia wizualizację jej struktury na poziomie komórkowym. Diagnozę przeprowadza się za pomocą mikroskopu o wysokiej rozdzielczości. Żywe tkanki pacjenta są badane. W rezultacie okulista otrzymuje informacje o grubości każdej warstwy skorupy i stopniu ich zmian morfologicznych.

Keratotopografia - metoda prowadząca do topograficznej mapy rogówki oka. Badana jest grubość powłoki, jej krzywizna, jednorodność i chropowatość. Keratotopografia jest jednym z najskuteczniejszych sposobów diagnozowania rzadkiej wrodzonej anomalii - płaskiej rogówki.

Iridocyclit odbywa się dodatkowo iridodiagnostics, aby wykryć stan tęczówki.

Chirurgiczne metody leczenia chorób rogówki

Nie zawsze leczenie zachowawcze daje pozytywne wyniki. Dlatego pacjentom z postępującą patologią rogówki proponuje się interwencję chirurgiczną. Istnieje kilka chirurgicznych metod leczenia:

  • Kaszel rogówki - operacja przeznaczona do leczenia rogówki i przeprowadzana w warunkach ambulatoryjnych. Pacjent ma rozszerzone powieki, znieczula oczy i usuwa zewnętrzny nabłonek, impregnując znajdujące się poniżej wstążki warstwą ryboflawiny. Następnie naświetla się oczy ultrafioletem, wkraplają się krople antybakteryjne, a soczewki do noszenia po przeszczepianiu są nakładane przez trzy dni.
  • Keratotomia - operacja wykonywana skalpelem za pomocą radykalnego nacięcia rogówki. W rezultacie jego powierzchnia jest wyrównana, co jest celem keratotomii.
  • Keratoplastyka - przeszczep tkanek zrogowaciałych warstw, aby wyeliminować deformacje i urazy wrodzone lub nabyte w trakcie życia. Istnieje ryzyko wystąpienia choroby przeszczepowej, polegającej na odrzuceniu przeszczepionej części rogówki i gwałtownym spadku widzenia.

Rogówka oka jest ważną częścią aparatu wzrokowego. Naruszenie integralności, kształtu, grubości i przezroczystości rogówki powoduje znaczne pogorszenie, a czasem nawet całkowitą utratę wzroku aż do utraty oka. Dlatego jeśli masz nieprzyjemne odczucia w oczach, natychmiast skonsultuj się z lekarzem. Pomoże zidentyfikować przyczynę dolegliwości i zaleci odpowiednie leczenie. Dzięki takiemu podejściu nie tylko zachowujesz zdrowie narządów wzrokowych, ale także zachowujesz dobrą ostrość wzroku.