Oko rogówki: struktura i funkcja

Rogówka oka - to przednia skorupa oka, która nie ma naczyń krwionośnych, więc jest całkowicie przezroczysta i dobrze unerwiona. Rogówka oka jest główną częścią aparatu refrakcyjnego oka o sile załamania 40 dioptrii. Średnica rogówki wynosi 11 mm w pionie i 12 mm w poziomie, grubość w środku wynosi 550 μm, a na obwodzie 700 μm. Promień krzywizny rogówki wynosi 7,8 mm. Średnica, jaką ma rogówka od momentu narodzin może nieznacznie wzrosnąć, od momentu jej wzrostu staje się wartością stałą.

Warstwy rogówki oka

Badając strukturę rogówki oka, należy zauważyć, że do 2013 r. Uważano, że rogówka oka ma tylko 5 warstw. Teraz, po otwarciu w 2013 roku, w rogówce wybiera się 6 warstw.

W strukturze rogówki oczy wyróżniają się 6 warstwami:

- Warstwa nabłonka jest płaskim, wielowarstwowym, nie-wieńcowym nabłonkiem. Pełni funkcję ochronną. Odporny na uszkodzenia mechaniczne i szybko przywrócony.

- Membrana Bowmana to warstwa powierzchniowa podścieliska, która nie ma komórek. Po jego uszkodzeniu pozostają blizny.

- Zręby rogówki - zajmują największy obszar, który stanowi 90% grubości rogówki.

- Warstwa Dua, o grubości zaledwie około 15 mikronów, jest bardzo trwała, wytrzymująca ciśnienie 150-200 kPa, i znajduje się pomiędzy zrąbem a membraną Descemet.

- Skorupa Descemeta - struktura tej skorupy składa się z włókien kolagenowych. Jest barierą ochronną, zapobiegającą rozprzestrzenianiu się infekcji.

- Śródbłonek - wewnętrzna warstwa podkładowa lub rogówki, która odgrywa kluczową rolę w odżywianiu i odpowiada za przejrzystość rogówki i bierze również udział w utrzymaniu jej kondycję i chroni rogówkę od obrzęk pod wpływem ciśnienia wewnątrzgałkowego. Z biegiem czasu liczba komórek śródbłonka zmniejsza się, różne choroby oczu przyspieszają ten proces. Im mniejsze komórki śródbłonka, tym silniejszy obrzęk rogówki i mniejsza przezroczystość.

Funkcje rogówki oka

Rogówka oka jest pierwszą przeszkodą w szkodliwym wpływie środowiska - kurzu, wiatru, cząstek mechanicznych, cząstek chemicznych itp. Funkcję ochronną rogówki oka wyraża wysoka czułość. Gdy ciało obce podrażnienie rogówki, osoba odruch zamyka powieki, oko jest zwinięty, iw tym momencie rozpoczyna się obfite łzy, przemywając ciało obce, w tym samym czasie zwiększa wrażliwość na światło, a zatem rogówka zabezpiecza się przed uszkodzeniem.

Rogówka oka i metody jego badania

- Aby określić wszystkie zmiany w rogowacie w chorobach, użyj mikroskopu i iluminatora, ta metoda badań nazywa się - Biomikroskopia rogówki.

- Keratometria - pozwala mierzyć promień krzywizny rogówki.

- Za pomocą czujnika ultradźwiękowego mierzy się grubość rogówki, ta metoda badania nosi nazwę pachimetrii.

- Badanie całej powierzchni rogówki, precyzyjna definicja kształtu, a także jego siła refrakcyjna, pozwala na wykonanie topografii rogówki.

- Badanie mikrobiologiczne to skrobanie z powierzchni rogówki.

- Biopsja rogówki jest metodą badań, w której pobierana jest tkanka ciała lub jego komórek. Ma zastosowanie tylko wtedy, gdy wyniki skrobania i siewu w celu diagnozy nie były wystarczające.

Choroby rogówki oka

- Zapalenie rogówki;
- Keratoconus;
- Keratomalacia;
- Dystrofia rogówki;
- Keratopatia pęcherzowa.

Rogówka - jego struktura i funkcje

Dzień dobry, drodzy przyjaciele!

Anatomia narządu wzroku jest interesującym i ważnym tematem. A dziś cieszę się, że mogę przedstawić ci kolejny artykuł z tego cyklu.

Rozpoczęliśmy już znajomość zewnętrznej włóknistej otoczki oka i po raz ostatni badaliśmy jej ważną część - twardówkę.

Dzisiaj mówimy o drugim komponencie - rogówce. Jest to pierwsze medium refrakcyjne na ścieżce światła, skupiające swoje rozbieżne promienie w wiązkę.

Prawidłowe funkcjonowanie rogówki zapewnia wiarygodność informacji otrzymywanych ze świata zewnętrznego. Dlatego zdolność aparatu wzrokowego do wykonywania własnych funkcji zależy od jego zdrowia.

Rozważmy cechy struktury tej muszli ocznej.

Wymiary, kształt i struktura rogówki

Rogówka odnosi się do zewnętrznej włóknistej błony i zajmuje około 17% jej przedniej części. Elastyczny i przezroczysty, w formie jest wypukłym dyskiem.

Parametry rogówki:

  • grubość obwodu osiąga 1-1,2 mm, w środku - 0,8-0,9 mm;
  • średnica pozioma wynosi 11 mm, a średnica pionowa jest mniejsza o około 1 mm;
  • promień krzywizny zewnętrznej powierzchni wynosi 7,8 mm.

Obszar przejścia rogówki do twardówki jest półprzezroczystą linią o grubości około 1 mm i jest nazywany limbo.

Rogówka jest głównym składnikiem urządzenia oka i ma pojemność optyczną 40-44 dioptrii, co stanowi 70% mocy optycznej oka.

Wyjaśnia to osobliwość struktury. Rogówka składa się z pięciu warstw, z których każda jest ściśle powiązana z drugą i spełnia ściśle określone funkcje:

  1. nabłonek
  2. muszla boumanova
  3. stroma
  4. skorupa descemedian
  5. nabłonek tylny (śródbłonek)

Ważną rolę w składzie rogówki odgrywa woda, która zwykle zawiera do 80%, a pozostałe składniki to kolagen, rozpuszczalne białka i mukopolisacharydy.

Zwiększenie zawartości wody powoduje zmętnienie rogówki.

Brak naczyń krwionośnych w strukturze błony zapewnia jej przezroczystość, a obecność licznych zakończeń nerwowych zapewnia wysoką czułość.

Otwieranie nowej warstwy

Wcześniej sądzono, że rogówka składa się z pięciu warstw. Jednak w 2013 r. Świat naukowy był zszokowany wiadomością o odkryciu nowego elementu - bardzo cienkiego (około 15 mikronów - 3% grubości całej skorupy) i jednocześnie trwałej warstwy.

Ta zasługa należy do profesora okulistyki i optyki Harminera Duha (Dua) i jego kolegów z University of Nottingham w Anglii.

To ważne odkrycie umożliwiło zrozumienie mechanizmu rozwoju niektórych chorób oczu, w szczególności rozległego powikłania rogówki, wypukłości rogówki, co teraz można łatwo wytłumaczyć pęknięciem warstwy Dua (Dua).

Rozważmy cechy każdej warstwy rogówki.

Nabłonek

Jest to zewnętrzna warstwa wierzchnia, spełniająca funkcje ochronne, chroniąca przed negatywnym wpływem środowiska - kurz, zmiany temperatury, wiatr, obrażenia.

Wielowarstwowa struktura komórek różnych typów pozwala nabłonkowi szybko naprawiać defekty na powierzchni rogówki i zapewniać jej gładkość.

Zadaniem warstwy jest również regulacja objętości płynu wewnątrz oka, przez to przechodzi wymianę ciepła i gazu, a także dostarczanie tlenu.

Ta właściwość wierzchniej warstwy jest używana podczas stosowania kropli do oczu w leczeniu rogówki.

Nabłonek jest odporny na różne uszkodzenia mechaniczne i przywracany dość szybko, a jego najmniejsze zmiany lub uszkodzenia przejawiają się pojawieniem obrzęku.

Muszla łucznika

Gęsta warstwa o przezroczystej strukturze. Promuje gładkość nabłonka, utrzymuje mechaniczny wpływ kształtu rogówki, a także zapewnia jej odżywienie.

W przypadku uszkodzenia zmienia się struktura tej warstwy, powstają blizny i różne zmętnienia.

Stroma

Ta podstawowa substancja rogówki jest jej najszerszą warstwą, która osiąga 90% całkowitej objętości.

Składa się z poziomo ułożonych płytek utworzonych z włókien kolagenowych. Ta struktura utrzymuje wytrzymałość warstwy rogowej naskórka.

Stroma reaguje dość ostro na najdrobniejsze uszkodzenia, po czym rozwija się obrzęk. Ale dzięki zawartości w tej warstwie specjalnych komórek (fibroblasty i leukocyty) możliwe jest skuteczne naprawienie błony.

Deskaidowa pochwa

Silna i elastyczna warstwa, która jest barierą ochronną, która nie pozwala na rozprzestrzenianie się na różne infekcje.

Odporny na działanie chemikaliów, ale powoli przywrócony z mechanicznym uszkodzeniem integralności.

Nabłonek tylny (śródbłonek)

Ta warstwa ma płaską strukturę. Odpowiada za żywienie i przejrzystość błony, a także chroni rogówkę przed obrzękiem, co jest możliwe pod wpływem ciśnienia wewnątrzgałkowego.

W przeciwieństwie do nabłonka, śródbłonek nie ma zdolności regeneracji, więc w końcu staje się cieńszy i traci swoją przezroczystość.

Jest to wyjaśnione w następujący sposób: aby zrekompensować martwe komórki, pozostałe zaczynają aktywnie dzielić się, ich wielkość wzrasta, a ilość stopniowo maleje.

Cienka warstwa nie jest już w stanie wytrzymać przenikania płynu oka z przedniej komory oka. Wilgoć pochłania warstwy rogówki, powodując jej obłoki.

Ta zmiana struktury śródbłonka jest typowa dla ludzi po 60 latach.

Zdrowa rogówka ma elastyczną, gładką i błyszczącą powierzchnię. Jest to również ułatwione przez film łzowy, który nawilża rogówkę podczas procesu mrugania.

Funkcje

Rogówka jest pierwszą naturalną soczewką w oku, dzięki której wiązka światła ze wszystkich stron skupiona jest w jednym punkcie.

Dlatego jest to ważny składnik oka, a bez niego załamanie strumienia światła jest niemożliwe.

Oprócz funkcji refrakcji, rogówka jest ochronną powłoką oka. Chroni urządzenie oka przed negatywnymi skutkami środowiska, chroni przed wnikaniem pyłu i drobnych cząstek, a także ma wysoką czułość na światło i reaguje na najdrobniejsze zmiany w reżimie temperatury.

Właściwości ochronne rogówki są wyjaśnione przez zwiększoną wrażliwość i odruch ochronny.

Przy najmniejszym podrażnieniu powierzchni rogówki pojawia się odruch wrodzeniowy: zamknięcie powieki, zwiększone łzawienie i pojawienie się światłowstrętu.

Oczy rogówki - struktura i funkcja, objawy i choroby

Kształt rogówki, zewnętrzna powłoka gałki ocznej to kulka, której szósta jest twardówką. Jest to gęsta tkanka ścięgna, z funkcjami szkieletowymi.

Rogówka oka zajmuje 1/6 przedniej włóknistej błony i jest głównym ośrodkiem refrakcyjnym układu optycznego narządu wzroku, a jej moc optyczna wynosi około 44 dioptrii.

Takie właściwości są możliwe dzięki szczególnym cechom struktury rogówki, która jest przezroczystą nie-naczyniową tkanką o uporządkowanej strukturze i ściśle określonej zawartości wody. Zwykle tkanka rogówki jest sferyczna, przezroczysta, błyszcząca i gładka, z najwyższą czułością.

Struktura rogówki

Średnica rogówki wynosi średnio 11,5 mm w pionie i do 12 mm w poziomie, jej grubość nie jest jednorodna: w środku ma około 500 mikronów, a na obwodzie może osiągnąć 1 mm.

Rogówka obejmuje 5 warstw: warstwę nabłonka przedniego, muszlę Bowmana, zręby, błonę Descemeta i warstwę śródbłonka wewnętrznego.

  • Przednia warstwa nabłonka jest płaskim, wielowarstwowym, nie-wieńcowym nabłonkiem, wyposażonym w funkcję ochronną. Jest odporny na wpływy mechaniczne, szybko przywracany po uszkodzeniu. W związku ze zdolnością szybkiego regenerowania nabłonka, nie tworzy blizn.
  • Muszla Łucznika jest warstwą bezkomórkową powierzchni podścieliska. Jego uszkodzona powierzchnia jest pokryta bliznami.
  • Stroma jest tkanką rogową, która zajmuje około 90% jej grubości. Prawidłowo zorientowane włókna kolagenowe składają się z przestrzeni międzykomórkowej wypełnionej siarczanem keratanu i siarczanem chondroityny.
  • Membrana Descemeta jest podstawową membraną śródbłonka rogówki, która jest siecią cienkich włókien kolagenowych. Służy jako niezawodna bariera dla infekcji.
  • Śródbłonek rogówki jest pojedynczą warstwą komórek, które mają heksagonalną postać. Pełni jedną z głównych ról w odżywianiu i utrzymaniu funkcji rogówki, zapobiega obrzękom pod wpływem IOP. Nie ma możliwości regeneracji. Wraz z wiekiem liczba jego komórek stopniowo maleje.

W unerwieniu rogówki bierze udział koniec pierwszej gałęzi nerwu trójdzielnego. Proces żywienia rogówki odbywa się poprzez sieć naczyń krwionośnych, a także nerwów, filmu łzowego i wilgoci w przedniej komorze.

Funkcja ochronna rogówki

Rogówka jest zewnętrzną ochronną powłoką oka i dlatego pierwsza jest narażona na szkodliwe działanie środowiska: wnikanie cząstek mechanicznych na jego powierzchnię, wpływ zawieszonych substancji chemicznych w powietrzu, ruch powietrza,

Właściwości funkcji ochronnej rogówki są określone przez jej wysoką czułość. Najmniejsze podrażnienie jej powierzchni, na przykład cząsteczki kurzu, powoduje natychmiastowy, nieuwarunkowany odruch u osoby, objawiający się zamknięciem powiek, zwiększonym łzawieniem i światłowstrętem. Podobnie rogówka chroni oko przed ewentualnymi uszkodzeniami. Podczas zamykania powiek, gałki oczne są jednocześnie zwijane i występuje obfite wydzielanie łez, które zmywają małe mechaniczne cząstki lub chemikalia z powierzchni oka.

Wideo o strukturze rogówki oka

Objawy uszkodzenia rogówki w różnych chorobach

Zmiana kształtu rogówki i jej siły refrakcyjnej

  • Krótkowzroczność sprawia, że ​​kształt rogówki jest bardziej stromy, w stosunku do normy, co powoduje jego większą siłę refrakcyjną.
  • Natomiast nadwzroczność powoduje spłaszczenie rogówki i zmniejsza jej siłę optyczną.
  • Astygmatyzm towarzyszy nieregularnemu kształtowi rogówki, przejawiający się w różnych płaszczyznach.
  • Występują wrodzone zmiany w postaci rogówki - megalocornea i mikrokornea.

Uszkodzenie powierzchni nabłonka rogówki:

  • Erozje punktowe - niewielkie defekty nabłonka, ujawnione przez wybarwienie fluoresceiną. Ta cecha niespecyficznych chorób rogówki może występować w wiosennej kataru, syndrom „suchego oka”, nieodpowiedniego doboru soczewki kontaktowe, protezy rogówki, lagophthalmos czasami powoduje toksyczne działanie obejmują preparaty oftalmiczne.
  • Obrzęk nabłonka rogówki - dowód uszkodzenia warstwy śródbłonka lub szybki i znaczny wzrost IOP.
  • Nabłonkowe nabłonkowe zapalenie rogówki jest przejawem infekcji wirusowych gałki ocznej. Charakteryzuje się ziarnistymi, nabrzmiałymi komórkami nabłonka.
  • Włókna są cienkie, w postaci przecinka, śluzówkowe pasma połączone jedną stroną z powierzchnią rogówki. Występują one w zapaleniu rogówki i spojówki, zespole suchego oka, nawracającej erozji rogówki.

Uszkodzenia podścieliska rogówki:

  • Infiltry są obszarami aktywnego procesu zapalenia rogówki. Może mieć działanie niezakaźne (podczas noszenia soczewek kontaktowych) i zakaźny - bakteryjne, grzybicze, wirusowe zapalenie rogówki.
  • Obrzęk podścieliska, objawiający się wzrostem grubości rogówki i zmniejszeniem jej przezroczystości. Obserwuje się go w zapaleniu rogówki, dystrofii fuksja, keratokonusie, uszkodzeniu śródbłonka w wyniku operacji okulistycznych.
  • Wzrost naczyniowy (unaczynienie) staje się manifestacją wyniku zapalnej choroby rogówki oka.
  • Uszkodzenie powłoki descemet.
  • Fałdy są wynikiem urazu chirurgicznego.
  • Nieciągłości mogą pojawić się wraz z urazem rogówki, występują również w przypadku rogówki.

Diagnostyka patologii rogówki

  • Biomikroskopia - badanie rogówki w świetle lampy szczelinowej, która umożliwia wykrycie praktycznie całego spektrum chorób.
  • Pachymetria to pomiar wielkości rogówki za pomocą urządzenia ultrasonograficznego.
  • Mikroskopia lustrzana - skanowanie fotograficzne warstwy rogówkowej śródbłonka zliczając liczbę komórek i analizując ich kształt. Zwykle gęstość komórek wynosi - 3000 na 1 mm2.
  • Keratometria jest badaniem krzywizny przedniej powierzchni rogówki.
  • Topografia to komputerowe badanie całej powierzchni rogówki, z dokładną analizą kształtu i możliwościami siły refrakcyjnej.
  • Badania mikrobiologiczne - skrobanie z powierzchni (pod znieczuleniem kropelkowym). W przypadku nieprecyzyjnych wyników skrobania można wykonać biopsję rogówki.

Leczenie chorób rogówki

Przy zmianie kształtu, jak również siły refrakcyjnej rogówki towarzyszącej krótkowzroczności, nadwzroczność, astygmatyzm, korekcja wzroku powinny być wykonywane za pomocą okularów, soczewek kontaktowych lub operacji refrakcyjnych.

Uporczywe zmętnienia, ciernie rogówkowe są eliminowane przez operację keratoplastyki, transplantacji śródbłonka rogówki.

W przypadku zakażenia rogówki można stosować środki przeciwbakteryjne, przeciwwirusowe lub przeciwgrzybicze, w zależności od charakteru czynnika zakaźnego. Ponadto zalecane są miejscowe glukokortykoidy, które hamują reakcję zapalną z ograniczeniem procesu bliznowacenia. Do powierzchniowych urazów rogówki potrzebne są również preparaty przyspieszające regenerację. Po wyczerpaniu filmu łzowego stosuje się środki nawilżające i olśniewające.

Oko rogówki: struktura, funkcja, choroba i leczenie

Jeden dość ważny element wizualnej systemu oka jest rogówka, to od jej zdrowia i zdolności do wykonywania jego głównym zadaniem zależy od poprawności otrzymanych obrazów, a tym samym dokładność informacji oraz w chorobach oka elementu, jest prawdopodobne, całkowita utrata wzroku.

Czym jest rogówka oka?

Struktura

Górna warstwa rogówki nazywana jest nabłonkiem i pełni funkcję ochronną narządu, dostarczając tlen i regulując ilość płynu wewnątrz oka. Bezpośrednio pod warstwą nabłonka znajduje się membrana Bowmana, która zapewnia odżywianie i pełni funkcję ochronną. Należy zauważyć, że przy najmniejszym uszkodzeniu niemożliwe jest przywrócenie funkcji tej membrany.

Największa, główna część rogówki - podścielisko, składa się z włókien kolagenowych, ułożonych warstwowo i zorientowanych poziomo, a także zawierających komórki zaprojektowane do naprawy uszkodzeń.

Między podbrzuszem a śródbłonkiem znajduje się membrana Descemet, która jest bardzo odporna na uszkodzenia mechaniczne i jest dość elastyczna. A ponieważ rogówka oka pozostaje przezroczysta i nie pęcznieje, istnieje specjalna warstwa - śródbłonek. Wykonuje rolę, rodzaj pompy, która usuwa nadmiar płynu i bierze udział w żywieniu rogówki.

Kolejną warstwą tego narządu jest film łzowy, który jest również bardzo ważny dla normalnego funkcjonowania aparatu ocznego.

Funkcje

Zasadniczo rogówka wykonuje tę samą funkcję dla ludzkiego oka co obiektyw aparatu. W swej istocie rogówka jest soczewką, która zbiera i skupia w odpowiednim kierunku rozproszone promienie strumienia światła skierowane w różne kierunki.

Dlatego też rogówka odpowiada za funkcję głównego ośrodka refrakcyjnego gałki ocznej człowieka. W formie, ta powłoka przypomina sferę wypukłą, a także ma gładką i błyszczącą powierzchnię. W twardówce znajduje się podobna część aparatu na oko, jak szkło w zegarze.

Siła refrakcyjna rogówki zdrowego oka może wynosić od czterdziestu do czterdziestu czterech dioptrii.

Choroby

Zasadniczo prawie wszystkie choroby rogówki są zapalne. Wszelkie procesy zapalne, które powstają na powiekach lub innych błonach ocznych, mogą wpływać na tę część oka. Ponadto, dość często takie choroby mogą być powodowane przez przyczyny zewnętrzne, takie jak różne infekcje, niekorzystne warunki środowiskowe, a nawet dym tytoniowy. W wyniku którejkolwiek z tych chorób rogówka oka staje się mętna i nie może normalnie funkcjonować.

W niektórych przypadkach, zmętnienie rogówki może być wrodzona w naturze, z powodu chorób zakaźnych przenoszonych matki podczas ciąży, w tej części systemu dziecka może być skonfigurowany nieprawidłowo, powodując, że dziecko rodzi się już niespokojnych rogówki.

Tylko grzybicze uszkodzenia rogówki są dość niebezpieczne, co może się zdarzyć, gdy skorupa oka zostanie uszkodzona przez przedmiot z grzybem na jego powierzchni. Takie zmiany są wystarczająco trudne do leczenia i nie zawsze są ostatecznie wyleczone.

Leczenie

Metody leczenia mogą być stosowane w bardzo różny sposób i zasadniczo zależą nie tylko od przyczyn choroby, która je spowodowała, ale także od wieku pacjenta i ogólnego obrazu klinicznego. Na przykład choroby zakaźne obejmują stosowanie kropli do oczu zawierających antybiotyki. Jeśli problem jest spowodowany poważniejszymi przyczynami, takimi jak przerzedzenie rogówki, powstawanie blizn i pęcherzyków, pacjent jest obserwowany przez długi czas i, jeśli jest to absolutnie konieczne, działa.

Najważniejszą rzeczą do zapamiętania jest to, że niezależnie od przyczyn jakiegokolwiek pogorszenia wzroku, należy pilnie skontaktować się z okulistą, który może prawidłowo zdiagnozować i zalecić skuteczne leczenie.

Struktura i funkcja rogówki oka

Rogówka oka to przednia część kapsuły narządu wzroku, która ma pewien stopień przejrzystości. Ponadto ten dział jest składnikiem głównego układu refrakcyjnego.

Anatomia rogówki

Rogówka pokrywa około 17% całkowitej powierzchni zewnętrznej kapsuły optyki. Ma strukturę w postaci soczewki wypukłej wklęsłej. Grubość rogówki w środku wynosi około 450-600 μm, a bliżej obrzeża - 650-750 μm. Z powodu różnicy grubości rogówki uzyskuje się inną krzywiznę płaszczyzn zewnętrznych i wewnętrznych tego elementu układu optycznego. Współczynnik załamania światła wynosi 1,37, a siła załamania rogówki wynosi 40 Dpt. Grubość warstwy rogowej wynosi 0,5 mm w środku i 1-1,2 mm na obwodzie.

Promień krzywizny warstwy rogowej gałki ocznej wynosi około 7,8 mm. Od krzywizny rogówki zależy od działania funkcji refrakcyjnej rogówki oka.

Podstawową substancją rogówki jest przezroczysty zrąb tkanki łącznej i ciała rogówkowe. Do zrębu są dwie płyty, zwane płytkami marginalnymi. Przednia płyta jest pochodną utworzoną z substancji podstawowej rogówki. Tylna płyta jest tworzona przez zmianę śródbłonka, który pokrywa tylną powierzchnię rogówki. Przednia powierzchnia rogówki pokryta jest warstwą wielowarstwowego nabłonka. Struktura rogówki gałki ocznej zawiera sześć warstw:

  • warstwa nabłonka przedniego;
  • przednia błona brzegowa;
  • główną substancją jest zrąb;
  • Warstwa Dua - warstwa o dużej przezroczystości;
  • tylna błona brzegowa;
  • śródbłonek rogówki.

Wszystkie warstwy rogówki mają strukturę, której główną funkcją jest załamanie wiązki światła docierającej do oka. Lustrzana powierzchnia i charakterystyczny połysk powierzchni zapewnia płyn łzowy.

Płyn łzowy, zmieszany z wydzieliną gruczołów, nawilża cienki nabłonek, zapobiegając jego wysychaniu, a jednocześnie wygładza powierzchnię optyczną. Charakterystyczną różnicą rogówki oka od innych tkanek gałki ocznej jest brak w niej naczyń krwionośnych przenoszących odżywienie tkanek i zaopatrzenie komórek w tlen. Ta cecha struktury prowadzi do tego, że procesy metaboliczne w komórkach tworzących warstwę rogową są silnie spowolnione. Procesy te występują z powodu obecności wilgoci w przedniej komorze oka, płynu łzowego i układu naczyniowego zlokalizowanego wokół rogówki. Cienka sieć naczyń włosowatych wchodzi do warstw rogówki tylko 1 mm.

Funkcje wykonywane przez rogówkę oka

Funkcje rogówki są określone przez jej strukturę i anatomiczne umiejscowienie w strukturze gałki ocznej, główne funkcje to:

  • ochronne;
  • funkcja refrakcji światła w układzie optycznym narządu wzroku.

Anatomicznie rogówka jest soczewką optyczną, czyli zbiera i skupia wiązkę światła, która pochodzi z różnych stron na powierzchni skorupy rogówki.

W związku z wykonywaną funkcją główną stanowi integralną część układu optycznego oka, która zapewnia załamanie promieni w gałce ocznej. Zgodnie z jej geometryczną formą, rogówka jest sferą wypukłą, która pełni funkcję ochronną.

Warstwa rogówki chroni oko przed wpływami zewnętrznymi i jest stale narażona na wpływ środowiska. W trakcie wykonywania funkcji przypisanych do warstwy rogówki, jest ona stale narażona na działanie pyłu i małych zawieszonych cząsteczek znajdujących się w powietrzu. Ponadto ten wydział układu optycznego oka ma wysoką czułość na światło i reaguje na efekt temperatury. Oprócz wymienionych w warstwie rogówki istnieje wiele innych właściwości, od których w dużej mierze zależy normalne działanie ludzkiego sprzętu wzrokowego.

Funkcja ochronna to wysoki stopień percepcji i wrażliwości. Wrażliwość na powierzchni rogówki, które w kontakcie z przedmiotami, cząstki pyłu i małych odłamków u ludzi włączony do stymulacji odpowiedzi odruchowe, co znajduje odzwierciedlenie w ostrym zamknięciem powiek.

Podczas stymulacji powierzchni tej części ocznej układu optycznego, ostry skurcz oka, reakcja ta jest reakcją na oddziaływanie szkodliwych i drażniących czynników, które mogą wywołać uszkodzenie narządu. Ponadto, gdy czynnik stymulujący działa na rogówkę, pojawienie się światłowodu, wzmocnienie łzawienia, może wystąpić w postaci reakcji ochronnej. Zwiększając łzawienie, gałka oczna oczyszcza powierzchnię z małych drażniących cząsteczek kurzu i brudu.

Anomalie w rozwoju rogówki

Anomalny rozwój rogówki wyraża się z reguły zmianą jej wielkości, stopnia przezierności i kształtu.

Najczęstsze anomalie rozwoju to:

  • megalocornea;
  • mikrokórne;
  • embriotokson;
  • stożkowa rogówka;
  • osłabienie elastycznego szkieletu rogówki;
  • ostry stożek rogaty;
  • keratoglobus.

Megalocornea, czyli gigantyczna rogówka, najczęściej jest dziedziczną anomalią. Zdarzają się przypadki rozwoju dużej rogówki nie tylko wrodzonej, ale także nabytej. Nabyta megalokornea zwiększa swój rozmiar, jeśli w młodym wieku występuje niewyrównana postać jaskry w organizmie.

Mikrocorma to mała rogówka, anomalia występuje w jednostronnej i dwustronnej postaci. W przypadku rozwoju takiej anomalii zmniejsza się również gałka oczna. Wraz z rozwojem megalo- i mikrokorenii w organizmie rozwija się wysoki stopień prawdopodobieństwa wystąpienia jaskry. Jako nabyta patologia zmniejszenie wielkości rogówki przyczynia się do rozwoju subatrofii gałki ocznej. Te choroby rogówki powodują, że traci ona swoją przezroczystość.

Embrotokson jest pierścieniem zmętniającym rogówki, który jest koncentryczny z rąbkiem i przypomina wyglądem starczy łuk. Leczenie takiej anomalii nie wymaga.

Keratoconus jest genetycznie zdeterminowaną anomalią w rozwoju warstwy rogowej, która przejawia się zmianami w kształcie. Rogówka staje się cieńsza i rozciąga się jako stożek. Jednym z objawów rozwoju anomalii jest utrata zwykłej elastyczności. Najczęściej proces ten rozwija się jako dwustronna anomalia, ale rozwój tego procesu nie występuje jednocześnie na obu narządach wzroku.

Słabość elastycznego szkieletu warstwy rogówki jest anomalią, której rozwój powoduje pojawienie się i rozwój nieprawidłowego astygmatyzmu. Ten typ anomalii jest zwiastunem rozwoju w narządzie widzenia rogówki.

Ostra stożka rogówki rozwija się u ludzi w przypadku pęknięć w płaszczu Descemet.

Keratoglobus to globularna rogówka. Przyczyną pojawienia się i progresji takiej anomalii jest słabość właściwości sprężystych, wywołanych zaburzeniami genetycznymi.

Choroby rogówki oka

Praktycznie wszystkie dolegliwości, które wpływają lub rozwijają się w warstwie rogówki oka, są zapalne. Proces zapalny, który rozwija się na powiekach lub innych częściach narządu wzroku, jest w stanie przenieść się na powierzchnię warstwy rogówkowej.

Dolegliwości tej warstwy mogą wywoływać zarówno przyczyny zewnętrzne, jak i wewnętrzne. Mogą być spowodowane przez czynniki zakaźne, niekorzystne warunki środowiskowe, narażenie na działanie różnych alergenów, składników dymu tytoniowego lub substancji chemicznych. Prawie każdy czynnik prowadzi do zmiany właściwości rogówki i zmniejszenia jej przezierności.

Po otrzymaniu oparzenia lub urazu mechanicznego powstaje ropny wrzód rogówki. Proces ten charakteryzuje się szybkim niszczeniem substancji rogówki. Wyjątkiem w tym rozwoju patologii jest błona Descemet, która jest w stanie wytrzymać długotrwałe skutki czynników niszczących.

Proces zapalny, odbywający się w powłoce oka, często przyczynia się do rozwoju martwicy warstwy rogówki z równoczesnym pojawieniem się wrzodów.

Szczególnie niebezpieczne są dolegliwości wywołane rozwojem infekcji grzybiczych. Infekcja warstwy rogowej infekcją grzybową występuje z reguły w wyniku uszkodzenia gałki ocznej przez obiekt zawierający zarodniki grzybów. Niebezpieczeństwo takiej infekcji polega na trudnościach w leczeniu chorób grzybiczych narządu wzroku.

Diagnostyka i leczenie chorób rogówki

Choroby rogówki stanowią ogromne zagrożenie dla ludzi. To niebezpieczeństwo wiąże się z wysokim prawdopodobieństwem zakłócenia normalnego życia osoby w wyniku zmiany warstwy rogówki. Klęska tej warstwy prowadzi do pogorszenia lub utraty wzroku.

Ze względu na wysokie ryzyko chorób rogówki i trudności z ich wyleczeniem, konieczne są regularne środki zapobiegawcze w celu zapobiegania rozwojowi tego typu chorób.

W przypadku pojawienia się pierwszych oznak naruszenia konieczne jest wczesne rozpoznanie w celu ustalenia dokładnej diagnozy i przepisania odpowiedniego leczenia.

Ponieważ głównym objawem prawie dowolnej choroby rogówki jest pojawienie zwiększonej czułości i wrażliwość na światło, jeden z najbardziej skutecznych sposobów wykrywania chorób na wczesnym etapie rozwoju jest określić wrażliwość warstwy rogowej naskórka. Zgodnie z danymi uzyskanymi przy określaniu rogówki wrażliwość na światło, jest możliwe do określenia stopnia rozwoju wielu chorób.

Przy zmianie kształtu i załamującą warstwę rogową, która towarzyszy wielu chorobom, sposoby korzystania z indeksu refrakcji korekcji przy użyciu różnych noszenie okularów lub soczewek kontaktowych.

Trwałe zmętnienia i powstawanie cierni są eliminowane poprzez interwencje chirurgiczne. Te terapie są różnymi metodami keratoplastyki i transplantacji śródbłonka.

Przy rozpoznawaniu chorób zakaźnych stosuje się leki o działaniu przeciwbakteryjnym, przeciwwirusowym i przeciwgrzybicznym. Wybierz rodzaj preparatu jest przeprowadzane przez lekarza prowadzącego po dokładnym zbadaniu oka i dokładnej diagnozy.

Rogówka oka

Oczy - to dość skomplikowany organ, na który składa się wiele elementów. Najważniejsza jest rogówka oka. Rogówka jest wypukłą częścią gałki ocznej.

Rogówka oka pełni funkcję ochronną

Po przestudiowaniu tego artykułu dowiesz się, czym jest rogówka i jakie jej funkcje i strukturę posiada.

Z czego składa się rogówka?

Rogówka jest przezroczystym ośrodkiem załamującym światło, które nie ma naczyń krwionośnych. Metabolizm wystąpi przy pomocy pobliskich naczyń i płynu łzowego wewnątrzgałkowego. Źródłem zaopatrzenia z przodu jest środowisko, z którego komórki pobierają tlen.

Teraz nadszedł czas, aby przyjrzeć się bliżej wszystkim warstwom rogówki:

  1. Przedni nabłonek. Górna błona będzie składała się z kilku warstw komórek nabłonkowych. Jest przeznaczony do ochrony oczu przed negatywnymi skutkami środowiska, wystarczająco szybko, aby przywrócić i wygładzić powierzchnię rogówki.
  2. Błona Bowmana. Ta powłoka znajduje się pod nabłonkiem. Składa się z włókienek kolagenowych, a także proteoglikanów. Funkcje membrany nie są jeszcze w pełni znane.
  3. Stroma. Jest to najgrubsza skorupa, na którą składają się włókna kolagenowe. Przy negatywnych skutkach reaguje z obrzękiem, infiltracją i wzrostem naczyń.
  4. Warstwa Dua. Warstwa pośrednia jest wystarczająco mocna i została odkryta stosunkowo niedawno. Wielu ekspertów twierdzi, że wiele chronicznych problemów może być z tym związanych. Eksperci doszli do wniosku, że nagromadzony płyn między rogówką a innymi ośrodkami gałki ocznej jest spowodowany pęknięciem tej warstwy.
  5. Płaszcz Descemeta. Warstwa ta składa się z włókienek kolagenopodobnych i jest wystarczająco odporna na działanie infekcyjne i termiczne. Jego grubość wynosi tylko 0,5-10 μm.
  6. Śródbłonek. Jest to wewnętrzna powłoka, która składa się z komórek heksagonalnych. Są odpowiedzialne za przejrzystość rogówki. Naruszenie tej warstwy w przyszłości może doprowadzić do obrzęku zrębu.

Struktura rogówki przypomina soczewkę wklęsłą i wklęsłą. W centrum jego grubości będzie trochę mniej niż na obrzeżach.

Ważne jest, aby wiedzieć! Średnica skorupy rogówki może nieznacznie wzrosnąć od urodzenia do 4 lat. Wynika to z faktu, że gałka oczna rośnie nieco szybciej niż rogówka. Dlatego u małych dzieci oczy mogą wyglądać na nieco większe niż u dorosłych.

Przeznaczenie rogówki

Główne cechy rogówki można przypisać:

  • sferyczność;
  • dublowanie;
  • przejrzystość;
  • wysoka czułość;
  • brak naczyń krwionośnych.

Ze względu na swoją unikalną strukturę rogówka pełni następujące funkcje: wspomagającą i ochronną. Przewodzenie i dalsze załamanie światła zapewnione jest dzięki przezroczystości, a także kształtowi kulistemu. Krótko mówiąc, ludzka rogówka jest jak soczewka aparatu.

Rogówka jest zewnętrzną skorupą. Dlatego jest narażony na różne wpływy środowiskowe. Wysoka czułość pozwala reagować natychmiast, nawet przy niewielkich zmianach. Wnikanie pyłu powoduje nieuwarunkowane odruchy, takie jak zamknięcie powiek, łzawienie lub światłowstręt.

Choroby i badanie rogówki

Rogówka może również "zranić". Zmiana jego krzywizny może dodatkowo prowadzić do następujących częstych naruszeń:

  1. Dalekowzroczność. W tym przypadku rogówka ma mniej stromą postać.
  2. Krótkowzroczność - kształt rogówki jest bardziej stromy.
  3. Astygmatyzm - kształt jest nieprawidłowy w różnych płaszczyznach.
  4. Keratoconus. Najczęściej jest to wrodzona anomalia.
  5. Keratoglobus. Przerzedzona rogówka ma sferyczny występ.

Różne uszkodzenia powierzchni mogą również prowadzić do erozji punktowej, obrzęku nabłonka lub zapalenia rogówki. Głębokie uszkodzenie doprowadzi do infiltracji, wzrostu naczyń krwionośnych, pęknięć i fałd. Badanie struktury i innych parametrów rogówki wykonuje się za pomocą następujących metod diagnostycznych: biomikroskopii, pachymetrii i mikroskopii lustrzanej. Mamy nadzieję, że ta informacja była przydatna i interesująca.

Struktura i funkcja rogówki ludzkiej

Gałka oczna ma kulisty kształt. Większa część jego powierzchni pokryta jest twardówką - gęstą skorupą łączącą. Pełni funkcje podstawowe i ochronne. Z przodu oka twardówka przechodzi w przezroczystą rogówkę, która zajmuje 1/6 powierzchni gałki ocznej i przyjmuje główną funkcję załamywania światła. To właśnie to środowisko optyczne, którego właściwości determinują ostrość widzenia. Moc optyczna rogówki wynosi 44 dioptrii.

Zwykle rogówka jest reprezentowana przez przejrzystą, beznaczyniową tkankę. Zawiera ściśle określoną ilość wody i ma uporządkowaną strukturę. Zdrowa rogówka jest nie tylko przezroczysta, ale również gładka, błyszcząca. Ma kulisty kształt i wysoką czułość.

Struktura rogówki

Średni rozmiar rogówki wynosi: 11,5 mm w pionie, 12 mm w poziomie. Grubość warstwy rogowej waha się od 500 mikronów w środku do 1 mm na obwodzie. W strukturze rogówki wyróżnia się pięć warstw: nabłonek przedni, błonę Bowmana, zręby, błonę Descemeta, śródbłonek.

Przód warstwa nabłonka jest powłoką, która charakteryzuje się szybkim powrotem do zdrowia. Nie podlega keratynizacji i nie tworzy blizn. Przednia warstwa nabłonkowa pełni funkcję ochronną i jest szybko regenerowana.

Muszla łucznika (membrana) jest warstwą bezkomórkową, która w przypadku uszkodzenia tworzy blizny.

Stroma Rogówka składa się ze specjalnie ukierunkowanych włókien kolagenowych. Ta warstwa zajmuje 90% grubości rogówki. Jego przestrzeń międzykomórkowa wypełniona jest siarczanem chondroityny i siarczanem keratanu.

Płaszcz Descemetale składa się z najlepszych włókien kolagenowych i jest podstawową błoną śródbłonka. Ta warstwa zapobiega rozprzestrzenianiu się infekcji w oku.

Śródbłonek chociaż jest to pojedyncza warstwa komórek heksagonalnych, pełni wiele ważnych funkcji. W szczególności warstwa ta bierze udział w żywieniu rogówki i utrzymuje jej stabilność wraz ze zmianami ciśnienia wewnątrzgałkowego. Niestety, śródbłonek jest całkowicie pozbawiony zdolności regeneracji, więc wraz z wiekiem liczba komórek tej warstwy zmniejsza się i staje się cieńsza.

Unerwienie rogówki występuje na zakończeniach pierwszej gałęzi nerwu trójdzielnego.

Rogówka jest otoczona siecią naczyń krwionośnych. Jego odżywianie zapewniają naczynia włosowate, wilgotność komory przedniej, zakończenia nerwowe i film łzowy.

Odruch rogowy i funkcje ochronne rogówki

Funkcja refrakcji optycznej sprawia, że ​​rogówka jest pierwszym krokiem w pracy całego układu wzrokowego. Jednak oprócz tego, podobnie jak twardówka, ta część gałki ocznej chroni ją przed zewnętrznym środowiskiem. W tym przypadku rogówka przyjmuje wszystkie rodzaje zewnętrznych wpływów (kurz, wiatr, wilgoć, zmiany temperatury).

Nadzwyczajna czułość zapewnia niezawodną ochronę nie tylko w przypadku głębszych struktur oka, ale także samej rogówki. Najmniejsze podrażnienie, strach lub cząsteczka, która błysnęła przed okiem, powodują odruch bezwarunkowy - mruganie w połączeniu z łzawieniem. W ten sposób rogówka chroni się przed uszkodzeniem, jasnym światłem i innymi niepożądanymi skutkami. Kiedy oko mruga, oko unosi się pod powieką i pojawia się łzawienie, zmywając ewentualne cząsteczki kurzu w kąciku oka.

Choroby rogówki i ich objawy

Zmiany w kształcie i sile załamania rogówki

  • Odchylenie zginania rogówki w kierunku większej stromości jest charakterystyczne dla krótkowzroczności.
  • Z dalekowzrocznością rogówka ma bardziej spłaszczony kształt niż w normie.
  • Astygmatyzm charakteryzuje się nieprawidłowościami w kształcie rogówki w różnych płaszczyznach.
  • Megalokornea i mikrokorele to wrodzone anomalie kształtu rogówki.

Uszkodzenie powierzchniowego nabłonka rogówki

  • Erozja punktu. Łamanie integralności nabłonka rogówki często towarzyszy różnym chorobom oczu. Rogówka może ulec erozji z powodu niewłaściwej selekcji soczewek kontaktowych, zespołu suchego oka, zapalenia oka, katarowego zapalenia skóry, zapalenia rogówki, a także reakcji na niektóre krople do oczu.
  • Obrzęk nabłonka może być konsekwencją gwałtownego skoku ciśnienia śródgałkowego lub oznak uszkodzenia warstwy śródbłonka.
  • Miejscowe nabłonkowe zapalenie rogówki może towarzyszyć wirusowym chorobom okulistycznym. Po zbadaniu znajdują się spęczniałe komórki ziarniste nabłonka.
  • Wątki to śluzowate formacje w postaci przecinka. Mogą powstawać na tle zapalenia rogówki i spojówki, towarzyszyć nawrotom erozji lub zespołu suchego oka. Włókna są zwykle przymocowane na jednym końcu do powierzchni rogówki i nie są zmywane przez łzę.

Zator rogówki rogówki

  • Tworzenie się nacieków. Infiltry występują w wyniku aktywnego zapalenia i są częścią rogówki zaangażowanej w ten proces. Mogą one powstawać na skutek uszkodzenia mechanicznego (na przykład, gdy nosi się soczewki) lub mają zakaźną genezę.
  • Obrzęk zrębu. Wraz z rozwojem obrzęku zrębu obserwuje się jego zagęszczenie i utratę przejrzystości. Zręby mogą nabrzmieć rogowaceniem, rogowaceniem, uszkodzeniem śródbłonka, dystrofią Fuchsa i po zabiegach chirurgicznych na oczach.
  • Vascularization (wzrost naczyń krwionośnych). Zwykle rogówka jest tkanką bez dostępu do naczyń. Naczynia mogą rosnąć w swoich warstwach z powodu przeniesionych chorób zapalnych.

Uszkodzenie powłoki descemet

  • Zakłócenia mogą wynikać z urazów rogówki lub wystąpić jako powikłanie stożka rogówki.
  • Sznury powstają najczęściej w wyniku urazu chirurgicznego.

Metody diagnozowania rogówki

Rogówka jest badana w celu zidentyfikowania możliwego uszkodzenia jej warstw, a także w celu oceny jej krzywizny jako możliwej przyczyny obniżonej ostrości wzroku. Przeprowadzane są następujące badania okulistyczne:

  • Biomikroskopia rogówki. Standardowe badanie rogówki pod mikroskopem z podświetleniem. Taka diagnostyka pozwala na ujawnienie większości chorób, a także traumy i zmiany krzywizny rogówki.
  • Pachymetria umożliwia pomiar grubości rogówki. To badanie jest wykonywane przy użyciu ultradźwięków.
  • Mikroskopia lustrzana - badanie warstwy śródbłonka za pomocą fotografii. W tym przypadku analizowany jest kształt komórek, a ich liczba jest obliczana na 1 kw. Km. powierzchnia mm. Gęstość normalną uważa się za 3000 komórek na metr kwadratowy. mm.
  • Kemometria może mierzyć krzywiznę przedniej powierzchni rogówki.
  • Topografia rogówki jest kompletnym studium komputerowym całego obszaru rogówki. Umożliwia dokładną analizę rogówki pod kątem grubości, krzywi i mocy refrakcji.
  • Badania mikrobiologiczne mają na celu zbadanie mikroflory powierzchni rogówki. Materiał do tego badania jest brany pod miejscowym znieczuleniem kroplowym.
  • Biopsja rogówki nadaje się do nie orientacyjnych lub słabo informacyjnych wyników zeskrobania i zasiewów.

Podstawowe zasady leczenia chorób rogówki

Choroby spowodowane zmienioną krzywizną rogówki wymagają korekcji soczewkami lub szkłami. W ciężkich przypadkach może być wymagane leczenie operacyjne laserem (LASIK i jego pochodne), aby wyeliminować zaburzenia refrakcji.

Zmętnienia krtani i rogówki są leczone za pomocą metody keratoplastycznej lub przez warstwową keratoplastykę.

Choroby zakaźne rogówki wymagają leków przeciwbakteryjnych i przeciwwirusowych w postaci kropli, tabletek, zastrzyków.

Glukokortykoidy o działaniu miejscowym przyczyniają się do tłumienia procesów zapalnych i zapobiegają tworzeniu się blizn (deksametazon i jego pochodne).

Przy powierzchownych uszkodzeniach rogówki szeroko stosuje się środki przyspieszające regenerację tkanek nabłonkowych (Korneregel, Taufon, Solcoseril, Balarpan itp.).

Przy licznych chorobach, którym towarzyszy suchość rogówki, pokazano nawilżenie oka oślepiającymi kroplami (Systemin, Hilo-Komod i inne).

W keratoconus można stosować sztywne soczewki kontaktowe, sieciowanie kolagenem i wszczepianie segmentów (pierścieni) wewnątrzustrojowych. W cięższych przypadkach stosować skvaznoy keratoplastykę (przeszczepy rogówki).

Oko rogówki - struktura i funkcja

Rogówka jest zewnętrzną powłoką oka. W formie przypomina piłkę. Większość (około 5/6) osłony gałki ocznej jest twardówką reprezentowaną przez tkankę ścięgna. Twardówka pełni funkcję wspomagającą, czyli jest to rodzaj szkieletu oka. Sama rogówka znajduje się z przodu pośrodku. Odpowiada za pozostałą część 1/6. Funkcją rogówki jest załamanie światła. Siła optyczna rogowej soczewki osiąga 44 dioptrii. Aby spełnić swoją funkcję, struktura rogówki ma kilka cech: jest całkowicie przezroczysta, nie ma w swojej substancji żadnych naczyń, uporządkowana jest struktura rogówki, procent zawartości wody jest ściśle określony. Normalna rogówka jest błyszcząca, gładka, przezroczysta, jej powierzchnia ma wysoką czułość.

Struktura rogówki

Średnica rogówki wynosi 11,5-12 mm (w pionie nieco mniej niż poziomo). Grubość tej soczewki w obszarze obwodowym wynosi 500 μm, aw obszarze środkowym jest ona podwojona.

W skorupie rogówki znajduje się pięć warstw:

  • Przednia warstwa nabłonkowa składa się z komórek wielowarstwowego płaskiego, niekanatynizowanego nabłonka. Pełni funkcję ochronną. W związku z tym rogówka jest odporna na zewnętrzne wpływy mechaniczne, a w przypadku powierzchownych uszkodzeń jest przywracana dość szybko (w ciągu kilku dni). W związku z osobliwościami regeneracji tej warstwy, blizna nie powstaje na rogówce.
  • Błona Bowmana to pozbawiona komórek warstwa powierzchniowa podścieliska. Jeśli uszkodzenie wpłynęło na tę warstwę, powstaje blizna.
  • Zręby rogówki zajmują około 90% grubości. Zawiera włókna kolagenowe, które są zorientowane w określony sposób. Pomiędzy komórkami znajduje się podstawowa substancja reprezentowana przez siarczan keratanu i siarczan chondroityny.
  • Błona Descemeta jest podstawową błoną śródbłonka rogówki. Składa się z włókien kolagenowych o małej średnicy i chroni oko przed infekcją ze środowiska.
  • Śródbłonek zawiera komórki heksagonalne. Odgrywa rolę troficzną i wspomaga metabolizm rogówki. Dzięki tej warstwie substancja rogówki nie pęcznieje pod wpływem płynu wewnątrzgałkowego. Ze względu na to, że komórki śródbłonka nie są w stanie się zregenerować, ich liczba stopniowo maleje wraz z wiekiem.

Pierwsza gałąź nerwu trójdzielnego odpowiada unerwieniu rogówki.

Odżywianie komórek rogówki odbywa się z błoną naczyniową znajdującą się w pobliżu, wodnistej wilgoci przedniej komory oka, substancji rozpuszczonych w łzy.

Funkcja ochronna rogówki

Między innymi rogówka jest odpowiedzialna za funkcję bariery. Znajduje się w zewnętrznej warstwie gałki ocznej i chroni ją przed chemikaliami, cząstkami mechanicznymi znajdującymi się w powietrzu, zmianami temperatury, wiatrem itp.

Aby w pełni chronić oko, rogówka ma dużą liczbę czułych receptorów. Nawet najmniejsze podrażnienie powierzchni, na przykład pyłek, prowadzi do aktywacji bezwarunkowego odruchu mrugania. W tym przypadku powieki osoby są zamknięte, występuje fotofobia i łzawienie. Dzięki temu rogówka całkowicie chroni oko przed wpływem zewnętrznym. Podczas zamykania powiek gałka oczna automatycznie porusza się w górę. Jest również aktywowany dławik łzowy, który pomaga usuwać kurz lub czynniki chemiczne z powierzchni oka.

Objawy chorób rogówki

Kiedy zmienia się kształt rogówki, zmienia się moc refrakcyjna tego obiektywu. Mogą wystąpić następujące odchylenia:

  • Krótkowzroczności towarzyszy zmniejszenie promienia krzywizny rogówki. W rezultacie moc refrakcyjna całego oka staje się większa.
  • W przypadku hiperopii zwiększa się promień krzywizny, a rogówka staje się bardziej płaska. Siła optyczna soczewki, odpowiednio, zmniejsza się.
  • Przy astygmatyzmie kształt rogówki zmienia się nierównomiernie wzdłuż różnych meridianów.
  • Czasami występują wrodzone anomalie rogówki, którym towarzyszy zmiana wielkości tej soczewki (mikrokoreum, megalocornea).

Przy powierzchownych uszkodzeniach rogówki nabłonkowej mogą pojawić się następujące odchylenia:

  • Erozje punktowe są małymi defektami wybarwionymi fluoresceiną. Objaw ten nie jest swoisty i występuje w przypadku różnych chorób (zespół suchego oka, katar wiosna, lagophthalmus, zapalenie rogówki), jak również źle dobrane soczewki kontaktowe lub w wyniku toksycznego działania kropli do oczu.
  • Obrzęk nabłonkowy zwykle występuje z nagłym i znaczącym wzrostem ciśnienia wewnątrzgałkowego lub w przypadku uszkodzenia śródbłonka.
  • W przypadku punktowego nabłonkowego zapalenia rogówki, które często towarzyszy wirusowym zakażeniom oftalmicznym, występują nabrzmiałe ziarniste komórki nabłonka.
  • Przędze na powierzchni rogówki, jak w punkcie, który jest połączony z jednej strony z warstwą nabłonka, są zespół suchego oka, zapalenie rogówki i spojówki, rogówki nawracające erozji.

W przypadku uszkodzenia zrębu rogówki mogą wystąpić następujące objawy:

  • Infiltruje się w strefach odpowiedzi zapalnej, które mogą być związane z infekcją (wirusy, grzyby, bakterie) lub nie są zakaźne (w wyniku kontaktu soczewek kontaktowych).
  • Kiedy obrzęk rogówki jest spuchnięty, jego wielkość zwiększa się, a przezroczystość maleje. Występuje obrzęk na tle rogówki, rogówki, dystrofii Fuchsa, operacji na oczach, któremu towarzyszy uszkodzenie śródbłonka.
  • Vascularization to wzrost naczyń krwionośnych w rogówce. Ta patologia rozwija się po reakcjach zapalnych.

Jeśli powłoka Descemet jest uszkodzona, mogą wystąpić następujące odchylenia:

  • Pęknięcie, które jest częściej konsekwencją uszkodzenia rogówki, ale może również wystąpić w przypadku keratokonu.
  • Fałdy rozwijają się z chirurgicznym urazem oka.

Metody badania rogówki

Do diagnostyki chorób rogówki stosuje się następujące metody:

  • Badanie Biomicroscopy rogówki obejmuje stosowanie jej oświetlacz i mikroskopu. W większości przypadków jest to wystarczające do wykrycia patologicznych nieprawidłowości.
  • Pachymetria umożliwia pomiar grubości rogówki za pomocą ultrasonografii.
  • Mikroskopia lustrzana polega na zliczaniu liczby komórek śródbłonka (w mm2). Zwykle liczba ta wynosi 3000.
  • Keratometria jest przeznaczona do pomiaru krzywizny rogówki (jej przedniej powierzchni).
  • Topografia rogówki obejmuje komputerowy pomiar całej powierzchni skorupy rogówki, wskazujący jej kształt i moc refrakcyjną.
  • Aby przeprowadzić badanie mikrobiologiczne, należy wykonać skrobanie z powierzchni rogówki. Pre-anesthetic z kroplami z anestetykiem. Jeżeli wyniki skrobania lub siewu są nie do utrzymania, można wykonać biopsję rogówki.

Metody leczenia chorób rogówki

Przy zmianie załamującą rogówki i jej kształt (krótkowzroczność, astygmatyzm, dalekowzroczności) lub chirurgii refrakcyjnej przepisać okularów (soczewki kontaktowe, okulary) korekty.

Przy nieodwracalnym zmętnieniu substancji rogówki lub tworzeniu się cierniaka wykonuje się keratoplastykę lub przeszczepienie rogówki.

W procesie zakaźnym należy przepisać leki przeciwgrzybicze, przeciwwirusowe, przeciwbakteryjne (w zależności od patogenu stanu zapalnego). Aby zahamować reakcję zapalną, stosuje się miejscowe preparaty z glikokortykosteroidami. Zmniejszają również prawdopodobieństwo powstawania blizn. Z powierzchownym uszkodzeniem rogówki można ją przyspieszyć za pomocą leków, które wpływają na zdolność regeneracji komórek. Jeśli powstawanie filmu łzowego jest osłabione, pomocne może być zastosowanie środka oślepiającego i nawilżającego.