Główne typy nieprawidłowej trichromazji

Nieprawidłowa trichromia jest najczęstszym rodzajem ślepoty barw. W zależności od zaburzonych stożków zaburzenie można podzielić na 3 kategorie - protanomalia, deuteranomalia i tritanomalia. Trichromiany z takimi defektami, podobne do osób z normalnym widzeniem kolorów, mają w siatkówce 3 różne rodzaje stożków. One, z powodu mutacji w genach kodujących, zmieniają się w takim stopniu, że ich właściwości absorpcyjne odbiegają od tych, które mają normalny trichromian.

Ta anomalia w niewielkim stopniu niszczy postrzeganie kolorów, więc wiele osób nie wie o ich frustracji.

Najczęściej wśród populacji światowej występuje zaburzenie percepcji koloru czerwonego i zielonego (7-10%), w większości przypadków u mężczyzn. Anomalne trichromiany są podzielone w następujący sposób:

Kobiety na świecie są najczęstszymi deiteranomalia.

Charakteryzacja i podział nieprawidłowej trichromazji

Nieprawidłowa trichromazja jest zaburzeniem, w którym dochodzi do naruszenia jednego rodzaju receptorów barwnych. Dlatego trichromiany cierpiące na to są używane do tworzenia różnych kolorów dla wszystkich trzech typów fotopigmentów, ale jeden kolor jest zawsze postrzegany niedoskonale.

Ważne! Oderwanie anomalnej trichromazji zależy od tego, która fotopigment ma anomalną wrażliwość widmową.

Protanomalia

Protanomalia jest opisana jako zmniejszona percepcja czerwonego koloru, który wydaje się ciemniejszy. Osoba doświadcza naruszenia wrażliwości na kontrast. Ponieważ mutacja genu występuje część wprowadzającą M-opsyny (photopigment absorbujący kolor zielony) w L-opsyny (photopigment absorbujący kolor czerwony), a tym samym zdolność absorbowania zaburzenia opsyny L-M-zbliża opsyny. Prowadzi to do naruszenia percepcji koloru z długofalowej części widma widzialnego. Problem powstaje przede wszystkim podczas prowadzenia pojazdu, gdy hamulec i światła boczne są później wykrywane.

Deiteranomalia

Deuteranomalia jest zaburzeniem widzenia barw, objawiającym się zmniejszeniem zdolności postrzegania zielonego koloru. Geny M-opsin i L-opsin znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie 23 chromosomu. Z powodu bliskich położeń obu genów w czasie wzrostu podziału chromosomu mogą występować części wstawienia genu L-M-opsyny opsyny. Podczas tego procesu, zaburzenia M opsyną nabywa właściwości podobne do L-opsyny, co prowadzi do zaburzeń rozróżniania barw w części długofalowego spektrum kolorów. W tym zaburzeniu utrzymuje się czułość kontrastu.

Tritanomania

To zaburzenie charakteryzuje się zmniejszoną zdolnością postrzegania niebieskiego. Choroba wspomnianej powyżej jest najrzadsza.

W przypadku tej wady diagnozy nie można zastosować refleksyjnej densytometrii, ponieważ nie ma wystarczającej czułości, aby oszacować niewielkie różnice w czułości fotopigmentacji.

Ważne! Ta trichromasia odnosi się do częściowych zaburzeń widzenia koloru.

Czy trichromiany dostrzegają więcej kolorów?

Naukowcy są zdania, że ​​różne rodzaje ślepoty barw mogą rzeczywiście zwiększać wrażliwość ludzkiej percepcji w odniesieniu do niektórych różnic kolorystycznych.

Kolory ludzie odróżniają się dzięki połączonym efektom trzech typów fotoczułych komórek - stożków (z kolei gałki oczne służą do widzenia monochromatycznego). Różne typy tych komórek są aktywowane przez różne długości fal koloru. Na przykład, deuteranomalia jest spowodowana zmniejszoną wrażliwością na zielony kolor. Prowadzi to do zmniejszenia zdolności rozróżniania pewnych odcieni, które z łatwością różnią się w normalnym widzeniu. Jednak zaburzenie zewnętrznie manifestuje się indywidualnie, ponieważ ludzie mają różne wersje komórek światłoczułych.

Nasuwa się pytanie, czy możliwe jest, aby trichromiany z deuteranomalem były wrażliwe na inne różnice w kolorze, których zdrowe oczy nie dostrzegają? Naukowcy z Uniwersytetu Cambridge przeprowadzili badanie, w którym ludzie zidentyfikowali pary kwiatów. Rzeczywiście, wykazano, że trichromaty są w stanie rozpoznać te różnice w kolorach, które ludzie z normalną percepcją koloru nie rozróżniają.

Ostatnie wyniki badań, to znaczy, że ludzie z deuteranomalia mogą zobaczyć kolory, które nie odróżniają zdrowego oka. Prawdopodobnie mają zastosowanie tylko do osób o dużej różnicy w czułości stożków, które wychwytują światło długich i średnich fal.

Wygląda na to, że drugi czynnik, to znaczy, że struktura maskująca tkanka mogła odgrywać ważniejszą rolę w różnicach niż kolor kamuflażu. Prawda jest taka, że ​​malowanie kamuflaż nie ma nic wspólnego z naturalną roślinnością, dzięki czemu można go „oszukać” ludzki wzrok, ale w żadnym wypadku nie będzie oszukać oczy zwierząt lub trichromats.

Główne rodzaje ślepoty barw

Wśród różnych chorób ocznych ślepota barw pozostaje jedną z najczęstszych. Podobna patologia może wystąpić u osób w różnym wieku. W rezultacie nie są w stanie odróżnić niektórych kolorów. Z tego powodu osoba nie jest w stanie zobaczyć w dokładnym kolorze jakichś obiektów, co komplikuje życie.

Definicja choroby

Kolor ślepota jest patologicznym procesem, który prowadzi do naruszenia normalnej percepcji pewnych kolorów. Patologia ma z reguły charakter genetycznie zdeterminowany, ale może występować na tle chorób siatkówki, nerwu wzrokowego.

Siatkowa powłoka narządu wzroku jest warstwą komórek nerwowych zdolnych do postrzegania promieni światła, a następnie wysyła informacje otrzymane przez nerw wzrokowy do mózgu.

Choroba ta została po raz pierwszy opisana szczegółowo przez Johna Daltona, który sam nie był w stanie odróżnić kolorów czerwonego widma. Uznał tę wadę wzrokową dopiero w wieku 26 lat, co posłużyło za podstawę do stworzenia małej publikacji, w której szczegółowo opisał objawy zaburzenia. Co ciekawe, jego dwaj bracia po trzy i jego siostra również mieli odchylenia w tym spektrum kolorów. Po publikacji książki w medycynie termin "ślepota barw", która opisuje tę patologię nie tylko w kontekście czerwieni, ale także niebieskiego i zielonego, potwierdzono przez długi czas.

Rodzaje i klasyfikacje

Przyczyną naruszenia percepcji kolorów jest odchylenie w pracy siatkówki. W centralnej części plamki znajdują się wrażliwe na barwę receptory, które nazywane są szyszkami. W sumie istnieją trzy rodzaje stożków, które reagują na określone spektrum kolorów. Zwykle działają w sposób skoordynowany, a osoba w pełni rozróżnia wszystkie kolory i odcienie, ich przecięcia. Jeśli jeden z typów zostanie naruszony, zaobserwowany zostanie jeden lub inny rodzaj ślepoty barw.

Rozróżnienie całkowitej i częściowej ślepoty na pewnym spektrum. Na przykład, acyanopsia - całkowity brak komórek stożkowych są odpowiedzialne za percepcji niebieskiego, tritanomaliya - częściowego braku czopków, gdy osoba widzi wyciszony niebieski.

Na poziomie genetycznym, jeśli istnieje nośnik ślepoty barw, prowadzi to do zakłócenia w produkcji jednego lub więcej pigmentów wrażliwych na kolor. Ci, którzy widzą tylko dwa kolory tych trzech, nazywają się dichromianami. Ludzie z pełnym zestawem szyszek - trójchromian.

Początkowo klasyfikuj według rodzaju nabycia choroby: wrodzonej i nabytej.

Wrodzony

Ten rodzaj ślepoty barw z reguły dotyczy obu oczu, nie ma skłonności do postępu i jest obserwowany głównie u mężczyzn, tk. jest dziedziczony przez chromosom X od matki do syna.

Ta forma ślepoty barw występuje najczęściej u mężczyzn niż u kobiet.

Dla kobiet charakterystyczna jest dziedziczność daltonizmu na linii ojcowskiej od matki ojca i jego babki.

Statystyki wskazują, że częstotliwość występowania ślepoty barw u kobiet wynosi 0,4%, a u mężczyzn - 2-8%.

Wrodzona barwna ślepota podzielona jest na trichromazję i dychromazję:

  1. Trichromasia Czy odchylenie, w którym funkcjonowanie wszystkich trzech rodzajów szyszek jest zachowane, ale znacznie zmniejszone. Przy tej anomalii ustalane jest rozpoznawanie kolorów, ale nie można odróżnić większości odcieni.
  2. Dichromasia charakteryzujące się brakiem lub zakończeniem działania jednego rodzaju stożka.
  3. Achromasia (achromatopsja lub monochromia) rozpoznaje się, gdy dana osoba nie rozróżnia w pełni wszystkich trzech spektrum kolorów. Jego wizję ograniczają tylko czarne i białe kolory. Bardzo rzadkie odchylenie obserwuje się tylko w 0,2% przypadków.
Rodzaje ślepoty barw

Dichromazja dzieli się na protanopię, deuteropię i tritanopię.

  1. Deeranopia - niezdolność do rozróżniania kolorów i odcieni zieleni.
  2. Tritanopia - brak możliwości zobaczenia kolorów i odcieni niebieskiego widma.
  3. Protanopia - Brak percepcji kolorów i odcieni czerwonego widma.

Również w praktyce medycznej występuje termin "anomalny trichomatizm". Ta nazwa oznacza zmniejszenie, ale nie nieobecność, postrzegania określonego spektrum kolorów, jak opisano wcześniej, i rozróżnienie takich odchyleń:

  1. protanomalia, w oparciu o protanopię, naruszenie percepcji czerwonego koloru;
  2. tritanomalia - niebieski;
  3. deuteranomalia - zielony.

Nieprawidłową trichomatozę można nabyć.

Wrodzona ślepota barw nie reaguje na leczenie, a życie pacjenta wpływa wyłącznie na wybór zawodu. Brak specyficznych chorób, ta patologia sama w sobie nie przyciąga, a także nie ma ustalonej niepełnosprawności. Jedynym wyjątkiem jest artykuł monochromatyczny.

Przykład ślepoty barw z monochromazją

Obecnie trwają badania w zakresie leczenia ślepoty barw, a jak dotąd jedynym sposobem na skorygowanie anomalii jest zastosowanie specjalnych okularów. Ale znowu, ich działanie jest dość trudne do opisania, ponieważ roleta nie jest w stanie określić określonego koloru, w zależności od rodzaju odchylenia.

Nabyte

Ta forma ślepoty barw charakteryzuje się uszkodzeniem siatkówki narządu wzroku lub nerwu wzrokowego. Choroba jest diagnozowana w ten sam sposób u kobiet i mężczyzn. Wpływ na rozwój nabytej ślepoty barw może uszkodzić siatkówkę światłem ultrafioletowym, urazem głowy i używaniem leków. W przypadku nabytej postaci ślepoty barw występują trudności w rozróżnieniu między żółtym a niebieskim. Zaćma może również prowadzić do rozwoju tej patologii.

Nabytą ślepotę barw dzieli się na:

  1. Xantopsy - odchylenie, w którym dana osoba widzi świat w żółtych odcieniach. Patologia przekazane, na podstawie takich chorób jak żółtaczka (odkładania bilirubiny w tkankach oka, ze względu na silne żółtego twardówki), miażdżycy tętnic, toksycznych leków, itd..
  2. Erythropsy - charakterystyczna patologia dla osób cierpiących na choroby siatkówki (retinoschisis delaminacja, zwyrodnienie), gdy świecie są w czerwonych odcieniach z powodu nadmiernej ilości czerwonych krwinek w powierzchni plamki.
  3. Trianotopia - często występuje u osób cierpiących na ślepotę nocną (hemeralopię). Stożki odpowiedzialne za niebieski kolor są uszkodzone.

Ta forma choroby jest uleczalna w niektórych przypadkach poprzez całkowite wyeliminowanie przyczyny jej wystąpienia.

Metody diagnostyczne

Jedną z najbardziej znanych metod diagnozowania ślepoty barw są polichromatyczne stoły Rabkina. Tabele zawierają kolorowe koła o równej jasności. Z kręgów jednego cienia rysują się różne postacie i figury geometryczne. Według liczby i koloru liczb ustalanych przez człowieka można ocenić stopień i formę ślepoty barw.

Możesz użyć prostszych tabel Stilling, Justova i Ishihara. Zostały one uzyskane przez obliczenia, a nie eksperymentalne. Lekarze stosują metodę Holmgrena. Według niego konieczne jest demontowanie cewek za pomocą kolorowych nici wełnianych wzdłuż trzech głównych kolorów.

Wideo

Wnioski

Kolor ślepota jest niebezpieczną chorobą, która nie pozwala człowiekowi w pełni rozróżnić kolorów. Z tego powodu jego nawykowy rytm życia jest zepsuty. Możesz leczyć ślepotę barw. Ale tutaj trzeba zacząć od stopnia i rodzaju procesu patologicznego. Istnieje pewna forma choroby, która nie reaguje na terapię, a wszystko, co pozostaje dla pacjenta, to pogodzenie się z diagnozą i przystosowanie się do nowego życia.

Zakłócenia widzenia kolorów

Anomalia widzenia kolorów jest niezwykle rzadka i często stanowi dziedziczną patologię. Choroba na wiele sposobów nie wpływa na jakość życia, z wyjątkiem prowadzenia samochodu.

Etiologia

Naruszenie widzenia barw to najczęściej choroba wrodzona. Patologia jest przenoszona z rodziców na dzieci, ponieważ narodziny dziecka cierpią na percepcję złamanego koloru. Choroba dotyka większość mężczyzn, co wynika z dziedziczenia patologii. Jest przekazywany dziecku od matki przez chromosom X w przypadku, gdy matka jest nosicielem choroby. Córki mogą być przenoszone na patologię tylko wtedy, gdy ojciec jest chory z zaburzeniem widzenia barw, a matka jest nosicielem choroby.

Rzadziej anomalia percepcji koloru rozwija się jako nabyta patologia. Główne powody to:

  • uraz oka;
  • choroby oczu;
  • choroby układu nerwowego oka;
  • cukrzyca.

Najczęstszą przyczyną anomalii percepcji koloru jest cukrzyca, a raczej jej powikłanie to retinopatia cukrzycowa. Jest to zmiana naczyń oka, spowodowana podwyższonym poziomem glukozy we krwi. Dlatego osoba z cukrzycą pierwszego lub drugiego typu jest zagrożona nienormalnością postrzegania kolorów.

Wśród chorób oczu, które prowadzą do naruszenia percepcji kolorów, na pierwszym miejscu jest zaćma. Ta patologia to zmętnienie soczewki. Soczewka w oku odgrywa rolę soczewki, przez którą przechodzą promienie światła. W normie jest przezroczysty. Jednak wraz z wiekiem soczewka staje się matowa, co prowadzi do naruszenia percepcji kolorów. Dlatego wszyscy starsi ludzie są narażeni na tę patologię.

Osobną grupę powodów stanowią leki. Istnieją leki, które mogą wpływać na ludzki aparat wzrokowy. Leki te obejmują:

Dlatego, jeśli podczas przyjmowania tych leków percepcja kolorów nagle się zepsuła, konieczne jest wykluczenie leków jako przyczyny.

Ponadto przed zażyciem tych leków należy zawsze skonsultować się z lekarzem, aw przypadku wystąpienia działania niepożądanego natychmiast zwrócić się o pomoc lekarską.

Objawy

Istnieje kilka odmian anomalii percepcji kolorów:

Monochromazja charakteryzuje się naruszeniem percepcji wszystkich kolorów, ponieważ we wszystkich warstwach pigmentu oka występuje naruszenie. W rezultacie osoba widzi tylko czarno-białe zdjęcia. W tym formularzu, jeśli funkcja stożka jest naruszona, pacjent ma wszystkie kolory reprezentowane przez jeden odcień koloru. Jeśli zaburzenie w kije, pacjent postrzega wszystko na szaro, ale w różnych odcieniach. Ten rodzaj anomalii percepcji kolorów jest niezwykle rzadki.

Wizja dichromatyczna charakteryzuje się upośledzeniem w jednej z trzech zabarwionych warstw oka. Synonimem dichromazji jest ślepota barw, ponieważ podobną anomalię postrzegania koloru po raz pierwszy opisał naukowiec o nazwisku Dalton.

Istnieje kilka odmian widzenia dichromatycznego:

Odrębne anomalie gatunków postrzegania kolorów, w zależności od tego, jakiego koloru ludzki aparat wzrokowy nie jest w stanie dostrzec. W przypadku protanopii pacjent przestaje odczuwać czerwony kolor. Deiteranopy nie potrafią odróżnić kolorów zielonych, a przy tritanopii obserwuje się ślepotę w odniesieniu do niebieskiego koloru.

Istnieje klasyfikacja protanomalia i deuteronomy, w zależności od stopnia nasilenia. Stopień A charakteryzuje wyraźna manifestacja kliniczna. Protanomalia typu B jest uważana za średnią nasilenie objawów. Protanomaly typu C jest najłatwiejszym przejawem manifestacji. Jest podobny do normalnego trójkolorowego postrzegania kolorów. To samo dotyczy deuteronomii typu C, w której zaburzona percepcja zieleni jest bardzo słabo wyrażona.

Przy trichromazji zachowana jest funkcja wszystkich trzech warstw pigmentu, osoba jest w stanie dostrzec wszystkie kolory, ale percepcja któregokolwiek koloru jest nieco zaburzona. Trichromasia jest bliska normalnej wizji, ale kolory z nią są postrzegane jako słabsze. Ten stan nazywa się anomalną trichromazją.

Normalna ludzka wizja jest również nazywana trichromazją. Ale w przeciwieństwie do anomalii z normalną trichromazją, zachowane jest postrzeganie absolutnie wszystkich kolorów.

Barwa anomalii jest najczęściej niezależną patologią, której nie towarzyszą żadne inne objawy, z wyjątkiem zaburzonej percepcji kolorów. Ale w niektórych przypadkach choroba może być spowodowana zaćmą lub cukrzycą. W takich przypadkach, poza anomalią barwną, istnieje wiele innych objawów tych chorób.

Diagnostyka

Wielu pacjentów nie może narzekać przez długi czas na zakłócone postrzeganie kwiatów. W takich przypadkach patologia jest diagnozowana podczas badania widzenia barwnego na badaniach lekarskich.

Odchylenia w postrzeganiu kolorów można zdiagnozować za pomocą tabel Rubkina, które są obrazami złożonymi z okręgów o różnych kolorach. W każdym takim obrazie zakodowana jest figura lub cyfra. Istnieją tabele, w których zarówno rysunek, jak i rysunek są reprezentowane jednocześnie. Osoba o normalnym widzeniu każdej z tabel potrafi odróżnić to, co jest zaszyfrowane. Osoba z colorblindness lub nie może odróżnić, lub wywołać niewłaściwą liczbę.

W sumie jest 48 zdjęć do określenia anomalii kolorów, które są podzielone na dwie grupy. Pierwsza grupa obejmuje główne tabele, dzięki którym diagnozowane są główne rodzaje naruszeń percepcji kolorów. Druga grupa to grupa kontrolna. Konieczne jest wykluczenie symulacji pacjenta.

Podczas badania pacjent powinien być umieszczony plecami do źródła światła. Stoły przed nim powinny być ustawione pionowo w odległości 0,5-1 metra od oczu. Jeśli tabele znajdują się na stole - technika określania percepcji koloru jest naruszona i możliwy jest fałszywy wynik.

Podczas badania widzenia barwnego pacjent powinien udzielić odpowiedzi w ciągu 5-10 sekund - co widzi na stole. Wszystkie odpowiedzi są wprowadzane w specjalnej formie, po czym wynik jest porównywany ze specjalną tabelą i ostateczna diagnoza jest wykonywana.

Rozpoznanie anomalii percepcji koloru może dokonać tylko okulista.

Leczenie

Nie można całkowicie wyleczyć zaburzonego postrzegania kolorów. Leczenie anomalii barwnych ma na celu zmniejszenie nasilenia objawów i poprawienie ostrości wzroku. Ponadto prowadzi się leczenie w celu zatrzymania procesu patologicznego. W przypadku braku odpowiedniej terapii osoba może całkowicie stracić wzrok.

W celu normalizacji ostrości wzroku stosuje się soczewki kontaktowe lub okulary. Zaleca się, aby były noszone przez wszystkich pacjentów z zaburzoną percepcją kolorów. Aby skorygować percepcję kolorów, są przyciemniane szkła i soczewki z pigmentami. Na słońcu pacjenci powinni wychodzić tylko w okularach przeciwsłonecznych.

W przypadku stwierdzonej anomalii percepcji koloru, gdy zostanie ustalona przyczyna tego stanu, można poruszyć kwestię korekcji chirurgicznej. Operację można wykonać na dotkniętym obszarze oka lub na układzie nerwowym, który jest odpowiedzialny za podatność na kolory. W obecności zaćmy pokazana jest operacja usunięcia.

Kompleksowa terapia zaburzeń percepcji koloru obejmuje witaminy. Wszyscy pacjenci wykazali spożycie kompleksów witaminowych o wysokiej zawartości witamin A i E.

Jeśli choroba pojawiła się jako powikłanie cukrzycy, pacjentowi zaleca się odpowiednie leczenie przez endokrynologa.

Naruszenie postrzegania kolorów i prawa jazdy

Wszyscy ludzie, którzy chcą prowadzić samochód, muszą przejść badanie za pomocą okulisty. Obejmuje, oprócz badania ostrości wzroku i pól widzenia, definicję percepcji kolorów.

Wszyscy ludzie, którzy mają zakłócony odbiór kolorów, nie mogą prowadzić. Ludzie z kolorymoświeceniem mogą wywoływać sytuacje awaryjne, więc w tej kwestii na forum lekarskim należy podchodzić poważnie.

Zapobieganie

Aby zapobiec występowaniu ślepoty barwnej u dzieci, zaleca się, aby przed ciążą przeprowadzono konsultację genetyczną z udziałem dziecka. Jeśli dana osoba ma już anomalię percepcji kolorów, powinien znaleźć się w rejestrze i regularnie odwiedzać okulistę w celu kontroli i korekty leczenia.

Nieprawidłowa trichromia typu C i prawo jazdy

Trichromasia to normalne widzenie osoby, gdy analizator wizualny rozpoznaje odcienie trzech podstawowych kolorów - czerwonego, zielonego i niebieskiego. Osoby o tej wizji nazywane są trichromianami.

W tym przypadku, ludzką trójchromazę zwyczajowo dzieli się na normalne i nienormalne.

Normalne widzenie trójchromatyczne

Postrzeganie barw osoby jest zapewniane przez specjalne fotoreceptory (stożki) zlokalizowane na siatkówce oka. W tym przypadku receptory są podzielone na kilka grup, zgodnie z zasadą rozpoznawania różnej długości fali fal świetlnych.

Tak więc, stożki, zdolne do rozpoznawania czerwony, reagują na działanie światła, której długość fali przekracza 550 nm, czyli długości fali promieniowania, „zielone” szyszki odpowiedzi do średniej światła (520 -540 nm). „Blue” szyszki - w temperaturze od falach krótkich. 430 do 470 nm.

Tak więc, promienie padające na siatkówkę, wzbudzają jednocześnie trzy grupy stożków, chociaż w różnym stopniu.

Nieprawidłowy Trichromasia

Nieprawidłowa trichromasia, charakteryzująca się zmniejszeniem zdolności pacjenta do postrzegania któregokolwiek z trzech podstawowych kolorów. Zdolność tylko maleje, nie całkowicie zanika, co wynika z wrodzonej patologii związanej z uszkodzeniem jednej grupy stożków. Tak więc anomalna trichromazja dzieli się na:

  • Protanomaly, z anomalią rozwoju pierwszego receptora - czerwony;
  • Deiteranomaliyu, z anomalią rozwoju drugiego receptora - zielony;
  • Tritanomaliyu, charakteryzujący się anomalią rozwoju trzeciego receptora - niebieski.
  • Protanomaliyu deuteranomalopia i klasyfikować stopień manifestacji: A - ostry stopień patologii najbliżej dihromazii ( „dwukolorowego wizję”); B - średni stopień patologii; C - słaby stopień patologii, zbliżony do trichromazji (normalne "trójbarwne widzenie").

Diagnostyka

Przy najmniejszym naruszeniu postrzegania kolorów, wielu nawet o tym nie wie. A o obecności patologii, uczą się w wyniku kolejnego badania okulisty.

Aby przetestować percepcję kolorów, specjaliści stosują specjalne tabele Rubkina, które zawierają obrazy postaci składające się z określonego koloru kółek, znajdujące się na tle innego koloru. Zdrowa osoba (trójchromian) rozpoznaje numery bez trudności, a przy istniejącej patologii rozpoznanie przedstawionych symboli jest trudne. Z tym, że badanie przeprowadza się w świetle dziennym, z odległością do stołu, nie mniej niż 1 metr.

Anomalie postrzegania kolorów i prawa jazdy

Osoba z nienormalną percepcją kolorów z pewnością nie jest wyłączona, ale nie powinien pracować w wielu branżach, służyć w niektórych wojsku i być kierowcą. Zgadzam się, że nawet przy konserwacji przenośników wymagany jest dobry wzrok.

Obecne ustawodawstwo Federacji Rosyjskiej zabrania wydawania prawa jazdy osobom, które naruszyły percepcję kolorów. To prawda, że ​​w innych krajach stosunek do dichromatów nie jest tak kategoryczny. W szczególności w Europie, specjalnie dla osób niewidomych, opracowano pewną formę sygnalizacji świetlnej, która całkowicie eliminuje sytuacje awaryjne z powodu naruszenia percepcji kolorów.

Oczywiście, nie zawsze chcąc uzyskać prawo jazdy, sumiennie podlegać obowiązkowej komisji lekarskiej. W rezultacie ludzie z dychromazą często stają się kierowcami. Niemniej jednak, bardziej poprawne jest myślenie nie tylko o swoich pragnieniach, ale także o bezpieczeństwie innych. Warto pamiętać, że kierowca z nienormalnym postrzeganiem kolorów znacznie zwiększa ryzyko powstania sytuacji awaryjnej, która może stać się niewinnymi ofiarami.

Centrum medyczne „Moskwa Klinika Okulistyczna” każdy może być przeszukiwane pod kątem najbardziej nowoczesnego sprzętu diagnostycznego, a wyniki - skonsultować się wysokiej klasy specjalisty. Jesteśmy otwarte siedem dni w tygodniu i są otwarte codziennie od 9 rano do 21 rano. Nasi eksperci pomogą ustalić przyczynę zmniejszonej wizji i trzymać właściwy leczenie stwierdzonych patologii. Doświadczeni chirurdzy refrakcyjni, szczegółowa diagnostyka i badanie, a także bogate doświadczenie zawodowe naszych specjalistów pozwalają nam zapewnić najkorzystniejszy wynik dla pacjenta.

Aby wyjaśnić koszt procedury, umówić się na wizytę w "Moskiewskiej Klinice Okulistycznej", możesz skorzystać z telefonu wielokanałowego 8 (800) 777-38-81 (codziennie od 9:00 do 21:00, za darmo dla telefonów komórkowych i regionów Federacji Rosyjskiej) lub za pomocą formularza online.

Patologia protanopii - nie rozróżnia czerwonego koloru

Protanopia (protanomalia) - patologia percepcji odcieni kolorów, w których dana osoba nie rozpoznaje czerwieni.

Pacjenci z tym zaburzeniem nazywani są protanopami. Cierpi częściej mężczyźni.

Dlaczego choroba rozwija się?

Protanopia jest wrodzona natury oraz z uwagi na brak czopków siatkówki specjalnego pigmentu (eritrolaba), który jest najbardziej wrażliwy na promieniowanie długości fali (czerwone i pomarańczowych odcieniach barw).

Objawy kliniczne

Przy niewielkim spadku percepcji czerwonych odcieni pacjenci mogą nawet nie być świadomi takiej wady. Przy bardziej oczywistym naruszeniu pacjent nie rozpoznaje kolorów widma czerwono-pomarańczowego. Najpoważniejsza protanopia charakteryzuje się całkowitą niemożnością dostrzeżenia kolorów tego zakresu, zamiast nich pacjent widzi szare odcienie.

Diagnostyka

Protanopię można łatwo wykryć na wizytę okulisty, dla której używane są specjalne tabele, które pokazują symbole o określonym kolorze. Tło obrazów ma inny kolor.

Jeśli diagnoza jest trudna, możesz skorzystać z anomaloskopów - specjalnych instrumentów, które łączą zielone i czerwone kolory z żółtymi. Badanie opiera się na subiektywnych danych - w procesie mieszania kolorów pacjent mówi, jaki kolor widzi.

Nie ma specjalnego traktowania dla tej patologii.

Zalecamy przeczytanie więcej artykułów na temat różnorodności ślepoty barw, aby uzyskać dokładniejsze podejście do diagnozy i metody pozbywania się tej patologii koloru. Oferujemy artykuł na temat monochromazji.

Aby dokładniej zapoznać się z chorobami oczu i ich leczeniem - skorzystaj z wygodnego wyszukiwania na stronie lub zapytaj specjalistę.

Deuteranopia jest wrodzoną częściową ślepotą barw, w której nie ma postrzegania koloru zielonego. Przyczyny, objawy, leczenie

Deeranopia - anomalia widzenia kolorów, która wynika z braku szyszek M. W deuteranopii, zielone, czerwone, żółte odcienie łączą się w jeden kolor. Według badań u tych pacjentów, u których rozwinęła się deuteronomia, obserwuje się brak i połączenie mechanizmów percepcji powyższych kolorów.

Ogólnie rzecz biorąc, pacjenci z deuteronopią nie odróżniają niektórych kolorów spektrum w taki sam sposób jak protanopy, ale nie mają obrazu zaciemnienia.

Z protanopią, ciemne odcienie - fioletowy, fioletowy, bordowy, niebieski - są podobne i praktycznie nie różnią się od siebie. Poniżej na rysunku są kolory tęczy dla wizualnego przedstawienia tego, jak są postrzegane przez ludzi z dychromazją.

Patologia odnosi się do chorób, które prowadzą do ślepoty barw. Występuje u 1% mężczyzn i często nazywane jest ślepotą barw.

Termin ten jest używany na cześć J. Daltona - osoby, u której zdiagnozowano chorobę po jego śmierci (przez 1,5 stulecia). To wydarzenie miało miejsce w 1995 roku, kiedy studiował DNA Daltona w oku przechowywanym w laboratorium.

Anomalie widzenia koloru

Do anomalii, okuliści obejmują drobne problemy i naruszenia w określaniu kolorów i odcieni. Wszystkie one są genetycznie przenoszone przez autosomalny recesywny rodzaj dziedziczenia, to jest przez połączenie z chromosomem X.

Wszyscy pacjenci z anomalią postrzegania kolorów są uważani za trichromiany. Oznacza to, że dla takich osób, jak przy normalnym widzeniu u zdrowej osoby, do określenia spektrum widzialnego potrzebne są trzy kolory.

Ale ludzie z niewielkimi odchyleniami w postrzeganiu kolorów są nieco mniej świadomi gamy kolorów niż trichromaty o dobrym wzroku.

Jeśli używasz specjalnego testu do porównywania kolorów, ale czerwone i zielone są używane przez nich w innych proporcjach. Jeśli test jest wykonywany przy użyciu urządzenia anomaloskopowego, dane odzwierciedlają następujący fakt.

Z protanomalią widać więcej czerwieni, a deuteronomii - zieleń. Czasami, w przypadku tritanomalii, percepcja barw żółtych i niebieskich odcieni patologicznie się zmienia.

Dichromiany

Istniejące rodzaje dichromatopsii są również przekazywane genetycznie poprzez link do chromosomu X. Patologia sprowadza się do faktu, że pacjent może opisać wszystkie odcienie tylko za pomocą dwóch podstawowych kolorów. Analogicznie do deuteranopii i protanopii, ci pacjenci nieprawidłowo zmienili aktywność kanału zielono-czerwonego.

Na przykład, z protanopią, nie ma różnicy między czernią a czerwienią, a także opisy czerwieni są często mylone w porównaniu do brązu, szarości, rzadko - do zieleni. Pacjenci pewną część spektrum kolorów są postrzegani jako achromatyczne.

W protopopii ta część waha się od 480 do 495 nm., Z deuteronopią - od 495 do 500 nm. Tritanopia jest znacznie mniej rozwinięta. Tacy pacjenci nie rozróżniają odcieni niebieskiego od żółtego.

Cały koniec niebiesko-fioletowego spektrum jest wizualizowany jako szaro-czarny. Widmo achromatyczne dla takich osób wynosi od 565 do 575 nm.

Pełna ślepota barw

0,01% populacji zdiagnozowano całkowity brak postrzegania spektrum kolorów. Tacy ludzie nazywani są monochromatami. Rozróżniają tylko kolory czarno-białe, odpowiednio, wszystkie obiekty w kolorze szarym o różnej intensywności koloru.

Mają zaburzoną adaptację do zmieniających się kolorów w przypadku oświetlenia fotograficznego. Ponieważ narządy wzroku pacjentów są natychmiast oślepione, w jasnym świetle nie widzą kształtu obiektów, co ostatecznie prowadzi do silnej światłowstrętu.

Tacy ludzie noszą okulary z okularami przeciwsłonecznymi w dowolnym świetle dziennym. W powłoce siatkowej okuliści z reguły nie naprawiają pojedynczej wady.

Uważa się, że pod monochromią pigment wzrokowy jest zastępowany przez rodopsynę.

Naruszenia pręta

W przypadku rozwoju wad aparatu prętowego u pacjentów, zmniejsza się funkcja przyzwyczajania się do oświetlenia zmierzchowego. Zjawisko to nazywa się nobodyalopia i rozwija się na tle niedoboru witaminy A. To właśnie ta witamina jest podstawą rozwoju siatkówki.

Diagnoza naruszeń percepcji kolorów

Wszelkie nieprawidłowości w widzeniu kolorów są przekazywane jako znak, na który odpowiada chromosom X. Pod tym względem mężczyźni są bardziej podatni na rozwój patologii.

Tak więc, protanomalii występowania wśród mężczyzn - około 0,9%, Deuteranopia - 1-1,5% deuteranomalopia - 3,5-4,5% (kobiety - nie więcej niż 0,3%), Protanopia - 1% (dla kobiet - około 0,5%).

Takie anomalie jak tritanomalia, tritanopia są niezwykle rzadkie.

Protanopy i deuteranopy: nośniki dwóch blisko spokrewnionych postaci choroby Daltona

Protanopy i deuteranopy to ludzie cierpiący na jedną z dwóch postaci choroby Daltona. Kolor ślepota jest zaburzeniem patogenetycznym związanym z trudnością lub niezdolnością osoby do postrzegania jednego lub dwóch oryginalnych kolorów.

Istnieją trzy patologie percepcji kolorów, gdy dana osoba nie rozróżnia jednego koloru:

  • protanomalia;
  • deuteranomalia;
  • tritanomalia.

Te słabo wyrażone stopnie patologii charakteryzują się tylko częściowo osłabionym postrzeganiem koloru podstawowego. Jednak zdolność rozpoznawania kolorów jest zachowana. Osoba wciąż jest uważana za trichromian, postrzegając wszystkie trzy podstawowe kolory:

Bardziej rzadkim przypadkiem jest częściowa ślepota barw - całkowita niemożność dostrzeżenia jednego z podstawowych kolorów. Kolorową ślepotę na tym etapie nazywa się odpowiednio:

Odpowiednio, tritanopy, protanopy i deuteranopy są nośnikami jednej z tych postaci.

Kolor ślepota - co to znaczy

Osoba ma wizję trójchromatyczną. Dostrzegamy setki kolorów i odcieni ze względu na superpozycję, optyczne połączenie tych kolorów, które występuje bezpośrednio w mózgu, odbierając sygnały z fotoreceptorów - tzw. Stożków w oku. Istnieją tylko trzy rodzaje stożków, z których każdy reaguje na falę świetlną o określonej długości:

  • długi - kolory czerwony i pomarańczowy;
  • średni - żółty i zielony;
  • krótki - niebieski, niebieski i fioletowy.

U osoby bez anomalii percepcji koloru wszystkie szyszki współpracują ze sobą, dzięki czemu rozpoznaje wiele odcieni. W dwuchromianach jeden z gatunków stożków jest "wadliwy".

U osoby bez anomalii percepcji koloru wszystkie szyszki współpracują ze sobą, dzięki czemu rozpoznaje wiele odcieni. W dwuchromianach jeden z gatunków stożków jest "wadliwy". Nie zawiera niezbędnego elementu do pracy - na przykład w protanopach jest to erytrolab, w deuteranopach jest to chlorolab. Dlatego część tęczy nie jest postrzegana przez dichromian. Otrzymuje kolorowy obraz z mieszanki dwóch, a nie trzech kolorów, w wyniku czego widzi inaczej.

Różnica w percepcji

Kolorowa ślepota jest niemożliwością zobaczenia jednego z trzech podstawowych kolorów lub wszystkich dwóch kolorów. Wiele osób przyzwyczaja się do myślenia, że ​​ślepowody mylą zielone i czerwone; to nie jest do końca prawdą. Rzeczywiście, protanopia występuje wtedy, gdy dana osoba nie widzi czerwonego koloru, deuteronopia jest zielona, ​​a tritanopia jest niebieska. Ale w praktyce oznacza to, że brakująca część spektrum mózgu zastępuje obraz z mieszania innych kolorów.

Dlatego protanopy i deuteranopiny są bardzo podobne, choć te pierwsze nie dostrzegają czerwieni, a te nie postrzegają zieleni. Faktem jest, że mieszanie czerwonego i niebieskiego lub zielonego i niebieskiego daje podobny efekt - różne odcienie błękitu, khaki itp. Dzięki temu często są zdezorientowani.

Różnica w ich widzeniu kolorów polega na tym, że protanop koloru czystego czerwonego widziany jest jako czarny, to znaczy brak koloru, albo ciemnoszary, albo brązowy. Charakteryzuje się "ciemnieniem" widma. Deuteranope nie mają "zaciemnienia", ale także widzą czerwień jako khaki, a błękit z niebieskiego nie jest w ogóle rozróżniany.

Nabyta ślepota barwna rozwija się jako choroba wtórna, powikłanie spowodowane chorobą podstawową.

Pomimo faktu, że oczy deuteranopów nie mogą rozpoznać zielonego koloru, ze względu na mieszanie optyczne, widzą większość świata jako brudną zieleń. Warto zauważyć, że protanopy i deuteranopy nie widzą fiołka.

Pochodzenie

Ślepota barwna jest nabyta i dziedziczna. Nabyte rozwija się jako wtórna choroba, powikłanie spowodowane przez podstawową. Ślepota barwna może być spowodowana, na przykład, cukrzycą typu zależnego od insuliny. Ale najczęściej nabytą postacią choroby jest tritanomalia - najrzadsza forma dziedziczna.

Protanomalia i deuteranomalia są dziedziczone jako cechy recesywne powiązane z chromosomem X. Oznacza to, że nosicielem zmutowanego genu jest kobieta, która nie cierpi na ślepotę barw. Przekazuje gen córce, która również nie będzie miała zaburzeń widzenia barwnego, lub swojemu synowi, który okazuje się być protanopem lub deuteranopem, ale łańcuch przenoszenia genu zostanie przerwany. Gen normalnej trójchromatycznej wizji dominuje w genie dichromatycznym.

Według statystyk, dzięki temu mechanizmowi transmisji, mężczyźni cierpią na różne formy ślepoty barw 20 razy częściej niż kobiety. Aby choroba została przeniesiona na dziecko płci żeńskiej, powinna być obecna protekcja lub deuteranopia u ojca dziewczynki, a matka powinna być nosicielem zmutowanego genu.

Dlatego ślepotę barw można uznać za odchylenie rodziny. W zdrowym społeczeństwie prawdopodobieństwo spełnienia koloru jest jedną szansą na milion. Ale w małym i odizolowanym społeczeństwie odizolowanym od świata, prawdopodobieństwo to wzrasta dramatycznie, co ułatwiają bliskie związki małżeńskie.

Kolorowa ślepota jest odchyleniem rodziny, ponieważ jest przenoszona z matki na syna.

Uważa się, że wśród barwników najbardziej deiteranomalov i deiteranopov - około 2,8% całkowitej populacji planety. Protanomale i protanopy w sumie około 1%.

Diagnoza i leczenie

Rozpoznanie rolet barwnych przeprowadza się za pomocą specjalnych testów na zdolność rozpoznawania kolorów lub w bardziej dokładny i nowoczesny sposób - za pomocą spektrofotometru. Głównym problemem w tym przypadku jest nie tylko określenie barwy, która jest najbardziej w stanie przetestować, ale także odróżnienie protanopu od deuteranopu, ponieważ postrzegają kolory bardzo podobnie.

Obecnie najbardziej dokładne badanie kolor uważane polichromatyczne tabele Rabkin które umożliwiają zapewnienie wszystkich trzech typów zaburzenia oraz określenia stopnia odchylenia - o silnym (a), słaby (C). Na przykład stopień protanomalności oznacza, że ​​dana osoba jest bardzo słaba, ale widzi kolor czerwony. Jeśli w ogóle go nie widzi - to jest protanopia.
Najdokładniejszym sposobem diagnozowania ślepoty barw jest spektrofotomoskop. Został zaprojektowany, aby dokładnie określić, jak dana osoba widzi główny kolor - jako czysty lub jako mieszankę dwóch pozostałych.

Okulary pomagają widzieć świat w rzeczywistych kolorach.

Leczenie dziedzicznej ślepoty barw nie jest możliwe, chociaż trwają eksperymenty w tym kierunku. Wiadomo, że ta choroba występuje również u wyższych naczelnych. Obiecującym obszarem jest inżynieria genetyczna: chodzi o zastąpienie lub wprowadzenie brakującej części łańcucha DNA. W 2009 roku pojawiły się informacje o udanych testach tej metody na małpach, ale jak dotąd jedynym sposobem, aby pomóc szklistemu kolorowi, są soczewki kontaktowe z korekcją koloru lub okulary do okularów.

Nabyta postać choroby jest leczona poprzez wyeliminowanie przyczyny, która ją spowodowała.

Wpływ na działalność zawodową

Zdolność do rozróżniania kolorów jest ważna dla kierowców, żeglarzy, pilotów, lekarzy i przedstawicieli innych zawodów. Istnieją smutne statystyki katastrof, które wystąpiły, ponieważ osoba winna nie rozróżniała kolorów. Jednak w większości krajów europejskich protanopam i deiteranopam mogą jeździć - uważa się, że czerwone z zielonego, różnią się lokalizacją sygnału świetlnego. Ale w Turcji i Rumunii, a od 2012 r. - w Rosji nie wydaje się prawa jazdy na zasłony na kolory.

Protanomalia

Kolor ślepota, ślepota barw, jest dziedziczną, rzadko nabytą cechą widzenia ludzi i naczelnych, wyrażoną w zmniejszonej lub całkowitej niemożności rozróżnienia kolorów. Nazwany na cześć Johna Daltona, który po raz pierwszy opisał jeden z rodzajów ślepoty barw opartych na własnych odczuciach w 1794 roku.

Spis treści

Historia tego terminu

John Dalton był protanope (nie rozróżniał czerwonego koloru), ale nie wiedział o swojej ślepocie barw do 26 lat. Miał trzech braci i siostrę, a dwóch braci cierpiało na ślepotę barw na czerwono. Dalton opisał szczegółowo rodzinną wadę wzroku w małej książce. Dzięki jego publikacji pojawiło się słowo "ślepota kolorów", która przez wiele lat stała się synonimem nie tylko nieprawidłowości w widzeniu w widmie czerwonym, ale także wszelkich naruszeń wizji kolorów.

Przyczyna zaburzeń widzenia barw

Osoba w centralnej części siatkówki ma wrażliwe na barwę receptory - komórki nerwowe, które nazywane są szyszkami. Każdy z trzech rodzajów szyszek ma własny rodzaj pigmentu pochodzenia białkowego wrażliwego na kolor. Jeden rodzaj pigmentu jest wrażliwy na kolor czerwony z maksymalnie 570 nm, drugi - na zielony (maksymalnie około 544 nm), trzeci - na niebieski (443 nm) [1].

Osoby z normalnym widzeniem kolorów mają w swoich szyszkach wszystkie trzy pigmenty (czerwony, zielony i niebieski) w wymaganej ilości. Nazywane są trichromianami (z innych greckich, χρῶμα - kolor).

Wrodzona natura zaburzeń widzenia barw

Transfer ślepoty barw jest dziedziczony przez chromosom X i prawie zawsze [ wyjaśnić ] jest przenoszony z nosiciela matki genu do syna, w wyniku czego dwudziestokrotnie częściej występuje u mężczyzn, którzy mają zestaw chromosomów XY płci. U mężczyzn defekt w pojedynczym chromosomie X nie jest kompensowany, ponieważ nie ma "wolnego" chromosomu X. Różny stopień ślepoty barw występuje u 2-8% mężczyzn i tylko u 0,4% kobiet.

Niektóre rodzaje ślepoty barw nie powinny być uważane za "chorobę dziedziczną", ale raczej - cecha widzenia. Według badań brytyjskich naukowców [2] [3], ludzie, którzy nie potrafią odróżnić czerwonego i zielonego koloru, mogą odróżnić wiele innych odcieni. W szczególności odcienie koloru khaki, które wydają się tym samym ludziom o normalnym widzeniu.

Nabyta ślepota barw

Choroba, która rozwija się tylko na oku, gdzie dotyczy ona siatkówki lub nerwu wzrokowego. Ten rodzaj ślepoty barw charakteryzuje się postępującym pogorszeniem i trudnościami w rozróżnianiu pomiędzy niebieskimi i żółtymi kolorami.

Przyczynami nabytych naruszeń percepcji kolorów są:

  • Zmiany wieku - zmętnienie soczewki (zaćma). Zmniejszone i widzenie w oddali i postrzeganie kolorów;
  • Zaburzenia widzenia barwnego spowodowane przyjmowaniem różnych leków (stałych lub tymczasowych);
  • Urazy oka wpływające na siatkówkę lub nerw wzrokowy. [4]

Wiadomo, że I. Repin, będąc w podeszłym wieku, próbował swojego obrazu "Iwan Groźny i jego syn Ivan 16 listopada 1581". Jednak inni odkryli, że z powodu naruszenia wizji kolorów Repin silnie zniekształcił zakres kolorów własnego zdjęcia i musiał przerwać jego pracę. [ źródło nie zostało określone 2514 dni ]

Rodzaje ślepoty barw: objawy kliniczne i diagnoza

W przypadku braku jednego z wizualnych pigmentów w siatkówce oka, osoba jest w stanie odróżnić tylko dwa podstawowe kolory. Tacy ludzie nazywani są dwuchromianami. W przypadku braku pigmentu odpowiedzialnego za uznanie czerwono, powiedzmy protanopicheskoy (od greckiego πρώτα «pierwszy» + Gk a (v) «nie-” + Gk ὄψις «wzrok”...) dwuchromianu, w przypadku braku zielonego pigmentu - O deyteranopicheskoy dwuchromianu w brak niebieskiego pigmentu (analogicznie z greckiego δεύτερος «drugi"). - o tritanopicheskoy (od greckiego τρίτος «trzy».) dwuchromianu. W przypadku, gdy działalność jednego z pigmentów tylko zmniejszonym mówią o anomalnych trichromats - w zależności od koloru uczucie które jest osłabiony, taki stan nazywa protanomaliey i deuteranomalopia tritanomaliey odpowiednio.

Najczęstsze naruszenia widzenia czerwono-zielonego - u 8% białych mężczyzn i 0,5% białych kobiet; w 75% przypadków jest to nieprawidłowa trichromatia.

Ślepota barwna jest recesywnym odchyleniem genetycznym i występuje średnio w około 0,0001% przypadków. Jednak w niektórych obszarach - zwykle z powodu długotrwałego chowu wsobnego - częstotliwość tej dziedzicznej wady może być znacznie większy, na przykład w przypadku, gdy na małej wyspie z populacją długo prowadził odosobnieniu, z 1,600 mieszkańcy 23 poniósł kompletną ślepotę barw. [ źródło nie zostało określone 1209 dni ]

Objawy kliniczne

Klinicznie odróżnić całkowitą i częściową ślepotę barw.

  • Achromatopsja (achromazja, achromatopia, monochromia) - całkowity brak widzenia barw, obserwowana jest najrzadziej [5].
  • Częściowa ślepota barw
  • Naruszenie postrzegania czerwonej i / lub zielonej części widma:
  • Deuteranomalia jest najczęstszym przypadkiem, który pojawia się w

    0,3-0,4% kobiet.

  • Protanomalia, protanopia, deuteranopia - przez

    0,1 odpowiednio u mężczyzn i kobiet.

  • Naruszenie postrzegania niebieskich i żółtych obszarów widmowych:
  • Tritanomaliya, acyanopsia - naruszenie czucia barw w regionie niebiesko-fioletowej widma, jest niezwykle rzadko - mniej niż 1% zarówno u mężczyzn jak i kobiet. W przeciwieństwie do czerwono-zielonej anomalii, zaburzenie to nie zależy od płci, ponieważ jest spowodowane mutacją w 7 chromosomie.

Diagnostyka

Naturę postrzegania kolorów określa się na specjalnych polichromatycznych tablicach Rabkina. W zestawie znajduje się 27 kolorowych arkuszy - tabele, obraz, na którym (zwykle figury) składa się z zestawu kolorowych kółek i punktów o tej samej jasności, ale nieco różniących się kolorem. Osoba z częściową lub całkowitą ślepotą barw (kolor-ślepy), nie rozróżniając niektórych kolorów na rysunku, tabela wydaje się jednorodna. Osoba z normalnym postrzeganiem kolorów (normalny trichromat) jest w stanie odróżnić figury lub figury geometryczne złożone z kółek tego samego koloru.

Dichromiany: rozróżniają między ślepym a czerwonym (protanopia), w którym widziane spektrum jest obcięte z czerwonego końca, a ślepe na zielone (deuteranopia). W przypadku protanopii czerwony kolor jest postrzegany jako ciemniejszy, zmieszany z ciemnozielonym, ciemnobrązowym i zielonym - z jasnoszarym, jasnożółtym, jasnobrązowym. W przypadku deuteranopii zielony kolor miesza się z jasnopomarańczowym, jasnoróżowym i czerwonym - z jasnozielonym, jasnobrązowym.

Profesjonalne ograniczenia w redukcji postrzegania kolorów

Kolorowa ślepota może ograniczać zdolność danej osoby do wykonywania określonych umiejętności zawodowych. Wizja lekarzy, kierowców, marynarzy i pilotów jest dokładnie badana, ponieważ życie wielu ludzi zależy od jej poprawności.

Wizja wad w pierwszej kolejności przyciągnęła uwagę opinii publicznej w 1875 roku, kiedy w Szwecji, niedaleko miasta Lagerlund, doszło do wypadku kolejowego, który spowodował wielkie ofiary. Okazało się, że mechanik nie rozróżniał czerwieni, a rozwój transportu w tym czasie doprowadził do powszechnego użycia sygnalizacji kolorowej. Ta katastrofa doprowadziła do tego, że ubiegając się o pracę w służbie transportowej, muszą oni bezbłędnie ocenić percepcję koloru.

W Turcji i Rumunii osoby z zaburzoną percepcją koloru nie otrzymują prawa jazdy. W Rosji kolorowe rolety z dichromatami mogą uzyskać prawo jazdy kategorii A lub kategorii B bez prawa do pracy najemnej [6]. Od 1 stycznia 2012 r. Wymagania dotyczące badań lekarskich są zaostrzone w taki sposób, że Nieprawidłowość chromatyczna jest przeciwwskazaniem do uzyskania prawa jazdy wszystkich kategorii [7] [8]. Dekret Rządu Federacji Rosyjskiej z dnia 29 grudnia 2014 r. Ponownie zredukował wymagania dotyczące postrzegania kolorów: obecnie jedynym przeciwwskazaniem do zarządzania pojazdem jest achromatopsja [9].

W krajach UE, z wyjątkiem Rumunii, nie ma żadnych ograniczeń dla kierowców niewidomych w kolorze podczas wydawania zezwoleń na prowadzenie pojazdów.

Cechy widzenia kolorów u innych gatunków

Narządy wzrokowe wielu gatunków ssaków mają ograniczoną zdolność postrzegania kolorów (często tylko 2 kolory), a niektóre zwierzęta zasadniczo nie są w stanie odróżnić kolorów. Z drugiej strony wiele zwierząt lepiej odróżnia gradacje tych kwiatów, które są dla nich ważne. Wielu przedstawicieli grupy dziwnych palców kopytnych, w szczególności koni, odróżnia odcienie brązu, które wydają się być takie same dla człowieka; to zależy od tego, czy można zjeść ten arkusz. Niedźwiedzie polarne potrafią odróżnić odcienie bieli i szarości ponad 100 razy lepiej niż ludzie, ponieważ kiedy topnienie koloru lodu zmienia się, a kolor lodu można oszacować na podstawie odcienia koloru.

Leczenie ślepoty barw

Leczenie ślepoty barw jest możliwe dzięki metodom inżynierii genetycznej ze względu na wprowadzenie brakujących genów do komórek siatkówki przy użyciu cząstek wirusowych jako wektora. W 2009 roku czasopismo Nature opublikował artykuł o udanym teście technologii na małpy, z których wiele jest z natury zły rozróżniać kolory [10] [11].

Istnieją również metody korygowania postrzegania kolorów za pomocą specjalnych soczewek okularowych.

  • Od lat 30-tych ubiegłego wieku zaleca się okulary ze szkłami neodymowymi dla osób o niższym postrzeganiu koloru czerwonego i zielonego (odpowiednio protanomalia i deuteroanomalia) [12]
  • niedawno pojawiły się w okularach amerykańskich z wielowarstwowymi soczewkami poprawiającymi postrzeganie kolorów w lekkich formach ślepoty barw. Szkło tych soczewek zawiera również tlenek neodymowy [13].

Anomalie widzenia koloru
(normalna, anormalna trichromazja, dichromazja, monochromia, ślepota barw, protanomaliya, deuteranomaliya, tritanomaliya)

Choroby oka

Ogólny opis

Anomalie widzenia kolorów stanowią naruszenie percepcji kolorów przez analizator wizualny.

Obraz kliniczny

Zaburzenia widzenia barw są wrodzone i nabyte. Anomalie widzenia barw, noszenie zdobytą charakter obserwowanego w siatkówce patologii nerwu wzrokowego, ośrodkowego układu nerwowego, zatrucia, zatrucia. Przejawiają się one w naruszeniu postrzegania trzech podstawowych kolorów i towarzyszą im różne zaburzenia widzenia. Zaburzenia te zwykle zmieniają swój charakter w trakcie przebiegu choroby i podczas leczenia, podczas gdy wrodzone zaburzenia korekcji nie nadają się. Zazwyczaj zaburzenia wrodzone zależą od osłabienia lub całkowitej utraty funkcji, zwykle jednego ze składników. Ta wizja nazywa się dichromasią. Patologię percepcji barw można odziedziczyć.

  • normalna trichromasia;
  • nienormalna trichromasia;
  • dichromasia;
  • monochromazja;

Anomalna trichromasia z kolei jest podzielona na protomanomalia, deuteranomaliyu, tritanomaliyu. Dichromazja dzieli się na protanopię (częściowa ślepota na kolor czerwony), deuteranopię (częściowa ślepota na zielony kolor), tritanopię (częściową ślepotę na niebiesko lub fiolet).

Diagnostyka

Test Ishihary jest wykonywany w celu postawienia diagnozy.

Leczenie anomalii widzenia kolorów

Leczenie powoływane jest dopiero po potwierdzeniu rozpoznania przez lekarza specjalistę.

Zalecenia

Zaleca się konsultacje neurologa, neurologa, endokrynologa, psychiatry.