ORGANUM VISION - ORGANUM VISUS

Analizator wizualny obejmuje:

1. Oculus (ophthalmos) - oko składające się z gałki ocznej (okołobok) i nerwu wzrokowego (nervus opticus). Gałka oczna składa się z trzech błon (włóknistych, naczyniowych i siatkówki) oraz struktur tworzących jądro (ryc. 1).

Ryc. 1. Gałka oczna; w płaszczyźnie poziomej (schemat): 1 - rogówka; 2 - kamera przednia bulbi; 3 - soczewka; 4-tęczówki; 5 - kamera tylna bulbi; 6 - spojówka; 7 - m. rectus lateralis; 8 - twardówka; 9 - choroidea; 10 - siatkówka; 11 - fovea centralis; 12 - n. opticus; 13 - ekskawator uczeń; 14-osiowy bulbi externus; 15 - m. rectus medialis; 16 - oś poprzeczna gałki ocznej; 17 - korpus cienny; 18 - zonula ciliaris; 19 - osiowy opticus.

2. Pomocnicze urządzenie, do których należą mięśnie gałki ocznej, aparatu łzawiącego i obronnego.

3. Prowadzenie wizualnej ścieżki i ośrodków wzrokowych.

Muszle gałki ocznej

loading...
  1. Włóknista membrana (tunica fibrosa bulbi) - określa kształt gałki ocznej, pełni funkcję ochronną. Rozróżnia część przezroczystą - rogówkę (rogówkę) i twardówkę (twardówkę).
  2. Błona naczyniowa (Tunica vasculosa bulbi) - ma dużą liczbę naczyń. Istnieją trzy części:
    • tęczówka,
    • cielesne ciało (corpus ciliare),
    • właściwa ściana naczyniowa (choroidea, ryc. 2).
  3. Wewnętrzna (wrażliwa) powłoka gałki ocznej (tunica interna bulbi), składający się z siatkówka (siatkówka) i naczynia siatkówki. Retin A Ma dwie części: zewnętrznej pigmentowana warstwa (pars barwnikowa) i warstwy fotoreceptorów (pars nervosa) - 130 milionów prętów - i lekkie receptora 6-7 milionów stożków - receptory widzenie kolorów...

Ryc. 2. Naczyniowa błona oka, przednia część; wewnętrzna powierzchnia: 1 - corona riliaris; 2 - choroidea; 3 - zonula ciliaris; 4 - soczewka; 5 - twardówka; 6 - plicae ciliares; 7 - procesus ciliares; 8 - zanika iridis tylny; 9 - pars ciliaris retinae; 10-ora serrata; 11 - siatkówka; 12 - orbiculus ciliaris.

Treść gałka oczna, jego rdzeń jest: wilgotna woda, soczewka krystaliczna i szklisty. Wszystkie formacje tworzące rdzeń gałki ocznej są zwykle przezroczyste i wykonują funkcje przewodzenia światła i załamują światło.

Wodna wilgoć (humor aquosus) znajduje się w przedniej i tylnej komorze gałki ocznej. Tylna jama gałki ocznej jest wypełniona lekkim żelem, zwanym ciało szkliste. Wodna wilgoć i szklistość wytwarzana przez ciało rzęskowe utrzymuje stałe ciśnienie wewnętrzne, dzięki czemu gałka oczna zachowuje swój kształt.

Wodnistej zawiera formacje troficznych unaczynienia oka (rogówka, obiektyw szklistej), dostarczając je tlenu, glukozy i białka, i kompozycja jest zbliżona do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Cyrkulacja wodnistej wilgoci

loading...

Wodna wilgoć powstaje przez ultrafiltrację krwi przez ścianę procesów rzęskowych i naczyń włosowatych ciała rzęskowego. Powstały płyn dostaje się do tylnej komory oka (ryc. 3) Kanał Petita. Jest to nazwa przestrzeni między włóknami rzęsek rzęskowych, lub więzadło (spatia zonularia), który wygląda jak okrągłe szczeliny.

Ryc. 3. Schemat wypływu wodnistych oczu, humoru wodnego (wypływ wskazany jest strzałkami): 1 - rogówka; 2 - twardówka; 3 - spojówka; 4 - soczewka; 5-tęczówki; 6 - korpus ciała; 7 - procesus ciliares; 8 - spatia zonularia (Petit); 9 - capsula lentis; 10 - camera posterior bulbi; 11 - kamera przednia bulbi; 12 - spatia anguli iridocornealis (Fontana); 13 - sinus venosus sclerae (Schlemm); 14 - vv. cilleres anteriores; 15 - vv. vorticosae.

Z tylnej komory płyn przechodzi przez źrenicę do przedniej komory gałki ocznej. W rogówce rogówkowo-rogowej przedniej komory między włóknami więzadła crista (lig. Pectinatum iridis) znajdują się przestrzenie Fontany (spatia anguli iridocornealis). Przez przestrzenie Fontanny do wnętrza wpada woda Żylna zatokę twardówki (sinus venosus sclerae, kanał Schlemma). Ta ostatnia jest wypełniona krwią żylną, która następnie przepływa przez żyły wirowe, vv. vorticosae (Figura 3, 4) w żyłach ocznych, vv. oftalmiczne.

Ryc. 4. Naczyniowa błona gałki ocznej; zewnętrzna powierzchnia: 1 - a. ciliaris anterior; 2 - margo ciliaris iridis; 3 - pupilla; 4-rogówka; 5 - margo pupillaris iridis; 6-tęczówki; 7 - circulus arteriosus iridis major; 8 - aa. ciliares posteriores breves; 9-twardówka; 10 - nn. ciliares; 11 - n. opticus; 12 - aa. ciliares posteriores breves; 13 - a. ciliaris posterior longa; 14 - v. vorticosa; 15 - choroidea; 16-anulus ciliaris.

Aparat łzowy

loading...

Aparat łzowy obejmuje gruczoły łzowe i przewody łzowe (Figura 5). Gruczoły łzowe wydzielają łzy, które oczyszczają oko. Kanały łzowe otwierają się w górnym łuku spojówki. Przepływy rozrywania dół wzdłuż łzami strumienia (Rivus lacrimalis) w jeziorze łzowego (lacus lacrimalis) łez odparowania lub przepływa przez punkt otwierającego kanalikach łzowych, woreczka łzowego, a następnie przewód nosowo-łzowy.

Ryc. 5. Aparat łzowy: 1 - glandula lacrimalis; 2 - palpebra superior; 3 - canaliculus lacrimalis superior; 4 - lacus lacrimalis; 5 - saccus lacrimalis; 6 - ductus nasolacrimalis.

Ruch gałek ocznych zapewnia pracę mięśni oka. Ruchy te są przyjazne, tzn. Wzrokowe osie obu oczu są skierowane na ten sam obiekt, który zapewnia widzenie obuoczne. Kiedy powieki obu oczu są zamknięte, oczy zwrócą się w górę, co wyjaśniają połączenia unerwienia okrągłych mięśni oka i dolnych ukośnych mięśni oka - zjawiska Bella.

Ścieżka przewodząca analizatora wizualnego

loading...

Receptory narządu wzroku a jednocześnie ciała pierwsze neurony są pręty i stożki siatkówki. Komórki dwubiegunowe - ciała drugich neuronów, a komórki zwojowe siatkówki - ciała trzecich neuronów. Aksony komórek zwojowych tworzą nerw wzrokowy, wizualny crossover (tylko włókna położone medialnie są skrzyżowane) i przewód wzrokowy (Figura 6).

Ryc. 6. Schemat ścieżki przewodzącej analizatora wizyjnego: R - receptory i ja - pierwszy neuron - pręciki i stożki siatkówki; II - drugi neuron - bipolarne komórki siatkówki; III - trzeci neuron - komórki zwojowe siatkówki; IV - czwarty neuron - komórki jąder górnych wzgórz śródmózgowia, bocznego ciała kolczastego, poduszek wzgórza (kolliculus superior, corpus geniculatum laterale, pulvinarthalami); V - koniec korowy analizatora wzrokowego - komórki korowe wzdłuż boków bruzdy bruzdowej (sulcus calcarinus); 1 - rdzeń kręgowy; 2 - środkowy mózg; 3 - wzgórze; 4 - wewnętrzna kapsuła; 5 - boczne ciało kolczaste; 6 - kora płata szyjnego; 7 - przewód móżdżkowy (tractus tectospinalis); 8 - komórki jądra motorycznego przedniego rogu rdzenia kręgowego; 9 - nerw wzrokowy; 10 - visual crossover; 11 - przewód wzrokowy.

Przewód wzrokowy podzielony jest na trzy wiązki, odpowiednie dla podkorowych ośrodków widzenia - do górne wzgórza czterokrotnie, do ciała boczne i jądra tylne wzgórza (ciała czwartych neuronów).

Z komórek jądra górnego pagórka zaczyna się droga mózgowo-rdzeniowa, która przeprowadza bezwarunkowe odruchowe reakcje motoryczne mięśni na nagłe silne bodźce świetlne.

Aksonów neuronów bocznych jednostek kolankowe przechodzi przez tylną części tylnej nogi torebki wewnętrznej, a kończy się w końcu korowej analizatora wizualnej - na środkowej powierzchni płata potylicznego po obu stronach calcarine bruzdy.

Aksony komórek posterior jąder wzgórza przekazywania informacji wizualnej do centrum integracji pośredniego mózgu - przyśrodkowej jądro wzgórza a następnie do ośrodków ruchowych układu pozapiramidowego, układ limbiczny i podwzgórze, zapewniając reakcje emocjonalne, pracę mięśni i narządów wewnętrznych, w reakcji na bodźce wzrokowe.

Filogeneza narządu wzroku

loading...

Oczy naczelnych różnią się od oczu innych ssaków.

  • Znajdują się bliżej nosa, co daje stereoskopowy obraz.
  • Na orbicie mają ścianę tylną, co poprawia utrwalenie gałki ocznej.
  • Tworzy się żółta plamka siatkówki, co daje lepszą ostrość wzroku.
  • Widoczny jest kolor, który pozwala zwierzętom odróżnić owoce i liście o różnej dojrzałości.
  • Oczy naczelnych nauczyły się określać wyraz twarzy członków stada.

U ludzi oczy różnią się od oczu małp i innych ssaków w białej twardówce, więc ludzie określają, gdzie patrzy inna osoba.

Ontogeny organu widzenia

loading...

Oko rozwija się z różnych źródeł. Siatkówka i nerw wzrokowy powstają z rdzenia nerwowego, najpierw przedniego, a potem pośredniego. Od ektodermy mózgowej w trzecim tygodniu rozwoju wewnątrzmacicznego tworzą się pęcherzyki oczne (Ryc. 7). Podwójnych ściankach okularów (4 tydzień) invaginates bańki są formowane, a następnie do wewnątrz, którego wewnętrzna ścianka jest przekształcony pars psychiczny (środkowa część układu nerwowego) i zewnętrzną - części pigmentu (pars barwnikowym siatkówki). Nerw wzrokowy staje się nerwem wzrokowym. Część zewnętrznej ektodermy przed nerwu kubka pod wpływem indukcji nerwu kubka zagęszczonej i invaginates otshnurovyvaetsya tworzących soczewkę (tydzień 5).

Ryc. 7. Wykres rozwoju oka: I - tworzenie pęcherzyka okulistycznego: 1 - ektodermia mózgowa; 2 - zewnętrzna ektoderma; 3 - pęcherzyk do oczu; 4 - łodyga oczna; II - tworzenie soczewki oka; III - tworzenie soczewki z zewnętrznej ektodermy; IV - inwokacja soczewki w kielichu ocznym: 2 - zewnętrzna ektoderma; 3 - soczewka krystaliczna; 4 - łodyga oczna; 5 - wnęka szkła ocznego.

Wokół układania szkła ocznego mezenchyma pogrubia się w dwóch warstwach, z których tworzą się włókniste i naczyniowe koperty oka. Przednia część włóknistej błony staje się przezroczystą rogówką.

Mezenchyme penetrująca do szkła ocznego tworzy ciało szkliste, jego naczynia i naczynia soczewki. Nabłonek spojówki rozwija się z zewnętrznej ektodermy. W 3 miesiącu łuku spojówki powstaje sześć procesów, z których rozwija się gruczoł łzowy. Powieki powstają z fałd skóry w siódmym tygodniu; w 9. tygodniu ich brzegi zrastają się ze szwem nabłonkowym, który zanika o 7 miesięcy.

Rozwój naczyń gałki ocznej

loading...

Pierwsze naczynia krwionośne pojawiają się w zarodku o długości 4,5 mm w mezenchymie otaczającym miseczkę oczną (Figura 8 [a]). Naczynia wnikają do mezenchymalnej torebki soczewki z tylnej części gałki ocznej poprzez tworzące ciało szkliste - tętnicę ciała szklistego (ayalyalidea, ryc. 8 [b]).

Ryc. 8. Rozwój naczyń gałki ocznej (Wyjaśnienie w tekście).

Szklistego z nim przedłużenia boczne ramiona, które splatają się o tylną powierzchnię soczewki, a rozszerzenie do naczyń na przedniej powierzchni rozwijających soczewki, gdzie wnikać z rozwijających się błony naczyniowej, tworząc na przedniej powierzchni membrany soczewki źrenicy w (membrana pupillaris, fig 8 [. r]). W 8 tygodniu, obiektyw został utworzony i jego kapsuła jest bogato ukrwiona, zwłaszcza w tylnej części. Błona źrenicowa umieszczona na przedniej powierzchni soczewki jest dobrze wykrwawiona.

W czwartym miesiącu. wewnątrzmaciczną przyrost centralnej gałęzi tętnicy ciała szklistego na tylnej powierzchni soczewki, podzielonej przez główny typ aż kapilar. Kapilary są skierowane promieniowo w kierunku do równika, soczewki i porusza się w postcapillaries ustawione ściśle równolegle do miejsca przyłączenia rzęskowego pasa (fig. 8 [i]). Część tętniczek rozwijającej się tęczówki wchodzi do błony źrenicowej. Naczyń błony źrenicy wzór utworzony dalsze pętle tętniczek z szeroką podstawą i wąskim góry, lepestkoobrazno, które zbiegają się w kierunku środka źrenicy o przyszłość (fig. 8 [g]).

Tętnica ciała szklistego (arteria hyaloidea) ulega całkowitemu zmniejszeniu o 6-8 miesięcy okresu rozwoju wewnątrzmacicznego. Obserwowano dalsze zmniejszenie błon naczyniowych soczewki i naczyń mebranu źrenicowego (ryc. 9). W ósmym miesiącu rozwoju wewnątrzmacicznego naczynia te znikają.

Ryc. 9. Redukcja naczyniówki soczewki: а - 4 miesiące; b - 5 miesięcy; c - 7 miesięcy; g - 8 miesięcy. rozwój; wstrzyknięcie naczyń za pomocą wodnej zawiesiny czarnej osnowy.

Struktura narządu wzroku: cechy

loading...

Oko znajduje się na orbicie (orbicie). Ściany orbity są utworzone przez kości twarzy i czaszki. Aparat wzrokowy składa się z gałki ocznej, nerwu wzrokowego i szeregu narządów pomocniczych (mięśni, aparatu łzowego, powiek). Mięśnie pozwalają poruszać gałką oczną. Jest to para mięśni skośnych (górnych i dolnych) i czterech prostych mięśni (górna, dolna, wewnętrzna i zewnętrzna).

Oko jako narząd

loading...

Ciało ludzkie jest złożoną strukturą, która obejmuje:

  • Obwodowy narząd wzroku (gałka oczna z przydatkami);
  • Przewodzące szlaki (nerw wzrokowy, wzrokowy);
  • Centra podkorowe i wyższe centra wizualne.

Obwodowy narząd wzroku (oko) to sparowany narząd, którego urządzenie pozwala na postrzeganie promieniowania świetlnego.

Obwodowy narząd wzroku (oko)

Rzęsy i powieki pełnią funkcję ochronną. Do narządów pomocniczych należą gruczoły łzowe. Płyn łzowy jest potrzebny do rozgrzania, nawilżenia i oczyszczenia powierzchni oczu.

Podstawowe struktury

Gałka oczna jest organem o złożonej strukturze. Wewnętrzne otoczenie oka jest otoczone trzema skorupami: zewnętrznymi (włókniste), średnimi (naczyniowymi) i wewnętrznymi (siatkowe). Zewnętrzna powłoka składa się głównie z nieprzezroczystej tkanki (twardówki). Z przodu twardówka przechodzi do rogówki: przezroczysta część zewnętrznej powłoki oka. Poprzez rogówkę gałka oczna otrzymuje światło. Rogówka jest również niezbędna do załamania światła.

Rogówka i twardówka są wystarczająco silne. Pozwala to na utrzymanie ciśnienia śródgałkowego i utrzymanie kształtu oka.

Środkowa skorupa oka jest taka:

  • Iris;
  • Błonę naczyniową;
  • Ciało rzęskowe.

Irys składa się z luźnej tkanki łącznej i sieci naczyń. W jego środku znajduje się źrenica - otwór mający urządzenie przeponowe. W ten sposób może regulować ilość światła wpadającego do oka. Krawędź tęczówki przechodzi do ciała rzęskowego, pokrytego twardówką. Pierścieniowe ciało rzęskowe składa się z mięśni rzęskowych, naczyń, tkanki łącznej i procesów ciała rzęskowego. Do tych procesów dołączona jest soczewka krystaliczna. Funkcje ciała rzęskowego to proces akomodacji i wytwarzania płynu wewnątrzgałkowego. Płyn ten odżywia określone części oka i utrzymuje stałe ciśnienie wewnątrzgałkowe.

Wewnętrzną powłoką oka jest siatkówka. Tutaj energia światła przekształca się w impulsy nerwowe. W tej części oka ma również miejsce pierwotna analiza informacji wzrokowej. Górna warstwa siatkówki pochłania światło.

W nim powstają substancje niezbędne do zapewnienia procesu widzenia. W następnej warstwie siatkówki znajdują się procesy, zwane sztyftami i stożkami. Za pomocą tych procesów wzbudzenie nerwowe zapewniające percepcję wzrokową jest przekazywane do nerwu wzrokowego. Aktywna część siatkówki zwany dna żołądka, zawierający naczynie, tarczy nerwu wzrokowego i żółty punkt, w którym większość przydatków szyszki jest odpowiedzialna za widzenie kolorów.

Kształt prętów i stożków

Wewnątrz gałki ocznej są:

Tylna powierzchnia powiek i przednia część gałki ocznej na twardówce (do rogówki) pokrywa spojówkę. Jest to śluzowa błona oka, która wygląda jak cienki przezroczysty film.

Przednia struktura gałki ocznej i łza

Układ optyczny

W zależności od funkcji wykonywanych przez różne części oczu, możliwe jest rozróżnienie światłoczułych części oka. Oddział odbioru światła jest siatkówką. Obraz odbierany przez oko w siatkówce obiektów jest odtwarzany przez układ optyczny oka (światło karty Guide), który składa się z przezroczystego nośnika oka: ciała szklistego, rogówkę, komorę przednią i wilgotności soczewek. Ale głównie załamanie światła zachodzi na zewnętrznej powierzchni oka: rogówce i soczewce.

Układ optyczny oka

Promienie światła przechodzą przez te refrakcyjne powierzchnie. Każdy z nich odchyla wiązkę światła. W centrum układu optycznego oka obraz pojawia się jako odwrócony egzemplarz.

Proces załamywania światła w układzie optycznym oka oznaczany jest terminem "załamanie światła". Oś optyczna oka jest linią prostą przechodzącą przez środek wszystkich powierzchni refrakcyjnych. Promienie światła pochodzące z nieskończenie odległych obiektów są równoległe do tej prostej linii. Załamanie w układzie optycznym oka zbiera je w głównym ognisku systemu. Oznacza to, że głównym celem jest projekcja nieskończenie odległych obiektów. Z obiektów, które znajdują się w skończonej odległości, promienie załamują się, zbierają dodatkowe triki. Dodatkowe skupienia znajdują się dalej niż główny fokus.

W badaniach funkcjonowania oka zwykle brane są pod uwagę następujące parametry:

  • Moc refrakcyjna w dioptriach lub załamanie;
  • Długość oka;
  • Promień krzywizny rogówki;
  • Współczynnik załamania ciała szklistego.

Jest to również promień krzywizny powierzchni siatkówki.

Rozwój wieku oka i jego moc optyczna

loading...

Po narodzinach osoby, jego narządy wzroku nadal się tworzą. W pierwszych sześciu miesiącach życia powstaje obszar plamki i centralny obszar siatkówki. Zwiększa się również ruchliwość funkcjonalna ścieżek wzrokowych. W ciągu pierwszych czterech miesięcy obserwuje się morfologiczny i czynnościowy rozwój nerwów czaszkowych. Do wieku dwóch lat poprawia się korowe ośrodki wzrokowe, a także wizualne elementy komórkowe kory mózgowej. W pierwszych latach życia dziecka wizualny analizator łączy się z innymi analizatorami, które są kształtowane i wzmacniane. Rozwój ludzkiego oka kończy się o trzy lata.

Światłoczułość dziecka pojawia się natychmiast po urodzeniu, ale obraz wizualny nie może jeszcze się pojawić. Dość szybko (w ciągu trzech tygodni) dziecko rozwija uwarunkowane odruchy, które prowadzą do poprawy funkcji widzenia przestrzennego, obiektywnego i kolorowego.

Centralne widzenie rozwija się u ludzi dopiero w trzecim miesiącu życia. W przyszłości nastąpi poprawa.

Ostrość wzroku noworodka jest bardzo niska. Do drugiego roku życia wzrasta do 0,2-0,3. W wieku siedmiu lat rozwija się do 0,8-1,0.

Zdolność postrzegania koloru pojawia się w wieku od dwóch do sześciu miesięcy. Po pięciu latach widzenie kolorów u dzieci jest dość rozwinięte, chociaż wciąż się poprawia. Również stopniowo (w przybliżeniu do wieku szkolnego) osiąga normalny poziom pola widzenia. Znacznie później, inne funkcje oczu rozwijają wizję obuoczną.

Adaptacja

loading...

Adaptacja to proces dostosowania organów widzenia do zmieniającego się poziomu oświetlenia otaczającej przestrzeni i znajdujących się w niej obiektów. Rozróżnić proces adaptacji ciemności (zmiany czułości przechodząc od jasnego światła do całkowitej ciemności) i adaptację światła (w przejściu z ciemności do światła).

"Adaptacja" oka, które postrzega jasne światło, nierównomiernie rozwija się do widzenia w ciemności. Początkowo czułość rośnie dość szybko, a następnie zwalnia. Zakończenie procesu ciemnej adaptacji może potrwać kilka godzin.

Adaptacja światła trwa znacznie krócej - około jednej do trzech minut.

Zakwaterowanie

loading...

Accomodation to proces "adaptacji" oka do wyraźnego odróżnienia tych obiektów, które znajdują się w przestrzeni w różnych odległościach od postrzegającego. Mechanizm akomodacji wiąże się z możliwością zmiany krzywizny powierzchni soczewek, to znaczy zmian ogniskowej oka. Dzieje się tak, gdy ciało rzęskowe jest rozciągnięte lub rozluźnione.

Wraz z wiekiem stopniowo zmniejsza się pojemność narządów wzroku dla zakwaterowania. Powstaje prezbiopia (dalekowzroczna dalekowzroczność).

Ostrość wzroku

loading...

Pojęcie "ostrości wzroku" oznacza możliwość odrębnego postrzegania punktów znajdujących się w przestrzeni w pewnej odległości od siebie. W celu zmierzenia ostrości widzenia stosuje się pojęcie "kąta widzenia". Im mniejszy kąt widzenia, tym wyższa ostrość wzroku. Ostrość wzroku jest uważana za jedną z najważniejszych funkcji oka.

Definicja ostrości wzroku jest jedną z kluczowych metod badania pracy oka.

Wskazówki dotyczące pielęgnacji wzroku

loading...

Higiena jest częścią medycyny, która rozwija zasady, które są ważne dla zapobiegania chorobom i promowania zdrowia różnych narządów i układów organizmu. Główną zasadą mającą na celu zachowanie zdrowia oczu jest zapobieganie przepracowaniu oczu. Ważne jest, aby nauczyć się, jak rozładowywać napięcie, w razie potrzeby stosować metody korekcji wzroku.

Ponadto higiena wzroku zapewnia środki chroniące oczy przed zanieczyszczeniem, urazami, oparzeniami.

Higiena

Ważną zasadą, która pomaga zachować zdrowie oczu, jest zapobieganie zanieczyszczeniu oczu. Kontakt z oczami z kurzem lub brudem prowadzi do infekcji. Konieczne jest codzienne mycie oczu w czystej wodzie.

Wyposażenie w miejscu pracy jest częścią czynności, które umożliwiają normalne funkcjonowanie oczu. Narządy wzroku najbardziej "pracują" w warunkach najbliższych naturalnemu. Nienaturalne oświetlenie, niska ruchliwość oczu, suche powietrze w pomieszczeniu może prowadzić do pogorszenia wzroku.

Na zdrowie oczu duży wpływ ma jakość żywienia.

Ćwiczenia

Istnieje spora liczba ćwiczeń, które pomagają utrzymać dobry wzrok. Wybór kompleksu gimnastyki dla oczu zależy od stanu ludzkiej wizji, jej możliwości, stylu życia. Najlepiej jest uzyskać poradę od specjalisty przy wyborze tych lub innych rodzajów gimnastyki.

Prosty zestaw ćwiczeń przeznaczonych do wypoczynku i ćwiczeń:

  1. Mrugaj intensywnie przez minutę;
  2. "Mrugnij" z zamkniętymi oczami;
  3. Aby spojrzeć na pewien punkt położony daleko od osoby. Spójrz na odległość przez minutę;
  4. Przetłumacz wzrok na czubek nosa, spójrz na niego przez dziesięć sekund. Następnie ponownie spójrz w dal, zamknij oczy;
  5. Za pomocą palców możesz łatwo klepać, wykonywać brwi, skronie i masaż podoczodołowy. Następnie należy przez jedną minutę zasłonić oczy dłonią.

Ćwiczenia należy wykonywać raz lub dwa razy dziennie. Ważne jest również używanie kompleksu do odpoczynku od intensywnych obciążeń wzrokowych.

Wideo

loading...

Wnioski

loading...

Oko jest narządem zmysłów, który zapewnia funkcję widzenia. Większość informacji o otaczającym nas świecie (około 90%) dociera do osoby z widzenia. Unikalny układ optyczny oka umożliwia uzyskanie wyraźnego obrazu, rozróżnienie kolorów, odległości w przestrzeni, dostosowanie się do warunków zmieniającego się oświetlenia.

Oczy są złożonym i wrażliwym narządem. Łatwo go uszkodzić nie tylko z powodu urazu, ale także tworząc nienaturalne warunki funkcjonowania. Aby zachować zdrowie oczu, należy przestrzegać zaleceń dotyczących higieny. W przypadku problemów z widzeniem lub wystąpieniem chorób oczu należy skonsultować się ze specjalistą. Pomoże to zachować zachowanie funkcji wzrokowych.

Anatomia i fizjologia narządu wzroku

loading...

ANATOMIA I FIZJOLOGIA ORGANIZACJI WIZJI

Ze wszystkich zmysłów człowieka oko zawsze było uważane za najlepszy dar i najwspanialsze dzieło twórczej mocy natury. Poeci śpiewali go, głośniki chwalił filozofowie chwalili go za środek, który wskazuje, że można coś siły organiczne i fizyka próbowało naśladować go jako tajemniczy sposób urządzeń optycznych. G. Helmholtz

Nie na oko, ale przez oko na spojrzenie na świat jest w stanie przeszkadzać Awicennie

Pierwszym krokiem w zrozumieniu jaskry jest zapoznanie się z budową oka i jego funkcjami (ryc. 1).

Oko (oko, Bulbus oculi) jest prawie regularne zaokrąglony kształt, wielkość jego przednio-tylnej osi około 24 mm waży około 7 g i anatomicznym składa się z trzech warstw (zewnętrznych - włóknistym podłożu - naczyniowego, wewnętrzna - siatkówki) oraz trzy przezroczyste pożywki (płyn wewnątrzgałkowy, soczewka i ciało szkliste).

Zewnętrzna, gęsta włóknista membrana składa się z tylnej, większej części twardówki, pełniąc funkcję szkieletu, określającą i zapewniającą oko. Część przednia, jej mniejsza część - rogówka - jest przezroczysta, mniej gęsta, nie ma naczyń, a duża liczba nerwów rozgałęzia się w niej. Jego średnica wynosi 10-11 mm. Będąc mocną soczewką optyczną, przepuszcza i załamuje promienie, a także pełni ważne funkcje ochronne. Za rogówką znajduje się komora przednia wypełniona przezroczystym płynem wewnątrzgałkowym.

W twardówce od wewnętrznej strony oka znajduje się środkowa skorupa - układ naczyniowy lub ujścia, składający się z trzech części.

Pierwszy, najbardziej wysunięty do przodu, widoczny przez rogówkę - tęczówkę - ma dziurę - źrenicę. Irys jest jak dno przedniej komory. Za pomocą dwóch mięśni tęczówki źrenica zwęża się i poszerza, automatycznie dostosowując ilość światła wpadającego do oka, w zależności od światła. Kolor tęczówki zależy od różnej zawartości pigmentu: przy niewielkiej liczbie jego oczu, jasnych (szary, niebieski, zielonkawy), jeśli jest ich wiele - ciemnych (brązowych). Duża liczba promieniowo i kołowo umieszczonych naczyń tęczówki, otoczonych delikatną tkanką łączną, tworzy swój pierwotny wzór, relief powierzchniowy.

Druga środkowa sekcja - ciało rzęskowe - wygląda jak pierścień o szerokości do 6-7 mm, przylegający do tęczówki i zwykle niedostępny do obserwacji wzrokowej. Ciało rzęskowe rozróżnia dwie części: przednią część procesu, w grubości mięśnia rzęskowego, która leży relaksuje przy jednoczesnym ograniczeniu jego cienkich włókien ciągłych Zinn więzadła zachowując soczewki w oku dostarczenie akt noclegów. Około 70 procesów ciała rzęskowego, zawierających pętle kapilarne i pokrytych dwiema warstwami komórek nabłonkowych, wytwarza płyn wewnątrzgałkowy. Tylna, płaska część ciała rzęskowego jest jakby strefą przejściową między ciałem rzęskowym a samą naczyniówką.

Trzeci Departament - naczyniówki lub naczyniówki - zajmuje tylną połowę gałki ocznej zawiera wiele pojemników rozmieszczonych między twardówki i siatkówki, co odpowiada jego optyczny (zapewniającej funkcję wizualnego) część.

Wewnętrzna powłoka oko - siatkówki - cienką (0,1-0,3 mm), przezroczystą folię: optyczny (wizualna) część obejmuje horioidvyu od płaskiej części ciała rzęskowego do punktu wyjścia nerwu wzrokowego oka, nie-optycznym (ślepej) - rzęskowego ciało i tęczówka, lekko wystające wzdłuż krawędzi źrenicy. Wizualna część siatkówki to złożona sieć trzech warstw neuronów. Siatkówki pełnią funkcję konkretnego optycznego receptora jest ściśle związane z naczyniówki (Hori, oideey). W przypadku aktu wizualnego rozpad substancji wizualnej (plamicy) jest konieczny pod wpływem światła. W zdrowych oczach wizualna purpura zostaje natychmiast przywrócona. Ten złożony proces fotochemiczne wizualne substancje odzyskiwania siatkówce spowodowane przez reakcję z Hori-oideey. Siatkówka składa się z komórek nerwowych, które tworzą trzy neurony.

W pierwszym neuronu skierowaną naczyniówkę są światłoczułe komórki, - fotoreceptorów pręcików i czopków, które występują pod wpływem światła w procesach fotochemicznych przekształcanie impulsów nerwowych. Odbywa się drugi, trzeci neuronu, nerwu wzrokowego i dróg wzrokowych wchodzi podkorowych ośrodków, a następnie w korze płata potylicznego mózgowych półkulach mózgu, powodując wrażenie wizualne.

Pręty w siatkówce znajdują się głównie wokół obwodu i są odpowiedzialne za percepcję światła, zmierzch i widzenie peryferyjne. Stożki są zlokalizowane w centralnych częściach siatkówki, w warunkach dostatecznego oświetlenia, tworząc percepcję koloru i widzenie centralne. Najwyższą ostrość widzenia zapewnia obszar plamki i środkowy dolny odcinek siatkówki.

Nerw optyczny jest utworzony przez włókna nerwowe - długich procesów komórek zwojowych siatkówki (3 neuronów), który będzie w oddzielnych belek przejść przez drobne otwory w tylnej części twardówki (płyta siatki). Miejsce wyjścia nerwu z oka nazywane jest dyskiem nerwu wzrokowego (DZN).

W centrum tarczy nerwu wzrokowego tworzy się małe zagłębienie - wykop, który nie przekracza 0,2-0,3 średnicy tarczy (E / D). W centrum wykopu przechodzi środkowa tętnica i żyła siatkówki. Zwykle tarcza optyczna ma jasne granice, jasnoróżowy kolor, okrągły lub lekko owalny kształt.

Soczewka jest drugim (po rogówce) refrakcyjnym ośrodkiem układu optycznego oka, położonym za tęczówką i położonym w otworze ciała szklistego.

Ciało szkliste zajmuje dużą tylną część wnęki oka i składa się z przezroczystych włókien i substancji żelopodobnej. Zapewnia zachowanie kształtu i objętości oka.

Układ wzrokowy oka składa się z rogówki, wilgotności przedniej komory, soczewki i ciała szklistego. Promienie światła przechodzi przez przezroczysty nośnik oka jest załamywana na powierzchni podstawowej soczewki - rogówki i soczewki i skoncentrowanie się na siatkówce, „farby”, to dla obiektów graficznych świata zewnętrznego (Rysunek 2). Optyka rozpoczyna aktu przekształcania obrazu do impulsów nerwowych fotoreceptorów, które po obróbce neuronów siatkówki są przesyłane wraz z nerwami wzrokowymi do wyższych części analizatora wizualnej. Wizję można zatem zdefiniować jako subiektywne postrzeganie obiektywnego świata poprzez światło poprzez system wizualny.

Istnieją następujące główne funkcje wzrokowe: widzenie centralne (charakteryzujące się ostrością widzenia) - zdolność oka do wyraźnego rozróżniania szczegółów obiektów, jest szacowana na podstawie tablic ze specjalnymi znakami;

widzenie peryferyjne (charakteryzujące się polem widzenia) - zdolność oka do postrzegania objętości przestrzeni po przymocowaniu oka. Jest badany za pomocą obwodu, campimeter, analizatora pola widzenia, itp.;

Widzenie barw to zdolność oka do postrzegania kolorów i rozróżniania odcieni kolorów. Badane przy użyciu tabel kolorów, testów i anomaloskopów;

percepcja światła (adaptacja ciemna) - zdolność oka do postrzegania minimalnej (progowej) ilości światła. Jest badany za pomocą adaptometru.

Pełne funkcjonowanie narządu wzrokowego zapewnia również aparat pomocniczy. Obejmuje tkanki orbity (oczodoły), powieki i narządy łzowe, pełniące funkcję ochronną. Ruchy każdego oka są wykonywane przez sześć zewnętrznych mięśni okulomotorycznych.

Analizator wizualny składa się z gałki ocznej, której struktura przedstawiona jest schematycznie na ryc. 1, szlaki przewodzące i kora wzrokowa mózgu.

Ryc.1.Struktura oka

9-tarcz nerwu wzrokowego,

Wokół oka znajdują się trzy pary mięśni okoruchowych. Jedna para obraca oko w lewo i w prawo, druga w górę iw dół, a trzecia obraca je względem osi optycznej. Same mięśnie okulomotoryczne są kontrolowane przez sygnały pochodzące z mózgu. Te trzy pary mięśni służą jako organy wykonawcze, które zapewniają automatyczne śledzenie, dzięki czemu oko może łatwo towarzyszyć spojrzeniu każdego poruszającego się obiektu bliskiego i odległego (ryc. 2).

4-mięśniowe unoszenie górnej powieki;

5-dolny mięsień skośny;

6-dolny mięsień prosty.

Oko, gałka oczna ma kształt niemal sferyczny o średnicy około 2,5 cm. Składa się z kilku skorup, z których trzy są podstawowe:

twardówka - zewnętrzna skorupa,

ścianka naczyniowa jest średnia,

Twardówka jest biała z mlecznym odpływem, z wyjątkiem przedniej części, która jest przezroczysta i nazywana rogówką. Poprzez rogówkę światło wpada do oka. Błona naczyniowa, środkowa warstwa, zawiera naczynia krwionośne, przez które wchodzi krew, aby nakarmić oko. Tuż pod rogówką, błona naczyniowa przechodzi w tęczówkę, która określa kolor oczu. Pośrodku znajduje się uczeń. Funkcją tej powłoki jest ograniczenie przepływu światła do oka przy jej wysokiej jasności. Osiąga się to przez zwężenie źrenicy przy wysokim oświetleniu i rozszerzeniu - na niskim poziomie. Za tęczówką znajduje się soczewka podobna do soczewki dwuwypukłej, która łapie światło, gdy przechodzi przez źrenicę i skupia ją na siatkówce. Wokół soczewki tworzy ciała rzęskowego naczyniówki, który przenosi ramię regulującą krzywiznę soczewki, która stanowi wyraźną inną odległość i wyraźne widzenie obiektów. Osiąga się to w następujący sposób (ryc. 3).

Ryc.3.Schematyczne przedstawienie mechanizmu zakwaterowania

prawo-skupienie się na bliskich przedmiotach.

Soczewka w oku jest "zawieszona" na cienkich promieniowych włóknach, które pokrywają ją okrągłym paskiem. Zewnętrzne końce tych nici są przymocowane do mięśnia rzęskowego. Kiedy ten mięsień jest rozluźniony (w przypadku ogniskowania oka Ryc.

Przebieg promieni z różnymi typami załamania klinicznego oka

na zdalnym obiekcie), wówczas pierścień utworzony przez jego ciało ma dużą średnicę, nici przytrzymujące soczewkę są rozciągnięte, a jej krzywizna, a zatem i siła refrakcyjna, jest minimalna. Kiedy napięcie mięśni rzęskowych (patrząc na ściśle umiejscowiony obiekt), jego pierścień zwęża się, nici się rozluźniają, a soczewka staje się bardziej wypukła, a zatem silniej załamująca. Ta właściwość soczewki, która zmienia jej siłę refrakcyjną, a wraz z nią punkt ogniskowy całego oka, nazywa się zakwaterowaniem.

Promienie światła są skupione przez układ optyczny oka na specjalnym aparacie receptorowym (postrzegającym) - muszli oczkowej. Siatkówka oka to przedni brzeg mózgu, który jest wyjątkowo złożony zarówno pod względem struktury, jak i funkcji edukacyjnej. W siatkówce kręgowców zwykle występuje 10 warstw elementów nerwowych, związanych nie tylko strukturalno-morfologicznie, ale także funkcjonalnie. Główną warstwą siatkówki jest cienka warstwa fotoczułych komórek - fotoreceptorów. Są one dwojakiego rodzaju: reagują na słabe światło (sztyfty) i reagują na silne światło (szyszki). Pręty mają około 130 milionów i są zlokalizowane na całej siatkówce, z wyjątkiem samego centrum. Dzięki nim przedmioty znajdują się na obrzeżach pola widzenia, także w słabym świetle. Kolbochek ma około 7 milionów. Znajdują się one głównie w centralnej strefie siatkówki, w tzw. "Żółtej plamie". Siatkówka jest tutaj najbardziej wyrafinowana, brakuje wszystkich warstw, z wyjątkiem warstwy stożka. Osoba postrzega "żółtą plamę" najlepiej: wszystkie informacje świetlne padające na ten obszar siatkówki są przenoszone najpełniej i bez zniekształceń. W tym obszarze możliwe jest tylko światło dzienne, widzenie kolorów, przez które postrzegane są kolory otaczającego nas świata.

Z każdej fotoczułej komórki odrywa się włókno nerwowe, które łączy receptory z centralnym układem nerwowym. W tym przypadku każdy stożek łączy swoje włókno, podczas gdy dokładnie to samo włókno "służy" całej grupie prętów.

Pod wpływem promieni świetlnych w fotoreceptorów występuje fotochemiczną reakcję (rozkład pigmentów wizualnych), w związku z czym energia jest uwalniana (potencjał elektryczny), który przenosi informacje wizualne. Energia ta w postaci pobudzenia nerwowego przenoszona jest na inne warstwy siatkówki - do komórek dwubiegunowych, a następnie do komórek zwojowych. Co więcej, ze względu na złożone połączenia tych komórek, losowa "interferencja" w obrazie jest usuwana, słabe kontrasty są intensyfikowane, ruchome obiekty są postrzegane ostrzej. Włókna nerwowe z całej siatkówki gromadzą się w nerwie wzrokowym w specjalnym obszarze siatkówki - "martwym punkcie". Znajduje się w miejscu, w którym nerw wzrokowy wychodzi z oka, a wszystko, co spada na ten obszar, znika z ludzkiego oka. Nerwów wzrokowych z prawej i lewej strony są skrzyżowane, a ludzie i małpy przecinają tylko połowę każdego nerwu światłowodowego. Ostatecznie wszystkie informacje wizualne w formie zakodowanej jest przesyłany jako impulsów optycznych włókien nerwowych w mózgu, wyższą organu - kory, gdzie obraz wizyjny jest utworzona (rysunek 4).

Świat wokół nas wyraźnie widać, gdy wszystkie działy analizatora wizualnego "działają" harmonijnie i bez zakłóceń. Aby obraz był ostry, siatkówka powinna oczywiście znajdować się z tyłu ogniska układu optycznego oka. Różne błędy refrakcji promieni świetlnych w układzie optycznym oka, prowadzące do rozogniskowania obrazu na siatkówce, nazywane są anomaliami refrakcyjnymi (ametropia). Należą do nich krótkowzroczność (krótkowzroczność), nadwzroczność (nadwzroczność), dalekowzroczna dalekowzroczność (starczowzroczność) i astygmatyzm (ryc. 5).

Ryc.4.Struktura analizatora wizualnego

2-nierozdyskowe włókna nerwu wzrokowego,

3 skrzyżowane włókna nerwu wzrokowego,

5-zewnętrznie wysklepione nadwozie,

Ryc.5.Przebieg promieni z różnymi typami załamania klinicznego oka

Krótkowzroczność (krótkowzroczność) - głównie chorobą dziedziczną, gdy w okresie intensywnego obciążenia wizualnej (w szkole, uczelni) z powodu osłabienia mięśnia rzęskowego, zaburzenia krążenia oka jest rozciągnięta gęste pokrycie gałki ocznej (twardówki) w kierunku przednio-tylnym. Oko zamiast kulistego przyjmuje formę elipsoidy. Z tego powodu przedłużenia osi podłużnej obrazu oka obiektów nie skupia się na samej siatkówki, a przed nim, a człowiek ma tendencję do przynieść wszystkim oczy, używać okularów z rozproszeniem ( „minus”) soczewki, aby zmniejszyć współczynnik mocy soczewki. Krótkowzroczność nie jest nieprzyjemne, ponieważ wymaga noszenia okularów, a fakt, że wraz z postępem choroby występują zmiany zwyrodnieniowe w błonach oka, co prowadzi do nieodwracalnego wizyjnych punktów straty nekorrigiruemoy. Aby tego uniknąć, konieczne jest, aby połączyć doświadczenie i wiedzę okulisty z wytrwałości i woli pacjenta w zakresie racjonalnego podziału obciążenia wizualnej, okresowej samokontroli stanu ich funkcji wzroku.

Dalekowzroczność. W przeciwieństwie do krótkowzroczności, nie jest nabyta, ale wrodzona - cechą struktury gałki ocznej: jest to oko krótkie lub oko o słabej optyce. Promienie w tym stanie są gromadzone za siatkówką. Aby dobrze widzieć to oko, musisz postawić przed nim zbieranie - "plus" punktów. Ten stan może przez długi czas "ukryć się" i objawić się w 20-30 latach i później w życiu; wszystko zależy od rezerwy oczu i stopnia dalekowzroczności.

Prawidłowy tryb pracy wzrokowej i systematyczne szkolenie wzrokowe pozwolą znacznie opóźnić pojawienie się nadwzroczności i używania okularów. Starczowzroczność (niedowidzenie wieku). Wraz z wiekiem stopniowo zmniejsza się siła akomodacji, ze względu na spadek elastyczności soczewki i mięśni rzęskowych. Przychodzi taki stan, w którym mięsień nie jest już w stanie zminimalizować, jak soczewki, utraty elastyczności, nie może przyjąć kształt najbardziej kulisty - w rezultacie osoba traci zdolność rozróżniania małych bliskich obiektów, ma tendencję do pchania książkę lub gazetę od oczu (aby ułatwić pracę mięśni rzęskowych). Aby skorygować ten stan, okulary są przypisane do zbliżania się do okularów "plus". Dzięki systematycznej przynależności pracy wzrokowej, aktywnie zaangażowany w szkolenie oka może znacznie przesunąć czas do korzystania z okularów do bliży przez wiele lat.

Astygmatyzm to szczególny rodzaj optycznej struktury oka. Zjawisko to jest wrodzona lub najczęściej nabyta postać. Przyczyną astygmatyzmu jest najczęściej nieregularność krzywizny rogówki; na swej przedniej powierzchni astygmatyzmu, nie jest powierzchnią kuli, gdzie wszystkie promienie są równe, długości elipsoidy przegubowej, w której każdy ma promień jego długości. Dlatego każdy południk ma specjalne załamanie, różniące się od liczby leżącego południka. Objawy choroby mogą być związane ze zmniejszeniem widzenia zarówno z daleka, jak iz bliska, spadkiem sprawności wzrokowej, szybkim zmęczeniem i bolesnymi odczuciami podczas pracy z bliskiej odległości.

Widzimy więc, że nasz analizator wizualny, nasze oczy - jest wyjątkowo złożonym i niesamowitym darem natury. Po prostu można powiedzieć, że ludzkie oko jest ostatecznie urządzeniem do odbierania i przetwarzania informacji świetlnych, a jego najbliższym technicznym odpowiednikiem jest cyfrowa kamera wideo. Traktuj swoje oczy uważnie i uważnie, tak samo ostrożnie jak traktujesz drogie aparaty fotograficzne i wideo.

Oczy. Struktura narządów wzroku, choroby oczu

loading...

Ludzkie oko - sparowany narząd czuciowy (narząd układu wzrokowego) osoby, zdolny do postrzegania promieniowania elektromagnetycznego w zakresie długości fal świetlnych i zapewniający funkcję widzenia. Oczy znajdują się przed głową, a wraz z powiekami, rzęsami i brwiami są ważną częścią twarzy. Obszar twarzy wokół oczu aktywnie uczestniczy w mimiki twarzy.

Struktura narządów wzroku

loading...

Oko jest utworzone przez sferyczne ciało szkliste zamknięte w elastycznej membranie. Zamiast tego kilka powłok:

  • zewnętrzna - gęsta, przeźroczysta z przodu i biaława - częściowo, ukryta w jamie oka i wiekach. "Strona" oka, która staje się widoczna dopiero po jej usunięciu. Do tej włóknistej błony przywiązuje się mięśnie okulistyczne i nazywa się ją twardówką;
  • środek - w którym leży cała sieć naczyniowa, która zasila oko krwią. Widoczna część tej powłoki nazywa się tęczą. Oprócz naczyń zawiera specjalny pigment - melaninę. Inny poziom melaniny w środkowej skorupce decyduje o kolorze oczu. Ten sam pigment jest obficie zawarty w komórkach skóry. Służy jako część złożonego mechanizmu, dzięki któremu nasz organizm zachowuje zdolność rozróżniania dnia i nocy nawet przy oczach z zawiązanymi oczami. Trzecim ważnym elementem środkowej powłoki jest obecność w niej kilku włókien mięśniowych, zmieniających kształt soczewki ze względu na jej kurczenie się lub relaksację. Pozwala to obiektywowi zwężać się od światła i rozszerzać w ciemności. A także (częściowo) skupić wzrok na obiektach o różnych rozmiarach;
  • Siatkówka nazywana jest siatkówką. Ta powłoka jest dostarczana z dużą liczbą fotoczułych receptorów. Na nim światło jest załamywane przez wspomniane powyżej tworzenie oczu - soczewki.

To jest anatomia narządu wzroku. Teraz o każdej części bardziej szczegółowo.

Włóknista błona oka

Zewnętrzna powłoka zawiera jądro twardówki, tylny karta, gęstych błon łącznej i rogówki, przezroczysta część wypukłą oczu pozbawionych naczyń krwionośnych. Rogówka ma około 1 mm grubości i około 12 mm średnicy. Poniżej znajduje się schemat przedstawiający narząd wzroku w sekcji. Tam można zobaczyć szczegółowo, gdzie znajduje się ta lub ta część gałki ocznej.

Błona naczyniowa

Drugą nazwą tej powłoki rdzenia jest naczyniówka lub naczyniówka. Znajduje się bezpośrednio pod twardówką, jest wypełniona naczyniami krwionośnymi i składa się z 3 części: samej błony naczyniowej, a także tęczówki i ciała rzęskowego oka. Błona naczyniowa to gęsta sieć tętnic i żył, przeplatających się ze sobą. Pomiędzy nimi znajduje się włóknista, luźna tkanka łączna, która jest bogata w duże komórki pigmentowe. Od strony przedniej błona naczyniowa przechodzi gładko w pogrubiony korpus o pierścieniowatym kształcie. Jego bezpośrednim celem jest umieszczenie oka. Ciało rzęskowe podtrzymuje, naprawia i rozciąga soczewki. Składa się z dwóch części: wewnętrznej (korony rzęskowej) i zewnętrznej (kółka rzęskowego).

Od muszli rzęsnej do soczewki około 70 pokolonych procesów ma około 2 mm długości. Do wyrostków dołączone są włókna więzadła zinn (pas rzęskowy), skierowane do soczewki oka. Pas rzęskowy prawie w całości składa się z mięśnia rzęskowego. Gdy kurczy się, soczewka jest wyprostowana i zaokrąglona, ​​po czym zwiększa się jej wybrzuszenie (i wraz z nią siła refrakcyjna) i następuje osadzanie. Ze względu na fakt, że komórki rzęskowe zanik mięśni w starszym wieku, a w ich miejsce nie są komórkami tkanki łącznej, zakwaterowanie pogarsza się i rozwija dalekowzroczności. W takim przypadku narząd wzroku nie radzi sobie dobrze z jego funkcjami, gdy dana osoba próbuje spojrzeć na coś w pobliżu.

Iris

Irys jest okrągłym dyskiem z otworem pośrodku - źrenicą. Jest między soczewką a rogówką. W warstwie naczyniowej tęczówki przepływają dwie mięśnie. Pierwszy tworzy rozszerzacz (zwieracz) źrenicy; drugi, przeciwnie, rozszerza źrenicę. To ilość melaniny w tęczówce decyduje o barwie oka.

Wewnętrzna (światłoczuła) powłoka

Siatkówka jest całkowicie przywiązana do naczyniówki. Tworzą go dwa arkusze: zewnętrzny (pigmentowany) i wewnętrzny (światłoczuły). Światłoczuły desyatisloynoy powłoki pojedyncze trehneyronnye reprezentowane fotoreceptorów zewnętrzną warstwę promieniowo zorientowane łańcuch asocjacyjny środkowy zwój i wewnętrzne warstwy. Poza błoną naczyniową przyczepiona jest warstwa nabłonkowych komórek barwnikowych, które są w bliskim kontakcie z warstwą stożków i prętów. Zarówno te jak i inne są tylko procesami obwodowymi (lub aksonami) komórek fotoreceptorów (neuron I).

Kije składają się z segmentów wewnętrznych i zewnętrznych. Ta ostatnia jest utworzona przez dyski z podwójną membraną, które są fałdami membrany plazmowej. Stożki różnią się rozmiarem (są większe) i charakterem dysków. W siatkówce oczy odróżniają trzy rodzaje szyszek i tylko jeden rodzaj prętów. Liczba prętów może osiągnąć 70 milionów, a nawet więcej, podczas gdy szyszki - tylko 5-7 milionów.Jak już wspomniano, istnieją trzy rodzaje szyszek. Każdy z nich dostrzega inny kolor: niebieski, czerwony lub żółty. Różdżki są potrzebne do odczytywania informacji o kształcie obiektu i oświetleniu pomieszczenia. Z każdej z komórek fotoreceptorów odchodzi cienką dodatek, który tworzy synapsy (gdzie dwa neurony) kontaktuje się z innym przydatków neuronów dwubiegunowe (neuronów II). Te ostatnie przenoszą wzbudzanie do większych komórek zwojowych (neuron III). Aksony (procesy) tych komórek tworzą nerw wzrokowy.

Soczewkowe

Ten dwuwypukły kryształ jest kryształowo przejrzystym szkłem o średnicy 7-10 mm. Nie ma żadnych nerwów, żadnych naczyń. Pod wpływem mięśnia rzęskowego soczewka może zmienić swój kształt. To właśnie te zmiany kształtu soczewki nazywane są umiejscowieniem oka. Po ustawieniu na odległe widzenie soczewka jest spłaszczona, a przy widzeniu w bliży - wzrasta. Wraz z ciałem szklistym soczewka tworzy środowisko światła załamujące światło.

Ciało szkliste

Wypełnili całą wolną przestrzeń między siatkówką a soczewką. Ma galaretowatą przezroczystą strukturę. Struktura narządu wzroku jest podobna do zasady aparatu kamery. Uczeń działa jak przepona, zwęża się lub poszerza w zależności od oświetlenia. Jako cel, ciało szkliste i soczewki. Promienie świetlne docierają do siatkówki, ale obraz wychodzi do góry nogami. Dzięki światłu refrakcyjnym (soczewka i ciało szkliste) wiązka światła uderza w żółtą plamkę na siatkówce, która jest najlepszą strefą widzenia. Fale świetlne stożka i pręta są osiągane dopiero po przejściu całej grubości siatkówki.

Pojazd silnikowy

Aparat ruchowy oka składa się z prążkowanych 4 prostych mięśni (dolnej, górnej, bocznej i środkowej) i 2 skośnych (dolnej i górnej). Proste mięśnie są odpowiedzialne za obrócenie gałki ocznej w odpowiednim kierunku, a mięśnie skośne odpowiadają za zakręty wokół osi strzałkowej. Ruchy obu gałek ocznych są synchroniczne tylko ze względu na mięśnie.

Powieki

Fałdy skóry, których celem - ograniczenie luki ocznej i zamknięcie jej podczas zamykania, zapewniają ochronę gałki ocznej z przodu. W każdym wieku istnieje około 75 rzęs, których celem jest ochrona gałki ocznej przed uzyskaniem obcego obiektu. Około raz na 5-10 sekund osoba miga. Aparat łzowy składa się z gruczołów łzowych i układu dróg łzowych. Łzy odtruwają mikroorganizmy i są w stanie zwilżyć spojówkę. Bez łez spojówki oczy i rogówka po prostu wyschłyby, a osoba była ślepa. Codziennie gruczoły łzowe wytwarzają około stu mililitrów łez. Ciekawostka: kobiety płaczą częściej niż mężczyźni, ponieważ wydzielanie płynu łzowego jest promowane przez hormon prolaktyny (którą dziewczęta mają znacznie więcej). Zasadniczo łza składa się z wody zawierającej około 0,5% albuminy, 1,5% chlorku sodu, odrobiny śluzu i lizozymu, który ma działanie bakteriobójcze. Ma lekko zasadową reakcję.

Funkcje organów widzenia

  • układ optyczny, rzutowany obraz;
  • system, który odbiera i "koduje" informacje otrzymane dla mózgu;
  • System wspomagania życia "usługi".

Wpływ alkoholu, palenia i narkotyków na narządy wzroku

loading...

Alkohol etylowy, który jest podstawą dowolnego napoju alkoholowego, zwiększa ciśnienie wewnątrzczaszkowe. W rezultacie naczynia krwionośne w systemie oka pękają i tworzą małe krwotoki. Regularny wpływ alkoholu na układ krwionośny osoby, prowadzi do tego, że skóra wokół oczu i białek pokrywa się krwawą płytką siatką. W tym okresie osoba czuje tarcie i swędzenie w oczach. Tkanki twarzy pozbawione wystarczającej ilości tlenu są zmuszone do ciągłego napięcia. Prowadzi to do stopniowej atrofii mięśni oka i zmniejszenia ostrości wzroku. Przy dalszym regularnym piciu osoba może stracić wzrok.

Pod wpływem alkoholu osoba nie jest w stanie postrzegać rzeczywistości taką, jaka jest. Odległości i wymiary wydają się mu mniej. W tym przypadku halucynacje nie są rzadkie.

W stanie odurzenia osoba doświadcza podwójnego widzenia. Ten stan wynika z toksycznego działania alkoholu etylowego na centrum mózgu odpowiedzialne za funkcję wzrokową. W tym czasie mięśnie oka kurczy się wolniej, osie wizualnego przesunięcia środka, a osoba widzi podwójny obraz.

Osobno powinniśmy mówić o nieodwracalnej szkodzie napojów alkoholowych na rozwój płodu, jeśli alkohol jest stosowany podczas poczęcia i podczas ciąży. Ileż żalu czuje matka, gdy nagle okazuje się, że jej dziecko jest ślepe lub cierpi z powodu wrodzonej brzydoty oczu! Częściowy lub całkowity brak życia, fuzja z nich rogówce, niedorozwój lub zmętnienie rogówki, wady w tęczówce, niewłaściwa pozycja, a obiektyw zmętnienie, niedorozwój plamki, nerw wzrokowy... Takie defekty w rozwoju narządu wzroku zazwyczaj występuje u dzieci, których rodzice byli pijani w okresie poczęcia lub matka spożywała alkohol w czasie ciąży.

Ogromna szkodliwość, jaką palenie powoduje dla ludzkiego ciała, nie ogranicza się do zawału mięśnia sercowego, raka płuc i miażdżycy. Oczy również palą.

Ograniczanie naczyń krwionośnych. Nowoczesne metody pomiarów pozwoliły potwierdzić to, co mówili lekarze przez kilka lat: szkodliwe substancje zawarte w dymie tytoniowym, są powodem do zmniejszenia dopływu krwi do naczyniówki i siatkówki. Może to prowadzić do choroby nerwu wzrokowego lub powstawania blokady naczyń krwionośnych, co jest obarczone nawet utratą wzroku.

Zapalenie spojówek. Po pierwsze, składniki dymu tytoniowego powoduje podrażnienia spojówek oka - jest to uczucie pieczenie, łzawienie, którzy znają się zapala po raz pierwszy. Po drugie, dym tytoniowy - jest bardzo silny alergen, a tych, którzy palą lub są w zadymionym pomieszczeniu, może rozwinąć się zapalenie spojówek alergiczne: zaczerwienienie oczu i powiek śluzowych, uczucie piasku w oczach, pieczenie, łzawienie.

Zwyrodnienie plamki żółtej. Przy długim doświadczeniu palenia i dużej ilości wypalanych papierosów dziennie może rozwinąć się tak zwana amblyopia tytoniu, która powoduje gwałtowny spadek widzenia. Faktem jest, że palacz jest 2,5-3 razy częściej zwyrodnienie plamki żółtej - specjalny obszar w siatkówce, gdzie główną masę szyszek, które zapewniają widzenie w ciągu dnia. Żółta plamka, szczególnie jej centralna dołka, jest miejscem najbardziej wyraźnej, tak zwanej centralnej wizji. Zwyrodnienie żółtej plamki prowadzi do zmniejszenia zdolności wzrokowej. Zatem ostrzeżenia, że ​​palenie może być zaślepione, nie są w żadnym wypadku bezpodstawne.

Zaćma. Inną powszechną chorobą, najczęściej występującą u osób starszych, jest zaćma: patologiczne zmętnienie soczewki oka. Stopień zmniejszenia ostrości wzroku zależy od intensywności zmętnienia. Udowodniono, że składniki zawarte w tytoniu przyczyniają się do rozwoju tej choroby. Zniszczenie to przede wszystkim składniki białkowe, a to prowadzi do przedwczesnego zmętnienia soczewki. Aby pomóc pacjentowi w tym przypadku, możliwe jest, co do zasady, jedynie chirurgiczne.

Choroba Basedova. Uzależnienie od nikotyny jest również straszne dla oczu, ponieważ zaburza funkcję tarczycy. Trudno jest karmić jodem, gleba ta rozwija się w chorobie, która otrzymała nazwę leku w medycynie, a także w ludziach bardziej znanych jako pop-eyed. W leczeniu tej choroby, zaprzestanie palenia jest warunkiem wstępnym.

Leki, wchodzące bezpośrednio do krwi, wpływają przede wszystkim na naczynia, zwężając je lub rozszerzając. Naczynia nerwu wzrokowego, od których zależy dopływ krwi do oka i dopływ krwi do siatkówki, są natychmiast dotknięte. Zmniejszenie dopływu tlenu prowadzi do prawie natychmiastowego efektu zamgławiania. Następuje to natychmiast po zażyciu niektórych leków zwężających naczynia krwionośne. Regularne znajdowanie w stanie narkotycznego transu prowadzi do tego, że małe naczynia pękają, pojawiają się małe krwotoki. Czułość oczu wzrasta, wizualnemu obciążeniu może towarzyszyć swędzenie, uczucie "piasku w oczach". Ponadto narkomani są podatne na choroby zakaźne ze względu na styl życia i obniżoną odporność. Takich jak zakażenia wirusem opryszczki, Staphylococcus, choroby adenowirus, może spowodować ciężkie zapalenie spojówek, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie błony naczyniowej oka, skleryty, etc.

Klasyfikacja chorób oczu

Istnieje wiele chorób, w których uszkodzenie narządu wzroku. W niektórych z nich patologia pojawia się przede wszystkim w samym oku, z innymi chorobami, zaangażowanie narządu wzroku w procesie występuje jako komplikacja już istniejących chorób.

Choroby oka tradycyjnie wyróżniały się częściami narządu, które uległy zmianom patologicznym. Są choroby powiek, gruczołów łzowych, siatkówki itp. Ze względu na ich wielość podział ten wygląda na bardziej usystematyzowany niż podział przyczyn patologii. W tej klasyfikacji pominiemy tylko część patologii powiek, ponieważ nieczęsto wpływają one na stan samego oka. A także gruczoły łzowe, które w większości przypadków mają charakter dziedziczny.

Tutaj podajemy tę klasyfikację. Więcej informacji na temat każdego z nich można przeczytać, klikając link: