Załamanie oczu - normy i odchylenia. Kontrola ostrości wzroku

Narządy widzenia są złożonym układem ciała. Kilka charakterystycznych cech przypisuje się funkcji wizualnej, z których jedną jest refrakcja. W praktyce medycznej refrakcja jest definiowana jako proces załamania światła. Od refrakcji zależy ostrość widzenia, a także od wyraźnego obrazu widocznego przed sobą.

Okuliści brzmią alarm: "Od nas ukryliśmy najlepszego sprzedawcę do wzroku w Europie. Do całkowitego odtworzenia oczu jest to konieczne. " Czytaj więcej »

W jednym systemie narządów wzroku podsystemu obejmuje 4: 2 stronach soczewki i rogówki 2 bocznym. Każdy z tych podsystemów ma swoje własne załamanie, które łącznie tworzy ogólny poziom załamania oka. Ponadto załamania zależy od długości i osi oka, wymiar ten określa, czy zwykle zbieżne wiązki w siatkówce lub w tym procesie występuje jakiekolwiek odchylenie w górę lub w dół.

Okuliści stosują 2 metody pomiaru refrakcji: fizyczne i kliniczne. Podczas przeprowadzania metody fizycznej soczewki i rogówki są oceniane jako niezależne systemy. Kliniczna metoda wyznaczania refrakcji uwzględnia połączenie refrakcji fizycznej, jak również długość osi oka, a także stan siatkówki.

Pomiar refrakcji fizycznej występuje w dioptriach. Dioptrea to jednostka miary mocy optycznej soczewki. Normalnie załamanie zdrowego człowieka wynosi 60 dioptrii.

Dla osoby bardzo ważne jest refrakcja kliniczna, a mianowicie pozycja głównego skupienia na lokalizacji siatkówki oka. Jeśli główny nacisk położony jest na siatkówkę oka, powszechnie uważa się, że dana osoba ma doskonałe 100% widzenie. W przypadku, gdy główny cel zmienia swoją lokalizację, jest to główny znak naruszenia norm widzenia. Na przykład przy krótkowzroczności główny nacisk położony jest przed siatkówką oka, ale z dalekowzrocznością znajduje się za siatkówką.

Formy załamania oka

loading...

W praktyce medycznej wyróżnia się sześć form załamania oka:

Postępujące pogorszenie widzenia w czasie może prowadzić do strasznych konsekwencji - od rozwoju lokalnych patologii po całkowitą ślepotę. Ludzie uczeni przez gorzkie doświadczenia, aby przywrócić wzrok, używają sprawdzonego narzędzia, które wcześniej nie było znane i popularne. Czytaj więcej »

  1. Normalne załamanie światła (emmetropia) - główne ognisko oka pokrywa się z siatkówką. W tym przypadku osoba rozpoznaje wszystkie obiekty dobrze, rozróżnia małe części i odległości. Z emmetropią osoba nie potrzebuje środków do poprawienia funkcji wzrokowej.
  2. Krótkowzroczność (krótkowzroczność) - główne tylne ognisko oka znajduje się przed siatkówką. Ludzie z krótkowzrocznością widzą rzeczy doskonale blisko przedmiotów, ale w oddali są pochmurnie i mgliście. W zależności od stopnia patologii okulisty, takie środki mogą być zalecane do korekcji wzroku.
  3. Nadwzroczność (nadwzroczność) - główny przedmiot oka znajduje się za siatkówką. Z dalekowzrocznością wszystkie obiekty znajdujące się w odległości są wyraźnie i wyraźnie widoczne, ale wszystko, co jest blisko, okazuje się mętne w polu widzenia. W większości przypadków, z dalekowzrocznością, okuliści przepisują okulary lub soczewki dla swoich pacjentów.
  4. Dalekowzroczność związana z wiekiem (starczowzroczność) - patologia rozwija się na poziomie naturalnym u osób, które ukończyły 45 rok życia. Przy długotrwałej dalekowzroczności ostrość wzroku maleje, gdy soczewka traci swoją elastyczność, a mięsień rzęskowy oczu osłabia swoją funkcję.
  5. Anikometropia - obecność w jednej osobie różnej refrakcji oczu. Na przykład jedno oko cierpi na krótkowzroczność, a drugie oko - nadwzroczność.
  6. Astygmatyzm - choroby wrodzone charakteryzują się występowaniem jednego oka kilka asów lub w połączeniu w jednym oku kilku rodzajów błędów załamania.

Definicja załamania oka

loading...

W medycynie refrakcja oka jest jedną z cech ostrości wzroku. Aby określić załamanie, stosowana jest procedura - refraktometria. Ostrość wzroku jest głównym wskaźnikiem czujności narządów wzroku, która określa, jak wyraźnie osoba widzi obiekty. Weryfikacja ostrości wzroku jest obowiązkowa przy zatrudnianiu, przy przejściu komisji lekarskiej przed wejściem do instytucji edukacyjnych, po uzyskaniu wszystkich kategorii prawa jazdy itp.

Definicja ostrości wzroku jest przeprowadzana za pomocą tabel opracowanych specjalnie przez okulistów. W Rosji bardziej powszechne jest testowanie ostrości wzroku Golovin-Sivtsev. Taki stół to standardowy zestaw znaków alfabetu, które mają na celu określenie ważnej funkcji ludzkiego układu wzrokowego. Tabela zawiera 7 różnych liter, uporządkowanych losowo według wierszy. Litery mają różne rozmiary i zmniejszają się od górnego rzędu do dołu.

Jak prowadzone są badania?

Aby uzyskać odpowiednią procedurę, tabela ostrości wzroku znajduje się 5 metrów od miejsca, w którym znajduje się dana osoba. W tym przypadku stół jest koniecznie oświetlony przez jedną żarówkę lub parę fluorescencyjnych, ale ważne jest, aby natężenie oświetlenia wynosiło 700 lx. Światło z lamp musi koniecznie przejść na bok stołu, niedopuszczalne jest, aby światło dostało się do oczu osoby.

Weryfikacja ostrości wzroku wykonywana jest naprzemiennie z każdym okiem, to znaczy w badaniu jednego narządu wzroku, druga jest pokryta specjalną szpatułką. To samo należy zrobić z drugim okiem.

Po przeprowadzeniu badań, okulista określa dokładną ostrość wzroku i dostępne odchylenia od norm danego parametru. W razie potrzeby pacjent otrzymuje odpowiednie zalecenia.

Leczenie refrakcji oka

loading...

Ważne jest, aby wiedzieć! Skuteczny sposób na skuteczny powrót wzroku, rekomendowany przez wiodących okulistów w kraju! Przeczytaj więcej.

W leczeniu refrakcji oka stosuje się następujące metody:

  1. Korekcja okulistyczna - pacjentowi zaleca się ciągłe lub okresowe (podczas pracy przy komputerze lub czytaniu książek) nosić środki na korektę wzroku, dobrane zgodnie z indywidualnymi cechami organizmu, a także w zależności od stopnia załamania.
  2. Korekta obiektywu - pacjent jest przypisany do noszenia soczewek korekcyjnych, wybranych zgodnie ze wszystkimi niezbędnymi parametrami.
  3. Laserowa korekcja wzroku - laseroterapia w celu zmiany grubości rogówki oka.

Zapobieganie zaburzeniom wzroku

  • Obserwuj tryb oświetlenia - obciążenia wizualne na oczach powinny być podawane tylko w dobrym świetle, nie zaleca się stosowania lamp fluorescencyjnych.

  • Ze zmęczenia, regularnie wykonuj ćwiczenia dla oczu, który pomaga rozluźnić oko i wyeliminować nieprzyjemne objawy, takie jak zaczerwienienie oczu, łzawienie, ból, pieczenie i tak dalej. N.
  • Przestrzegaj zasad zdrowego trybu życia - systematycznie połącz aktywność fizyczną z odpoczynkiem, monitoruj jakość i korzyści żywienia.
  • Wszyscy wiemy, jaki jest zły wzrok. Krótkowzroczność i nadwzroczność poważnie psują życie, ograniczając je do normalnych czynności - nie można czegoś czytać, uważać bliskich bez okularów i soczewek. Szczególnie te problemy zaczynają się ujawniać po 45 latach. Kiedy jeden na jeden przed fizyczną chorobą, pojawia się panika i piekielnie nieprzyjemny. Ale nie bój się tego - musisz działać! Co oznacza, czego musisz użyć i dlaczego zostało powiedziane. Czytaj więcej »

    Rodzaje refrakcji oka i cechy refraktometrii

    loading...

    Refrakcja oka w okulistyce to moc refrakcyjna układu wzrokowego oka, mierzona w dioptriach. Dla jednej dioptrii siła refrakcji szkła jest zawsze brana pod uwagę, której główna długość ogniskowej osiąga 1 metr. Dioptery są wartością w metrach, odwrotnością głównej długości ogniskowej. Normalne oko ma siłę refrakcji z indeksem od 52,0 do 68,0 dioptrii (D).

    W nowoczesnej okulistyce szacuje się nie tyle fizyczne załamanie, ile zdolność układu optycznego do skupiania promieni na powierzchni siatkówki. Dlatego stosuje się taką koncepcję jak refrakcja kliniczna, termin ten odnosi się do położenia głównego ogniska samego układu optycznego względem siatkówki oka.

    Refrakcja kliniczna oka ludzkiego - główne typy

    loading...

    Refrakcję kliniczną dzieli się na kilka typów.

    • Emmetropia - przy tym stanie refrakcji oka tylne główne ognisko całego układu optycznego pokrywa się z samą siatkówką. Oznacza to, że równoległe promienie z widocznych obiektów padają na oko i są gromadzone na siatkówce. Ludzie z emmetropią mogą doskonale widzieć to, co jest w pobliżu iw oddali.
    • Krótkowzroczność lub krótkowzroczność występują, gdy tylne ognisko całego układu optycznego znajduje się przed siatkówką, ale nie pokrywa się z nim. Ludzie z krótkowzrocznością nie widzą obiektów znajdujących się daleko, ale widzą dobrze w oddali. Krótkowzroczność jest korygowana przez rozpraszanie, to jest minus, soczewki.
    • Nadwzroczność lub hipermetropia charakteryzuje się tym, że tylne główne skupienie znajduje się za siatkówką. W hipermetropii ludzie dobrze widzą odległe przedmioty i jest źle - znajduje się bezpośrednio przed oczami. Korektę widzenia w tym stanie uzyskuje się za pomocą zbierania, to znaczy, soczewek.

    Nadwzroczność i krótkowzroczność okulistyczny zgrupowanych pod ogólnym pojęciem „wady refrakcji oka”, który reprezentuje oka błędów refrakcji. Rzadziej zdiagnozowano u ludzi anizometropię, stan, w którym załamanie prawego i lewego oka jest inne. Dla refrakcji dotyczy astygmatyzm - stan charakteryzujący się różnym moc refrakcji nośników optycznych, gdzie znajdują się dwa wzajemnie prostopadłych osi.

    Badania wykazały, że kliniczne załamanie oka zależy od jego wielkości i właściwości optycznych czynników refrakcyjnych, które zmieniają się wraz z rozwojem ciała.

    Długość osi przednio-tylnej w nowo narodzone dziecko osiąga jedynie 16 mm, dzięki czemu stopa noworodka - dalekowzroczne refrakcji około 4,0 D. Jak rosnącym stopniu organizm nadwzroczności zmniejsza się stopniowo i jest przesunięty do emmetropia refrakcji.

    Metody pomiaru refrakcji w okulistyce

    W okulistyce aktywnie stosuje się refraktometrię. Metoda ta obiektywnie określa załamanie oka za pomocą refraktometrów oczu - specjalnych przyrządów. Refraktometria opiera się na badaniu lśniącej oceny odbitej od dolnej części oka. Refraktometria jest metodą, za pomocą której identyfikuje się wszystkie ametropie, w tym astygmatyzm oka.

    Istnieje również subiektywna metoda analizy układu optycznego oka, która determinuje załamanie (w tym przypadku ostrość widzenia) za pomocą soczewek. Przy wyborze soczewek poprawia się ostrość wzroku, co wskazuje na takie rodzaje refrakcji.

    • Emmetropia - dany stan oczu odpowiada ostrości wzroku wynoszącej 1,0 lub nieco więcej. Przy takim refrakcji skupienie pokrywa się z siatkówką.
    • Hipermetropię ustala się przy użyciu soczewki dodatniej. Przeprowadzając taką analizę ostrości wzroku, możesz poprawić refrakcję za pomocą soczewki, a tylna fokus pokrywa się z siatkówką. Doprowadzi to do emmetropii.
    • Krótkowzroczność jako rozpoznanie ustala się, gdy wzrok poprawi się po przymocowaniu ujemnego soczewki do powierzchni oka.

    Ametropia dzieli się na kilka stopni:

    • słaby (załamanie osiąga 3.0 D);
    • średnia (załamanie od 3,25 do 6,0);
    • wysoki (od 6,0 ​​D).

    Aby ustalić stopień ametropii, konieczne jest stopniowe zwiększanie wytrzymałości wybranych soczewek sferycznych. Analizę przeprowadza się aż do uzyskania najwyższej ostrości wzroku w obu oczach. Stopień i rodzaj astygmatyzmu określa się za pomocą specjalnych cylindrycznych szkieł. W jednym z tych szkieł jeden z wzajemnie prostopadłych meridianów jest optycznie nieaktywny.

    Refraktometria, przeprowadzona za pomocą soczewek, może być niedokładna, ponieważ w definicji refrakcji za pomocą tej metody, również obecność oka była możliwa. Dlatego refraktometria z zastosowaniem metody subiektywnej jest uważana za wskazującą i wiarygodną w większości przypadków dopiero po czterdziestej rocznicy.

    Dokładnie załamująca się, próbuj określić za pomocą skiaskopii. Dzięki tej metodzie lekarz powinien znajdować się w odległości około 1 metra od pacjenta. Oświetlanie źrenicy za pomocą skoczka - płaskie lub wklęsłe lustro pomaga odkryć ametropię. Osiąga się to przesuwając skyscope w kierunku poziomym i pionowym. Analizę przeprowadza się w następujący sposób.

    • Jeśli spędzeniu scotoscopy płaskie zwierciadło, uczeń ruszy jak dobrze, to znaczy w kierunku, w którym lustro sama nadwzroczność, krótkowzroczność i emmetropia 1,0 dioptrii. Jeśli występuje krótkowzroczność wynosząca więcej niż 1,0 dioptrii, źrenica porusza się w przeciwnym kierunku.
    • Podczas korzystania z wklęsłego skoczka, źrenice poruszają się w przeciwnym kierunku. Brak cienia oznacza, że ​​pacjent ma krótkowzroczność 1,0 D.

    Dzięki takim metodom okuliści ustalają rodzaj refrakcji. Aby ustalić stopień refrakcji, użyj metody neutralizacji cienia. Możesz osiągnąć ten stan za pomocą władcy skiascopic. Refraktometria jest również używana, zakwaterowanie jest wyłączone. Rodzaj refrakcji można ustalić poprzez wprowadzenie leków cykloplegicznych do worka spojówkowego (atropina, skopolamina, gomatropina, midriazyl).

    Po określeniu refrakcji na tle porażenia mieszkami soczewki obiektywów ponownie używają soczewek optycznych. Refraktometria subiektywna jest wykonywana przy użyciu soczewek odpowiadających stopniowi i typowi ustalonej ametropii. W przyszłości korekcja wad wzroku jest możliwa dopiero po całkowitym ustaniu działania leków cykloplegicznych.

    Rozwój refrakcji w normalnej i patologicznej Normie.

    loading...

    Rozkład częstości załamania światła ("krzywa refrakcyjna") u noworodków wynosi 49

    dwumianowa lub Gaussa, krzywa przypominająca profil dzwonu i ma łagodnie nachylone maksimum w zakresie + 2,0-3,0 Dpt.

    Przemiana płaskich refrakcji noworodków szczyt krzywej z maksimum w obszarze bliskim emmetropia krzywa została nazwana dorosłych emmetro- pizatsii procesu I Straub M. 1909]. Proces ten zapewnia regulowany, skoordynowany wzrost anatomicznych elementów tworzących załamanie: rogówka, soczewka i długość osi gałki ocznej. E.Zh. Tron (1929) jako pierwszy wykrył wysoką korelację między siłą refrakcji elementów optycznych a długością osi oka u dorosłych, oraz A. Sorsby et al. (1961) prześledzili skoordynowany wzrost tych elementów w procesie ontogenezy. Podczas emetronizacji zmienia się oś przednio-tylna, krzywizna i promienie soczewki oraz głębokość komory przedniej I Scott R., Grosvenor T., 1993; Grosve-nor, Scott R, 1994; Ooi C. A., Grosvenor T., 1995]. L. Molnar (1970) wykazał, że proces ten kończy się zasadniczo 3 latami życia i według R.M. Ingram i in. (1991), u 82% dzieci - nawet pod koniec pierwszego roku.

    Oczywiście taki celowy proces jest regulowany przez specjalny mechanizm oparty na zasadzie pętli sprzężenia zwrotnego [Medina A., Farias E., 1993]. Istnieje powód, by sądzić, że operator w tym obwodzie jest rozdzielczą siłą widzenia. Osiągnięcie wysokiej ostrości wzroku służy jako sygnał do zatrzymania wzrostu oka i jego elementów optycznych [Avetisov ES, Rozenblum Yu.Z., 1974; Saunders K.J., 1995]. Wydaje się, że w okresie rozwojowym po urodzeniu proces ten jest powszechny u ludzi i zwierząt.

    Potwierdzeniem tego faktu są eksperymenty z tzw. Deprywacją: wyłączenie we wczesnej ontogenezie jednego oka z aktu widzenia. Okazało się, że takie wykluczenie jednego oka w określonym czasie i pewnym okresie u niektórych zwierząt prowadzi do rozwoju krótkowzroczności osiowej

    to oko. Ten fakt okazał się losowym odkryciem E. Ravioia i T.N. Wiesel (1977), którzy byli zaangażowani w pozbawienie jednego oka makaków rezus, aby zbadać tworzenie połączeń siatkówki. Następnie podobne dane uzyskano od ryjówek [Yinon U. i wsp., 1980; Yi non U., 1984]. Szczególnie użyteczne dla badania obiektu są kurczaki, w eksperymentach, w których wykazano, że nie tylko całkowite oczy zamykania, lecz także „uszkadza jego optyczne”, wprowadzając do lateksu do zrębu rogówki powoduje takie samo przesunięcie załamania kierunku krótkowzroczności. Jednakże, u niektórych zwierząt, takich jak króliki, przesunięcie to nie zapewnia wyjątkowe mogą powstać wady refrakcji oka obu oznaczeń [Avetisov ES, Yu.Z. Rosenblum, 1974; Von Norden G., Crawford L.D., 1978].

    Pewne analogie z doświadczeniem pozbawienia można zaobserwować u ludzi. Tak więc, wiadomo, że rozwój krótkowzroczności na oku, cierpiał (we wczesnym dzieciństwie) uszkodzenie rogówki, które pozostawiło co najmniej niewielkie zmętnienie [Rozenblum Yu.Z. i inni, 1976; Suo K., 1941], a także z wrodzonym opadem [Merriani 'W.'W. i wsp., 1980]. Na korzyść roli widzenia w tworzeniu załamania jest dowodem wysokiego odsetka ametropii u dzieci z wrodzoną patologią siatkówki i nerwu wzrokowego [Oryolskaya LS, 1984].

    Tak więc normalna ontogeneza załamania człowieka zaczyna się od procesu emetropizacji. Jednak rozwój refrakcji nie kończy się na tym. Schematycznie "biografia optyczna" oka może być podzielona na 7 okresów (rysunek 2.10). I chociaż tylko pierwsze 3 okresy (a częściowo czwarty) odnoszą się do dzieciństwa, wskazane jest sporządzenie całego schematu, biorąc pod uwagę liczne dane literaturowe.

    Jak już wspomniano, u normalnych noworodków występuje znaczny rozrzut refrakcji: według J. Gwiazda et al. (1993), od +4,5 ddtr do -4,5 D, mimo że

    Ryc. 2.10. ■ і:; ч dynamika refrakcji

    I - okres ważności, 0-1 rok; P - okres niemowlęcy 1-3 lata; Ш - okres przedszkolny, 3-7 położyć; IV - edukacyjny, przez 7-18 lat; V - okres aktywnej pracy, 1845 r.; VI - czas letni przedawkowania, 45-60 lat; ѴП - okres inwolucyjny, 60 sec. Na osi abscisses - wiek lat; na osi rzędnych - załamanie Dpt. Linia tłuszczowa - średnie załamanie w cieniu najczęściej wykrywanego załamania.

    przepuszczalność. Według.-I-11. Khukhryna (1970), występuje u 86,5% wszystkich urodzonych dzieci.

    Pierwszy okres to klatka piersiowa (0-1 rok). W tym czasie znacznie zmniejszyć rozprzestrzenianie się załamania poprzez zmniejszenie stopnia refrakcji obu znaków, a nawet częściową zmianę w ich emmetro- Pius [KozorezL.P. 1978]. Biorąc pod uwagę

    L. Molnar, (1970), średni refrakcji przy urodzeniu jest +3,0 ± ± 1,86dptr, w ciągu 6 miesięcy - + 2,78_ 1,90dptr i 12 miesięcy - +2.65 ± 1,47 dioptrii. Wielu autorów [Gridnolo A., Rivara A., 1968; Patel A.R. i wsp., 1970; Wood I.C. i wsp., 1995] wskazują na tymczasowy wzrost hipermetropii od 4 do 6 miesięcy, ale to nie zmienia ogólnego obrazu.

    Drugi okres to niemowlę (1-3 lata). W tym czasie rozprzestrzenianie się załamań nadal spada. U dzieci w wieku 3 lat ujawniono głównie hipermetropię o słabym nasileniu: według K. Tuppurainena i in. (1993), od +0,75 do +1,75 D, E.N. Wilshansky (1967) - od +2,0 do 2,5 Dpt. Podczas tego okresu szybkiego wzrostu, w oku, a wzrost jest ściśle skoordynowanych: elementy dioptrii, a długość osi oczu są dostosowane do siebie tak, że niektóre wzmacniacze średnia refrakcji zbliża Nash emmstropii [Akiba M., 1969; Aznabayev MT, Zaydulin IS, 1990].

    Trzeci okres przedszkolny (3 -

    7 lat). W tym momencie proces emetropizacji kończy się, a krzywa refrakcyjna nabiera swojego "dorosłego" wzoru wyspy z maksimum w słabym (+ 0,5-

    +1,25 dioptrii) hipermetropii [Tron E.Zh., 1947; Atkinson J. i wsp., 1996]. Jednakże, jak zobaczymy poniżej, u niektórych dzieci proces wzrostu oka nie ustaje i występuje wczesna postępująca krótkowzroczność.

    Czwarty okres - szkoła (7-18 lat); nazywaliśmy to szkołą (edukacją), chociaż większość dzieci kończy szkołę wcześniej i na odwrót, wielu młodych ludzi kontynuuje naukę do 23-24 lat. Około połowa dzieci i nastolatków załamuje się w tym czasie, podczas gdy inne nadal się rozwijają. Wzrost ten prowadzi do tego, że niektóre dzieci rozwijają nabytą krótkowzroczność. Analogicznie do emetropizacji proces ten można nazwać moporyzacją. Jego częstotliwość i intensywność nie są takie same w różnych populacjach, więc średnie załamanie w niektórych populacjach jest niższe, aw innych - powyżej zera. Ponieważ ogólną tendencją na świecie jest wzrost częstości krótkowzroczności wśród populacji, w naszym schemacie średnie załamanie w tym okresie przekracza izolinę i staje się ujemne. Rozpowszechnianie załamań dla populacji ogólnej pozostaje minimalne.

    Piąty okres to okres aktywności (18-45 lat). W tej chwili u większości osób refrakcja pozostaje stabilna. Jednak od 30 roku życia i według niektórych danych [Grosvenor T., 1987], od 20 lat rozprzestrzenianie się współczynnika załamania światła w snopie zaczęło się zwiększać, a proces antymetrropizacji nastąpił. Wynika to z opóźnienia

    nabyta krótkowzroczność i ja ": r;

    szczególnie u osób zaangażowanych w intensywną wizualnie pracę, a także w wykrywanie utajonej hipermetropii.

    zaczyna się w różnym wieku: od 35 do 50 lat, ale kończy się w ten sam sposób, około 60 lat, gdy pozostała objętość zakwaterowania około

    1,0 dioptrii. Oprócz wygaszenia funkcji akomodacji, w tym czasie następuje przesunięcie średniego refrakcji w kierunku hipermetropii. W tym samym czasie rozprzestrzenianie się błędów refrakcyjnych wciąż rośnie.

    Wreszcie, siódmy okres jest inwolucyjny (ponad 60 lat). Różnorodne zmiany refrakcji, funkcji jednoocznej i dwuocznej są charakterystyczne, związane głównie z chorobami ogólnymi i ocznymi. Tak więc cukrzyca powoduje różne zmiany refrakcyjne, nie tylko stacjonarne, ale także zmieniające się w ciągu dnia [Bondar NP, 1977]. Zmiany refrakcji, a zwłaszcza równowagi mięśniowej, powodują chorobę tarczycy. Z patologii narządu wzroku na refrakcję wpływa początkowa zaćma. Niedowład i porażenie mięśni oka, które powodują uporczywe podwójne widzenie, powstają w wyniku chorób naczyniowych mózgu.

    Patologia. Do patologicznych zmian refrakcji przyjmiemy nie tylko ametropię, która wymaga korekcji optycznej, ale także astygmatyzm i anizometropię w jakimkolwiek stopniu.

    Kulisty wady refrakcji oka w pierwszych dwóch okresach powstaje głównie w tych dzieci, które mają wrodzoną załamania wykraczać poza rozkładem normalnym (powyżej 4,0 dioptrii, nadwzroczności, krótkowzroczności powyżej 3,0 dioptrii). Ryzyko wystąpienia ametropii jest wyższe u dzieci, których matki miały patologię podczas ciąży i porodu. Specjalna grupa składa się z wcześniaków: najczęściej mają wrodzoną krótkowzroczność (według niektórych autorów nawet do 50%) [Skorodinskaya VV, 1964; Fletcher C, Brandos S., 1955]. Patologiczne narodziny również, o dziwo, mają wpływ na refraktogenezę, głównie z powodu; w zakresie częstości nadwzroczności, astygmatyzmu i anizometropii [Goryacheva Т.V., 1986].

    Hipermetropia po 3 latach, z reguły, nie zmniejsza się i jest albo kompensowana do pewnego wieku z powodu tonu akomodacji, albo prowadzi do rozwoju niedowidzenia i zeza.

    Od czasów przedszkolnych, jak już wspomniano, pojawia się wczesna krótkowzroczność. Według wielu lat badań, E.S. Avetisoa i jego współpracownicy [Avetisov ES, 999] rozwijają się głównie u dzieci z krótkowzrocznymi rodzicami i dziećmi z nierozwiniętymi i niegotowymi do wizualnego załadowania akomodacją. Jest możliwe, że częściowo ta krótkowzroczność jest nawrotem wrodzonej małej i nieskomplikowanej krótkowzroczności, dla której emmetropizacja nie była wystarczająco skuteczna. S.L. Shapovalov w jakiś sposób wyraził pogląd, że emetropizacja przynajmniej częściowo ma charakter akomodacyjny, ale nie potwierdziliśmy jeszcze tej hipotezy.

    Czwarty okres jest szczytem rozwoju nabytej krótkowzroczności. Oprócz tych dwóch czynników (dziedziczności i akomodacji) pojawia się trzeci: słabość struktury twardówki i rozszerzenie gałki ocznej pod wpływem normalnego ciśnienia wewnątrzgałkowego, chociaż niektórzy autorzy [Nesterov AP, 1973; Sv

    A.V., 1991], jest to spowodowane zwiększonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym. W pierwszych 4 latach po wystąpieniu krótkowzroczność zwykle postępuje, w przyszłości częstotliwość i tempo progresji są znacznie zmniejszone (Levchenko OG, 19761).

    Częstotliwość krótkowzroczności u dzieci w wieku szkolnym zależy od środowiska zamieszkania i rodzaju wzrokowego obciążenia. Wiadomym jest, że uczniowie miejskich jest wyższa niż wiejskie, i jest znacznie wyższa w regionach z ciężką (zwłaszcza Arctic) klimat [Rosenblum Yu.Z. 1984] oraz w skali globalnej jest znacznie wyższa wśród mieszkańców Azji Południowo-Wschodniej i na Dalekim Wschodzie, niż Europejczycy.

    Przytłaczająca większość danych została uzyskana przez skiaskopię (a ostatnio przez autorefraktometrię) w warunkach cykloplegii. Ta ostatnia ma szczególne znaczenie u noworodków i dzieci w pierwszych trzech okresach wiekowych.

    U noworodków anizometropia występuje znacznie częściej niż u dorosłych, ale w pierwszym roku życia różnica ta jest znacznie mniejsza [Thompson CM., 1987J. Według J.Atkinson i in. (1996), anizometropia 1,5 dptr i więcej występuje tylko u 1% noworodków. Jest niezawodnie związany z hypermetropią w pierwszym i drugim okresie [Ingram R.M., Barr A., ​​1979]. Według M. Abrahamsson i in. (1990), stabilna anizometropia powyżej 1,0D prowadzi do rozwoju niedowidzenia i zeza w prawie 75% przypadków, chociaż dane te wydają się nieco przeszacowane.

    Jeśli chodzi o krótkowzroczność krótkowzroczność, jeśli krótkowzroczność jest wrodzona, jej stopień może być inny [Mats KA, 1988 |. Uzyskana krótkowzroczność bardzo często nie rozpoczyna się jednocześnie na dwóch oczach; w większości przypadków różnica ta postępuje wraz z postępem [Smirnova TS, 1983 |.

    Dynamika astygmatyzmu podczas życia poświęcona jest dużej liczbie badań. N.A. Polczajew (1972) ustalił najpierw, że większość nowych

    Ryc. 2.11. Dynamika wieku astygmatyzmu.

    Na osi odciętych - wiek, cele, na osi rzędnych - jasności) astapiny. lptr

    titm primoyu type, below - asimgmaizism obmapkyo type)

    urodzony ma astygmatyzm 1,5-2. Następnie zostało to potwierdzone przez innych autorów [Mohindra L ct al., 1978; Sato L. i wsp., 1993]. Najczęściej (54%) występuje astygmatyzm 15 dptr, rzadziej (10%) - astygmatyzm większy niż 3.0 Dpt [Hopkisson B. et al., 19921.

    Podczas emetropizacji w pierwszym roku życia stopień astygmatyzmu obniża się prawie do wartości fizjologicznych (0,5-0,75 D). Wysoki astygmatyzm (ponad 2,0 D) utrzymuje się głównie u dzieci z ametropią sferyczną. Jednocześnie sam astygmatyzm wydaje się czynnikiem wywołującym rozwój i progresję krótkowzroczności [Hirsch M.J., 1963].

    Od drugiego do szóstego okresu refraktogenezy forma i stopień astygmatyzmu są niewielkie, podczas gdy refrakcja sferyczna zmienia się zgodnie z prawem opisanym powyżej. I tylko w siódmym, inwolucyjnym okresie istnieje tendencja do zmniejszania się

    bezpośredni astygmatyzm i jego przejście na astygmatyzm odwrotny, który występuje również u osób, które wcześniej miały refrakcję, był sferyczny. Fakt ten może być związany z osłabieniem właściwości wytrzymałościowych rogówki i stromizną jej poziomego południka pod wpływem ciągłej pracy silniejszych i bardziej pożądanych mięśni prostowników horyzontalnych. Pośrednim potwierdzeniem tego mogą być wyniki I.B. Alekseeva (1996), uzyskany przez obserwację częstości występowania odwrotnego astygmatyzmu u osób poddanych keratotomii promieniowej w krótkowzroczności. Głębokie nacięcia wyraźnie osłabiają właściwości wytrzymałościowe rogówki i prowadzą do jej przyspieszonego starzenia.

    Średnią dynamikę astygmatyzmu przedstawiono na ryc. 2.11.

    Tak więc krótko opisaliśmy rozwój ametropii. Jakie praktyczne zalecenia można uzyskać w sprawie ich korekty? Aby odpowiedzieć na to pytanie, powinniśmy przeanalizować dane dotyczące wpływu korekty na rozwój refrakcji i funkcji wzrokowych. Niestety, są one skąpe i często oparte na opiniach i osobistych doświadczeniach, a nie na danych wymagających rygorystycznych badań. Tak więc, HJ. Simonsz i wsp. (1992), A. Putteman i Deconinck H. (1994) zauważył, wygląd niedowidzenie i naruszenia funkcji obuocznego u dzieci z nadwzroczności powyżej 3,0 Dietrich i astygmatyzmu, nie nosić okulary, i zaleca wczesne i pełne korekcji nadwzroczności ponad 3,0 dioptrii. LV Marasanova (1975), w przeciwieństwie do tego, uważa, że ​​wskazania dla dalekowzroczności są bardzo ograniczone, gdyż stała noszenia okularów może opóźnić powstawanie normalnego załamania.

    R.M. Ingram i in. (1990) przeprowadzili wczesną (w wieku 6 miesięcy) korektę w grupie dzieci z hipermetropią

    4,0 Dpt i więcej przynajmniej w jednym południku. Po 2 latach nie wykryto różnicy częstotliwości zez w grupach eksperymentalnych i kontrolnych, ale ostrość wzroku była istotnie wyższa w grupie eksperymentalnej.

    J. Atkinson i in. (1996), badanie przesiewowe dużej grupy dzieci w wieku 7-9 miesięcy zidentyfikowało dzieci z hipermetropią powyżej 1,5 dnia i anizometropią; pozostałe dzieci stanowiły grupę kontrolną. Z kolei dzieci z ametropią podzielono na 2 podgrupy: jedna otrzymała częściową korektę, a druga nie wykonała korekty. Po 4 latach u dzieci, które nie nosiły okularów, w porównaniu z grupą kontrolną wystąpił 13-krotny wzrost zeza i 4-krotny spadek ostrości wzroku. U dzieci noszących okulary ryzyko zeza zmniejszyło się 4-krotnie, a ryzyko wystąpienia niedowidzenia - 2,5-krotnie. Proces korekty nie wpłynął na proces emetropizacji. Według tych danych, oczywista jest wczesna korekta hipermetropii i anizometropii.

    Nasze doświadczenie w monitorowaniu starszych dzieci (w wieku 3 lat i starszych) pozwala nam dojść do podobnych wniosków. Korekta hipermetropii, astygmatyzmu (częściowego) i anizometropii (kompletnej) prowadzi do poprawy funkcji wzrokowych mono- i dwuocznych i nie wpływa na powstawanie refrakcji.

    Co kasasgsm korekcji krótkowzroczności, debata na ten temat, uruchomiła magazyn „Journal of Ophthalmology” w 1976 roku, nie przyniosły rozstrzygających wyników, dowody na rzecz wpływem punktów na proces postępu krótkowzroczności. Wątpliwości powstały tylko w kwestii terminu korekty spotkania. Zwolennicy szkolnej AI. Dashevskiy uwierzyć, że na początku korekta może rozwiązać pseudomyopia i skręcić oto prawdziwa a więc oferują do punktów docelowych z ujemnym pseudomyopia obiektyw intensywnego leczenia.

    Podczas przypisywania punktów do pracy w bliskiej odległości więcej okuliści uważają, że soczewki powinny być 1,5-2,0 dioptrii słabsze soczewki do odległości, a to przyczynia się do opóźnienia progresji [ES Avetisov i inni, 1976; Oakley KN, Young F.A., 1975; Young F.A., 1977; Grosvenor T., Goss, D.A., 1988]. W niedawno starannie wykonanej pracy M.N. Edwards i in. (2001) pokazali, że kiedy uczniowie używali soczewek progresywnych z dodatkami + 2.0D, tempo rozwoju krótkowzroczności było znacznie wolniejsze niż u dzieci, które miały zwykłe jednoogniskowe punkty ujemne.

    Aktywnie omawia rolę korekcji kontaktowej krótkowzroczności w opóźnianiu jej progresji. Początkowo sądzono, że każda korekta kontaktu stabilizuje stan refrakcji [Shapiro EI. i wsp., 1990; Kemmetmuller J. F., 1976], ale w ostatnich latach autorzy są skłonni wierzyć, że efekt ten ma głównie twardych soczewek kontaktowych [Shapiro EI, kiwa AA, 2001; Mach R., Susicky R., 19951.

    Nowy aspekt korekcji wrodzonej krótkowzroczności otwiera te badania na kurczęta z deprywacją [Walman J. i wsp., 1978]. Okazało się, że pomieszczenie przed opróżnionym okiem soczewki kontaktowej (!) Zmniejsza lub całkowicie eliminuje eksperymentalną krótkowzroczność uzyskaną przez pozbawienie. Jeśli przenieść ten wynik do osoby oznacza to, że w wrodzonej krótkowzroczności w ciągu pierwszych kilku miesięcy (lub tygodni - nikt nie zna wrażliwy okres w rozwoju refrakcyjnej błędów w ludzkim) należy podawać

    plus okulary lub soczewki kontaktowe. Nie wiemy, czy ktoś zdecydował się na tak odważny eksperyment.

    Powyższe dane pozwalają nam sformułować następujące praktyczne zalecenia:

    W pierwszej m''pm Vi; - (do 1 roku) korekty, oczywiście, podlega afa.i.im po zdalnej wrodzonej zaćmie. Według niektórych okulistów już w tym wieku należy częściowo poprawić dużą wrodzoną ametropię.

    2. W drugim okresie, oraz ■ rok) jest wiodącym patologii іmіk-p'k- szlaków z towarzyszącym astygmatyzm i anisometropia. Wynika z tego

    nishshya * rachunkowość, ■ otrzymane

    kompletny (z hipokorozją w sferze nie większej niż I.dptr) w obecności zbieżnego zeza. Bez tego hipokryzja

    2,0 dioptrii. Astygmatyzm na tle hipermetropii powinien zostać skorygowany, jeśli wynosi powyżej 1,0 Dpt, natomiast prosty i mieszany - powyżej 2,0 Dpt. W przypadku anizometropii oko wiodące musi zostać skorygowane zgodnie z prawami wskazanymi powyżej, a przednie - biorąc pod uwagę całkowitą różnicę obiektywnego załamania. Wrodzona krótkowzroczność w sferze nie powinna być całkowicie skorygowana (od 60 do 75% w zależności od stopnia), a na cylindrze i na różnicach załamań - całkowicie.

    3. W okresie III (3-7 lat), nadwzroczność powinny być korygowane według tych samych zasad, a astygmatyzm wszelkiego rodzaju - w przypadkach, w których dodanie cylindra zwiększa ostrość widzenia w porównaniu do każdej sfery. Należy jednak wziąć pod uwagę, że przy niedrożności refrakcyjnej spowodowanej nieskorygowanym astygmatyzmem większym niż 1,0 D, efekt ten nie pojawia się natychmiast. Różnica w soczewkach pozytywnych powinna być w pełni i jednocześnie prowadzić energiczne funkcjonalne leczenie niedowidzenia i zaburzeń lornetkowych. Wrodzona należy skorygować krótkowzroczność nie całkowicie od obiektywu, dając maksymalną ostrość widzenia, konieczne jest, aby zmniejszyć zakres 1,0-4,0dptr zależności od stopnia krótkowzroczności i nabytej krótkowzroczności skorygowanej gdy lornetka nieskorygowana ostrość wzroku osiągnęła 0,4 lub niższy. Konieczne jest przypisanie soczewkom słabszym niż rzeczywiste załamanie na kuli o 1,0-1,5 D, a butli do przepisania, jeśli astygmatyzm jest wyższy

    4. W trzecim okresie (7-18 lat) zachowane zostają zasady korekcji hipermetropowych typów refrakcyjnych. Krótkowzroczność staje się głównym powodem mianowania okularów. Wrodzona krótkowzroczność wymaga hipokryzji; w przypadku dużej różnicy w załamaniu się dwóch oczu (wyższe

    3,0 dioptrii) wykazuje korektę kontaktu w połączeniu z energicznym leczeniem pleoptycznym. Przy nabytej krótkowzroczności okulary powinny być przepisane na odległość, gdy nieskorygowana ostrość widzenia z dwoma otwartymi oczami zmniejsza się do 0,5. W tym przypadku okulary są wyznaczane nieco słabiej niż stopień krótkowzroczności: sferyczny składnik pełnej korekcji jest symetrycznie osłabiony do ostrości wzroku równej 0,8 z dwoma otwartymi oczami. Punkty za pracę z bliskiej odległości lub w ogóle nie wyznaczone (z krótkowzrocznością wcześniej

    2,0 dioptrii) lub wyznaczyć 1,5 do 2 dpts słabiej niż na odległość. Jednocześnie zalecana jest aktywna i pasywna stymulacja zakwaterowania. Pod koniec progresji (stabilizacja refrakcji przez co najmniej trzy lata) zalecana jest stała i pełna korekta: okulary lub soczewki kontaktowe zapewniające maksymalną ostrość wzroku. Astygmatyzm jest korygowany tylko wtedy, gdy dodanie cylindra zwiększa ostrość widzenia w porównaniu z dowolnymi sferami. Jeśli decyzja o przepisaniu astygmatyzmu

    korekta jest akceptowana, a następnie cylindry powinny być przypisane maksymalnie jak to możliwe. Im młodsze dziecko, tym łatwiej przyzwyczaja się do punktów astygmatycznych. Butle słabe (do 1,0 dioptrii) są przepisywane tylko w wyjątkowych przypadkach, na przykład z cylindrem powyżej: 1,0 dioptrii na oku pary. Nałożone okulary astygmatyczne! do trwałego noszenia. W przypadku anestometropii hipermetropowej różnica w wytrzymałości obu soczewek odpowiada obiektywnej różnicy refrakcji. W wrodzonej anizometropii krótkowzroczności pokazano korektę kontaktu; przy niejednoczesnym rozpoczynaniu nabytej krótkowzroczności na dwojgu oczach, pozostaje ona bez korekcji, dopóki jedno oko nie jest symboliczne, a różnica refrakcji nie osiąga 2,0 Dpt. Jeśli krótkowzroczność pojawiła się na drugim oku, okulary są przypisane z maksymalną tolerowaną różnicą. We wszystkich przypadkach należy dążyć do uzyskania pełnej i trwałej korekcji (okulary, soczewki kontaktowe lub metody chirurgiczne) do końca badania i stabilizacji refrakcji. Przy dużej krótkowzroczności z nietolerancją do pełnej korekcji należy zalecić korekcję tolerancji.

    Autorefraktometria: szybkie i bezbolesne badanie wzroku

    loading...

    Czasy kiedy optyków długie i starannie określona surowość pacjenta za pomocą lupy i stół Golovin - Sivtseva dawno minęły. Dzisiaj możesz sprawdzić stan oka w ciągu kilku sekund za pomocą autorefraktometrii. Specjalny aparat szybko i dokładnie oceni załamanie narządu wzroku, a lekarz będzie musiał jedynie rozszyfrować wyniki i przepisać leczenie.

    Co to jest autorefraktometria

    loading...

    Ludzkie oko jest niezwykle złożoną i harmonijną konstrukcją optyczną. Składa się z kilku warstw, które mogą przenosić światło: rogówki, soczewki, przedniej komory, ciała szklistego. Promień światła przechodzi przez wszystkie te media, załamując się w nich, a następnie koncentruje się na siatkówce, która w rzeczywistości "widzi" obiekty, przekształcając je w impulsy elektromagnetyczne. Interesujące jest to, że siatkówka łapie odwrócone obrazy, a prawidłowy obraz świata już powstaje w naszym mózgu.

    Przechodząc przez oko, wiązka światła jest wielokrotnie załamywana, a na końcu skupia się na siatkówce

    Podczas sprawdzania wzroku okuliści określają jego główny wskaźnik - refrakcję, czyli zdolność oka do załamywania promieni świetlnych. Ta wartość jest mierzona w dioptriach.

    Celem każdej okulisty - prawidłowo określić załamania klinicznych, które w odróżnieniu wielkością fizyczną jest obliczana z uwzględnieniem zakwaterowania, oko lub zdolność skupienia się równie dobrze na obu bliskich i dalekich obiektów na.

    Autorefraktometria pozwala szybko określić załamanie oczu większości pacjentów. Jest on prowadzony przez specjalny aparat, który bada oczy za pomocą promieni podczerwonych. Procedura jest niezwykle prosta: pacjent musi po prostu spojrzeć na urządzenie, przymocowując oczy do określonego punktu. Wiązka promieniowania podczerwonego jest przesyłany do środka źrenicy pacjenta i urządzenie wykrywa częstotliwość promieniowania na wlocie i wylocie z oczu. Niektóre parametry urządzenia tylko rejestruje, podczas gdy inni - jest obliczany na podstawie tych danych, a w końcu daje zawarcia pełnego zestawu wskaźników charakteryzujących ostrość widzenia.

    Autorefraktometria umożliwia szybkie i dokładne zmierzenie załamania światła oczu

    Podczas badania pacjent nie powinien mrugać i poruszać oczami. Jeśli osiągnąć kompletny bezruch mięśni nie powiedzie, urządzenie może wydawać się błąd i błędów, więc autorefractometer wymaga ciągłego procesu monitorowania medycznej. Pod koniec badania przyrząd wytwarza wydruk z wynikami, w których zapisywane są następujące wskaźniki:

    • odległość między uczniami;
    • załamanie obu oczu;
    • siła refrakcyjna cylindrycznej soczewki;
    • odległość wierzchołka;
    • promień krzywizny rogówki i tak dalej.

    Analizując wyniki badania, okulista może z łatwością zidentyfikować krótkowzroczność, dalekowzroczność pacjenta lub astygmatyzm pacjenta, a także określić stopień tych chorób. Autorefraktometria jest uważana za najszybszą i najdokładniejszą metodę testowania ostrości wzroku. Wśród jego oczywistych zalet można również wymienić bezbolesność, dostępność i uniwersalność.

    Wada autorefraktometrii jest tylko jedna: przy jej pomocy można ustalić ostrość wzroku nie wszyscy pacjenci. Postęp technologiczny nie stoi jednak w miejscu. Jeśli wcześniej ta procedura nie była dostępna dla osób, które nie potrafią siedzieć i trzymają głowy w pozycji pionowej, wynalazek wynalezionych urządzeń przenośnych umożliwił obsługę obłożnie chorych pacjentów i przeprowadzenie ankiet poza pomieszczeniami okulistycznymi.

    Za pomocą przenośnych autorefraktometrów można badać ludzi, którzy nie mogą siedzieć i trzymać głowy w pozycji pionowej

    Wskazania i przeciwwskazania do badania

    loading...

    Autorefraktometria - badanie jest całkowicie bezpieczne, dlatego jest przeznaczone zarówno dla osób dorosłych, jak i dzieci, które osiągnęły świadomy wiek. Z reguły zaleca się go w następujących przypadkach:

    • do wyboru urządzeń poprawiających wzrok (okulary lub soczewki kontaktowe);
    • z różnymi chorobami układu nerwowego;
    • przed operacjami;
    • z różnymi chorobami okulistycznymi;
    • z urazem w okolicy oczu.

    Autorefraktometria nie jest wykonywana, jeśli pacjent ma chorobę, która prowadzi do utraty przejrzystości w warstwie oka. W szczególności ta metoda testowania wzroku jest nieskuteczna, gdy:

    • zmętnienie rogówki;
    • zaćma;
    • krwotoki w oczach i inne podobne choroby.

    Zmętnienie rogówki i innych przezroczystych oczu jest przeciwwskazaniem do autorefraktometrii

    Ponadto autorefraktometria nie jest przepisywana pacjentom, którzy nie mogą naprawić wzroku w danym punkcie i nie migają przez pewien czas. Z reguły są to dzieci w wieku poniżej 3 lat i pacjenci chorzy psychicznie lub umysłowo.

    Metoda prowadzenia

    loading...

    Procedura autorefraktometrii jest dość prosta i nie powoduje u pacjenta żadnych szczególnych niedogodności: siedzi przed urządzeniem, a lekarz bada kolejno każde oko. Konieczne jest spojrzenie na specjalną etykietę, która jest wizualnie umieszczona z dużej odległości. W starszych urządzeniach jest wykonany w postaci abstrakcyjnego okręgu, aw nowym - zastąpiony przez konturów bardziej praktycznych rzeczy.. balonów, choinki, itp Zarysy znanych obiektów umożliwiają osobie skoncentrować się lepiej przyjrzeć w pewnym momencie, że procedura zmniejsza dokładność odczytów.

    Pomiary można wykonywać zarówno w trybie automatycznym, jak i ręcznym. W związku z tym sam lekarz decyduje, na jakie parametry zwrócić szczególną uwagę, a także ma możliwość dokładnego zbadania "podejrzanych" stref.

    Autorefraktometria w cykloplegii

    Z reguły autorefraktometria jest wykonywana w warunkach cykloplegii, w której minimalizuje się naturalne umiejscowienie oczu. W tym celu wkrapla się pacjenta rozszerzającego źrenice (atropinę) w oku. Badanie przeprowadza się dopiero po pełnym działaniu substancji. Pozwala to uzyskać najdokładniejsze wyniki badania.

    Wyniki autorefraktometrii są bardziej wiarygodne w badaniu rozszerzonych źrenic

    Autorefraktometria z wąskim źrenicą

    W niektórych przypadkach badanie przeprowadza się bez rozszerzania źrenic. Na przykład, jeśli pacjent ma przeciwwskazania do stosowania atropiny: alergie, ciężkie choroby itp. Rezultaty autorefraktometrii z wąską źrenicą często zawierają błędy i błędy, ponieważ rozmieszczenie oczu znacznie zniekształca uzyskane dane.

    Ważną rolę odgrywa tu ton zakwaterowania, który zmienia się w zależności od wieku, pory dnia, kondycji, nastroju, zmęczenia i innych czynników. U osób starszych pojemność zakwaterowania oczu jest zwykle zmniejszona, więc błędy w wynikach autorefraktometrii nie są tak znaczące, jak w badaniu młodych ludzi.

    Normy i wyniki dekodowania

    loading...

    Wyniki autorefraktometrii powinny być rozszyfrowane przez lekarza, jednak pożądane jest, aby mieć ogólne pojęcie wskaźników ostrości wzroku dla każdego pacjenta. Na wydruku z wynikami egzaminu można znaleźć standardowe skróty oftalmologiczne, podobne do tych, które znajdują się w recepturach na okulary lub soczewki:

    • R (OD) - parametry optyczne prawego oka.
    • L (OS) - parametry optyczne lewego oka.
    • Sph to parametr wyświetlający moc dioptryczną sferycznych soczewek w celu korekcji wzroku. Ta wartość jest mierzona w dioptriach (D) i jest ujemna dla krótkowzroczności (krótkowzroczność) i dodatnia dla nadwzroczności (hipermetropii).
    • Cyl jest wartością reprezentującą siłę optyczną cylindrycznych soczewek, które służą do korekcji wzroku za pomocą astygmatyzmu. Ten parametr jest również mierzony w dioptriach i może być dodatni (w celu korekty astygmatyzmu hipermetropowego) i ujemny (w korekcji astygmatyzmu krótkowzroczności).
    • Topór (oś nachylenia cylindra) to wskaźnik wymagany do produkcji cylindrycznych soczewek. Ten parametr jest mierzony w stopniach i może przyjmować wartość od 0 do 180 °.
    • DP to odległość między środkami źrenic narządów wzroku.

    Aby odszyfrować wyniki autorefraktometrii, tylko okulista

    Czasem w wynikach autorefraktometrii znajduje się symbol # wskazujący, że w pomiarach z dużym prawdopodobieństwem występują błędy lub błędy.

    Jeśli wartości Sph i Cyl są zerowe, oznacza to, że wzrok w osobie jest normalny: jego ostrość odpowiada jednemu. W przypadkach, w których liczby są odwrotne do tych wskaźników, pacjent wymaga korekty za pomocą soczewek lub okularów.

    Cechy autorefraktometrii dziecięcej

    loading...

    Oczy dzieci bardzo różnią się od oczu dorosłych. Z reguły ich siła załamania światła jest o rząd wielkości wyższa, a oś przednio-tylna jest znacznie krótsza. Większość noworodków ma zdiagnozowaną fizjologiczną hipermetropię lub dalekowzroczność. W wieku trzech lat oczy dziecka są praktycznie porównywane pod względem wielkości i funkcjonalności z narządami oczu dorosłych, chociaż wzrost i tworzenie gałki ocznej trwa do 14-15 lat.

    Nadwzroczność wykrywa się u około 93% dzieci w wieku poniżej 3 lat, podczas gdy krótkowzroczność rozpoznaje się tylko u 2% dzieci. W wieku 20 lat sytuacja dramatycznie się zmienia: krótkowzroczność dotyka około 29% ludzi, a dalekowzroczność - 31%.

    Refrakcja oczu u dorosłych i dzieci jest bardzo różna

    Od 3 roku życia dzieci mogą sprawdzać wzrok za pomocą autorefraktometrii. W tym wieku mogą usiąść przed urządzeniem i skupić wzrok w odpowiednim czasie, aby uzyskać wiarygodne wyniki.

    Często jednak konieczne jest sprawdzenie ostrości wzroku u małych dzieci. Wcześniej okuliści badali dzieci za pomocą tradycyjnej skiaskopii, długo badając, jak źrenice reagują na światło odbite od lustra. Takie manipulacje zabierają dużo czasu i nie wywołują entuzjazmu u młodych pacjentów.

    Nie bój się, jeśli lekarz zdiagnozuje u twoich dzieci słabą ostrość wzroku. U niemowląt refrakcja od +2 do +4 D jest normą. W tym przypadku ostrość wzroku noworodka nie przekracza 0,015, a po 2 latach wzrasta do 0,3. Normalne parametry (0,8-1,0) ten parametr występuje u dzieci tylko w wieku szkolnym.

    Wraz z pojawieniem się przenośnych autorefraktometrów pediatrycznych sytuacja w badaniach nad wizją dzieci zmieniła się radykalnie. Najnowsze modele urządzeń pozwalają na pomiar refrakcji kids oczy z odległości 1 m. Nieobecność kilku lekarzy i niezrozumiałej technologii pozwala dziecku czuć się bezpiecznie i na czas urządzenia pomiarowego zwrócił się do dziecka, zwracając jego uwagę na jasnym obrazem i sygnałem dźwiękowym.

    Pediatryczne przenośne refraktometry umożliwiają pomiar refrakcji na odległość, bez przerażania najmniejszych pacjentów

    Procedura pomiaru refrakcji trwa tylko kilka sekund. Tym razem aparat jest wystarczający do określenia sferycznych i cylindrycznych współczynników załamania światła, a także do wyciągnięcia wniosków na temat stanu widzenia.

    Wideo: przegląd i testowanie autorefraktometru

    loading...

    W ten sposób autorefraktometria sprawdziła się zarówno w pediatrii, jak i dorosłej praktyce medycznej. Ta szybka, bezbolesna i dość dokładna metoda określania załamania oczu pozwala szybko przeprowadzić badanie, w porę zidentyfikować naruszenia i natychmiast rozpocząć poprawianie widzenia.

    12. Refrakcja. Fizyczne i kliniczne załamanie oka. Rodzaje refrakcji klinicznej oka.

    loading...

    Refrakcja to załamanie światła w układzie optycznym.

    RODZAJE OCZU OCZU Z REFRAKCJI

    Aby uzyskać dobrą wizję, pierwszą rzeczą do zrobienia jest wyraźny obraz przedmiotu na siatkówce. W zdrowym oku człowieka zależy to od zgodności parametrów dwóch anatomicznych elementów oka: mocy refrakcyjnej układu optycznego i długości osi optycznej oka. Każdy z tych parametrów ma wyraźne indywidualne oscylacje. W związku z tym w koncepcji "załamania oka" zwyczajowo wyróżnia się fizyczną refrakcję charakteryzującą moc refrakcyjną układu optycznego oka i refrakcję kliniczną.

    Fizyczne załamanie oczy dorosłej osoby są bardzo zróżnicowane - od 52 do 71 dni, średnio 60 dni. Powstaje w okresie wzrostu oka i nie zmienia się w przyszłości.

    W praktyce okulista częściej decyduje refrakcja kliniczna. Refrakcja kliniczna charakteryzuje pozycję głównego ogniska w odniesieniu do siatkówki. Jeśli główny punkt skupienia pokrywa się z siatkówką, takie załamanie nazywa się współmiernym - emmetropia (E) ".

    Jeśli główny punkt skupienia nie pokrywa się z siatkówką, wówczas refrakcja kliniczna jest nieproporcjonalna - ametropia. Siła refrakcyjna aparatu optycznego może być zbyt duża dla danej wielkości oka, a następnie równoległe promienie zbierają się przed siatkówką. Ten rodzaj nieproporcjonalnego załamania nazywamy krótkowzrocznością - krótkowzroczność (M) 2. Jeżeli siła refrakcyjna w stosunku do wielkości oka jest słaba, to główna fokus znajduje się za siatkówką. Tego rodzaju nieproporcjonalne załamanie nazywa się nadwzrocznością - hipermetropia (H) 3.

    Kliniczne załamanie światła charakteryzuje się także kolejnym punktem jasnego widzenia - najbardziej odległym punktem oka, który jest wyraźnie widoczny w momencie zakwaterowania. Charakterystyki załamania promieni i powstawania obrazów w oczach z różnymi rodzajami załamania przedstawiono na rysunku 4.2.

    Astygmatyzm. Badania aparatury optycznej przeprowadzonej na żywych oczach wykazały, że idealnie sferyczne powierzchnie refrakcyjne są rzadkie, a ich odkształcenie jest znacznie częstsze. Jest równie powszechne zarówno w rogówce, jak i soczewce, ale efekt rogówki na załamanie oka jest bardziej wyraźny ze względu na większą moc refrakcyjną. Przyjmuje się, że deformacja powierzchni załamujących jest spowodowana nierównomiernym naciskiem powiek, mięśni okulomotorycznych i kości oczodołu na rozwijających się muszlach gałki ocznej.

    W oczach, wykazuje odchylenie od kształtu kulistego w strukturze powierzchni refrakcyjnych w badaniu w dwóch wzajemnie prostopadłych południków oznaczone są różnej mocy refrakcyjnej i różnych ogniskowych, przy czym dodatkowy obraz siatkówki nie uzyskano.

    Kombinacja w jednym oku różnych typów załamania lub różnych stopni jednego typu załamania jest nazywana astygmatyzm.

    W astygmatycznych oczach dwie prostopadłe płaszczyzny przekroju z największą i najmniejszą siłą refrakcyjną są nazywane głównymi meridianami (rysunek 4.3). Częściej znajdują się one w pionie i poziomie, ale mogą mieć układ skośny, tworząc astygmatyzm z ukośnymi osiami. W większości przypadków refrakcja w pionowym południku jest silniejsza niż w meridianie horyzontalnym. Taki astygmatyzm nazywany jest bezpośrednim. Czasem wręcz przeciwnie, poziomy południk załamuje się bardziej niż pionowy południk - odwrócony astygmatyzm.

    Wyróżnij prawidłowy i błędny astygmatyzm. Nieprawidłowy astygmatyzm ma zwykle pochodzenie rogówkowe. Charakteryzuje się lokalnymi zmianami siły załamania na różnych odcinkach jednego południka i jest skutkiem chorób rogówki,

    Prawidłowy astygmatyzm ma taką samą moc refrakcyjną w całym południku. Jest to wrodzona anomalia, przenoszona przez dziedziczenie i nieznacznie zmieniająca się w czasie życia.

    Istnieją trzy rodzaje prawidłowego astygmatyzmu - proste, złożone i mieszane. Proste - połączenie emmetropii w jednym meridianie z anomalią załamania w innym. Jest to hipermetropia i krótkowzroczność.

    Rodzaje refrakcji klinicznej.

    Refrakcja kliniczna charakteryzuje pozycję głównego ogniska w odniesieniu do siatkówki. Jeśli główny punkt skupienia pokrywa się z siatkówką, takie załamanie nazywa się współmiernym - emmetropia. Jeśli główny punkt skupienia nie pokrywa się z siatkówką, wówczas refrakcja kliniczna jest nieproporcjonalna - ametropia. Siła refrakcyjna aparatu optycznego może być zbyt duża dla danej wielkości oka, a następnie równoległe promienie zbierają się przed siatkówką. Ten rodzaj nieproporcjonalnego załamania nazywamy krótkowzrocznością - krótkowzroczność. Jeśli siła refrakcyjna w stosunku do wielkości oka jest słaba, wówczas główny fokus znajdzie się za siatkówką. Tego rodzaju nieproporcjonalne załamanie nazywa się nadwzrocznością - hipermetropia.

    Kliniczne załamanie światła charakteryzuje się także kolejnym punktem jasnego widzenia - najbardziej odległym punktem oka, który jest wyraźnie widoczny w momencie zakwaterowania.