Oczy rogówki: choroby, objawy, leczenie. Zapalenie rogówki oka

Przezroczysta nienabłonowa błona gałki ocznej nazywa się rogówką. Jest to kontynuacja twardówki i wygląda jak soczewka wypukła wklęsła.

Cechy struktury

To niezwykłe, że u wszystkich osób rogówka oka ma mniej więcej tę samą średnicę. Ma 10 mm, dopuszczalne odchylenia nie przekraczają 0,56 mm. Jednocześnie nie jest okrągły, ale ma lekko wydłużoną szerokość - wymiar poziomy wszystkich jest o 0,5-1 mm mniejszy niż pionowy.

Rogówka oka charakteryzuje się wysokim bólem i dotykową, ale jednocześnie niską wrażliwością na temperaturę. Składa się z pięciu warstw:

  1. Część powierzchni jest reprezentowany przez płaski nabłonek, który jest kontynuacją spojówki. Jeśli jest uszkodzony, ta warstwa jest łatwo przywrócona.
  2. Przednia płyta graniczna. Ta powłoka luźno przyczepiona do nabłonka, dzięki czemu można ją łatwo odrzucić przy najdrobniejszej patologii. Nie regeneruje się, ale staje się tępy po uszkodzeniu.
  3. Substancją rogówki jest zrąb. Najgrubsza część skorupy, składająca się z 200 warstw płytek zawierających włókienka kolagenowe. Pomiędzy nimi znajduje się składnik łączący - mucoprotein.
  4. Tylna płyta graniczna nosi nazwę błony Descemeta. Ta warstwa wolna od komórek jest podstawową błoną dla śródbłonka rogówki. Z tej części powstają wszystkie komórki.
  5. Wewnętrzna część rogówki nazywana jest śródbłonkiem. Odpowiada za procesy metaboliczne i chroni podścielisko przed działaniem wilgoci w oku.

Funkcje rogówki

Aby zrozumieć, jak niebezpieczne są choroby tej powłoki oka, musisz wiedzieć, do czego służy i za co jest odpowiedzialna. Przede wszystkim rogówka oka pełni funkcję ochronną i wspierającą. Jest to możliwe dzięki dużej wytrzymałości i możliwości szybkiego przywrócenia jej zewnętrznej warstwy. Ma również wysoką czułość. Gwarantuje to szybka reakcja włókien nerwów przywspółczulnych i współczulnych na każdą stymulację.

Oprócz funkcji ochronnej zapewnia również przepuszczalność światła i załamanie światła w oku. Jest to ułatwione dzięki charakterystycznemu wypukłemu wklęsłości i absolutnej przezroczystości.

Choroby rogówki

Wiedząc, jak potrzebna jest ochronna powłoka oka, ludzie zaczynają uważnie monitorować stan swojego aparatu wzrokowego. Ale od razu warto zauważyć, że istnieją zarówno nabyte choroby, jak i anomalie rozwoju. Jeśli chodzi o cechy wrodzone, to w większości przypadków nie wymagają leczenia.

Nabyte choroby rogówki z kolei dzielą się na zapalne i dystroficzne. Leczenie rogówki oka nie rozpoczyna się wcześniej, niż zostanie ustalona dokładna diagnoza.

Anomalie rozwojowe, które nie wymagają leczenia

Niektórzy ludzie mają genetyczną predyspozycję do zmiany kształtu i wielkości rogówki. Zwiększenie średnicy tej powłoki nazywa się megalocornea. W tym przypadku jego rozmiar przekracza 11 mm. Ale taka anomalia może być nie tylko wrodzona - czasami pojawia się w wyniku niewyrównanej jaskry, która rozwinęła się w dość młodym wieku.

Mikro-rogówka jest stanem, w którym wielkość ludzkiej rogówki nie przekracza 9 mm. W większości przypadków towarzyszy mu zmniejszenie wielkości gałki ocznej. Ta patologia może zostać nabyta w wyniku subatrofii gałki ocznej, podczas gdy rogówka oka staje się nieprzezroczysta.

Również ta zewnętrzna powłoka może być płaska. To znacznie zmniejsza jego załamanie. Ludzie z takimi problemami są podatni na zwiększone ciśnienie wewnątrzgałkowe.

Niektórzy ludzie mają chorobę podobną do tej, którą nazywa się łukiem starczym. Ta krążąca w kształcie pierścienia nieprzezroczystość oka nazywa się embriotoksonem.

Anomalie rozwojowe, które należy poprawić

Jedną z cech struktury rogówki jest jej stożkowy kształt. Ta patologia jest uważana za genetyczną i nazywa się keratoconus. W tym stanie środek rogówki jest wyciągany do przodu. Powodem jest niedorozwój tkanki mezenchymalnej, która tworzy daną membranę. Wskazane uszkodzenie rogówki oka nie pochodzi od urodzenia - rozwija się o 10-18 lat. Aby pozbyć się problemu, możliwe jest tylko dzięki interwencji operacyjnej.

W dzieciństwie pojawia się także inna patologia rozwoju oka, keratoglobus. To jest nazwa kulistej rogówki oka. W tym przypadku nie centralna część powłoki, ale jej części obwodowe, jest rozciągnięta. Ostry obrzęk rogówki nazywany jest kroplą oka. W takim przypadku często zaleca się operację.

Choroby zapalne

Kiedy występuje wiele problemów z rogówką, ludzie skarżą się na światłowstręt, kurcz powiek, charakteryzujący się mimowolnym miganiem i uczuciem obcego ciała pod powiekami. Na przykład erozji rogówki oka towarzyszą bóle, które mogą przeniknąć do połowy głowy, w której znajduje się uszkodzone oko. W końcu jakiekolwiek uszkodzenie integralności nabłonka będzie odczuwane jako ciało obce. Wszystkie choroby zapalne są nazywane zapaleniem rogówki. Główne objawy ich pojawienia się to zaczerwienienie oka, zmiany we właściwościach rogówki, a nawet wzrost nowo powstałych naczyń.

Klasyfikacja zapalenia rogówki

W zależności od przyczyn pojawienia się problemów, wyróżnia się kilka rodzajów procesów zapalnych, które powodują uszkodzenie rogówki oka. Leczenie będzie zależeć wyłącznie od tego, co spowodowało zapalenie.

Czynniki egzogenne obejmują takie zmiany grzybicze, jak promienica i aspergiloza, choroby bakteryjne najądrza, wiele problemów wirusowych.

Endogenne przyczyny rozwoju zapalenia rogówki obejmują problemy neurogenne, niedobór witamin i hipowitaminozę. Przyczyną są również określone infekcje: kiła, bruceloza, gruźlica, malaria i inne. Ale są też nietypowe przyczyny: włókniste zapalenie rogówki, nawracająca erozja, akeratitis na trądzik różowaty.

Etapy zapalenia rogówki

Pierwszą oznaką wystąpienia procesu zapalnego jest pojawienie się nacieków. Przezroczysta i gładka w normalnej skorupie staje się szorstka i mętna. Zmniejsza to jego czułość. W ciągu kilku dni naczynia rosną w uformowany naciek.

W drugim etapie rozpoczyna się erozja rogówki, a w centralnej części nacieku tkanki zaczyna się martwica. Pojawienie się owrzodzenia może być tylko w strefie pierwotnej zmiany, ale są sytuacje, w których może ona uszkodzić całą osłonę ochronną w ciągu kilku godzin.

Przechodząc do trzeciego etapu, zapalenie rogówki zaczyna się cofać. W trakcie tego procesu owrzodzenie jest usuwane, jego brzegi są wygładzane, a dno pokryte jest blizną o białej barwie.

Konsekwencje procesów zapalnych

Jeśli nacieki i erozje powstałe podczas zapalenia rogówki nie dotrą do tak zwanej błony Bowmana, nie będzie żadnych śladów uszkodzeń. Głębsze zmiany pozostawiają ślady. W rezultacie może powstać chmura, plama lub cierń. Wyróżnia się je w zależności od stopnia uszkodzenia.

Chmura nie jest widoczna gołym okiem - jest to szarawe przezroczyste zmętnienie. Wpływa na ostrość wzroku tylko wtedy, gdy znajduje się w centrum rogówki. Plamy są widoczne podczas normalnego badania, wyglądają jak białe, gęste łaty. Kiedy powstają, widzenie wyraźnie się pogarsza. Belmo - w zależności od wielkości - może powodować częściową ślepotę. To biała, nieprzejrzysta blizna.

Rozwiązywanie problemów

W większości przypadków dość łatwo jest określić zapalenie rogówki. Oprócz obecności oczywistych objawów wskazujących, że rozpoczęło się zapalenie rogówki oka, lekarz może zobaczyć uszkodzenie w normalnym badaniu. Jednak w celu ustalenia przyczyny i celu odpowiedniego leczenia konieczne jest zastosowanie specjalnych metod laboratoryjnych. Okulista powinien nie tylko przeprowadzić badanie, ale także sprawdzić czułość rogówki.

Ponadto lekarz musi ustalić, czy przyczyną zapalenia są czynniki egzogenne lub endogenne. To określi dalsze działania.

Leczenie procesów zapalnych

Jeśli oko zostało dotknięte powierzchownym (egzogennym) zapaleniem rogówki, pacjent potrzebuje pomocy w nagłych wypadkach. Zostały mu przypisane lokalne środki przeciwdrobnoustrojowe: "Lewomycetyna", "Okatsin", "Tsipromed", "Kanamycin", "Neomycin". W okresie resorpcji nacieków przepisuje się streffidy. Wyznaczają również immunokorektory, witaminy. Zaleca się leki zaprojektowane w celu stymulacji procesu nabłonkowej rogówki. Do tych celów stosuje się "Etaden", "Solcoseril" i inne leki. Jeśli zapalenie rogówki spowodowane było przez bakterie, nawet przy odpowiednim i odpowiednim leczeniu może wystąpić zmętnienie rogówki.

Restoratywne leczenie chirurgiczne może być wykonane nie wcześniej niż rok po leczeniu gojenia.

Urazy rogówki

Często jednak problemy z zewnętrzną powłoką oka powstają nie tylko z powodu infekcji, bakterii lub grzybów. Przyczyną zmiany jest uszkodzenie rogówki oka. Powstaje z wniknięć ciał obcych pod powieki, ran i oparzeń. Warto zauważyć, że jakiekolwiek traumatyczne uszkodzenie może prowadzić do rozwoju zapalenia rogówki. Tego scenariusza nie można wykluczyć, nawet jeśli jakikolwiek mote lub rzęski wpadnie w oko. Lepiej rozpocząć natychmiast zapobiegawcze leczenie przeciwbakteryjne, aby uchronić się przed możliwą infekcją.

Najpoważniejsze konsekwencje powodują oparzenie rogówki oka. Wszakże w prawie 40% przypadków powoduje utratę wzroku. Oparzenia są podzielone na cztery stopnie:

  • uszkodzenie powierzchni;
  • nieprzezroczystość rogówki oka;
  • głębokie uszkodzenie - zewnętrzna skorupa oka staje się jak oszronione szkło;
  • Rogówka jest mocno uszkodzona, przypomina porcelanę.

Oparzenia mogą być spowodowane ekspozycją na chemikalia, wysokie temperatury, jasne błyski światła lub połączone przyczyny. W każdym przypadku konieczne jest jak najwcześniejsze pojawienie się u specjalisty, który będzie w stanie ocenić uszkodzenie rogówki oka. Leczenie powinno wyznaczyć tylko okulistę. W takich przypadkach oko należy umyć, nałożyć opatrunek z dodatkiem środka antyseptycznego. Działania powinny mieć na celu przywrócenie funkcji wzrokowej i zapobieganie rozwojowi wszelkiego rodzaju komplikacji, w tym zapaleniu rogówki.

Dystrofia rogówki oka - opis, objawy, leczenie

Przez zwyrodnienie lub dystrofię rogówki rozumie się grupę przewlekłych patologii rozwijających się na tle zaburzeń metabolicznych o charakterze ogólnym lub lokalnym.

Przyczyny dystrofii rogówki

Czynniki etiologiczne przyczyniające się do wystąpienia rozwoju choroby są zróżnicowane:

  • predyspozycje genetyczne;
  • patologie autoimmunologiczne;
  • zaburzenia neurotroficzne, biochemiczne;
  • uszkodzenie oczu;
  • zakaźne i zapalne choroby narządów wzroku.

Często charakter choroby pozostaje niewykryty.

Rodzaje i objawy dystrofii rogówki

Istnieje kilka postaci dystrofii rogówki, które różnią się jedynie lokalizacją patologicznych zmian w tkankach i pojawieniem się wad. Wśród nich - węzłowe, kratownicowe, nakrapiane, mieszane dystrofie. Choroba może również być pierwotna lub wtórna.

Stopniowo zmniejsza się wrażliwość rogówki. Nie zaobserwowano żadnych objawów zapalnych w okolicy oczu.

Podczas diagnostyki mikroskopowej na początkowym etapie rozwoju choroby obserwuje się drobne zmętnienia rogówki (głównie w jej środkowej części) w postaci małych plamek i prążków. Małe guzki i inne wtrącenia mogą być zlokalizowane w przezroczystej warstwie powierzchniowej komórek zrębu. W niektórych przypadkach leżą w podnabłonkowej warstwie rogówki.

Głębsze warstwy nabłonka i elastyczne membrany często pozostają nienaruszone. Brzeżne obszary rogówki są przezroczyste przez długi czas, bez oznak unaczynienia.

Jeśli choroba rozwinęła się w wieku młodzieńczym, w wieku 35-40 lat dochodzi do naruszenia funkcji wzrokowej (światłowstręt, krótkowzroczność, kurcz powiek). Wynika to z obejmowania procesów patologicznych warstwy nabłonkowej rogówki.

Nie tak dawno temu, było jasno określone przyczyny innej odmiany zmian zwyrodnieniowych w rogówce - edematous (nabłonka, śródbłonka lub pęcherzowych), które mogą być zarówno pierwotne i wtórne.

Zmiany w tej postaci choroby rozciągają się na głębokie warstwy rogówki.

Warunkiem wstępnym rozwoju patologii jest:

  • dysfunkcja komórek nabłonka tylnego, a dokładniej - naruszenie ich funkcji barierowej, które występuje na tle zmian dystroficznych w jądrach;
  • zmniejszenie liczby komórek nabłonka tylnego (mniej niż 700 sztuk na 1 kw. mm.).

Przeprowadzenie lustrzanego badania biomikroskopowego zapewnia wykrycie początkowych zmian patologicznych, które istnieją nawet przy zewnętrznej przezroczystości rogówki i przy braku obrzęku. Dokładne badanie tylnej ściany rogówki w połączeniu z cienką diagnozą pozwala ustalić początek choroby i zwykłą biomikroskopię.

U zdrowej osoby komórki nabłonka tylnego są małe i niewidoczne. Jeśli liczba tych komórek maleje, pozostałe mają tendencję do pokrywania całej powierzchni rogówki, stąd ich kształt jest zaburzony (rozciągają się, stają się płaskie).

Zwiększone kilka razy komórki nabłonkowe są łatwo wykrywane w diagnostycznym badaniu rogówki. Wizualnie, dalsza powierzchnia rogówki przypomina spocone szkło (tak zwana "rogówka opadowa").

Leczenie patologii

Radykalne leczenie tej formy patologii nie zostało rozwinięte. Niemniej jednak, wcześniejsze wykrycie opadającej rogówki jako warunku wstępnego dla rozwoju dystrofii obrzękowej pomoże w odpowiednim czasie zaplanować działania terapeutyczne i chirurgiczne. Leczenie zmniejszy prawdopodobieństwo szybkiego postępu choroby i opóźni wynik nieprzyjemny przez długi czas.

Najczęściej osiąga się to przez zmniejszenie urazu nabłonka rogówki.

W tym celu przeprowadza się ekstrakcję zaćmy, wybierając optymalny model sztucznego soczewki lub inne metody leczenia (w zależności od współistniejących patologii).

Zwalniająca rogówka nie jest uważana za pierwszy etap choroby, ale jest uznawana za przedwzrost, tj. Stan, w którym potencjał komórek nabłonka tylnego jest już wyczerpany lub bliski temu. "Bieganie" patologii może wystąpić, gdy zniknie nawet niewielka liczba komórek, co jest całkiem możliwe w przypadku urazu, zabiegu chirurgicznego, zapalenia oka.

Leczenie dziedzicznej dystrofii rogówki

Przeprowadzana jest terapia objawowa, która obejmuje:

  • środki do poprawy trofizmu tkanek (taufon, retinol, solcoseryl, actovegin, itp.);
  • kompleksy multiwitaminowe;
  • lokalne krople zawierające witaminę.

Takie leczenie nie jest w stanie spowolnić postępu dystrofii rogówki, ale tylko eliminuje nieprzyjemne objawy. W przypadku wyraźnego upośledzenia funkcji wzrokowej wymagana jest interwencja chirurgiczna - poprzez lub warstwowa keratoplastyka. Optymalny efekt zapewnia przeszczep rogówki.

Niestety, dziedziczny stan dystrofii rogówki oka niesie ze sobą wysokie ryzyko ponownego rozwoju choroby nawet po przeszczepieniu tkanek dawcy. Często kilka lat po przeprowadzonej operacji powstają oznaki zmętnienia rogówki, podobne do początkowych.

Ich liczba stopniowo rośnie, a wzrok spada. Po 15 latach lub mniej, z reguły konieczna jest jeszcze jedna operacja, po której wizja powraca do dobrych wskaźników.

Terapia zwyrodnienia żylnego rogówki

W pierwszych stadiach choroby wykonuje się leczenie objawowe:

  • instalacja glukozy, gliceryny w celu usunięcia obrzęku z rogówki;
  • preparaty poprawiające trofizm tkanek;
  • witaminy.

Jeżeli obejmuje obrzęk i warstwy nabłonka rogówki, zespół środków terapeutycznych obejmują stosowanie kropli z antybiotykami przeciwbakteryjnych maści, środki do szybszego odzyskiwania i regenerację naskórka.

Maści, a także specjalne soczewki kontaktowe mają nie tylko efekt terapeutyczny, ale także pełnią funkcję barierową, chroniąc korzenie nerwowe rogówki przed podrażnieniami i uszkodzeniami.

Pozytywna dynamika może zostać osiągnięta w trakcie sesji niskoenergetycznej laserowej stymulacji rogówki oka.

Keratopatia rogówki

Jakie choroby nie istnieją na świecie! Dotyczy to wszystkich narządów - rąk, nóg, wątroby, a nawet oczu. W tym przypadku można uzyskać choroby oczne i dziedziczne, takie jak dystrofia rogówki. Co to jest, jakie są objawy, jaka jest diagnoza, czy istnieje skuteczne leczenie tej choroby?

Opis i klasyfikacja patologii

Dystrofia (keratopatia, zwyrodnienie) rogówki nazywana jest dziedziczną, obustronną zmianą o etiologii niezapalnej. Z reguły mają one stały progresywny charakter, mogą wywoływać oderwanie i zmętnienie rogówki oka. Większość z nich to choroby autosomalne dominujące (choroby dziedziczne), przejawiające się w dzieciństwie lub w okresie dorastania.

Dystrofia rogówki jest pierwotna i wtórna, tj. jest nie tylko odziedziczony, ale także z powodu procesów patologicznych. W zależności od ogniska zmiany chorobowej wyróżnia się wiele rodzajów chorób:

  1. Nabłonek. Dystrofia błony podstawnej nabłonka i młodzieńcza meshemana nabłonka. Powstają, gdy funkcja bariery jest słaba lub z powodu małej liczby komórek śródbłonka.
  2. Zwyrodnienie błony Bowmana: dystrofia Flight-Bookera i Thiel-Bencke.
  3. Stromal. Są to plamiste, kratowe, tylne amorficzne, ziarniste, krystaliczne itp.
  4. Endotelial. Dystrofia Fuchsa, tylny polimorficzny, dziedziczny śródbłonek. Stan śródbłonka jest zwykle taki sam w obu oczach. Ale na przykład najpierw rozwija się wady okołourazowe, które uległo traumie.

Całkowita liczba chorób wynosi ponad 20. Objawiają się one poprzez różne zmiany w rogówce, więc tylko diagnoza wszystkich członków jest w stanie pomóc w ustaleniu prawidłowej diagnozy i przepisać odpowiednie leczenie.

Oznaki zagrożenia

Chociaż objawy dystrofii są różnorodne, mają wspólne podobieństwa:

  1. Uczucie obcego ciała w oku.
  2. Ból i zaczerwienienie oczu.
  3. Łzawienie.
  4. Fotofobia.
  5. Pogorszenie widzenia.

W większości przypadków dystrofia dotyka obu oczu. Objawy zapalenia w samej rogówce są często nieobecne. Mogą się objawiać w przypadku wtórnej infekcji, co utrudnia leczenie.

Objawy dystrofii mogą być obrzękiem i naruszeniem przezroczystości rogówki. Pojawiają się z powodu gromadzenia się cholesterolu, związków tłuszczowych i białkowych, innych produktów przemiany materii. Mogą również wystąpić z uszkodzeniem nabłonka lub dysfunkcji śródbłonka. W takich przypadkach zbyt duża ilość płynu wnika w rogówkę, która tworzy pęcherze (pęcherzyki) i powoduje złuszczanie się skorupy.

Nasilenie choroby i częstotliwość objawów wzrastają wraz z wiekiem. Erupcje pojawiają się na rogówce. Jeśli dostaną chorobotwórcze mikroorganizmy, rozwiną się zapalenie lub zapalenie rogówki.

Pierwszym objawem dystrofii jest słabe widzenie rano i stopniowa poprawa w kierunku wieczora. Wynika to z obrzęku rogówki, w dniu, w którym spada, co prowadzi do przywrócenia funkcji wzrokowych. Zjawisko to wymaga wizyty u lekarza, aby mógł ustalić przyczynę i przepisać leczenie. Samoleczenie jest niedopuszczalne!

Oświadczenie o diagnozie

Tylko kompleksowa diagnoza pozwala dokładnie ustalić diagnozę "dystrofii rogówki". Okres i przyczyny wystąpienia choroby są wyjaśnione. Gatunek określa się za pomocą biomikroskopii - badanie rogówki oka pod specjalnym mikroskopem. Pozwala to na identyfikację zmian, gdy nie ma obrzęku i utraty przejrzystości.

Zwykle komórki śródbłonka nie są widoczne, ponieważ są za małe. Przy znacznym spadku liczby komórka pozostaje spłaszczona i rozciągnięta, aby pokryć tylną powierzchnię rogówki. Prowadzi to do zwiększenia ich wielkości 2-3 razy, co pozwala nam zobaczyć pierwsze objawy zmian patologicznych za pomocą mikroskopu.

Podczas badania można zobaczyć, że rogówka jest jak zamglone szkło. Zjawisko to nazywa się rogówką opadową. Skuteczne sposoby na jej wyeliminowanie, ale wczesna diagnoza pozwala prawidłowo zaplanować leczenie choroby. Pomaga to wykluczyć lub zmniejszyć prawdopodobieństwo uszkodzenia komórek śródbłonka, opóźniając rozwój zwyrodnienia obrzęku.

Opadająca rogówka nie jest oznaką choroby, ale wskazuje, że funkcja śródbłonka znajduje się w stanie krytycznym, a dystrofia lub złuszczanie jest już blisko. Nawet niewielka utrata komórek może powodować problemy. I giną z powodu zapalenia, chorób zakaźnych, urazów i stłuczeń oczu, operacji okulistycznych.

Metody leczenia

Leczenie wszelkiego rodzaju choroby dystroficznej we wczesnych stadiach jest objawowe. Gdy diagnoza jest zrobione, mianowany krople witaminy i maści, keratoprotektory (leki, które poprawiają odżywianie rogówki): Emoksipin, Taufon, Balarpan, Aktovegin. Ponadto, leki zmniejszające przekrwienie (gliceryna, glukoza) i witamin do przyjmowania - luteina itp Stosowane są metody fizjoterapeutyczne: stymulacja laserowa, elektroforeza.

Jeśli obrzęk jest wybrany do nabłonka, leczenie obejmuje krople antybakteryjne i maści. W niektórych przypadkach przepisywane są medyczne soczewki kontaktowe. Środki te mają na celu ochronę otwartych zakończeń nerwowych przed wpływami zewnętrznymi i usunięcie zespołu bólowego. Metody zachowawcze dają efekt tymczasowy i nie mogą powstrzymać progresji choroby, więc leczenie odbywa się za pomocą kursów.

Przy znacznym zmniejszeniu widzenia wykonuje się keratoplastykę (przeszczep gałki ocznej). Dotknięte tkanki są usuwane, a na ich miejsce przeszczepiane są dawcy lub sztuczne implanty. Niestety operacja nie gwarantuje również całkowitego wyeliminowania choroby, ponieważ czynniki patologiczne nie są eliminowane, a ich efekty utrzymują się. Nawrót dystrofii w ciągu 10-15 lat może prowadzić do tego, że diagnoza wskaże na potrzebę powtórnej keratoplastyce.

Szczegóły dotyczące dystrofii rogówki od Eleny Malyshevy (wideo):

Jeśli nie zgadzasz się z czymś, chcesz wyrazić swoją opinię lub opowiedzieć historię choroby, pisać komentarze!

Choroby rogówki oka: objawy, rozpoznanie i leczenie

Rogówka jest częścią gałki ocznej umieszczonej z przodu. Jest to przezroczysta i wypukła rogówka, która jest jednym z lekkich narządów refraktometrycznych narządu wzroku. Dlatego wszelkie zmiany patologiczne w nim zachodzące prowadzą do pogorszenia lub nawet utraty wzroku. Zastanów się, jaka jest struktura rogówki, jakie choroby są z nią związane i jak są diagnozowane.

Struktura, cechy i funkcje rogówki

Rogówka ma kształt koła i zajmuje szesnastą część obszaru zewnętrznych tkanek oka i tworzy kończynę na połączeniu z twardówką. Jednak nie jest idealnym okręgiem, a średnice poziomych i pionowych nieco inaczej: pierwszy z nich jest około 10 mm (tolerancja od 0,56 mm w górę lub w dół), a drugi niższy o 0,5-1 mm. Grubość rogówki nie jest jednolita. W środku wynosi od 0,52 do 0,6 mm, a do krawędzi zwiększa się do 1-1,2 mm.

Rogówka jest naturalną soczewką wypukłą wklęsłą. Wklęsła część zwrócona jest w kierunku narządu, wypukła - na zewnątrz. Współczynnik załamania światła substancji, z której składa się rogówka, wynosi 1,37. Niweluje promienie świetlne o mocy optycznej 40 dioptrii. Jego krzywizna wzdłuż promienia jest w przybliżeniu równa 7,8 mm.

Histologiczna struktura rogówki oka:

  1. Nabłonek - warstwa będąca kontynuacją spojówki. Składa się z przezroczystych komórek nabłonka, pozbawionych naczyń krwionośnych. W centrum komórki znajdują się w 5 warstwach, do krawędzi ich liczba wzrasta do 10. Jeśli uszkodzony, łatwo przywrócić.
  2. Muszla łucznika (membrana przednia) - warstwa podążająca za nabłonkiem. Jego grubość jest znacznie mniejsza. Błona składa się z pochodnych substancji zrębu. Jest bardzo luźny i słabo przylega do sąsiednich warstw, dlatego przy urazach możliwe jest odłączenie. Nie jest zdolny do regeneracji, staje się mętny w patologiach.
  3. Stroma (główna substancja rogówki) jest najgrubszym elementem rogówki, składającym się z dwustu warstw włókienek kolagenowych, których płytki są sklejone przez mukoproteinę.
  4. Płaszcz Descemeta (tylna membrana brzegowa) - pokrywa zrąb od wewnątrz. Tworzy nowe komórki tkanki gałki ocznej. Jest pochodną śródbłonka.
  5. Śródbłonek (tylna warstwa nabłonka) - ostatnia warstwa wewnętrzna. Zapobiega przenikaniu zrębu do płynu wewnątrzgałkowego i jest odpowiedzialna za żywienie rogówki.

Uwaga, proszę! W 2013 roku odkryto nową warstwę rogówki. Został nazwany warstwa Dua na cześć naukowca, który go odkrył. Znajduje się pomiędzy zrąbem a boczną błoną graniczną. Jego grubość wynosi tylko 15 mikronów, ale pod względem wytrzymałości przewyższa wszystkie pozostałe.

Choroby rogówki oka

U ludzi ryzyko wystąpienia choroby rogówki jest bardzo wysokie z kilku powodów:

  1. Jest to zewnętrzna powłoka narządu wzrokowego, zakładająca cały wpływ środowiska.
  2. Brak naczyń krwionośnych w rogówce, dlatego metabolizm w niej jest bardzo powolny.

Ogólnie, choroby rogówki są związane z rozwojem infekcji w niej, zmianą jej kształtu lub wielkości. Ale czasami traci swoje funkcje w wyniku patologii, które obejmują kilka części narządu wzroku.

Keratyty

Zapalenie rogówki jest zapalną chorobą rogówki, która rozwija się, gdy infekcja uderza w jej powierzchnię. Jest to ułatwione przez uraz rogówki lub jej suchość.

  • Egzogenny (spowodowane przyczynami zewnętrznymi, czynnikami zakaźnymi - grzybami, wirusami, bakteriami lub pasożytami);
  • Endogenny (spowodowane przyczynami wewnętrznymi, przeniesieniem zakażenia do oka z innych narządów);
  • Zapalenie rogówki o niewyjaśnionej etiologii (powód nie został ustalony).
  • Pełzający wrzód rogówki. Jest to spowodowane przez bakterie: Pseudomonas aeruginosa lub cocci. W stanie zapalnym nacieki powstają w centrum, po czym szybko rozprzestrzeniają się po całym obszarze. Cecha charakterystyczna: półksiężycowa część nacieku jest uniesiona, a jej przeciwna krawędź jest już oczyszczona z owrzodzenia.
  • Marginalne zapalenie rogówki. Wykrywane jest przez zapalenie spojówki lub wewnętrznej strony powieki, która pochwyciła część rogówki. Infiltry w postaci kropek formują się wzdłuż krawędzi, a następnie łączą się i pojawiają się w środku.
  • Opryszczkowe zapalenie rogówki. Jest to spowodowane przez wirus opryszczki 1, 2 lub 3 typy. Choroba charakteryzuje się wczesnym i silnym unaczynieniem.
  • Syfilityczne zapalenie rogówki. Zdarza się wrodzone lub nabyte. W pierwszym przypadku, oba oczy są zawsze zaskoczone. Ostry przebieg choroby trwa 2-3 miesiące, po czym rozpoczyna się okres resorpcji. Może trwać 1-2 lata.
  • Gruźlica. Zaczyna się od hematogennych przerzutów prątków gruźlicy, jeśli organizm reaguje na nie reakcją alergiczną. Zwykle dotyczy to jednego oka. Przebieg choroby jest powolny, objawy zostają usunięte, pojawiają się nawroty. Częstym powikłaniem jest kolec.

Objawy większości odmian zapalenia rogówki:

  • łzawienie,
  • strach przed światłem,
  • skurcz powiek,
  • cięcie bólu, jak przy wejściu do oka obcego ciała.

Po zbadaniu, lekarz okulista rozpoznaje nieprzezroczystość warstwy rogówki, utratę połysku i wzrost jej wrażliwości. Wykrywany jest również zastrzyk oka oka (zaczerwienienie) oka. Wszystko to prowadzi do słabego wzroku.

Zapalenie rogówki występuje w czterech etapach:

  1. Infiltracja. Tworzą się infiltry - miejsca zrębu z aktywnym stanem zapalnym. Zawierają leukocyty i detrytus komórkowy.
  2. Owrzodzenie. Infiltry są zaognione, proces zapalny się kończy.
  3. Oczyszczenie owrzodzenia z produktów powstających podczas stanu zapalnego.
  4. Blizny - gojenie uszkodzonych części rogówki.

Zapalenie rogówki często daje powikłania:

  • Neowaskularyzacja rogówki - kiełkowanie w tkance naczynia krwionośnego.
  • Perforacja osłony rogówki - powstanie w nim dziury. W rezultacie dochodzi do fuzji z tęczówką. Zapobiega to odpływowi płynu wewnątrzgałkowego przez kąt przedniej komory oka. W rezultacie wzrasta ciśnienie śródgałkowe, rozwija się jaskra.
  • Przetoka - szczypta tęczówki w otworze rogówki.
  • Zapalenie wnętrza gałki ocznej - zapalenie tkanek wewnętrznych gałki ocznej.
  • Staphylomas of the cornea - zniszczenie i wysunięcie tkanek oka na zewnątrz. Jest to wskazanie do usunięcia gałki ocznej, w wyniku której pacjent staje się anophthalmic.

Ludzie, którzy przeszli zapalenie rogówki, zaczynają widzieć gorzej, ponieważ stopień krycia rogówki jest różny:

  1. Cloudlet. Jest to półprzezroczyste, cienkie zmętnienie błony rogówki. Ma szary odcień, którego nie widać bez specjalnych instrumentów. Jeśli chmura znajduje się w strefie optycznej, widzenie maleje.
  2. Spot - skondensowane zmętnienie białego odcienia. Wykrywa, gdy oglądasz gołym okiem. Jeśli plamka znajduje się w strefie optycznej, zdolność widzenia znacznie się pogarsza.
  3. Belmo - bardzo gęste zmętnienie w kolorze białym lub jasnoszarym. Powstaje na całej rogówce lub jej części. W rezultacie dochodzi do całkowitej, w najlepszym wypadku częściowej utraty wzroku.

Uwaga, proszę! Belmo, który spowodował całkowitą utratę wzroku, jest wskazaniem do usunięcia oka. Odzysk anophthalmic w wyniku operacji jest eliminowany przez wszczepienie protezy oka.

Kiedy zapalenie rozwija niedotlenienie rogówki, więc leczenie jest niezgodne z zastosowaniem opatrunków. Zazwyczaj pacjent jest identyfikowany w szpitalu w celu leczenia uzależnień od narkotyków. Jest to konieczne do ciągłego monitorowania stanu rogówki, aw przypadku ryzyka perforacji, aby uniknąć ślepoty, należy zastosować zabieg chirurgiczny - keratoplastykę.

Keratoconus

Keratoconus jest chorobą, której towarzyszy degeneracja rogówki, w wyniku której staje się cieńsza i zmienia swój kształt. Pierwsze objawy są zwykle wykrywane przed ukończeniem 16 lat, po 25 roku życia choroba prawie nie jest diagnozowana, a u osób starszych w ogóle nie występuje.

Krzywizna rogówki w rogowacie jest spowodowana naruszeniem procesów biochemicznych. Zmniejsza to ilość syntezowanego kolagenu i białka całkowitego. Gdy badanie pokazuje brak enzymów, ujawnia się spadek oporności na wolne rodniki. W rezultacie rogówka staje się nieelastyczna i rozciąga się. Od tego staje się jak stożek.

Do grupy ryzyka należą osoby, które:

  • przewlekła niewydolność kory nadnerczy;
  • zapalenie spojówki lub rogówki;
  • katar sienny;
  • Zespół Downa;
  • astma oskrzelowa,
  • wyprysk.

Cienienie rogówki występuje również pod wpływem promieniowania ultrafioletowego i zanieczyszczonego powietrza. Keratoconus często rozwija się na tle urazów oka.

Postać stożka jako objaw objawia się w późnym stadium choroby rogówki. Na początkowych etapach pacjent narzeka na:

  • Rozproszenie światła wokół źródeł.
  • Zniekształcenie liter podczas czytania.
  • Podwajanie obiektów.
  • Strach przed światłem.
  • Szybkie zmęczenie oczu.
  • Obraz nie jest jasny. Jeśli pokażesz pacjentowi czarny arkusz z jedną białą kropką, zobaczy kilka punktów ułożonych w sposób losowy.

Wykryty astygmatyzm można korygować za pomocą cylindrycznych soczewek. Ostrość wzroku wynosi 1,0-0,5.

Astygmatyzm jest bardziej wyraźny, ale także podatny na korektę. Wzrok w granicach 0,4 - 0,1.

Rogówka staje się cieńsza i zauważalnie rozciągnięta. Wizja mieści się w zakresie 0,12-0,02, korekta jest możliwa tylko przy użyciu twardych soczewek.

Rogówka przyjmuje stożkowaty kształt, widzenie wynosi 0,02-0,01, prawie niemożliwe do skorygowania. Ujawniono pełne zmętnienie rogówki.

Korekta kształtu rogówki jest możliwa dzięki soczewkom ze sztywną podstawą w środku i miękkimi krawędziami. W rezultacie naciska się na rogówkę, przyjmując zwykłą pozycję. Dodatkowo pacjent jest przepisywany:

  • krople do oczu;
  • przeciwutleniacze;
  • witaminy;
  • leki immunomodulujące.

Fonoforeza z witaminą E i magnetoterapią również okazała się skuteczna. Jeśli leczenie zachowawcze nie daje efektu, pacjentowi zaleca się keratoplastykę, polegającą na przeszczepieniu pierścieni rogówki od dawcy. Operacja zawsze prowadzi do przywrócenia widzenia.

Keratomalacia

Keratomalacia - choroba związana z suchości rogówki, które rozwinęły się w wyniku braku witaminy A. W ogóle, u dzieci, choroby przemijające, a od pierwszych objawów przed utrata soczewki może przejść przez całą noc.

  1. Prekursor. Wraz z rogówką oka następują następujące zmiany: staje się mętny, blask znika.
  2. Spojrzenie. Powłoka nabrała mlecznego lub jasnoszarego koloru, w miejscach powstawania erozji. Pojawiają się suche skórki, przypominające łuski ryb.
  3. Perforacja rogówki, towarzyszy utrata soczewki. Gałka oczna staje się otwarta na mikroorganizmy, co powoduje infekcję.

Leczenie keratomalacji powinno być natychmiastowe. Prowadzi się go w kilku kierunkach. Po pierwsze, pacjentowi przepisuje się leki o wysokiej zawartości witaminy A w celu uzupełnienia niedoboru w organizmie. Aby utrzymać równowagę między witaminami, zaleca się dodatkowo przyjmowanie kwasu askorbinowego, witamin z grupy B i kwasu nikotynowego. Lekarz recenzuje dietę pacjenta, aby uzupełnić ją o pokarmy bogate w białko i przydatne tłuszcze odpowiedzialne za przyswajanie witamin.

Gdy prekseroze suchość skóry i rogówki pacjenta przewidziana jest nawilżanie i przeciwdrobnoustrojowe krople do oczu, w celu usunięcia głównych objawów (suchość) i zapobiec wtórnej infekcji. Jeśli proces zapalny nie rozpocznie się, wówczas takie leczenie jest bardzo skuteczne. W przeciwnym razie istnieje wysokie ryzyko utraty wzroku.

Uwaga, proszę! Wraz z utratą soczewki pokazano wszczepienie soczewki wewnątrzgałkowej, sztucznej soczewki. Jednak konsekwencją operacji może być utrata komórek śródbłonka rogówki po zmianie położenia IOL. Aby temu zapobiec, ważne jest, aby wybrać wysokiej jakości implant i doświadczoną klinikę okulistyczną.

Inną konsekwencją keratomalacji jest staphyloma rogówki, co prowadzi do rozwoju nabytego anophthalmos.

Keratopatia pęcherzowa

Keratopatia pęcherzowa jest rzadką chorobą rogówki, typową dla osób w wieku 50-60 lat. Jest w przerzedzeniu ostatniej warstwy rogowej - śródbłonka. Staje się tak cienki, że przestaje radzić sobie z główną funkcją - zapobieganiem dostania się płynu wewnątrzgałkowego do podścieliska. W wyniku tego, rdzeń substancji rogówki moczony jest tą wilgocią, powstaje obrzęk.

Grupa ryzyka obejmuje osoby:

  • osoby starsze;
  • operacje pooperacyjne po zaćmie;
  • który miał opryszczkę na oczach;
  • po urazach oka;
  • z postępującą dystrofią śródbłonka Fuchsa.

Charakterystyczne objawy keratopatii pęcherzowej:

  • ból oczu od łagodnego do ciężkiego inny;
  • widoczne zgrubienie rogówki;
  • powłoka traci dawną przezroczystość;
  • istnieją pojedyncze pęcherzyki płynu wewnątrzgałkowego w zrębie, wraz z postępem choroby.

Po keratopatii pęcherzowej ryzyko wystąpienia następujących komplikacji i konsekwencji jest wysokie:

  • pogorszenie widzenia;
  • tworzenie ciernia;
  • choroby zakaźne rogówki i innych części oka (zapalenie wnętrza gałki ocznej, zapalenie tęczówki i owrzodzenie rogówki).

Leczenie zachowawcze w postaci laseroterapii helowo-neonowej i noszenia miękkich soczewek nie daje pożądanego efektu. Nie jest również możliwe odtworzenie rogówki oka po keratopatii pęcherzowej za pomocą keratoplastyki. Obecnie jedyną skuteczną techniką jest przeszczep rogówki.

Dystrofia rogówki

Dystrofia rogówki nie jest chorobą zapalną, która rozwija się na dwoje oczu i ma zazwyczaj charakter dziedziczny. Polega na zmianie grubości i wielkości rogówki, jej funkcji i wad wzroku. Jeśli u co najmniej jednego członka rodziny zdiagnozowano dystrofię, konieczne jest zbadanie pozostałych, ponieważ leczenie na wczesnym etapie jest najbardziej skuteczne.

Istnieje kilkadziesiąt gatunków dystrofii, różniących się charakterem uszkodzenia powłoki, nasileniem objawów i stopniem utraty zdolności widzenia. Można je klasyfikować zgodnie z warstwą, która przeszła rozwój patologii:

  1. Dystrofie tylnych warstw nabłonkowych z powodu niedoskonałości funkcji bariery komórek tylnej osłony rogówki lub niewielkiej liczby ich komórek. Należą do nich dystrofia podstawowej błony nabłonkowej i dystrofia nabłonka krezkowego.
  2. Dystrofie błony Bowmana (patologia Flight-Buckler i Thiel-Benke).
  3. Dystrofię zrębu: ziarnista kratkowe krata granulowany Avellino dostrzeżone amorficzny tyłu, centralny chmury Francois predestsemetovaya krystaliczne i Schneidera.
  4. Dystrofia śródbłonka: polimorficzny odcinek tylny i dystrofia Fuchsa.

Objawy różnych typów dystrofii są podobne. Zazwyczaj pacjent narzeka na:

  • Uczucie w oku obcego ciała i silny ból. Oznaki te tłumaczy się rozwojem erozji w wyniku uszkodzenia nabłonkowej warstwy rogówki.
  • Łzawienie, zaczerwienienie gałki ocznej i strach przed światłem.
  • Pogorszenie zdolności widzenia z powodu obrzęku rogówki i utraty jej przezroczystości. Wraz z przebiegiem choroby wzrok nadal spada.

Takie objawy są zwykle wykrywane u ludzi w okresie od 10 do 40 lat. Przyczyny dystrofii nie zawsze są jasne, ale najczęściej jest to spowodowane nieprawidłowościami chromosomowymi.

Jeśli choroba jest dziedziczna, zaleca się leczenie objawowe. Wszystkie środki (ochraniacze w postaci kropli i maści na oczy) są odpowiednie, poprawiając trofię rogówki:

Aby uzyskać lepszy efekt, należy przepisać preparaty witaminowe, aby poprawić wzrok w środku (np. Lek Lutein Complex).

Fizjoterapia w formie elektroforezy i napromieniowania laserem pomaga spowolnić postęp choroby. Mimo to nie można całkowicie zatrzymać zmian dystroficznych w rogówce. Dlatego ze znacznym zmniejszeniem widzenia sięgnięto stratyfikacji lub poprzez keratoplastykę. Ta ostatnia pokazuje najlepsze wyniki.

Jeśli dystrofia rogówki towarzyszy jej obrzękowi, wówczas zatrzymaj się na leczeniu zachowawczym. Pacjent mianuje ochraniacze na oko witaminami i lekami zmniejszającymi przekrwienie. Jeśli patologia przechodzi do nabłonka rogówki, zaleca się dodanie leków przeciwbakteryjnych, aby uniknąć infekcji.

Iridocycyclitis

Zapalenie tęczówki jest chorobą zapalną ciałka rzęskowego i tęczówki oka, oddziałującą na rogówkę od strony wewnętrznej. Predyspozycje do choroby to ludzie z reumatyzmem. Patologia rozwija się zwykle w wieku od 20 do 40 lat.

Iridocyclit zapalenie zwykle rozwija się na tle innych chorób:

  • Infekcje wirusowe (odra, grypa, opryszczka).
  • Infekcje bakteryjne (gruźlica, kiła, rzeżączka, zapalenie płuc, tyfus).
  • Choroby pierwotniakowe (toksoplazmoza, malaria).
  • Choroby reumatyczne (reumatyzm, młodzieńcze zapalenie stawów, zapalenie stawów kręgosłupa zesztywniające Bechterew).
  • Zaburzenia metaboliczne (dna moczanowa, cukrzyca).
  • Problemy stomatologiczne (głównie cysty korzeni zębów).
  • Choroby górnych dróg oddechowych.
  • Zapalenie rogówki i uraz oka.
  • Łzawienie;
  • Strach przed światłem;
  • Bolesne odczucia w oczach;
  • Zmiana wzoru i koloru tęczówki;
  • Zwężenie źrenicy;
  • Tworzenie zrostów od tyłu (zespolenie rogówki z tęczówką);
  • Osadza się na tylnych warstwach rogówki;
  • Zwiększone ciśnienie wewnątrzgałkowe (objawy jaskry);
  • Opylanie ciała szklistego;
  • Pogorszenie widzenia.
  • Fałszowanie ucznia lub jego infekcja;
  • Ropień ciała szklistego lub jego odkształcenie;
  • Oderwanie siatkówki;
  • Rozwój zaćmy;
  • Zanik oka (ustanie unerwienia rogówki i innych części);
  • Anophthalmus (całkowita utrata oka).

Pacjent z zapaleniem tęczówki ocznej najpierw rozszerza źrenicę, aby wyeliminować ból i zapobiec fuzji soczewki z tęczówką. Pomocne w tym są środki znieczulające i atropina. Leczenie obejmuje stosowanie leków przeciwzapalnych i przeciwdrobnoustrojowych.

Kserocza

Kseroczna jest chorobą związaną z brakiem łez w celu zwilżenia gałki ocznej, co powoduje wysychanie rogówki. Od keratomalacii różni się przyczyna choroby. Kseroczna rozwija się na tle jaglicy lub chemicznego zapalenia oka, jak również ogólnej awitaminozy.

Najczęściej suche oczy rozwijają się z:

  • Rzadko mrugnął;
  • Kontakt rogówki z dymem;
  • Ciąża;
  • Blizny i choroby spojówek;
  • Stres;
  • Złe odżywianie;
  • Noszenie soczewek kontaktowych;
  • Przyzwyczajanie się do kropli do oczu;
  • Menopauza;
  • Choroby tarczycy i cukrzycy;
  • Przyjmowanie leków psychotropowych, antyhistaminowych i antykoncepcyjnych.

Kseroczmie objawia się objawami:

  • Suchość;
  • Swędzenie i pieczenie;
  • Ból z całkowitym wysuszeniem rogówki;
  • Zmęczenie oczu;
  • Częste miganie.

Kseroczna jest również nazywana zespołem suchego oka. Choroba jest leczona objawowo. Lekarz wybiera ochraniacz rogówki (krople ochronne), symulując naturalną łzę. Dodatkowo poszukiwana jest przyczyna rozwoju choroby, a jeśli to możliwe, eliminowana.

Diagnostyka patologii rogówki

Każda choroba jest leczona dopiero po postawieniu diagnozy. Choroby rogówki są zwykle wykrywane przy użyciu precyzyjnych urządzeń. W okulistyce podczas badania rogówki stosuje się następujące metody diagnostyczne:

  1. Pachymetria;
  2. Biomikroskopia oka;
  3. Mikroskopia konfokalna oka;
  4. Keratotopografia.

Pachymetria Jest metodą diagnostyczną, która pozwala zmierzyć grubość rogówki na całej jej powierzchni. Do zabiegu pacjent jest poproszony o położenie się na kanapie, po czym miejscowe oko otrzymuje znieczulenie miejscowe. Kiedy pojawia się ból, specjalne urządzenie dotyka oka, lekko naciskając rogówkę. Sprzęt automatycznie oblicza grubość powłoki i wyświetla odebrane dane na ekranie. Aby zminimalizować uszkodzenie nie spowodowało rozwoju infekcji, pacjentowi zaszczepiono krople o działaniu antybakteryjnym.

Biomikroskopia - badanie ultrasonograficzne, które umożliwia wizualizację struktur wewnątrzgałkowych przedniej części gałki ocznej. Metoda pozwala ocenić stan nie tylko rogówki, ale także soczewki, tęczówki i kąta przedniej komory.

Mikroskopia konfokalna - metoda badania rogówki, która umożliwia wizualizację jej struktury na poziomie komórkowym. Diagnozę przeprowadza się za pomocą mikroskopu o wysokiej rozdzielczości. Żywe tkanki pacjenta są badane. W rezultacie okulista otrzymuje informacje o grubości każdej warstwy skorupy i stopniu ich zmian morfologicznych.

Keratotopografia - metoda prowadząca do topograficznej mapy rogówki oka. Badana jest grubość powłoki, jej krzywizna, jednorodność i chropowatość. Keratotopografia jest jednym z najskuteczniejszych sposobów diagnozowania rzadkiej wrodzonej anomalii - płaskiej rogówki.

Iridocyclit odbywa się dodatkowo iridodiagnostics, aby wykryć stan tęczówki.

Chirurgiczne metody leczenia chorób rogówki

Nie zawsze leczenie zachowawcze daje pozytywne wyniki. Dlatego pacjentom z postępującą patologią rogówki proponuje się interwencję chirurgiczną. Istnieje kilka chirurgicznych metod leczenia:

  • Kaszel rogówki - operacja przeznaczona do leczenia rogówki i przeprowadzana w warunkach ambulatoryjnych. Pacjent ma rozszerzone powieki, znieczula oczy i usuwa zewnętrzny nabłonek, impregnując znajdujące się poniżej wstążki warstwą ryboflawiny. Następnie naświetla się oczy ultrafioletem, wkraplają się krople antybakteryjne, a soczewki do noszenia po przeszczepianiu są nakładane przez trzy dni.
  • Keratotomia - operacja wykonywana skalpelem za pomocą radykalnego nacięcia rogówki. W rezultacie jego powierzchnia jest wyrównana, co jest celem keratotomii.
  • Keratoplastyka - przeszczep tkanek zrogowaciałych warstw, aby wyeliminować deformacje i urazy wrodzone lub nabyte w trakcie życia. Istnieje ryzyko wystąpienia choroby przeszczepowej, polegającej na odrzuceniu przeszczepionej części rogówki i gwałtownym spadku widzenia.

Rogówka oka jest ważną częścią aparatu wzrokowego. Naruszenie integralności, kształtu, grubości i przezroczystości rogówki powoduje znaczne pogorszenie, a czasem nawet całkowitą utratę wzroku aż do utraty oka. Dlatego jeśli masz nieprzyjemne odczucia w oczach, natychmiast skonsultuj się z lekarzem. Pomoże zidentyfikować przyczynę dolegliwości i zaleci odpowiednie leczenie. Dzięki takiemu podejściu nie tylko zachowujesz zdrowie narządów wzrokowych, ale także zachowujesz dobrą ostrość wzroku.

Leczenie dystrofii rogówki oka

Dystrofia rogówki oka jest reprezentowana przez grupę patologii, w których błona ta staje się mętna, zmienia się jej struktura i troficzność. Zaburzenie jest niebezpieczne, ponieważ prowadzi do słabego wzroku, często dotyka obu oczu.

Charakterystyka naruszenia

Zwyrodnienie rogówki objawia się w kilku postaciach, z których każda wyróżnia się szczególną właściwością i szybkością niszczenia tkanek. Nabłonek, który jest zewnętrzną warstwą przedniej powłoki narządu wzrokowego, chroni oko. Ze względu na śródbłonek reguluje się przepływ płynu.

Stroma odpowiada za przejrzystość rogówki. Cienka membrana Bowmana i gęsta powłoka Descemeta pełnią odpowiednio funkcje podtrzymujące i ochronne. Rodzaj patologii zależy od tego, która z 5 warstw ma problemy.

Przyczyny patologii

Dystrofia rogówki oka jest wrodzona, która rozwija się, gdy pojawiają się zmiany w meteorizmie białkowym. Bardzo często dziedziczona jest patologia.

Prowokuj rozwój zwyrodnienia:

  1. Uszkodzenie spojówki.
  2. Nieprawidłowości autosomalne.
  3. Choroby zakaźne narządu wzroku.
  4. Zmiany biochemiczne.

Typ wrodzony występuje w łonie matki. Pierwotna patologia rozwija się u małych dzieci. Jednak rodzice nie zawsze zwracają na to uwagę, ponieważ nie zauważają żadnych zmian przez długi czas.

Wtórna degeneracja pojawia się:

  • po oparzeniach i urazach oczu;
  • w wyniku nieudanej operacji;
  • ze zmniejszeniem ilości płynu łzowego.

Zaburzenie struktury rogówki występuje, jeśli ma stan zapalny. Zaburzenia takie jak jaskra lub zaćma mogą powodować rozwój patologii. Przyczyniają się do powstawania zmian w nadciśnieniu tętniczym, cukrzycy, zaburzeniach krążenia krwi, silnym stresie, niezrównoważonej diecie, chorobach endokrynologicznych.

W wtórnym typie patologii drugie oko zwykle nie jest dotknięte.

Rodzaje i oznaki dystrofii

W zależności od miejsca, w którym rozpoczyna się zmiana rogówki, należy określić rodzaj zaburzenia.

Degeneracja nabłonka występuje z niedoborem komórek w warstwie zewnętrznej, powstałych w odcinku bocznym. W dystrofii śródbłonka dotyczy to najgłębszego regionu. Zmiany mogą rozwijać się w zrębie, wpływać na błonę Bowmana.

Wszystkie typy degeneracji pojawiają się niemal identycznie, pomimo tego, że uszkodzenia są powodowane przez różne geny. Dzięki dystrofii podobnej do wstążki wizja szybko spada z powodu krycia rogówki. Zwykle rozwija się z jaskrą.

Przy pierwotnej patologii długo pozostaje wrażliwość przedniej osłony, pozostaje przezroczysta, oczy nie rozpalają się. W większości przypadków błony i śródbłonek nie ulegają zmianie, a oznaki zmętnienia są niewidoczne.

Kiedy dystrofia pojawia się u nastolatków, wpływa to na funkcje wzrokowe, wkrótce nastąpi:

Wrodzona degeneracja postępuje powoli, ale zmiany zachodzą w obu oczach. Rogówka przyjmuje postać stożka, ale nie ulega zapaleniu, podścielisko staje się cieńsze, rozwija krótkowzroczność i powstaje astygmatyzm. Człowiek zaczyna zauważać, że widzi gorzej.

Klęska dowolnej warstwy rogówki manifestuje się:

  • przekrwienie;
  • nienormalne łzawienie;
  • światłowstręt;
  • ból.

Istnieje wrażenie, że piasek dostał się do oka. Rogówka puchnie, stopniowo traci przezroczystość. Powoduje erozję, gdy nabłonek jest uszkodzony lub śródbłonek nie reguluje przepływu płynu do przedniej komory. Jeśli dojdzie do infekcji, pojawia się zapalenie rogówki.

Diagnostyka

Naukowcy odkryli, że zmiany zachodzące w obszarze rogówki następują po dysfunkcji komórek, które tworzą tylną część nabłonka, gdy ich liczba maleje.

Okulista bada pacjenta podczas badania pacjenta, gdy pojawiają się oznaki patologii, i odkrywa możliwą przyczynę jego rozwoju.

Biomikroskopia lustrzana może wykrywać nieprawidłowości, nawet jeśli rogówka nie jest mętna, ponieważ wyhodowane komórki nabłonkowe są wyraźnie widoczne. I zwykle nie są widoczne. Wizja jest zalecana w celu poznania ostrości wzroku. Stosując refraktomię, określ refrakcję, zbadaj siatkówkę.

Oftalmoskopia, w której lek jest rozcieńczany w celu poszerzenia źrenic, pozwala zobaczyć dno oka.

Antybiotyka fluorescencyjna pomaga wykryć dotknięte obszary. Diagnostyka obejmuje ultrasonografię narządu wzrokowego, perymetrię, tomografię siatkówki.

Terapia zachowawcza

Leczenie farmakologiczne zwyrodnienia rogówki odbywa się tylko wtedy, gdy zmiany zostaną wykryte na początku ich pojawienia się.

Leki są stosowane wielokrotnie, ponieważ po pewnym czasie patologia zaczyna się ponownie rozwijać. Lekarz przepisuje krople i maści, które rozpuszczają obrzęk, nawilżają błonę. Kompleksowe leczenie obejmuje:

  1. Witaminy.
  2. Antybiotyki.
  3. Środki do normalizacji trofizmu.
  4. Leki, które przyspieszają metabolizm.

Oczy zaszczepione są preparatami taufon, vitaa-pos, baralpan. Solcoseryl, actovegin, corneregel używają żeli, które eliminują podrażnienia, chronią zakończenia nerwowe rogówki przed uszkodzeniem. W przypadku zwyrodnienia edemicznego wprowadza się wlewy glicerolu lub glukozy.

Taką terapię uzupełnia elektroforeza, napromienianie rogówki laserem. Terapia zachowawcza łagodzi objawy. Jeśli wzrok spadnie, nie można obejść się bez operacji. Szczególnie podstępna jest dystrofia, gdy ma ona charakter dziedziczny, interwencja zostaje ponownie zastosowana, ponieważ za kilka lat, po zakończeniu leczenia, patologiczny proces zaczyna się ponownie rozwijać.

Metody chirurgiczne

W przypadku braku wyniku pozytywnego, pogorszenie widzenia jest przypisane do jednego z rodzajów operacji. Keratektomię stosuje się, gdy trzeba usunąć mały, zachmurzony obszar powłoki. W przypadku keratoplastii rogówkę przeszczepia się od dawcy. Ta operacja jest wykonywana, gdy wpływa na śródbłonek. Po interwencji przywraca się przezroczystość, poprawia się widzenie.

W zabiegach keratoprotetycznych usuwa się dotknięty obszar i wkłada się protezę.

Niedawno pojawiła się nowa technika stosowana do różnych typów dystrofii.

Cross-dressing zwiększa siłę rogówki. W tej metodzie kolagenu tkanki błony oka są związane ryboflawiną, napromieniowaną światłem ultrafioletowym.

Leczenie rozpoczyna się od kroplówki leku znieczulającego. Następnie wykonaj nacięcie w centrum rogówki. W ciągu pół godziny jej tkanki są nasycone witaminą B2.

Po procedurze fotopolimeryzacji, jak nazywają taką technikę, osoba powinna nosić miękkie soczewki przez kilka dni, stosować leki, które hamują rozwój zapalenia, tłumią szkodliwą mikroflorę. W okresie rehabilitacji przepisywane są leki, które przyspieszają gojenie rogówki.

Prawie we wszystkich przypadkach, gdy uciekano się do krzyżowania, poprawiła się wizja. Czasami jednak występują działania niepożądane w postaci:

  • powolne odzyskiwanie nabłonka;
  • podrażnienie oka;
  • zaostrzenie przewlekłych patologii.

Leczenie zachowawcze wymaga ciągłego monitorowania. Jeśli okulista zauważy nieprawidłowe zmiany w przedniej części zewnętrznej powłoki, wybierze jeden z rodzajów interwencji chirurgicznej.