Struktura muszli oka

Ludzkie oko to niesamowity biologiczny układ optyczny. W rzeczywistości soczewki zamknięte w kilku skorupach pozwalają osobie zobaczyć otaczający świat w kolorze i objętości.

Tutaj zastanowimy się, jaka może być muszla oka, ile muszli zamyka ludzkie oko i określa ich charakterystyczne cechy i funkcje.

Struktura oka i rodzaje membran

Oko składa się z trzech membran, dwóch komór oraz soczewki i ciała szklistego, które zajmują większość wewnętrznej przestrzeni oka. W rzeczywistości struktura tego kulistego organu pod wieloma względami jest podobna do struktury złożonej kamery. Często złożoną strukturę oka nazywa się gałką oczną.

Muszle oka nie tylko utrzymują wewnętrzne struktury w przepisanej formie, ale także biorą udział w złożonym procesie mieszkaniowym i dostarczają oko substancji odżywczych. Wszystkie warstwy gałki ocznej są podzielone na trzy skorupy oka:

  1. Włóknista lub zewnętrzna skorupa oka. Które na 5/6 składa się z nieprzezroczystych komórek - twardówki i 1/6 przeźroczystej - rogówki.
  2. Błona naczyniowa. Dzieli się na trzy części: tęczówkę, ciało rzęskowe i naczyniówkę.
  3. Retina. Składa się z 11 warstw, z których jedną stanowią stożki i pręty. Za ich pomocą osoba może odróżnić przedmioty.

Teraz rozważ każdy z nich bardziej szczegółowo.

Zewnętrzna włóknista błona oka

Jest to zewnętrzna warstwa komórek pokrywających gałkę oczną. Wspiera i jednocześnie warstwę ochronną dla elementów wewnętrznych. Przednia część tej zewnętrznej warstwy - rogówka jest przezroczysta i mocno wklęsła. To nie tylko muszla, ale także soczewka, która załamuje światło widzialne. Rogówka odnosi się do tych części ludzkiego oka, które są widoczne i utworzone z przezroczystych specjalnych przezroczystych komórek nabłonka. Tył włóknistej błony - twardówka składa się z gęstych komórek, do których przymocowane jest 6 mięśni podtrzymujących oko (4 proste i 2 ukośne). Jest nieprzejrzysty, gęsty, w kolorze białym (przypomina białko gotowanego jajka). Z tego powodu jej drugie imię to biała muszla. Na granicy między rogówką a twardówką znajduje się zatok żylny. Zapewnia odpływ krwi żylnej z oka. W rogówce nie ma naczyń krwionośnych, ale w tylnej części twardówki znajduje się tak zwana płytka z kratką (gdzie wyłania się nerw wzrokowy). Przez jego otwory znajdują się naczynia krwionośne, które karmią oko.

Grubość warstwy włóknistej waha się od 1,1 mm wzdłuż krawędzi rogówki (w środku to 0,8 mm) do 0,4 mm twardówki w obszarze nerwu wzrokowego. Na granicy z rogówką twardówka jest nieco grubsza do 0,6 mm.

Uszkodzenia i wady włóknistej błony oka

Wśród chorób i urazów warstwy włóknistej często występują:

  • Uszkodzenie rogówki (spojówki), może być zadrapaniem, oparzeniem, krwotokiem.
  • Kontakt z rogówką ciała obcego (rzęsy, ziarenka piasku, większe przedmioty).
  • Procesy zapalne - zapalenie spojówek. Często choroba jest zakaźna.
  • Wśród chorób twardówki często występuje stafiloma. W przypadku tej choroby zmniejsza się zdolność twardówki do rozciągnięcia.
  • Najczęstsze będzie zapalenie nadtwardówki - zaczerwienienie, obrzęk spowodowany stanem zapalnym warstw powierzchniowych.

Procesy zapalne w twardówce mają zazwyczaj drugorzędny charakter i są spowodowane procesami destrukcyjnymi w innych strukturach oka lub z zewnątrz.

Rozpoznanie choroby rogówki zwykle nie jest trudne, ponieważ stopień uszkodzenia określa się wizualnie przez okulistę. W niektórych przypadkach (zapalenie spojówek) wymagane są dodatkowe testy w celu wykrycia infekcji.

Środek, naczyniówka oka

Wewnątrz, między warstwą zewnętrzną i wewnętrzną, znajduje się środkowa błona naczyniowa oka. Składa się z tęczówki, ciała rzęskowego i naczyniówki. Cel tej warstwy określa się jako odżywianie, ochronę i zakwaterowanie.

  1. Iris. Irys oka jest rodzajem przepony ludzkiego oka, nie tylko bierze udział w tworzeniu obrazu, ale także chroni siatkówkę przed pieczeniem. W jasnym świetle tęczówka zawęża przestrzeń i widzimy bardzo mały punkt źrenicy. Im mniejsze światło, tym większa źrenica i dłuższa tęczówka.

Kolor tęczówki zależy od liczby komórek melanocytów i jest określany genetycznie.

  • Ciało rzęskowe lub rzęskowe. Znajduje się za tęczówką i wspiera soczewkę. Dzięki niemu soczewka może się szybko rozciągać i reagować na światło, odbijając promienie. Ciało rzęskowe uczestniczy w rozwoju wilgotnej wilgoci w wewnętrznych komorach oka. Innym jego celem jest regulacja reżimu temperatury wewnątrz oka.
  • W naczyniówce. Reszta tej powłoki jest zajęta przez naczyniówkę. W rzeczywistości jest to sama błona naczyniowa, która składa się z dużej liczby naczyń krwionośnych i funkcjonuje jako pokarm dla wewnętrznych struktur oka. Struktura naczyniówki jest taka, że ​​na zewnątrz są większe naczynia, a wewnątrz są mniejsze i na samym brzegu naczyń włosowatych. Inną jej funkcją jest amortyzacja wewnętrznych niestabilnych struktur.
  • Błona naczyniowa oka zaopatrzona jest w dużą liczbę komórek pigmentowych, zapobiega przenikaniu światła do oka i tym samym eliminuje rozpraszanie światła.

    Grubość warstwy naczyniowej wynosi 0,2-0,4 mm w okolicy ciała rzęskowego i tylko 0,1 - 0,14 mm w pobliżu nerwu wzrokowego.

    Uszkodzenia i wady naczyniówki

    Najczęstszą chorobą naczyniówki jest zapalenie błony naczyniowej (zapalenie naczyniówki). Często spotyka się zapalenie naczyniówki, które jest połączone z różnymi rodzajami zmian siatkówki (choriorideatinite).

    Rzadziej występują takie choroby, jak:

    • dystrofia naczyniówki;
    • oderwanie naczyniówki, choroba ta występuje ze zmianami ciśnienia wewnątrzgałkowego, na przykład w operacjach ocznych;
    • luki wynikające z urazów i udarów, krwotoków;
    • guzy;
    • nevi;
    • Kolobory - całkowity brak tej powłoki w określonym obszarze (jest to wada wrodzona).

    Rozpoznanie chorób przeprowadza okulista. Diagnoza jest wynikiem kompleksowej ankiety.

    Wewnętrzna siatkówka oka

    Siatka ludzkiego oka jest złożoną strukturą 11 warstw komórek nerwowych. Nie przechwytuje przedniej komory oka i znajduje się za soczewką (zobaczymy obraz). Najwyższa warstwa składa się z fotoczułych komórek stożka i pręta. Schematycznie układ warstw wygląda podobnie do tego na rysunku.

    Wszystkie te warstwy reprezentują złożony system. Tutaj jest percepcja fal świetlnych, które rzutują rogówkę i soczewkę na siatkówkę. Za pomocą komórek nerwowych siatkówki przekształcają się w impulsy nerwowe. A następnie te sygnały nerwowe są przekazywane do ludzkiego mózgu. Jest to złożony i bardzo szybki proces.

    Bardzo ważną rolę w tym procesie odgrywa plamka, jej drugie imię to żółta plama. Tutaj następuje transformacja obrazów wizualnych i przetwarzanie danych pierwotnych. Makula odpowiada za centralną wizję w świetle dziennym.

    To bardzo niejednorodna powłoka. Tak więc, w pobliżu dysku optycznego osiąga 0,5 mm, podczas gdy w dołku żółtej plamki tylko 0,07 mm, aw centralnym otworze do 0,25 mm.

    Uszkodzenia i wady wewnętrznej siatkówki

    Wśród urazów ludzkiej skorupy siatkowej, na poziomie gospodarstwa domowego, najczęściej występuje oparzenie spowodowane jazdą na nartach bez wyposażenia ochronnego. Częste choroby, takie jak:

    • zapalenie siatkówki - zapalenie błony, które pojawia się jako zakaźne (ropne zakażenie, kiła) lub alergiczne;
    • oderwanie siatkówki pojawia się, gdy siatkówka jest wyczerpana i zerwana;
    • Zwyrodnienie plamki to wiek, na który wpływają komórki środkowej plamki. Jest to najczęstsza przyczyna utraty wzroku u pacjentów w wieku powyżej 50 lat;
    • dystrofia siatkówki - choroba ta najczęściej dotyka osób starszych, wiąże się z przerzedzaniem się warstw siatkówki, początkowo trudno ją zdiagnozować;
    • krwotok do siatkówki występuje również w wyniku starzenia u osób starszych;
    • retinopatia cukrzycowa. Rozwija się 10 do 12 lat po chorobie z cukrzycą i wpływa na komórki nerwowe siatkówki.
    • Możliwe i guza na powłoce siatki.

    Rozpoznanie chorób siatkówki wymaga nie tylko specjalnego sprzętu, ale także dodatkowych badań.

    Leczenie chorób siatkówki oka osoby starszej zazwyczaj ma ostrożne przewidywania. W tej chorobie wywołanej stanem zapalnym korzystniejsze jest rokowanie niż związane z procesem starzenia się organizmu.

    Dlaczego potrzebna jest błona śluzowa oka?

    Gałka oczna znajduje się na orbicie oka i jest bezpiecznie przymocowana. Większa część jest ukryta, promienie światła przechodzą tylko 1/5 powierzchni - rogówka. Z góry ten obszar gałki ocznej zamykają powieki, które otwierając się tworzą szczelinę, przez którą przechodzi światło. Powieki są wyposażone w rzęsy, które chronią rogówkę przed kurzem i wpływami zewnętrznymi. Rzęsy i powieki są zewnętrzną powłoką oka.

    Błona śluzowa ludzkiego oka to spojówka. Powieki są pokryte warstwą komórek nabłonkowych tworzących różową warstwę. Ta warstwa miękkiego nabłonka nazywana jest spojówką. Komórki spojówkowe zawierają również gruczoły łzowe. Wytworzona przez nie łza nie tylko nawilża rogówkę i zapobiega jej wysychaniu, ale także zawiera substancje bakteriobójcze i odżywcze dla rogówki.

    W spojówce znajdują się naczynia krwionośne, które łączą się z naczyniami twarzy, a węzły chłonne służą jako placówki do infekcji.

    Dzięki temu wszystkie powłoki ludzkiego oka są niezawodnie chronione, otrzymuje niezbędne odżywianie. Ponadto muszle oka biorą udział w akomodacji i transformacji otrzymanych informacji.

    Wystąpienie choroby lub inne uszkodzenie oczu może spowodować utratę ostrości wzroku.

    Wewnętrzna (wrażliwa) powłoka oka (Tunica interna (sensorial bulbi)

    Wewnętrzna powłoka oka - siatkówka od wewnętrznej strony naczyniówki. Zgodnie ze strukturą, a tym samym funkcją, dzieli się ją na dwie części - optyczną (pars optica retinae) i rzęskową tęczówkę (pars ciliaris et iridica linae). Pierwszym z nich jest wysoce zróżnicowana tkanka nerwowa przez fotoreceptory, które odbierają promienie świetlne o długości fali 380 nm 770 nm. Ta część siatkówki rozciąga się od tarczy wzrokowej do płaskiej części ciała rzęskowego, gdzie kończy się ząbkowaną linią (ora serrata). Ponadto, w zredukowanej postaci do dwóch warstw nabłonkowych, mających utracone właściwości optyczne, zakrywa wewnętrzną powierzchnię rzęskowego ciała i tęczówki. Grubość siatkówki jest taka sama w różnych regionach: 0,4-0,5 mm na brzegu tarczy nerwu wzrokowego, 0,07-0,08 mm w środkowej części flopola żółtej plamki i 0,14 mm w linii zębatej. Podstawowa membrana naczyniowa jest trwale przymocowana tylko w kilku strefach: wzdłuż linii zębatej, wokół tarczy nerwu wzrokowego i wzdłuż krawędzi żółtej plamki. W pozostałych obszarach połączenie jest luźne i dlatego właśnie łatwo znika z jego nabłonka barwnikowego. Niemal cała optyczna część siatkówki składa się z 10 warstw. Jego fotoreceptory skierowane w stronę nabłonka barwnikowego naczyniówki są reprezentowane przez szyszki (około 7 milionów) i pręciki (100-120 milionów). Pierwszy zgrupowany w środkowych częściach skorupy, ten ostatni, nieobecny w środku, osiąga maksymalną gęstość 10-13 ° od niego. W dalszej części peryferia liczba prętów stopniowo maleje. Główne elementy siatkówki są w stabilnej pozycji ze względu na pionowo umieszczone Mueller komórek wsparcia i tkanki śródmiąższowej. Funkcja stabilizująca jest wykonywana przez błonę graniczną siatkówki (membrana limitans interna et externa).

    Anatomicznie i oftalmoskopia siatkówki wyraźnie ujawniła dwa bardzo ważną funkcję w odniesieniu do miejsca - tarczy nerwu wzrokowego i plamki, którego centrum jest 3,5 mm od okolicy skroniowej. W miarę jak zbliża się plamki zmian siatkówki strukturę znacznie: pierwsza warstwa włókien nerwowych zanika Następnie komórki zwojowe, a następnie - do wewnętrznej warstwy splotowatej, wewnętrzną i zewnętrzną warstwę jądrową splotowatej. plamki foveola przedstawiony tylko warstwę czopków, a więc ma najwyższy rozdzielczości (obszar widzenia środkowego obiektu w przestrzeni zajmowanej

    Patyczki: 0,06 mm długości, 2 μm średnicy. Ich zewnętrzne segmenty zawierają pigment - rodopsynę, absorbującą część spektrum światła elektromagnetycznego w zakresie zielonych promieni (maksymalnie 510 nm).

    Stożki; długość 0,035 mm, średnica 6 mikronów. W trzech różnych typach ("czerwony", "zielony" i "niebieski") zawiera wizualny pigment z różnymi wskaźnikami pochłaniania światła. W "czerwonych" szyszkach (jododopsyna) adsorbuje promienie spektralne o długości fali

    565 nm, "zielony" - 500 nm i "niebieski" - 450 nm.

    Pigmenty stożków i prętów są "osadzone" w membranach - dyskach ich zewnętrznych segmentów i są integralnymi substancjami białkowymi.

    Pręty i stożki mają różną wrażliwość na światło. Pierwsza funkcja na jasność otoczenia do 1 x m2 KD (z nocnych, widzenie skotopowe), a drugi - większy niż 10 kD × m2 (dzień, fotopowa Vision). Kiedy jasność waha się od 1 cd × m2 do 10 cd × m2, wszystkie fotoreceptory (zmierzch, wizja mesopic) * funkcjonują na pewnym poziomie.

    Dysk nerwu wzrokowego znajduje się w nosowej połówce siatkówki (4 mm od tylnego słupka oka). Jest on pozbawiony fotoreceptorów, a zatem w polu widzenia, zgodnie z miejscem jego projekcji, jest ślepa strefa.

    siatkówki zasilanie jest wykonywane z dwóch źródeł: wewnętrzne sześć warstw otrzymać go z powodu swojej środkowej tętnicy (dział oczna) i neuroepithelium - choriocapillary warstwę naczyniówki.

    Gałęzie centralnej tętnicy i żyły siatkówki przechodzą w warstwie włókien nerwowych, a częściowo w warstwie komórek zwojowych. Tworzą one warstwową sieć kapilarną, której nie ma tylko w wyglądzie żółtej plamki.

    Ważną cechą anatomiczną siatkówki jest to, że aksony jej komórek zwojowych są pozbawione wyściółek mielinowych (jeden z czynników determinujących przezroczystość tkanki). Ponadto, podobnie jak błona naczyniowa, pozbawiona jest czułych zakończeń nerwowych.

    Główne elementy tworzą trzy neurony siatkówki - pierwszy zawiera pręcików i czopków, drugi - trzeci dwubiegunowe komórki i - aksonów komórek zwojowych, które są rozmieszczone na jego powierzchni, w określonym porządku, są odzwierciedlone w klinice.

    Funkcje siatkówki: postrzeganie światła i koloru, widzenie obwodowe i środkowe (kształtne). Aparat prętowy jest odpowiedzialny za percepcję światła i widzenie peryferyjne, a stożek - za centralne i kolorowe widzenie.

    * Kd (Candela) to jednostka o światłości, równoważna jasności absolutnie czarnego ciała w temperaturze krzepnięcia platyny (60 cd / cm2).

    Wewnętrzna skorupa oka

    Struktura oka pomocniczego aparatu:

    aparatura do łezki oka.

    odpowiadać na pytania;

    cechy struktury powiek,

    budowa spojówki, struktura gruczołów spojówkowych i powiek, struktura, unerwienie, zaopatrzenie w krew gruczołu łzowego, zmiany patologiczne,

    struktura układu łzowego oka, zmiany patologiczne u dorosłych i dzieci

    stan punktów łzowych, kanały łzowe, spojówka

    wykonać kontrolę dolnej powieki, obrót górnej powieki

    Odpowiedz na pytania:

    Struktura ściany orbity anatomiczne struktury rozciągające się poprzez otwory relacji orbitalne orbity zatok, kliniki, etiologii, patogenezy ropowica orbity taktyki leczenia powikłań, wytrzeszcz spowodowaniem enoftalmia.

    3.Struktura gałki ocznej

    Odpowiedzi na pytania:

    zewnętrzne mięśnie oka i ich unerwienie,

    Cechy struktury i funkcji zewnętrznej powłoki oka,

    Cechy struktury i funkcji środkowej powłoki oka,

    Cechy struktury i funkcji wewnętrznej powłoki oka,

    Cechy wieku struktury gałki ocznej.

    Zajmuje się endologią kliniczną patologii błony oka i jej ośrodków optycznych, strukturą komórek oka, ich patologią

    ROZDZIAŁ 2. ANATOMIA ORGANU WIZJI

    • Cechy budowy oczu u dzieci

    • Wewnętrzna powłoka (siatkówka)

    • Zawartość gałki ocznej

    ■ Akcesoria do oczu

    Rdzeń oka pojawia się w 22-dniowym zarodku w postaci pary płytkich inwokacji (bruzd oczu) w przodomózgowiu. Stopniowo wgłębienia nasilają się i tworzą odrosty - pęcherze oka. Na początku piątego tygodnia rozwoju wewnątrzmacicznego dystalna część gałki ocznej jest wciskana, tworząc oko. Zewnętrzna ściana miseczki ocznej powoduje powstanie nabłonka barwnikowego siatkówki, a wewnętrzna ściana pozostałych warstw siatkówki.

    Na etapie oka pęcherze w sąsiednich obszarach ektodermy pojawiają się zgrubienia - soczewki. Następnie dochodzi do formowania się pęcherzyków soczewki i wciągania ich do wnęki szkieł ocznych, tworząc w ten sposób przednie i tylne komory oka. Ektoderma nad gałką oczną powoduje również nabłonek rogówki.

    W mezenchymie, bezpośrednio otaczającym miseczkę oczną, rozwija się sieć naczyniowa i tworzy się błonę naczyniową.

    Elementy nerwowoogniskowe dają początek miołonowej tkance zwieracza i źrenicy rozszerzającej. Poza błoną naczyniową z mezenchym rozwija się gęsta, włóknista, nieformalna tkanka twardówki. Z przodu uzyskuje przezroczystość i przechodzi do części rogówki tkanki łącznej.

    Pod koniec drugiego miesiąca gruczołów łzowych rozwija się z ektodermy. Mięśnie okulomotoryczne rozwijają się z miotomów, reprezentowanych przez poprzecznie prążkowaną tkankę mięśniową typu somatycznego. Powieki zaczynają tworzyć się jak fałdy skórne. Szybko rosną razem i rosną razem. Za nimi tworzy się przestrzeń wyłożona wielowarstwowym, pryzmatycznym nabłonkiem, workiem spojówkowym. W siódmym miesiącu rozwoju wewnątrzmacicznego worka spojówkowego zaczyna się rozwijać. Na krawędzi powiek powstają rzęsy, gruczoły potowe i zmodyfikowane.

    Cechy struktury oczu u dzieci

    Noworodka gałka oczna jest stosunkowo duża, ale krótka. W ciągu 7-8 lat ustala się ostateczny rozmiar oczu. Noworodek ma stosunkowo dużą i bardziej płaską niż dorosłą rogówkę. Przy urodzeniu kształt soczewki jest sferyczny; przez całe życie rośnie i staje się bardziej płaski, co wynika z powstawania nowych włókien. U noworodków w zrębie tęczówki występuje niewielki lub żaden pigment. Niebieskawy kolor oczu przyczepiony jest do półprzezroczystego nabłonka barwnika tylnego. Kiedy pigment zaczyna pojawiać się w parenchymie tęczówki, uzyskuje swój własny kolor.

    Orbit (Orbita) lub oczodół, - (fig. 2.1), tworzenie kości we wgłębieniu z przodu czaszki świeże, przypominający czworokątnej piramidy, którego wierzchołek jest skierowany do tyłu i nieco do wewnątrz. Przedsionek ma wewnętrzną, górną, zewnętrzną i dolną ścianę.

    Wewnętrzna ściana orbity jest reprezentowana przez bardzo cienką płytkę kostną oddzielającą jamy orbitalne od komórek kratowanej kości. Jeśli ta płytka zostanie uszkodzona, powietrze z zatoki może z łatwością przejść na orbitę i pod skórę powiek, powodując u niej rozedmę płuc. W górnym wnętrzu

    Ryc. 2.1. Struktura orbity: 1 - górna przerwa orbitalna; 2 - małe skrzydło kości bazowej; 3 - kanał nerwu wzrokowego; 4 - tylna kratownica; 5 - płytka orbitalna kratownicy; 6 - przedni łzowy grzebień; 7 - kość łzowa i tylna łza; 8 - fossa worka łzowego; 9 - kość nosowa; 10 - proces frontalny; 11 - dolny margines orbity (górna szczęka); 12 - dolna szczęka; 13 - dolny rowek; 14. otwór podoczodołowy; 15 - dolna przerwa orbitalna; 16 - kość z kości malarskiej; 17 - okrągły otwór; 18 - duże skrzydło głównej kości; 19 - kość przednia; 20 - górny margines orbity

    Narożnik orbity graniczy z zatoką czołową, a dolna ściana orbity oddziela jej zawartość od zatoki szczękowej (ryc. 2.2). Powoduje to prawdopodobieństwo rozprzestrzenienia się procesów zapalnych i nowotworowych z zatok zatoki przynosowej na orbitę.

    Dolna ściana orbity jest często uszkadzana przez tępe obrażenia. Bezpośredni cios w gałkę oczną powoduje gwałtowny wzrost ciśnienia na orbicie, a jego dolna ściana "zawodzi", przenosząc zawartość orbity do krawędzi ubytku kości.

    Ryc. 2.2. Zatoki ornitologiczne i przynosowe: 1 - orbita; 2 - zatokę szczękową; 3 - zatok czołowy; 4 - kanały nosowe; 5 - zatoki

    Powięź Tarzorbital i zawieszona na niej gałka oczna służą jako przednia ściana, która ogranicza wnękę orbity. Tarzoorbitalnaya zderzak przymocowany do krawędzi oczodołu, chrząstki i wieku są ściśle związane z torebki Tenona który obejmuje gałkę oczną z rąbka nerwu wzrokowego. Kapsułka Tenona jest połączona z spojówką i episclery od przodu, a gałka oczna oddziela się od włókna orbitalnego z tyłu. Kapsułka Tenon tworzy pochwę dla wszystkich mięśni okulomotorycznych.

    Główną treść orbity stanowią tkanki tłuszczowe i mięśnie okoruchowe, sama gałka oczna zajmuje tylko jedną piątą objętości orbitalnej. Wszystkie formacje znajdujące się przed obszarem taro-orbitalnym znajdują się na zewnątrz orbity (w szczególności woreczek łzowy).

    Połączenie orbity z jamą czaszki za pomocą kilku otworów.

    • Gniazdo Górna orbitalny łączy jamę orbity od środkowego dołu czaszki. testowany nią nerwów następujące: okoruchowy (III pary nerwów czaszkowych), blok (para IV nerwów czaszkowych), orbitalnej (pierwsza gałąź z nerwu czaszkowego V) i (VI wylotu pary nerwów czaszkowych). Przez szczeliny górną orbitalnej i przechodzi do górnego uchwytu Wiedeń - główny zbiornik, przez który przepływa od gałki ocznej i orbicie krwi.

    - Patologia w górnych szczelinach orbitalnych może prowadzić do syndromu „szczeliny oczodołu”: opadanie powiek, wraz unieruchomienia gałki ocznej (oftalmoplegii), rozszerzenie źrenic, porażenie obiektu, czułość zakłócenia gałki ocznej skóry czołowej i górnej powiece, zaburzenia przepływu krwi żylnej, co powoduje występowanie egzophthalmos.

    - Orbitalne żyły przez górną szczelinę orbitalną przechodzą do jamy czaszki i przepływają do przepastnej zatoki. Zespolenia z osobą żył, głównie poprzez żyły kątowej i brak zaworów żylnych, do szybkiego rozprzestrzeniania się od górnej powierzchni czołowej, a następnie na orbicie do jamy czaszkowej z rozwojem jamista zakrzepicy.

    • Dolna szczelina orbitalna łączy jamę orbitową z pęcherzem i skroniowo-żuchwowym. Dolna szczelina orbitalna jest zamknięta przez tkankę łączną, w którą przeplatają się włókna mięśni gładkich. Jeśli współczulne unerwienie tego mięśnia jest zaburzone, pojawia się enophthalmos (oko

    • jabłka). Tak więc, wraz z porażką włókien z górnego połączenia szyjnego współczulnego z orbitą, rozwija się zespół Hornera: częściowe opadanie powiek, zwężenie źrenic i enophthalmos. Kanał nerwu wzrokowego znajduje się w górnej części orbity w małym skrzydle głównej kości. Przez ten kanał nerw wzrokowy wchodzi do jamy czaszki i wchodzi na orbitę tętnicy ocznej - głównego źródła dopływu krwi do oka i jego pomocniczego aparatu.

    Gałki ocznej składa się z trzech warstw (zewnętrznej, środkowej i wewnętrznej), a zawartość (ciała szklistego, soczewki i wodnistej przedniej i tylnej komory oka, fig. 2.3).

    Ryc. 2.3. Zarys struktury gałki ocznej (sekcja strzałkowa).

    Zewnętrzna, lub włóknista, pochwa oka (Tunica fibrosa) reprezentowane przez rogówkę (rogówka) i twardówki (twardówka).

    Rogówka - przezroczysta, beznaczyniowa część zewnętrznej powłoki oka. Funkcja rogówki - utrzymywanie i załamywanie promieni świetlnych, a także ochrona zawartości gałki ocznej przed niekorzystnymi wpływami zewnętrznymi. Średnica rogówki wynosi średnio 11,0 mm, grubość od 0,5 mm (w środku) do 1,0 mm, moc refrakcyjna wynosi około 43,0 D. Zwykle rogówka jest przezroczysta, gładka, błyszcząca, sferyczna i bardzo wrażliwa. Wpływ niekorzystnych czynników zewnętrznych na rogówkę powoduje odruchowe skurcze powiek, zapewniając ochronę gałki ocznej (odruch rogówki).

    Rogówka składa się z 5 warstw: nabłonka przedniego, błony Bowmana, zrębu, błony descemetowej i nabłonka tylnego.

    • Przód wielowarstwowy płaski nabłonek nie rdzeniowy pełni funkcję ochronną i podczas urazu całkowicie regeneruje się w ciągu 24 godzin.

    • Błona Bowmana - błona podstawna nabłonka przedniego. Jest odporny na wpływy mechaniczne.

    • Stroma (miąższ) rogówka wynosi do 90% jego grubości. Składa się z wielu cienkich płytek, między którymi znajdują się spłaszczone komórki i duża liczba czułych zakończeń nerwowych.

    "Membrana Descemeta jest podstawową błoną nabłonka tylnego. Służy jako niezawodna bariera dla rozprzestrzeniania się infekcji.

    • Nabłonek tylny składa się z pojedynczej warstwy komórek heksagonalnych. Zapobiega przedostawaniu się wody z wilgoci komory przedniej do zrębu rogówki.

    Odżywianie rogówki występuje z powodu obwodowej sieci naczyń, wilgotności przedniej komory oka i łez. Przejrzystość rogówki wynika z jej jednorodnej struktury, braku naczyń krwionośnych i ściśle określonej zawartości wody.

    Kończyna - Miejsce przejścia rogówki do twardówki. Jest to półprzezroczysta ramka o szerokości około 0,75-1,0 mm. W grubości kończyny znajduje się kanał hełmu. Limb służy jako dobry przewodnik do opisu różnych procesów patologicznych w rogówce i twardówce, a także podczas przeprowadzania interwencji chirurgicznych.

    Twardówka - nieprzezroczysta część zewnętrznej powłoki oka, która ma biały kolor (skorupa belka). Jego grubość sięga 1 mm, a najcieńsza część twardówki znajduje się w punkcie wyjścia nerwu wzrokowego. Funkcje twardówki są ochronne i kształtujące. Twardówka ma podobną budowę do miąższu rogówki, jednak w przeciwieństwie do niej jest nasycona wodą (ze względu na brak powłoki nabłonkowej) i nieprzezroczysta. Liczne nerwy i naczynia przechodzą przez twardówkę.

    Środkowa (naczyniowa) powłoka oka lub przewód błony naczyniowej (tunica vasculosa), składa się z trzech części: tęczówki (tęczówka), ciało rzęskowe (corpus ciliare) i chorusi (choroidea).

    • Iris służy jako automatyczna przysłona oczna. Grubość cała tęczówka 0,2-0,4 mm, minimalna - w miejscu ich przejścia w ciało rzęskowe, irys, gdzie może wystąpić uraz oddziały z (iridodialysis). Tęczówka składa się ze zrębu tkanki łącznej, naczyń, nabłonka pokrywającego tęczówkę z przodu i dwóch warstw nabłonka barwnikowego od tyłu, zapewniając jej nieprzezroczystość. Zręby tęczówki zawierają wiele komórek - chromatofory, w których ilość melaniny określa kolor oczu. Tęczówka zawiera stosunkowo małą liczbę czułych zakończeń nerwowych, więc choroby zapalne tęczówki towarzyszą umiarkowanemu zespołowi bólowemu.

    • Uczeń - Okrągły otwór w środku tęczówki. Ze względu na zmianę średnicy źrenica reguluje przepływ promieni świetlnych padających na siatkówkę. Wielkość źrenicy zmienia się pod działaniem dwóch mięśni gładkich tęczówki - zwieracza i rozszerzacza. Mięśniowe włókna zwieracza są usytuowane pierścieniowo i przyjmują unerwienie przywspółczulne z nerwu okoruchowego. Promieniowe włókna rozszerzacza są unerwione od górnej symetrycznej jednostki szyjnej.

    • Ciało rzęskowe - część naczyniówki oka, która w postaci pierścienia przechodzi między korzeniem tęczówki a naczyniówką. Granica między ciałem rzęskowym a naczyniówką leży wzdłuż linii zębatej. Ciało rzęskowe wytwarza płyn wewnątrzgałkowy i uczestniczy w akomodacji. W dziedzinie procesów rzęskowych sieć naczyniowa jest dobrze rozwinięta. W nabłonku rzęskowym tworzy się płyn wewnątrzgałkowy. Ciliary

    • Mięsień składa się z kilku wiązek włókien wielokierunkowych przyczepionych do twardówki. Cięcie i ciągnięcie z przodu, osłabiają napięcie zinnal wiązadłami, które przechodzą od rzęsek do kapsułki soczewki. W przypadku zapalenia ciała rzęskowego procesy mieszkaniowe są zawsze naruszane. Unerwienie ciała rzęskowego jest wykonywane przez wrażliwą (gałąź nerwu trójdzielnego), włókna przywspółczulne i współczulne. W ciele rzęskowym jest dużo więcej czułych włókien nerwowych niż w tęczówce, więc gdy jest zaogniony, zespół bólowy jest ostro wyrażany. Choroid - z tyłu przewodu jajowodu, oddzielonego od ciała rzęskowego za pomocą linii zębatej. Naczyniówka składa się z kilku warstw naczyń krwionośnych. Warstwa szerokich naczyń włosowatych kapilar przylega do siatkówki i jest oddzielona od niej cienką membraną Brucha. Zewnętrzna to warstwa naczyń średnich (głównie tętniczek), za którą znajduje się warstwa większych naczyń (żył). Pomiędzy twardówką a naczyniówką znajduje się przestrzeń nadnaczyniówkowa, w której przemieszczają się naczynia i nerwy. W naczyniówce, podobnie jak w innych częściach dróg moczowych, znajdują się komórki barwnikowe. Choroida zapewnia żywienie zewnętrznym warstwom skorupy sieciowej (neuroepithelium). Przepływ krwi w naczyniówce jest powolny, co przyczynia się do powstawania przerzutów nowotworowych i osadzania się patogenów różnych chorób zakaźnych. Choroida nie otrzymuje wrażliwego unerwienia, dlatego zapalenie naczyniówki postępuje bezboleśnie.

    Wewnętrzna błona oka jest reprezentowana przez siatkówkę - wysoce zróżnicowana tkanka nerwowa, przeznaczona do percepcji bodźców świetlnych. Od dysku nerwu wzrokowego do linii zębatej jest optycznie czynna część siatkówki, na którą składają się warstwy neurosensoryczne i pigmentowe. Przed linią zębatą, znajdującą się w odległości 6-7 mm od kończyny, redukuje się ją do nabłonka pokrywającego ciało rzęskowe i tęczówkę. Ta część siatkówki nie bierze udziału w przejściu wzroku.

    Siatkówka jest związana łańcuchem tylko wzdłuż linii zębatej z przodu i wokół tarczy nerwu wzrokowego i wzdłuż krawędzi żółtego miejsca z tyłu. Grubość siatkówki wynosi około 0,4 mm, aw obszarze linii zębatej iw miejscu żółtym - tylko 0,07-0,08 mm. Żywienie siatkówki

    odbywa się kosztem naczyniówki i centralnej tętnicy siatkówki. Siatkówka, podobnie jak naczyniówka, nie ma bólu unerwiającego.

    Funkcjonalny środek siatkówki - Plamka (plamki żółtej) jest jałowa część zaokrąglonego kształtu, żółty kolor jest spowodowany obecnością pigmentów luteiny i zeaksantyny. Najbardziej światłoczuła część żółtej plamki to środkowa dołka lub dołka (ryc. 2.4).

    Schemat struktury siatkówki

    Ryc. 2.4. Schemat struktury siatkówki. Topografia włókien nerwowych siatkówki

    W siatkówce, pierwszego neuronu są 3 analizator optyczny: fotoreceptorów (pierwsze neuronów) - pręciki i czopki, komórek dwubiegunowych (sekundy) oraz komórki neuronów zwoju (trzecia neuronu). Laski i szyszki są częścią receptora w analizatorze wizualnym i znajdują się w zewnętrznych warstwach siatkówki, bezpośrednio w nabłonku barwnikowym. Laski, znajdujące się na obrzeżach, są odpowiedzialne za widzenie peryferyjne - pole widzenia i percepcję światła. Stożki, z których większość koncentruje się w obszarze żółtej plamki, zapewnia centralne widzenie (ostrość wzroku) i postrzeganie koloru.

    Wysoka rozdzielczość żółtej plamki wynika z następujących cech.

    • Naczynia siatkówki nie przechodzą tutaj i nie przeszkadzają promieniom świetlnym docierać do fotoreceptorów.

    • W centralnym fossie znajdują się tylko stożki, wszystkie pozostałe warstwy siatkówki są wypychane na obrzeże, co pozwala promieniom światła padać bezpośrednio na stożki.

    • Specjalny stosunek neuronów siatkówki: w centralnym dołku jedna komórka dwubiegunowa na jeden stożek, a każda komórka dwubiegunowa ma własną komórkę zwojową. Zapewnia to "bezpośrednie" połączenie między fotoreceptorami a centrami wizualnymi.

    Na obwodzie siatkówki wręcz przeciwnie, kilka komórek dwubiegunowych ma jedną komórkę dwubiegunową, a kilka komórek dwubiegunowych ma jedną komórkę zwojową. Sumowanie bodźców zapewnia peryferyjnej części siatkówki wyjątkowo wysoką czułość na minimalną ilość światła.

    Aksony komórek zwojowych zbiegają się, tworząc nerw wzrokowy. Dysk nerwu wzrokowego odpowiada punktowi wyjścia włókien nerwowych gałki ocznej i nie zawiera elementów światłoczułych.

    Zawartość gałki ocznej

    Zawartość gałki ocznej jest szklista (corpus vitreum), soczewka krystaliczna (soczewka), jak również wodnistej wilgoci w przedniej i tylnej komorze oka (humor aquosus).

    Ciało szkliste pod względem masy i objętości wynosi około 2 /3 gałka oczna. Jest to przezroczysta, beznaczyniowa galaretowata formacja, która wypełnia przestrzeń między siatkówką, ciałem rzęskowym, włóknami więzadła zinn i soczewką. Ciało szkliste oddziela się od nich cienką błoną graniczną, wewnątrz której znajduje się szkielet

    cienkie włókienka i substancja żelopodobna. Ciecz szklista to ponad 99% wody, w której rozpuszcza się niewielka ilość białka, kwasu hialuronowego i elektrolitów. Ciało szkliste jest silnie związane z ciałem rzęskowym, torebką soczewki, a także z siatkówką w pobliżu linii zębatej oraz w okolicy tarczy nerwu wzrokowego. Wraz z wiekiem więź z kapsułką soczewki słabnie.

    Soczewkowe (soczewka) jest przezroczystą, beznaczyniową, elastyczną formacją, która ma postać dwuwypukłej soczewki o grubości 4-5 mm i średnicy 9-10 mm. Substancja krystalicznej soczewki o półstałej konsystencji jest zamknięta w cienkiej kapsułce. Funkcje soczewki - przewodzenie i załamywanie promieni świetlnych, a także udział w zakwaterowaniu. Moc refrakcyjna obiektywu wynosi około 18-19 D, a przy maksymalnym napięciu w mieszkaniu - do 30-33 Dpt.

    Soczewka jest usytuowany za tęczówką i jest zawieszony z włókien Zinn więzadeł, które wplecione są torebki soczewki w równika. Równik dzieli kapsułkę soczewki na przód i tył. Ponadto obiektyw ma przednie i tylne bieguny.

    Pod przednią kapsułką soczewki znajduje się nabłonek podtorebkowy, który wytwarza włókna przez całe życie. Soczewka staje się bardziej płaska i gęsta, tracąc elastyczność. Stopniowo traci się zdolność do akomodacji, ponieważ skondensowana soczewka nie może zmienić swojego kształtu. Obiektyw prawie 65% składa się z wody, a zawartość białka sięga 35% - więcej niż w jakiejkolwiek innej tkance naszego ciała. W soczewce znajduje się również bardzo mała ilość minerałów, kwasu askorbinowego i glutationu.

    Płyn wewnątrzgałkowy jest wytwarzany w ciele rzęskowym, wypełnia przednie i tylne komory oka.

    • Przednia komora oka - przestrzeń między rogówką, tęczówką i soczewką.

    • Tylna komora oka - wąska szczelina między tęczówką a soczewką z więzadłem cynkowym.

    Wodna wilgoć uczestniczy w odżywianiu się unaczynienia w oku, a jego wymiana w dużej mierze determinuje wielkość ciśnienia wewnątrzgałkowego. Głównym sposobem wypływu płynu wewnątrzgałkowego jest kąt przedniej komory oka, utworzony przez korzeń tęczówki i rogówki. Poprzez system beleczek i wewnętrznej warstwy nabłonka strumieni cieczy do kanału Schlemma komórek (zatok żylnych), która spływa do żył twardówki.

    Cała krew tętnicza wchodzi do gałki ocznej przez tętnicę oczną (a. ophthalmica) - gałęzie tętnicy szyjnej wewnętrznej. Tętnica oka daje następujące gałęzie, idące do gałki ocznej:

    • centralna tętnica siatkówki, która zapewnia dopływ krwi do wewnętrznych warstw siatkówki;

    • tylne krótkie tętnice rzęskowe (nr 6-12), dychotomicznie rozgałęzione w naczyniówce i zaopatrujące je w krew;

    • tylne długie tętnice dróg żółciowych (2), które przechodzą w przestrzeni nadnamiotowej do ciała rzęskowego;

    • przednie tętnice dróg żółciowych (4-6) odbiegają od gałęzi mięśniowej tętnicy ocznej.

    Tylne długie i przednie tętnice rzęskowe, łącząc się ze sobą, tworzą duże tętnicze koło opalizującej muszli. Od niego, w kierunku promieniowym, naczynia tworzące małe tętnicze koło tęczówki wokół źrenicy. Ze względu na długi krwi w tętnicy przedniej i tylnej rzęskowego dostarczonej z tęczówki i ciała rzęskowego, powstaje perikornealnaya sieci statków zaangażowanych w żywieniu rogówki. Pojedynczy dopływ krwi stwarza warunki do równoczesnego zapalenia tęczówki i ciała rzęskowego, podczas gdy zapalenie naczyniówki zwykle przebiega w izolacji.

    Odpływ krwi z gałki ocznej przeprowadza vortikoznym (wirowych) żył, żyły przednich rzęskowych i żyły centralnej siatkówki. Vortry żyły zbierają krew z dróg moczowych i opuszczają gałkę oczną, przekrzywiając twardówkę w pobliżu równika oka. Przednie żyły rzęskowe i żyła centralna siatkówki odprowadzają krew z basenów tych samych tętnic.

    Gałka oczna ma wrażliwe, współczujące i przywspółczulne unerwienie.

    Wrażliwe unerwienie jest dostarczany przez nerw oczodołowy (gałąź nerwu trójdzielnego), który w jamie oczodołu daje 3 gałęzie:

    • nerwy łzowe i nadoczodołowe, które nie są związane z unerwieniem gałki ocznej;

    • 3-4 nerwów nosoresnichny daje długie nerwów rzęskowych, które przechodzą bezpośrednio do gałki ocznej, a także bierze udział w tworzeniu zespołu rzęskowego.

    Węzeł żółciowy znajduje się 7-10 mm od tylnego bieguna gałki ocznej i jest przymocowany do nerwu wzrokowego. Węzeł żółciowy ma trzy korzenie:

    • Wrażliwe (z nosa nosoronnichnogo);

    • przywspółczulny (włókna idą w parze z nerwem okulomotorycznym);

    • sympatyczny (z włókien szyjnego splotu współczulnego). Z jednostki rzęskowej przejdź do gałki ocznej 4-6 krótkiej

    nerwy rzęskowe. Są to połączone włókna współczulne, które trafiają do źrenicy rozszerzającej (nie wchodzą do jednostki rzęskowej). Tak więc krótkie nerwy rzęskowe są mieszane, w przeciwieństwie do długich nerwów rzęskowych, które przenoszą tylko wrażliwe włókna.

    Krótkie i długie nerwy rzęskowe zbliżają się do tylnego bieguna oka, przebijają twardówkę i przemieszczają się w przestrzeni naddziąsła do ciała rzęskowego. Tu wydzielają wrażliwe gałęzie na tęczówkę, rogówkę i ciało rzęskowe. Jedności unerwienie wspomnianych części oka, gdy uszkodzony powoduje powstawanie albo pojedynczej simtomokompleksa - zespół rogówki (łzawienie, światłowstręt i powiek). Od długich nerwów rzęskowych odbiegają również gałęzie współczulne i przywspółczulne do mięśni źrenicy i ciała rzęskowego.

    Ścieżki wizualne składają się z nerwów wzrokowych, krzyżów wzrokowych, dróg wzrokowych oraz podkorowych i korowych centrów wizualnych (ryc. 2.5).

    Nerw wzrokowy (n. Opticus, II para nerwów czaszkowych) powstaje z aksonów zwojowych neuronów siatkówki. Na dnie oka tarcza nerwu wzrokowego ma tylko 1,5 mm średnicy i powoduje fizjologiczne bydło - martwą plamkę. Pozostawiając gałkę oczną, nerw wzrokowy odbiera guzy i opuszcza orbitę do jamy czaszkowej przez kanał nerwu wzrokowego.

    Przejście wizualne (chiasma) powstaje na przecięciu wewnętrznych połówek nerwów wzrokowych. W tej postaci tory optyczne które zawierają włókna z zewnętrznymi odcinkami siatkówki oczu i jednorodnych włókien wystających z przeciwległą wewnętrzną połowę siatkówki.

    Podkorowe ośrodki wizualne znajduje się w zewnętrznych ciałach kolczastych, gdzie kończą się aksony komórek zwojowych. Włókna

    Ryc. 2.5. Schemat struktury dróg wzrokowych, nerwu wzrokowego i siatkówki

    centralny neuron przez tylne udo wewnętrznej torebki i wiązkę Grazioli trafia do komórek kory płata potylicznego w obszarze rowka bruzdy (część korowa analizatora wzrokowego).

    POMOCNICZA APARATU OCZU

    Mięśnie okulistyczne, narządy łzowe (rycina 2.6), powieki i spojówka należą do pomocniczego aparatu oka.

    Ryc. 2.6. Struktura narządów łzowych i aparat mięśniowy gałki ocznej

    Mięśnie okulomotoryczne zapewniają ruchomość gałki ocznej. Jest ich sześć: cztery proste i dwa ukośne.

    • bezpośrednie mięśni (górną, dolną, wewnętrzną i zewnętrzną) rozpoczynają się od pierścienia Cinna ścięgna znajduje się w pobliżu górnej części orbicie wokół nerwu, i są przymocowane do twardówki 5-8 mm od obwódki.

    • W górnej mięsień skośny rozpoczyna się od okostnej oczodołu i przyśrodkowo przez górny otwór części optycznej, znajduje się z przodu i rozprzestrzenia się w bloku ruchu do tyłu i nieco do dołu, jest zamocowany do twardówki w górnym zewnętrznym kwadrancie 16 mm od obwódki.

    • Niższy mięsień skośny zaczyna się od przyśrodkowej ściany orbity za dolną luką orbitalną i przywiązuje się do twardówki w dolnej zewnętrznej ćwiartce w odległości 16 mm od kończyny.

    Zewnętrzny mięsień prosty, który usuwa oko z zewnątrz, jest unerwiony przez nerw wychodzący (para VI nerwów czaszkowych). Górny mięsień skośny, którego ścięgno jest rzucone przez blok, jest nerwem blokowym (parą nerwów czaszkowych). Górna, wewnętrzna i dolna linia, a także dolne skośne mięśnie są unerwione przez nerw okulomotoryczny (III para nerwów czaszkowych). Dopływ krwi do mięśni okulomotorycznych jest wykonywany przez gałęzie mięśniowe tętnicy ocznej.

    Działanie mięśni okulomotorycznych: mięśnie wewnętrzne i zewnętrzne kręgosłupa obracają gałkę oczną w kierunku poziomym do boków o tej samej nazwie. Górna i dolna linia są w kierunku pionowym do boków o tych samych nazwach i wewnątrz. Górne i dolne mięśnie skośne zwracają oko na stronę przeciwną do nazwy mięśnia (tj. Górną - w dół, a dolną - do góry) i na zewnątrz. Skoordynowane działania sześciu par mięśni okularnych zapewniają widzenie obuoczne. W przypadku naruszenia funkcji mięśni (na przykład w przypadku niedowładu lub porażenia jednego z nich) dochodzi do podwojenia lub funkcja wzrokowa jednego z oczu jest tłumiona.

    Powieki - ruchome fałdy mięśniowo-skórne pokrywające gałkę oczną od zewnątrz. Chronią oko przed uszkodzeniem, nadmiar światła i miganiem pomagają równomiernie pokryć film łzowy

    rogówka i spojówka, chroniąc je przed wysychaniem. Powieki składają się z dwóch warstw: przedniej - mięśniowo-skroniowej i tylnej - oślizgowo-chrzęstnej.

    Wiek chrząstki - gęste półksiężycowe płytki włókniste, nadające kształt powiekom, łączą się ze sobą na wewnętrznych i zewnętrznych rogach oka za pomocą kolców ścięgnistych. Na wolnym krańcu stulecia są dwa żebra, przód i tył. Przestrzeń między nimi nazywa się międzarginalną, jej szerokość wynosi około 2 mm. W tej przestrzeni otwierają się kanały gruczołów Meiboma, znajdujące się w grubości chrząstki. Na przednim brzegu powieki znajdują się rzęsy, których korzeniami są gruczoły łojowe Zeissa i zmodyfikowane gruczoły potowe Moll. Przyśrodkowy kąt luki ocznej na tylnym żebrze powiek jest łzawy.

    Powieki na skórze bardzo cienka, podskórna tkanka jest luźna i nie zawiera tkanki tłuszczowej. Wyjaśnia to łatwe pojawianie się obrzęku powiek z różnymi lokalnymi chorobami i ogólnoustrojową patologią (układ sercowo-naczyniowy, nerek itp.). W złamaniach kości orbitalnych, które tworzą ściany zatok przynosowych, powietrze może dostać się do skóry powieki wraz z rozwojem rozedmy płuc.

    Mięśnie powiek. W tkankach powiek znajduje się okrągła mięsień oka. Przy jego zmniejszeniu powieki są zamknięte. Mięsień unerwia nerw twarzowy, który, jeśli uszkodzony, rozwija się zagłębienie (nie zamykając szczeliny ocznej) i odwrócenie dolnej powieki. W górnej powiece znajduje się również mięsień unoszący górną powiekę. Zaczyna się na wierzchołku orbity i składa się z trzech części w skórę stulecia, z chrząstki i spojówki. Środkowa część mięśnia jest unerwiona przez włókna z szyjnej części współczulnego tułowia. Dlatego z naruszeniem unerwienia współczulnego dochodzi do częściowego opadanie powiek (jednego z objawów zespołu Hornera). Pozostałe części mięśnia, które unoszą górną powiekę, otrzymują unerwienie z nerwu okulomotorycznego.

    Dopływ krwi do powiek jest wykonywany przez gałęzie tętnicy ocznej. Powieki mają bardzo dobre unaczynienia, więc ich tkanki mają wysoką zdolność reparacji. Drenaż limfatyczny z górnej powieki wykonywany jest w węzłach chłonnych przedszpitalnych, a od dolnej do węzłów podżuchwowych. Wrażliwe unerwienie powiek zapewniają gałęzie nerwu trójdzielnego I i II.

    Conjunctiva jest cienką przezroczystą membraną pokrytą wielowarstwowym nabłonkiem. Wyizolować spojówkę gałki ocznej (pokrywa przednią powierzchnię z wyjątkiem rogówki), spojówkę przejściowych fałd i spojówek powiek (wyściółkę ich tylnej powierzchni).

    Tkanka podnabłonkowa w obszarze fałdów przejściowych zawiera znaczną liczbę elementów adenoidalnych i komórek limfoidalnych, które tworzą pęcherzyki. Inne działy spojówki zwykle nie mają mieszków włosowych. W spojówce górnego fałdu przejściowego znajdują się dodatkowe gruczoły łzowe Krause i otwarte kanały głównego gruczołu łzowego. Wielowarstwowy cylindryczny nabłonek spojówek powiek wydziela mucynę, która w filmie łzowym pokrywa rogówkę i spojówkę.

    Dostarczanie krwi przez spojówkę pochodzi z układu przednich tętnic dróg żółciowych i tętniczych naczyń powiek. Wypływ limfy z spojówki wykonuje się na węzłach chłonnych przedosiowych i podżuchowych. Wrażliwe unerwienie spojówki zapewniają gałęzie nerwu trójdzielnego I i II.

    Narządy związane z łzami obejmują aparat do wytwarzania łez i kanały łzowe.

    • Aparat do produkcji łez (Rysunek 2.7). Główny gruczoł łzowy znajduje się w dole łzowym w górnej zewnętrznej części orbity. W górnym łuku spojówkowym znajdują się kanały (około 10) głównego gruczołu łzowego i wiele małych dodatkowych łzowych gruczołów Krause i Wolfringa. W normalnych warunkach funkcja dodatkowych gruczołów łzowych wystarcza do zwilżenia gałki ocznej. Gruczoł łzowy (główny) zaczyna funkcjonować z niekorzystnymi wpływami zewnętrznymi i niektórymi stanami emocjonalnymi, objawiającymi się łzawieniem. Dostarczanie krwi gruczołu łzowego odbywa się z tętnicy łzowej, odpływ krwi występuje w żyłach orbity. Naczynia limfatyczne z gruczołu łzowego trafiają do węzłów przedramię. Unerwienie gruczołu łzowego jest wykonywane przez gałąź I nerwu trójdzielnego, a także włókna nerwu współczulnego z górnego węzła współczulnego szyjnego.

    • Kanały łzowe. Wchodzenie do płynu łzowego spojówki z powodu migających ruchów powiek równomiernie rozłożonych na powierzchni gałki ocznej. Następnie łza gromadzi się w wąskiej przestrzeni między dolną powieką a gałką oczną - strumieniem łez, skąd płynie do jeziora łzowego w przyśrodkowym kąciku oka. W jeziorze łzowym znajdują się górne i dolne punkty łzowe, umiejscowione na środkowej części wolnych brzegów powiek. Z punktów łzowych łza wchodzi do górnych i dolnych kanałów łzowych, które przepływają do worka łzowego. Worek łzowy znajduje się poza jamą orbity pod kątem wewnętrznym w dole kostnym. Następnie łza wchodzi do kanału nosowo-łzowego, który otwiera się do dolnego kanału nosowego.

    • Łza. Płyn łzowy składa się głównie z wody, a także zawiera białka (w tym immunoglobuliny), lizozym, glukozę, jony K +, Na + i Cl- oraz inne składniki. Normalne pH łzy wynosi średnio 7,35. Łza bierze udział w tworzeniu filmu łzowego, który chroni powierzchnię gałki ocznej przed wysychaniem i infekcją. Folia łez ma grubość 7-10 μm i składa się z trzech warstw. Powierzchnia - warstwa lipidów wydzielała gruczoły mezomemiczne. Powoduje spowolnienie parowania płynu łzowego. Warstwa środkowa jest samym płynem łzowym. Warstwa wewnętrzna zawiera mucynę, wytwarzaną przez komórki kubkowe spojówki.

    Ryc. 2.7. Aparat do wytwarzania łez: 1 - gruczoły Wolfringa; 2 - gruczoł łzowy; 3 - Żelazo Krause'a; 4 - gruczoły Manza; 5 - Krypty Henle; 6 - wydalniczy przepływ gruczołu Meiboma

    Choroby siatkówki

    Siatkówka oka jest początkową częścią wizualnego analizatora, który zapewnia percepcję fal świetlnych, ich przekształcenie w impulsy nerwowe i transmisję do nerwu wzrokowego. Fotorecepcja jest jednym z najważniejszych i złożonych procesów, które pozwalają człowiekowi zobaczyć otaczający go świat.

    Do tej pory patologia siatkówki jest rzeczywistym problemem okulistyki. Retinopatia cukrzycowa, ostra niedrożność tętnicy środkowej, różne oderwania i zerwania siatkówki są częstymi przyczynami nieodwracalnej ślepoty w krajach rozwiniętych.

    Z anomalią struktury powłoki siatki związanej ze ślepotą barw, ślepotą w nocy (słabe oświetlenie pomieszczenia uniemożliwia normalne widzenie) i innymi zaburzeniami widzenia. Znajomość anatomii i fizjologii siatkówki jest niezbędna do zrozumienia mechanizmu rozwoju w niej procesów patologicznych, zasad ich leczenia i profilaktyki.

    Czym jest siatkówka

    Siatkówka to wewnętrzna podszewka oka od strony gałki ocznej. Wewnątrz znajduje się ciało szkliste, na zewnątrz - błona naczyniowa. Siatkówka jest bardzo cienka - zwykle jej grubość wynosi tylko 281 mikronów. Należy zauważyć, że w obszarze plamki jest nieco cieńsza niż na obwodzie. Jego powierzchnia wynosi około 1206 mm 2.

    Czy siatka jest owinięta? obszar wewnętrznej powierzchni gałki ocznej. Rozciąga się od tarczy nerwu wzrokowego do linii zębatej, gdzie przechodzi do nabłonka barwnikowego i wyściela ciało rzęskowe i tęczówkę od wewnątrz. W linii zębatej i DZN siatkówka jest bardzo mocno przymocowana, we wszystkich innych miejscach jest luźno połączona z nabłonkiem barwnikowym oddzielając ją od błony naczyniowej. To właśnie brak gęstego wiązania sprawia, że ​​tak łatwo rozwija się odwarstwienie siatkówki.

    Warstwy skorupy oczek mają inną strukturę i funkcje, a wszystkie razem tworzą złożoną strukturę. To dzięki bliskiemu kontaktowi i interakcji różnych części analizatora wizualnego, ludzie są w stanie rozróżnić kolory, zobaczyć otaczające obiekty i określić ich rozmiary, oszacować odległości, odpowiednio postrzegać otaczający świat.

    Dostając się do oka, promienie nadchodzące przechodzą przez wszystkie jego ośrodki refrakcyjne - rogówkę, wilgotność komory, soczewkę, szklistkę. Z tego powodu u osób z normalnym załamaniem na siatkówce oka skupia się obraz otaczających obiektów - zredukowany i odwrócony. W przyszłości, impulsy świetlne są przekształcane i wchodzą do mózgu, gdzie powstaje obraz, który osoba widzi.

    Funkcje

    Główną funkcją siatkówki jest fotorecepcja - łańcuch reakcji biochemicznych, podczas których bodźce świetlne są przekształcane w impulsy nerwowe. Wynika to z rozpadu rodopsyny i jodopopsyny - wizualne pigmenty powstające, gdy w ciele znajduje się wystarczająca ilość witaminy A.

    Siatka oka zapewnia:

    • Centralne widzenie. Pozwala osobie czytać, wykonywać prace blisko, wyraźnie widzieć obiekty znajdujące się w różnych odległościach. Dla niego stożki siatkówki, które znajdują się w obszarze plamki, odpowiadają.
    • Widzenie peryferyjne. Jest niezbędny do orientacji w przestrzeni. Jest zaopatrzony w patyki, które są zlokalizowane paracentrycznie i na obrzeżach siatkówki.
    • Wizja kolorów. Daje to możliwość odróżnienia kolorów i ich odcieni. Dla niego odpowiadają trzy różne rodzaje szyszek, z których każdy odbiera fale świetlne o określonej długości. Umożliwia to rozróżnienie między zielonymi, czerwonymi i niebieskimi kolorami. Naruszenie postrzegania kolorów nazywa się ślepotą barw. U niektórych ludzi występuje takie zjawisko jak czwarty, dodatkowy stożek. Jest to typowe dla 2% kobiet, które potrafią odróżnić do 100 milionów kolorów.
    • Nocne widzenie. Zapewnia zdolność widzenia w warunkach słabego oświetlenia. Wykonuje się ją za pomocą patyczków, ponieważ stożki w ciemności nie działają.

    Struktura siatkówki

    Struktura skorupy oczek jest bardzo skomplikowana. Wszystkie jego elementy są ściśle ze sobą powiązane, a uszkodzenie któregokolwiek z nich może prowadzić do poważnych konsekwencji. Retina ma trzy neuronalną sieć przewodzącą receptor, która jest niezbędna do percepcji wzrokowej. Ta sieć składa się z fotoreceptorów, neuronów dwubiegunowych i komórek zwojowych.

    Warstwy siatkówki:

    • Nabłonek barwnikowy i błona Brucha. Wykonuj bariery, transport, funkcje troficzne, zapobiegaj przenikaniu promieniowania świetlnego, fagocytuj (absorbuj) segmenty prętów i stożków. Przy niektórych chorobach w tej warstwie powstają stałe lub miękkie druzy - małe plamki o barwie żółtobiałej.
    • Warstwa fotoelektryczna. Zawiera receptory siatkówki, będące wyrostkami fotoreceptorów - wysoce wyspecjalizowanych komórek neuroepitelialnych. Każdy fotoreceptor zawiera wizualny pigment, który pochłania fale świetlne o określonej długości. Pręty zawierają rodopsynę, w szyszkach - jododopsynę.
    • Brzeg granicy zewnętrznej. Tworzą go płytki końcowe i płaskie styki adhezyjne fotoreceptorów. Ponadto zlokalizowane są tam zewnętrzne procesy komórek Mullera. Te ostatnie pełnią funkcję przewodzącą światło - zbierają światło na przedniej powierzchni siatkówki i kierują je do fotoreceptorów.
    • Zewnętrzna warstwa jądrowa. Zawiera same fotoreceptory, a mianowicie ich ciała i jądra. Ich zewnętrzne procesy (dendryty) są ukierunkowane na nabłonek barwnikowy, a wewnętrzne - na zewnętrzną warstwę siatkową, gdzie kontaktują się z komórkami dwubiegunowymi.
    • Zewnętrzna warstwa siatki. Tworzą go kontakty międzykomórkowe (synapsy) między fotoreceptorami, komórkami bipolarnymi i neuronami asocjacyjnymi siatkówki oka.
    • Wewnętrzna warstwa jądrowa. Tutaj leżą ciała mullerowskich, dwubiegunowych, amakrynowych i poziomych komórek. Pierwszymi są komórki neuroglia i są niezbędne do utrzymania tkanki nerwowej. Wszystkie pozostałe przetwarzają sygnały pochodzące z fotoreceptorów.
    • Wewnętrzna warstwa siatki. Zawiera wewnętrzne procesy (aksony) różnych komórek nerwowych błony siatkowej.
    • Komórki Ganglionotrzymują impulsy z fotoreceptorów przez neurony dwubiegunowe, po czym są przenoszone do nerwu wzrokowego. Te komórki nerwowe nie są pokryte mieliną, co sprawia, że ​​są całkowicie przezroczyste i łatwo przepuszczają światło.
    • Włókna nerwowe. Są to aksony komórek zwojowych, które przekazują informacje bezpośrednio do nerwu wzrokowego.
    • Wewnętrzna błona brzegowa. Oddziela siatkówkę od ciała szklistego.

    Lekko przyśrodkowy (bliżej środka) i w górę od środka siatkówki na dnie oka jest dysk nerwu wzrokowego. Ma średnicę 1,5-2 mm, różowy kolor, aw jego środku znajduje się fizjologiczne wykop - mały wykrój. W obszarze DZN występuje martwy punkt, pozbawiony fotoreceptorów i niewrażliwy na światło. Określając pola widzenia, określa się ją w postaci fizjologicznego skóru - upadku części pola widzenia.

    W centralnej części tarczy nerwu wzrokowego znajduje się małe zagłębienie, przez które przechodzi tętnica środkowa i żyła siatkówki. Naczynia siatkówki znajdują się w warstwie włókien nerwowych.

    Żółta plamka znajduje się około 3 mm od strony bocznej (bliżej zewnętrznej) DZN. W jego centrum znajduje się centralny fossa - lokalizacja największej liczby stożków. Jest odpowiedzialna za wysoką ostrość wzroku. Patologia siatkówki w tym obszarze ma najbardziej niekorzystne konsekwencje.

    Metody diagnozowania chorób

    Standardowy program diagnostyczny obejmuje pomiar ciśnienia śródgałkowego, sprawdzenie ostrości wzroku, określenie refrakcji, pomiar pól widzenia (perymetria, kampymetria), biomikroskopię, oftalmoskopię bezpośrednią i pośrednią.

    Diagnostyka może obejmować następujące metody:

    • badanie wrażliwości na kontrast, postrzeganie kolorów, progi kolorów;
    • elektrofizjologiczne metody diagnostyczne (optyczna koherentna tomografia);
    • Fluorescencyjna angiografia siatkówki - pozwala ocenić stan naczyń;
    • Fotografowanie dna oka jest niezbędne do obserwacji i porównania.

    Objawy chorób siatkówki

    Najbardziej charakterystycznym objawem porażki błony siatkowej jest zmniejszenie nasilenia lub zwężenia pola widzenia. Możliwe jest również pojawienie się absolutnego lub względnego bydła w różnych lokalizacjach. Defekt fotoreceptorów można wskazać za pomocą różnych form ślepoty barw i ślepoty nocnej.

    Znaczne pogorszenie widzenia centralnego wskazuje na uszkodzenie obszaru plamki, obwodowe - obrzeże dna oka. Pojawienie się szkarlaku sugeruje miejscowe uszkodzenie określonej strefy siatkówki. Wzrost wielkości martwego punktu, wraz z silnym zmniejszeniem ostrości wzroku, może mówić o patologii nerwu wzrokowego.

    Niedrożność środkowej tętnicy siatkówki objawia się nieoczekiwaną i nagłą (w ciągu kilku sekund) ślepotą jednego oka. W przypadku pęknięć i oderwania siatkówki mogą pojawić się lekkie błyski, błyskawice, blask przed oczami. Pacjent może narzekać na pojawienie się mgły, czarnych lub kolorowych plamek w polu widzenia.

    Choroby siatkówki

    Na etiologię i patogenezę wszystkie choroby siatkówki dzieli się na kilka dużych grup:

    • zaburzenia naczyniowe;
    • zapalny;
    • zmiany dystroficzne;
    • urazy;
    • łagodne i złośliwe nowotwory.

    Leczenie każdej choroby siatkówki ma swoje własne cechy.

    Aby zwalczyć patologiczne zmiany w siatkówce, można użyć oczu:

    • antykoagulanty - heparyna, fraksiparyna;
    • retinoprotectors - Emoxipine;
    • angioprotectors - Dicycin, Troxevasin;
    • środki rozszerzające naczynia krwionośne - Sermion, Cavinton;
    • witaminy z grupy B, kwas nikotynowy.

    Lekom wstrzykuje się parabulbar (zastrzyki do oczu), rzadko stosuje się krople do oczu. Z ropniami, oderwaniami, ciężką retinopatią, koagulacją laserem, cirque, wypełnieniem błonkowym, kriopeksją.

    Choroby zapalne są zapaleniem siatkówki o różnej etiologii. Zapalenie siatkówki rozwija się z powodu wejścia do niej drobnoustrojów. Jeśli wszystko jest tutaj proste, to o innych grupach chorób należy powiedzieć bardziej szczegółowo.

    Patologia naczyniowa

    Jedną z najczęstszych chorób naczyniowych siatkówki jest angiopatia - niszczenie naczyń o różnych kalibrach. Przyczyną jego rozwoju może być choroba nadciśnieniowa, cukrzyca, miażdżyca, uraz, zapalenie naczyń, osteochondroza szyjnego odcinka kręgosłupa.

    Początkowo pacjenci mogą mieć dystonię lub angiospasm siatkówki, później rozwija się przerost, zwłóknienie lub ścieńczenie naczyń. Prowadzi to do niedokrwienia błony siatkowej, co powoduje rozwój angioretinopatii u pacjenta. Osoby z nadciśnieniem tętniczym mają krzyż tętniczo-żylny, objawy drutu miedzianego i srebrnego. Retinopatia cukrzycowa charakteryzuje się intensywną neowaskularyzacją, patologiczną proliferacją naczyń krwionośnych.

    Angiodistonia siatkówki objawia się zmniejszeniem ostrości wzroku, migotaniem much przed oczami i wzrokowym zmęczeniem. Może wystąpić rozkurcz tętniczy ze zwiększonym lub zmniejszonym ciśnieniem tętniczym, niektórymi zaburzeniami neurologicznymi. Równolegle z porażeniem naczyń tętniczych u pacjenta może rozwinąć się flebopatia.

    Częstą patologią naczyniową jest zamknięcie tętnicy środkowej siatkówki (CACO). Choroba charakteryzuje się zablokowaniem naczynia lub jednej z jego gałęzi, co prowadzi do ciężkiego niedokrwienia. Zator tętnicy środkowej najczęściej występuje u osób z miażdżycą tętnic, nadciśnieniem tętniczym, arytmią, dystonią neurokręgową i niektórymi innymi chorobami. Leczenie patologii należy rozpocząć tak szybko, jak to możliwe. W przypadku przedwczesnej opieki medycznej zamknięcie tętnicy środkowej siatkówki może doprowadzić do całkowitej utraty wzroku.

    Dystrofia, uraz, wady rozwojowe

    Jedną z najczęstszych wad rozwojowych jest coloboma - brak części powłoki siatki. Często występuje plamica (głównie u osób w podeszłym wieku), centralna, dystrofia obwodowa. Te ostatnie są podzielone na różne typy: kratownicowe, małokształtne, ineynepodobnaya, "szlak ślimaka", "brukowany bruk". Dzięki tym chorobom na dnie oka widać wady przypominające dziury o różnych rozmiarach. Występuje także pigmentacyjna degeneracja siatkówki (jej przyczyną jest redystrybucja pigmentu).

    Po tępych urazach i stłuczeniach na siatkówce często pojawia się zmętnienie berlińskie. Leczenie patologii polega na stosowaniu leków przeciwzipowych, kompleksów witaminowych. Często zaleca się sesje hiperbarycznego natleniania. Niestety, leczenie nie zawsze ma spodziewany efekt.

    Nowotwory

    Guz siatkówki jest stosunkowo częstą patologią oczną - stanowi 1/3 wszystkich gałek ocznych. Zazwyczaj u pacjentów zdiagnozowano siatkówczaka. Nowotwory, naczyniak, astrocytowy hamartoma i inne łagodne nowotwory występują rzadziej. Angiomatozę najczęściej łączy się z różnymi wadami rozwojowymi. Taktyki leczenia nowotworów określa się indywidualnie.

    Siatkówka jest obwodową częścią analizatora widzenia. Wykonuje fotorecepcję - percepcję fal świetlnych o różnych długościach, ich przekształcenie w impuls nerwowy i przytrzymanie go do nerwu wzrokowego. W przypadku zmian w błonie siatkowej u ludzi występuje szereg zaburzeń widzenia. Najbardziej niebezpieczną konsekwencją uszkodzenia siatkówki jest ślepota.