Dystrofia siatkówki: objawy i leczenie

W chorobach zwyrodnieniowo-dystroficznych siatkówki oka, dotyczy przede wszystkim fotoreceptorów, które wykonują analizę kolorystyczną i wizualną. Ta patologia jest typowa dla osób w podeszłym wieku, gdy występuje zaburzenie żywienia tkanek oka związane z wiekiem. Ludzie cierpiący na patologie aparatu wzrokowego, a także ci, którzy wcześniej doznali obrażeń oczu, należą do grupy ryzyka zachorowalności.

Niebezpieczeństwo tego stanu polega na tym, że w miarę postępu osoba zaczyna stopniowo tracić wzrok, aż do ślepoty. Z biegiem czasu choroba może przebiegać bezobjawowo i jest wykrywana tylko wtedy, gdy dana osoba utraciła znaczny procent widzenia.

Rodzaje dystrofii siatkówki

Pojęcie "dystrofii siatkówki" łączy w sobie kilka różnych rodzajów chorób aparatu wzrokowego. Każda choroba ma swoje własne różnice i cechy.

Centralny typ dystrofii

Ten rodzaj dystroficznych zmian w siatkówce jest najczęstszy i stanowi około 85% wszystkich przypadków. Dystrofia centralna siatkówki charakteryzuje się zakłóceniem funkcji widzenia centralnego, z zachowaniem widzenia obwodowego.

Z centralną dystrofią naczyniowo-żołądkową oka nie można odczytać, napisać, obsługiwać pojazdu i rysować. Ważną cechą jest to, że dystrofia naczyniowo-siatkówkowa siatkówki ma przewlekły przebieg.

Dystrofia obwodowa

Zgodnie z poziomem występowania patologia ta jest gorsza od poprzedniej postaci dystrofii siatkówki. Rozpoznanie tej choroby powoduje wiele trudności, ponieważ patologia charakteryzuje się bezobjawowym przepływem.

Najczęstszą postacią obwodowego typu patologii jest późna dystrofia siatkówki. W tym typie dystrofii obserwuje się pogorszenie widzenia obwodowego, a osoba przestaje normalnie postrzegać otaczający obraz. Ludzie z krótkowzrocznością są zagrożeni. Przyczyną zmian zwyrodnieniowych i dystroficznych jest naruszenie dopływu krwi do tkanek oka.

Typ wieku w dystrofii

Ta choroba jest typowa dla osób w podeszłym wieku. Osoby zagrożone mają ponad 65 lat. Przyczyną patologii są związane z wiekiem zmiany w budowie aparatu wzrokowego. Stałymi towarzyszami dystrofii związanej z wiekiem są nadciśnienie, zaćma i cukrzyca.

W przypadku dystrofii związanej z wiekiem, całkowita ślepota rozwija się bardzo rzadko, ale nie można zatrzymać postępu choroby.

Dystrofia pigmentu

Jest to najrzadszy typ zmian dystroficznych w siatkówce oka. Zwyczajowo odnosi się do wrodzonych patologii, które są spowodowane predyspozycjami genetycznymi. Pigmentowa degeneracja siatkówki charakteryzuje się porażką fotoreceptorów odpowiedzialnych za widzenie w warunkach zmierzchu.

Choroba jest bezobjawowa i trudna do leczenia.

Dystrofia punktowa

Choroba ta charakteryzuje się normalnym postrzeganiem otaczającego obrazu, jednak osoba może obserwować wizualne anomalie w postaci białych kropek lub much przed oczami. Niektóre osoby z wyraźną dystrofią narzekają na niewyraźne widzenie.

Choroba ta, z reguły, rozwija się od najmłodszych lat i może być wynikiem wrodzonych nieprawidłowości.

Każda z wymienionych odmian dystrofii wymaga terminowej diagnozy i odpowiedniego leczenia. W przeciwnym razie dana osoba może stracić wzrok.

Przyczyny dystrofii

Następujące czynniki mogą powodować dystrofię siatkówki:

  • Niepowodzenie w pracy układu odpornościowego, co prowadzi do powstawania zmian dystroficznych w strukturze siatkówki.
  • Zmiany patologiczne w aparacie naczyniowym oka. W wyniku takich zmian siatkówka jest bliznowana od środka do obwodu.
  • Używanie alkoholu i tytoniu ma negatywny wpływ na procesy metaboliczne w strukturze oka. Alkohol etylowy i nikotyna przyczyniają się do zwężenia naczyń ocznych, w wyniku czego upośledza dopływ krwi do struktur aparatu wzrokowego.
  • Innym brakiem równowagi jest niezrównoważona dieta. Naruszenie diety, a także stosowanie wątpliwych produktów przyczynia się do rozwoju zwyrodnieniowych zmian dystroficznych w strukturze oka.
  • Poprzednio przenoszone interwencje chirurgiczne na narządy wzroku.
  • Naruszenie procesów metabolicznych w ciele, powodujące nadmierny przyrost masy ciała.
  • Wcześniej przenoszone choroby zakaźne. Należy zauważyć, że mówimy o tych chorobach, w których nie udzielono szybkiej pomocy medycznej.
  • Patologia narządów wewnętrznych i układów. Choroby te obejmują nadciśnienie, choroby układu sercowo-naczyniowego i hormonalnego, cukrzycę i choroby nerek.
  • Nadmierne emocjonalne i fizyczne przeciążenie. Obejmuje to sporty związane z podnoszeniem ciężkości.

Często występuje dystrofia siatkówki u kobiet w ciąży, na tle ogólnych zmian w organizmie.

Objawy i diagnoza

Zmiany dystroficzne w siatkówce oka mogą wystąpić bez żadnych charakterystycznych objawów. Osoba może przez wiele lat nie być świadomym tej choroby.

Główne objawy dystrofii siatkówki to:

  1. Zmniejszona ostrość wzroku. Ten objaw jest wskaźnikiem odchyleń w pracy aparatu wzrokowego. W przypadku pierwszych oznak niedowidzenia osoba powinna skonsultować się ze specjalistą w celu przeprowadzenia ankiety. Każdy typ dystrofii charakteryzuje się zmniejszeniem funkcji wzrokowej przy różnych szybkościach.
  2. Zniekształcenie percepcji kolorów. W przypadku niektórych typów dystrofii charakterystyczne jest zmniejszenie lub zniekształcenie percepcji kolorów. Wraz z rozwojem tego objawu osoba nie zawsze jest w stanie odróżnić kolory i odcienie.
  3. Spadające fragmenty otaczającego obrazu z pola widzenia, a także zniekształcenie konturów i linii. Objawy te występują rzadko. Osoby z takimi objawami nie mogą w pełni pisać, czytać, prowadzić i rysować.
  4. Zmniejszenie ostrości wzroku w warunkach zmierzchu. Bardzo powszechny objaw, który występuje u osób cierpiących na dystrofię typu pigmentowego. Dla wielu osób ten objaw nie powoduje znacznego dyskomfortu.
  5. Światło błyska. Ten objaw jest typowy dla osób cierpiących na dystrofię obwodową. Jego cechą jest szybki wygląd i samozniszczenie.
  6. Uczucie muchy przed oczami. Objaw ten jest najczęstszy, występuje najczęściej w centralnej dystrofii siatkówki u ludzi. Pacjent skarży się na okresowo pojawiające się anomalie wzrokowe w postaci much przed oczami. Jasne światło lub bezpośrednie światło słoneczne może wywołać anomalię wizualną.
  7. Zniekształcenie i zmętnienie otaczającego obrazu. Jest to jeden z najczęstszych objawów dystrofii. Osoba może narzekać na nagłe zmętnienie przed jego oczami, które ostatecznie znika bez dodatkowej ingerencji.

Diagnostyka

Aby uzyskać dokładną diagnozę, wymagane są badania dotyczące postrzegania kolorów, pól widzenia, ostrości widzenia i badania dna oka. Najbardziej informacyjną metodą jest wizualizacja siatkówki za pomocą spójnej tomografii optycznej.

  • badanie ultrasonograficzne oka;
  • laboratoryjne metody diagnozy (informacja o stanie metabolizmu w organizmie);
  • Badanie dna oka za pomocą trójrefleksowej soczewki Goldmana;
  • wiskozymetria i perymetria;
  • ocena stanu funkcjonalnego nerwu wzrokowego i neuronów siatkówki (badanie elektrofizjologiczne);
  • angiografia fluorescencyjna.

W niektórych przypadkach może zajść potrzeba wykonania pełnej listy wspomnianych badań.

Leczenie dystrofii siatkówki

Leczenie zmian dystroficznych jest długim i złożonym procesem, który nie zawsze daje pożądany rezultat. Głównym zadaniem lekarzy specjalistów jest hamowanie patologicznych zmian w siatkówce, aby zapobiec postępowi choroby.

Samoleczenie w tej kwestii jest kategorycznie przeciwwskazane, ponieważ może przekształcić się w całkowitą lub częściową utratę widzenia dla osoby. Osoby, które doświadczyły pogorszenia ostrości wzroku, powinny skonsultować się z okulistą.

Terapia lekami

Stosowanie leków jest skuteczne tylko w początkowych stadiach choroby. W celu leczenia stosowanego angioprotectors, środki rozszerzające naczynia siatkówki oczu kropli dystrofia, diuretyki, kortykosteroidy, przeciwutleniacze i biogennych stymulatorów. Również stymulatory procesów metabolicznych (Emoxipin, Taufon) są skuteczne.

Aby poprawić odżywianie siatkówki, stosuje się kompleksy wielowitaminowe do oczu zawierających luteinę. Substancje te pomagają radzić sobie ze zwiększonym obciążeniem widzenia i zapobiegają rozwojowi zmian dystroficznych.

Fizjoterapia

Efekty fizjoterapeutyczne przyczyniają się do normalizacji procesów metabolicznych w siatkówce, a także mają ogólny wpływ wzmacniający na mięśnie oka. W celach terapeutycznych stosuje się ultradźwięki, elektroforezę, fonoforezę, napromienianie laserowe i terapię mikrofalową.

Leczenie operacyjne

Aby zapobiec gromadzeniu się nadmiaru płynu w siatkówce, w niektórych przypadkach zabieg chirurgii naczyniowo-naczyniowej można wykonać przez podwiązanie gałęzi powierzchniowej tętnicy skroniowej.

Laserowa metoda koagulacji

Ta technika jest najnowocześniejsza i najbardziej skuteczna. Jego zastosowanie pozwala zapobiec odwarstwieniu siatkówki, które występuje na tle postępu choroby. Podczas koagulacji wykonuje się kauteryzację obszarów problemowych w obszarze siatkówki za pomocą lasera.

Ta technika jest mało traumatyczna i bezkrwawa. Koagulacja laserowa jest prowadzona dla osób w różnym wieku.

Specjaliści w dziedzinie okulistyki zdecydowanie zalecają poważnie potraktować problem profilaktyki dystrofii siatkówki. Ta choroba jest podatna na szybki postęp. Aby zapobiec chorobie, zaleca się leczenie patologii oportunistycznych w odpowiednim czasie, a także wizytę u okulisty co najmniej raz w roku.

Dystrofia siatkówki

Ogólna charakterystyka choroby

Dystrofia siatkówki jest jedną z głównych przyczyn słabego widzenia u osób starszych. Choroba jest nieodwracalnym zniszczeniem tkanek siatkówki i stopniowym hamowaniem funkcji narządów wzroku.

Przyczyny dystrofii oka są bardzo różne. Przede wszystkim jest to kumulacja wieku w tkankach produktów degradacji metabolicznej. Istotną rolę w niedoborach żywienia komórek wzrokowych siatkówki mają również zaburzenia krążenia, zatrucie i infekcje.

Krótkowzroczność jest również czynnikiem predysponującym do rozwoju dystrofii siatkówki. Prowadzi to do zwiększonego ciśnienia na błonach ocznych, spowodowanego zwiększonym poprzecznym rozmiarem narządów wzroku osoby krótkowzrocznej.

Inne czynniki wywołujące mechanizm rozwoju dystrofii siatkówki to: cukrzyca, palenie tytoniu, nadwaga, wysokie ciśnienie krwi. Dystrofia siatkówki może również rozwinąć się w dość młodym wieku w kontekście ciąży, chorób sercowo-naczyniowych, patologii tarczycy, a także w wyniku urazów.

Objawy dystrofii siatkówki

Wczesnym objawem dystrofii siatkówki jest stopniowe zmniejszanie się wzroku w pobliżu. Choroba powoli postępuje i ostatecznie prowadzi do percepcji zniekształconych obrazów. Pacjenci z objawami dystrofii siatkówki często skarżą się na podwójne widzenie wizualnie postrzeganych obiektów, lopność linii, obecność martwych punktów w widzeniu. Jednak całkowita utrata wzroku z powodu dystrofii siatkówki rozwija się dość rzadko.

Rodzaje dystrofii siatkówki

Zwyrodnienie siatkówkowo-siatkówkowe siatkówki oraz związane z wiekiem zwyrodnienie plamki siatkówki są charakterystyczne dla osób w wieku powyżej 50 lat. Choroba może doprowadzić do całkowitej utraty widzenia centralnego. W tym przypadku obwodowa wizja pacjenta z dystrofią naczyniowo-siatkówkową siatkówki pozostaje w normalnym zakresie.

Bez centralnego widzenia, ostrość postrzegania przedmiotów jest niemożliwa. Osoby z objawami dystrofii siatkówki tego typu nie są w stanie czytać ani prowadzić pojazdów. Stopień zaawansowania choroby zależy od rodzaju i ciężkości zwyrodnienia naczyniowo-siatkówki siatkówki.

Mokra postać choroby jest uważana za najcięższą, szybko płynącą i słabo uleczalną. Jednak najczęściej (w 9 na 10 przypadków) występuje sucha postać dystrofii naczyniowo-siatkówkowej siatkówki. Wraz z nią proces stopniowego niszczenia komórek centralnej części siatkówki (plamki) zajmuje kilka lat.

Przy różnym typie dystrofii siatkówki, obwodowej dystrofii siatkówki, zmiany wpływają na obwodowe części dna oka. Niebezpieczeństwo tej choroby polega na tym, że wczesny etap rozwoju peryferyjnego zwyrodnienia siatkówki przebiega prawie bezobjawowo. Pierwsze zmiany dystroficzne można zdiagnozować tylko za pomocą specjalnego sprzętu okulistycznego.

Jednak bardzo ważne jest zdiagnozowanie tych zmian we wczesnym stadium dystrofii obwodowej siatkówki. Tylko w tym przypadku możliwe jest skuteczne zapobieganie poważnym powikłaniom choroby - oderwaniu lub pęknięciu siatkówki. Podobne patologie, w przeciwieństwie do pierwotnej przyczyny, są dość trudne do wyleczenia.

Pigmentowa degeneracja siatkówki jest najrzadszą anomalią spowodowaną czynnikami dziedzicznymi. Prowadzi to do naruszeń w pracy fotoreceptorów siatkówki, które odpowiadają albo zmierzchowi czerni i bieli, albo dziennemu widzeniu kolorów.

Pigmentowa degeneracja siatkówki może być przenoszona z matki na dziecko przez autosomalny recesywny lub autosomalny dominujący typ dziedziczenia. Najczęściej pigmentowana dystrofia siatkówki dotyka mężczyzn. Obraz kliniczny choroby i mechanizm jej rozwoju są głęboko indywidualne.

W przypadku pigmentowej dystrofii siatkówki obserwuje się jedynie nieznaczny spadek ostrości wzroku w słabo oświetlonej przestrzeni. W ciężkich przypadkach zwyrodnienia barwnikowego siatkówki możliwe jest całkowite zaniknięcie funkcji wzrokowej.

Rozpoznanie dystrofii siatkówki

Metody najbardziej informacyjne diagnostyki siatkówki dystrofii siatkówki oka są skanowania laserowego skanera optycznego, centralnej komputerowej angiografii fluorescencyjnej perymetrii i naczyń krwionośnych dna oka. Pozwalają nam zidentyfikować najwcześniejsze objawy dystrofii siatkówki.

Ponadto wczesne testy choroby mogą również wykorzystywać testy do sprawdzania percepcji kolorów, kontrastu oraz wielkości centralnego i obwodowego pola widzenia.

Leczenie dystrofii siatkówki

W leczeniu chorioretinal dystrofią siatkówki oka stosuje się formę technik terapii fotodynamicznej, fotokoagulacji laserowej, a także wtryskiwanie leków anty-VEGF. Te ostatnie są specjalnym białkiem, które może zatrzymać procesy dystroficzne w plamce oka.

Leczenie fotodynamiczne dystrofii siatkówki obejmuje dożylne podawanie substancji fotouczulających. Są zdolne do wiązania białek patologicznych naczyń i zatrzymania rozwoju dystrofii. Tryb fotodynamicznego leczenia dystrofii siatkówki ustalany jest indywidualnie, w zależności od wrażliwości pacjenta na ten rodzaj terapii.

Laserowe leczenie dystrofii siatkówki opiera się na kauteryzacji naczyń patologicznych. W miejscu poparzenia tkanek plamki oka tworzy się blizna, a wzrok na tym miejscu oka nie zostaje przywrócony. Ale ta technika pomaga zapobiegać dalszemu rozprzestrzenianiu się procesu dystrofii siatkówki.

W leczeniu zwyrodnienia barwnikowego siatkówki stosowane są głównie techniki fizjoterapeutyczne: magneto- i elektrostymulacja tkanek oka. Niestety ich skuteczność nie jest wysoka. Wąskie operacje rekonstrukcyjne mające na celu poprawę dopływu krwi do siatkówki również mają ograniczony skutek.

Zapobieganie oderwaniu siatkówki w dystrofii obwodowej siatkówki odbywa się za pomocą koagulacji laserowej. Ta minimalnie inwazyjna bezkontaktowa technika leczenia dystrofii siatkówki pozwala uniknąć chirurgicznego otwierania gałki ocznej. Zabieg wykonywany jest w trybie ambulatoryjnym i nie wymaga okresu rekonwalescencji.

Leczenie dietetyczne i witaminowe jest stosowane jako leczenie wspomagające dystrofię siatkówki wszystkich typów.

Dystrofia obwodowa siatkówki

Dystrofia obwodowa siatkówki - choroba charakteryzująca się przerzedzaniem wewnętrznej powłoki oka w częściach obwodowych. Przez długi czas patologia przebiega bezobjawowo. Przy wyraźnym uszkodzeniu błony siatkowej pojawiają się "muchy" przed oczami, a widzenie peryferyjne jest upośledzone. Rozpoznanie obejmuje oftalmoskopię, perymetrię, ultrasonografię oka, wiskozymetrię i refraktometrię. Przy początkowych objawach dystrofii wskazana jest terapia zachowawcza (angioprotektorzy, leki przeciwagregacyjne, leki przeciwlękowe). Wyrażone zmiany zwyrodnieniowe wymagają taktyk chirurgicznych (koagulacja laserowa w dotkniętych obszarach siatkówki).

Dystrofia obwodowa siatkówki

Dystrofia obwodowa siatkówki jest powszechną patologią we współczesnej okulistyce. W okresie od 1991 do 2010 roku liczba pacjentów wzrosła o 18,2%. W 50-55% przypadków choroba rozwija się u osób z zaburzeniami refrakcji, w tym u 40% pacjentów z krótkowzrocznością. Prawdopodobieństwo zmian dystroficznych przy prawidłowej ostrości wzroku wynosi 2-5%. Pierwsze objawy patologii mogą wystąpić w każdym wieku. Nosologia z tą samą częstotliwością występuje u mężczyzn i kobiet, ale mężczyźni są najbardziej podatni na dystrofię lattową, co wynika z genetycznej charakterystyki dziedziczenia.

Przyczyny dystrofii obwodowej siatkówki

Patologia może rozwijać się u osób z typem refrakcji krótkowzroczności lub hipermetropii, rzadziej - przy braku naruszeń funkcji wzrokowych. Pacjenci z krótkowzrocznością są bardziej zagrożeni. Etiologia choroby nie jest w pełni zrozumiała. Zwyrodnienie wieloraczykowe jest dziedziczone w sposób związany z X. Inne główne przyczyny dystrofii siatkówki:

  • Zapalenie oka. Miejscowe zmiany w siatkówce spowodowane długotrwałym przebiegiem zapalenia siatkówki lub zapalenia naczyniówki i siatkówki są podstawą zmian degeneracyjno-dystroficznych w obwodowych częściach błony.
  • Zakłócenie lokalnego zaopatrzenia w krew. Regionalne zmiany w przepływie krwi prowadzą do zaburzeń troficznych i przerzedzania wewnętrznej powłoki gałki ocznej. Czynnikami predysponującymi są nadciśnienie tętnicze, miażdżycowe zmiany naczyniowe.
  • Urazowe uszkodzenie ciała. Do dystrofii obwodowej dochodzi do poważnego urazu czaszkowo-mózgowego i uszkodzenia ścian kości kostnych.
  • Efekt jatrogenny. Zmiany w wyściółce wewnętrznej rozwijają się po operacjach witreoretinalnych lub przekraczają siłę efektu podczas koagulacji laserowej powłoki siatki.

Patogeneza

Czynnikiem wyzwalającym rozwój dystrofii obwodowej są zaburzenia miejscowej hemodynamiki. Obwodowe części membrany są najbardziej wrażliwe na brak tlenu. Przy przedłużającym się zaburzeniu troficznym, siatkówka jest rozrzedzona wokół obwodu, co jest często niewidoczne podczas badania dna oka. Pierwsze objawy pojawiają się na tle przeniesionych chorób zakaźnych, zatrucia lub cukrzycy na etapie dekompensacji. Potencjuje rozwój dystrofii krótkowzrocznego typu refrakcji. Wynika to z faktu, że wraz ze wzrostem podłużnej osi gałki ocznej, wewnętrzna skorupa oka nadaje się również do nieznacznego rozciągania, co prowadzi do jeszcze większego przerzedzania wzdłuż obwodu. Pewna rola w mechanizmie rozwoju choroby jest przypisywana zmianom zwyrodnieniowym w ciele szklistym, w których występują trakcje i wtórne uszkodzenie siatkówki.

Klasyfikacja

W zależności od wzorca morfologicznego patologia jest klasyfikowana do typów kratownicowych, podobnych i racemicznych. Niektóre warianty dystroficznych zmian wyglądu przypominają "ślad ślimaka" i "brukowanej nawierzchni". Z klinicznego punktu widzenia rozróżnia się następujące formy choroby:

  • Peripheral chorioretinal degeneration (PCRD). W tym wariancie nozologii siatkówka i naczyniówka są zaangażowane w proces patologiczny.
  • Obwodowa dystrofia witreochoretinalna (PVHRD). Charakteryzuje się uszkodzeniem naczyń szklistych, siatkowatych i błon naczyniowych.

Klasyfikacja dystrofii vitreochorioretinalnych według lokalizacji:

  • Równikowa. Jest to najczęstszy obszar uszkodzenia siatkówki, ponieważ obszar przerzedzania znajduje się wokół oka w płaszczyźnie czołowej.
  • Paroral. W tego typu zmianach dystroficznych są zlokalizowane na linii zębatej.
  • Mieszane. Forma wiąże się z największym ryzykiem pęknięcia z powodu obecności rozproszonych zmian na całej powierzchni skorupy oczek.

Objawy dystrofii obwodowej siatkówki

Przez długi czas klęska membrany siatkowej przebiega bez objawów klinicznych. W przypadku patologii typowe jest zmniejszenie widzenia obwodowego, co prowadzi do trudnej orientacji w przestrzeni. Ponieważ pole widzenia jest zwężone w koncentrycznym typie, pacjenci mogą wykonywać tylko niektóre rodzaje pracy wizualnej (czytać, rysować). Funkcja widzenia centralnego nie cierpi na brak anomalii błędu refrakcji. W rzadkich przypadkach pacjenci skarżą się na pojawianie się pływających much przed oczami lub wady pola widzenia w postaci bydła. Objawy takie jak "błyskawica" lub błyski jasnego światła wskazują na pęknięcie siatkówki i wymagają natychmiastowej interwencji. Dystrofia obwodowa charakteryzuje się jednostronnym przebiegiem, ale w przypadku kratownicy w większości przypadków dotyczy to obu oczu.

Komplikacje

Najczęstszym powikłaniem dystrofii obwodowej jest zerwanie siatkówki. Uszkodzenie skorupy wewnętrznej występuje w obszarach największego przerzedzania pod wpływem takich czynników jak drgania, zanurzenie pod wodą, intensywny wysiłek fizyczny. Ciało szkliste często wiąże się z brzegiem dystrofii, co prowadzi do dodatkowego występowania trakcji. Pacjenci ze zmianami na obwodzie błony siatkowej również mają wysokie ryzyko odwarstwienia siatkówki. Pacjenci są bardziej podatni na krwotoki w jamie szklistej, rzadziej - w przedniej komorze oka.

Diagnostyka

Ze względu na to, że patologia ta często charakteryzuje się bezobjawowym przebiegiem, dokładne rozpoznanie pacjenta odgrywa wiodącą rolę w diagnozie. Do wizualizacji dystrofii na obrzeżach siatkówki potrzebne są następujące badania okulistyczne:

  • Oftalmoskopia. Uszkodzenie w szytej formie i dystrofii typu "Ślimak Śladu" jest zlokalizowane w górnym-zewnętrznym kwadrancie na równiku oka. Ze względu na strefy obliteracji naczyń na siatkówce powstają ciemne i lekkie plamki przypominające kratownicę lub linie przerywane, które nazywane są "śladami ślimaków". Dystrofia podobna do jodu to rodzaj żółto-białych wtrętów znajdujących się nad powierzchnią skorupy siatki.
  • Perymetria. Technika pozwala ujawnić koncentryczne zwężenie pól widzenia. Jeśli istnieje podejrzenie, że pacjent ma początkowe objawy choroby, zaleca się stosowanie metody ilościowej perymetrii.
  • Wizometria. Badanie umożliwia zdiagnozowanie prawidłowego widzenia centralnego na tle zmniejszenia widzenia peryferyjnego. Ostrość wzroku zmniejsza się w przypadku patologii na tle krótkowzroczności.
  • Refraktometria. Technika ta służy do badania refrakcji klinicznej w celu identyfikacji pacjentów z grupy ryzyka.
  • Ultradźwięki oka. Umożliwia wizualizację początkowych objawów patologii. W przypadku dystrofii małych torbaczy określa się wiele zaokrąglonych formacji o różnych średnicach. Ultradźwięki służą do diagnozowania zmian w ciele szklistym, identyfikacji zrostów i trakcji, oszacowania wielkości osi wzdłużnej oka.

Leczenie dystrofii obwodowej siatkówki

Wybór taktyki terapeutycznej zależy od natury patologii. Przed rozpoczęciem leczenia dna oka bada się w warunkach maksymalnego rozszerzenia źrenic. Aby wyeliminować objawy dystrofii obwodowej, należy:

  • Terapia zachowawcza. Jest on stosowany wyłącznie do diagnozy minimalnych objawów choroby. Pacjenci wykazali doustne przyjmowanie leków z grupy antyagregantów, angioprotektorów i leków przeciwzacięciowych. Jako preparaty pomocnicze stosuje się bioaktywne dodatki, witaminy z grupy C, B.
  • Interwencja chirurgiczna. Leczenie chirurgiczne postaci obwodowej choroby ogranicza się do przeprowadzenia laserowej koagulacji naczyń w strefach największego przerzedzenia. Celem interwencji jest zapobieganie możliwym zerwaniom. Operacja wykonywana jest w trybie ambulatoryjnym. W okresie pooperacyjnym konieczna jest terapia zachowawcza, w tym leki metaboliczne, leki przeciwhipoksydacyjne i angioprotekcyjne.

Prognozy i zapobieganie

Prognozy dla życia i dla funkcji wzrokowych są korzystne. Pacjenci z grupy ryzyka potrzebują 1-2 razy w roku, a gdy pojawią się nowe objawy, udaj się do okulisty w celu zbadania. Niespecyficzne środki zapobiegawcze redukuje się do monitorowania poziomu glukozy we krwi, ciśnienia tętniczego i wewnątrzgałkowego. W przypadku załamania krótkowzroczności konieczne jest poprawienie ostrości wzroku za pomocą okularów lub soczewek kontaktowych. Identyfikacja obiektywnych objawów dystrofii pacjenta wymaga wykluczenia sportów ekstremalnych, dużego wysiłku fizycznego.

Dystrofia siatkówki: objawy, rozpoznanie i leczenie. Dystrofia obwodowa oka

Z roku na rok rośnie liczba osób cierpiących na rzadkie choroby. Do tej pory znacznie wzrosła szansa na liczebność kliniki okulistycznej pacjenta. Jeszcze 20 lat temu grupa osób z poważnymi chorobami oczu rozpoznała osoby w wieku emerytalnym lub zawodowo predysponowane do tego. Teraz młodzi ludzie są również zagrożeni. Ważne jest, aby dolegliwość bez odpowiedniego leczenia mogła wpływać na zdolność widzenia, prowadząc do całkowitej utraty wzroku. Do takich groźnych chorób narządów wzroku należy dystrofia siatkówki.

Dystrofia siatkówki - co to jest?

Siatkówka jest powłoką wrażliwą na światło. Znajduje się pomiędzy ciałem szklistym a naczyniówką. Jego funkcjonalnością jest przekształcanie sygnałów świetlnych w impulsy elektryczne, które przekazują sygnały do ​​mózgu. Pod dystrofią siatkówki rozumie się wiele chorób o podobnych objawach, z których większość nie jest nabyta, ale ma charakter dziedziczny. Przebieg choroby zależy bezpośrednio od lokalizacji i charakteru uszkodzenia skorupy oczek.

Pigmentowane zapalenie siatkówki

Pigmentowe zapalenie siatkówki jest zaburzeniem charakteryzującym się stopniowym, ale znaczącym upośledzeniem wzroku. Według statystyk choroba ta jest wykryta u jednego dziecka spośród trzech tysięcy noworodków. Około 10 roku życia dziecko może zgłaszać skargi dotyczące zdolności widzenia w ciemności i widzenia peryferyjnego. Prowadzi to do naruszeń w kolorze i centralnej wizji. Bardzo rzadko wywołuje się ślepotę. Dystrofia pigmentowa siatkówki może również prowadzić do utraty słuchu.

Choroba Stargardta

W chorobie Stargardta choroba zaczyna się rozwijać do około sześciu lat. Centralny i lekki wzrok cierpi. Czasami prognozy specjalistów mogą być rozczarowujące, dlatego niezwykle ważne jest jak najszybsze rozpoznanie symptomatologii w celu zachowania jakości życia dziecka.

Wrodzona amureloza Lebera

Ten typ choroby występuje dość rzadko i zaczyna objawiać się dziecku w pierwszych pięciu miesiącach po urodzeniu. Statystycznie ustalono, że podlega ono jednemu dziecku przypadającemu na osiemdziesiąt tysięcy urodzonych dzieci. Choroba ta charakteryzuje się pogorszeniem ostrości wzroku i mimowolnym ruchem oczu. Spowodowane jest mutacją na poziomie genetycznym w systemie kodowania genów, co wpływa na jakość widzenia.

Dystrofia siatkówki wymaga odpowiedniego, poważnego podejścia do choroby. W przypadku tej choroby utrata wzroku nie jest konieczna, ale nie należy rozpoczynać leczenia. Jest to szybki dostęp do specjalisty, który pozwala zachować zdolność widzenia i pełnego życia.

Urządzenie siatkówki

Powłoka z siatki jest cienką warstwą komórek nerwowych. Jego tylną część stanowią fotoreceptory, które mają zdolność pochłaniania światła. Informacje uzyskane przez fotoreceptory torują drogę dla nerwu wzrokowego, wchodząc do centralnego układu nerwowego, gdzie poddawany jest on dodatkowej obróbce za pomocą analizatora wizualnego.

Powłoka siatki ma kilka warstw komórek. Część zewnętrzna nazywana jest warstwą pigmentu, ma ścisłe połączenie z naczyniówką oka. Dysk nerwu wzrokowego znajduje się pośrodku skorupy siatki i jest również znany jako martwy punkt. W pobliżu znajduje się plamka. Kiedy zmiana siatkówki jest zlokalizowana, w tym obszarze występuje ostry spadek widzenia (ze zmianami na obwodowych obszarach błony siatkowej, występuje tylko zwężenie pola widzenia).

Rozwój choroby

Pod dystrofią siatkówki rozumie się uszkodzenie tkanki, które pojawiło się na poziomie komórkowym w wyniku upośledzenia metabolizmu. W konsekwencji w uszkodzonej tkance znajdują się produkty wymiany, które uległy zmianom jakościowym lub ilościowym. oko powoduje dystrofię siatkówki mają różne: zaburzenia krążenia krwi, awarie chłonnych, zmiany hormonalne tle, zakażenia zakaźną, zatruciem, itd. Powyższe czynniki wpływają na odżywienie komórek, a sama w tkance powstają..

Jedną z najczęstszych przyczyn jest brak dopływu krwi do komórek. Najczęściej takie zmiany pojawiają się w ciele osób starszych, ale w młodości takie problemy mogą się pojawić. Istnieje wiele stanów, które prowokują rozwój dystrofii siatkówki. Obejmują one okres ciąży, krótkowzroczność, palenie tytoniu, zmiany wieku, cukrzycę. Przyczyną mogą być również urazy, choroby sercowo-naczyniowe, nerki i wysokie ciśnienie krwi. Choroby zakaźne i zatrucie, któremu towarzyszy zatrucie, również zagrażają zmianom w siatkówce.

Rodzaje dystrofii siatkówki

Wyróżnij dystrofię centralną, jak i obwodową powłoki siatki. Dystrofia centralna siatkówki znajduje się w obszarze, który ma najczystsze widzenie (obszar plamki żółtej). Jak wspomniano wcześniej, choroba może być spowodowana zmianami związanymi z wiekiem, które są najczęstszą przyczyną. Rzeczywiście, z powodu wieku, naczynia krwionośne oczu ulegają zmianom.

Rozwój choroby łagodnie zmniejsza ostrość widzenia. Ślepota, z reguły, nie pojawia się, pod warunkiem, że nie obejmuje ona obwodowych obszarów powłoki siatkowej. Rozpoznanie centralnej dystrofii siatkówki po prostu charakteryzuje się krzywiznami, bifurkacjami i złamaniami obrazów.

Centralne zwyrodnienie plamki oka można scharakteryzować za pomocą dwóch postaci choroby: suchej i mokrej. Pierwszy charakteryzuje się bulwiastymi formacjami nagromadzonych produktów siatkówki i wymiany naczyń. Charakteryzuje się powolnym spadkiem widzenia. Druga cechuje się tym, że ma ona skupiska płynów i krwi w obszarze błony siatkowej spowodowane kiełkowaniem nowo utworzonych naczyń. Ostrość widzenia spada wystarczająco szybko, a zwyrodnienie plamki siatkówki jest typowe w tej postaci. Leczenie jest wymagane kwalifikacje i terminowość, niezależnie od postaci choroby. Terapia jest zalecana zgodnie z wynikami diagnozy przeprowadzonej przez placówkę medyczną.

Centralna dystrofia naczyniowo-siatkówkowa siatkówki występuje u męskiej części populacji, wiek mężczyzny jest zwykle dłuższy niż 20 lat. Przyczyną rozwoju choroby jest nagromadzenie się płynu naczyniowego pod siatkówką. Zapobiega to normalnym procesom żywienia, metabolizmowi, aw konsekwencji rozwija dystrofię. Wysięk powoduje stopniowe oderwanie siatkówki, co prowadzi do poważnych konsekwencji, wpływających na zdolność widzenia. Nie jest wykluczone wystąpienie całkowitej ślepoty. Objawem dystrofii kosmówkowej jest pogorszenie widzenia i zniekształcenie obrazu.

Dystrofia obwodowa siatkówki objawów ocznych może być łagodna i wydawać się niewidoczna dla pacjenta. Chociaż czasami pojawiają się plamy lub błyski światła. dystrofią siatkówki wykrywa się stosując oftalmoskopię obwodowa oko poddano inspekcji angiografia fluorescencyjny jest wykonywana.

Proces diagnozy i późniejszego leczenia

W celu zidentyfikowania zwyrodnienie siatkówki, leczenie, które nie mogą być silnie dokręcone, konieczne jest przeprowadzenie badania okulistyczne procedur obejmujących proces badając dno oka pacjenta, badania elektrofizjologiczne i ultradźwięków. Wszystko to pozwala uzyskać pełną informację o stanie błony siatkowej i nerwu wzrokowego. Przeprowadzenie niezbędnych analiz laboratoryjnych powie Ci, jak przebiegają procesy metaboliczne.

Stosuje się metody, które stymulują procesy metaboliczne, których aktywność zaburzyła dystrofię siatkówki oka. Leczenie laserowe jest bardzo skuteczne. W terapii stosuje się koagulację laserową i terapię fotodynamiczną.

Podstawą leczenia fotodynamicznego są iniekcje fotosensybilizatorów, które zapobiegają rozwojowi choroby poprzez wiązanie białek naczyń krwionośnych z patologią.

Laseroterapia to kauteryzacja naczyń patologicznych. Metoda zapobiega rozprzestrzenianiu się choroby, ale pod wpływem lasera powstaje oparzenie, tworzące bliznę. Obszar dotknięty przez laser traci wzrok.

W leczeniu zwyrodnienia barwnikowego zwykle stosuje się metody fizjoterapii: elektro- i magnetyczną stymulację tkanek, ale wskaźnik skuteczności takiego leczenia nie jest zbyt wysoki.

Czasami można zastosować operację naczyniowo-kon- strukcyjną, która pozytywnie wpływa na krążenie krwi powłoki siatki. Ponadto można stosować terapię dietetyczną i kompleksowe przyjmowanie witamin.

Często dystrofię wywołuje krótkowzroczność, następnie można zastosować laser argonowy, który wzmacnia siatkówkę.

Laser jest uniwersalnym narzędziem otwierającym wiele możliwości w nowoczesnej okulistyce. Kiedy działa, następuje gwałtowny wzrost temperatury i poprawia koagulację (koagulację) tkanki.

Procedura operacyjna odbywa się bez krwi. Po wykonaniu tej czynności na oku pacjenta nakładana jest specjalna soczewka z efektem refleksyjnym, dzięki czemu laser może całkowicie przeniknąć do oka.

Pacjenci z dystrofią siatkówki wykazują okulary przeciwsłoneczne i eliminują złe nawyki.

Centralna dystrofia siatkówki, mająca postać wilgotną, obejmuje interwencję w celu wyeliminowania nagromadzonego płynu. Nowoczesne metody leczenia sugerują wszczepienie implantów, które powstrzymują dalszy rozwój choroby.

Środki ludowe w leczeniu dystrofii oczek siatki

Jako środek tradycyjnej medycyny stosuje się napar z japońskiego owocu Sophora. Płyn leczniczy jest podawany przez co najmniej trzy miesiące. Aby przygotować prezent, potrzeba 0,5 litra wódki, którą miesza się z 5 g japońskiej sophory. Użyj jednej łyżeczki naparu na szklankę wody, trzy razy dziennie.

Po wykryciu patologii w siatkówce oka konieczne jest przeprowadzenie procedur, których celem będzie wzmocnienie. W przeciwnym razie w momencie stresu istnieje ryzyko oderwania się. Z kolei oderwanie wymaga pilnej interwencji chirurgicznej. Ważne jest, aby oderwanie siatkówki mogło nastąpić w nieodpowiednim momencie, gdy wykwalifikowana opieka nie jest dostępna. Dlatego znacznie lepiej jest unikać takiego rozwoju wydarzeń.

Oderwanie siatkówki jest jednym z pierwszych miejsc wśród przyczyn niezdolności do pracy. Około 70% pacjentów dotkniętych tą patologią to osoby w wieku produkcyjnym.

Aby spowolnić postęp choroby i poprawić procesy metaboliczne w otoczce ocznej, okulistom zaleca się podawanie multiwitamin w połączeniu ze środkami rozszerzającymi naczynia.

Wiadomo, że aby siatka oka działała prawidłowo, potrzebna jest luteina. Ciało ludzkie nie wytwarza go samodzielnie, co wskazuje na potrzebę uzupełnienia braku jedzenia. Luteina jest bogata w produkty o zielonym kolorze: pieprz, szpinak itp.

Luteina jest doskonałym naturalnym przeciwutleniaczem, który ma działanie hamujące proces niszczenia siatkówki. Ponadto przeciwdziała tworzeniu wolnych rodników.

Zapobieganie

Profilaktyka dystrofii błony siatkowej jest badaniem okulistycznym. Przede wszystkim jest to konieczne dla osób cierpiących na miażdżycę, nadciśnienie i cukrzycę. Ponadto diagnoza profilaktyczna jest wskazana dla osób, które mają genetyczną predyspozycję do choroby i krótkowzroczności.

Jako niezależnyRozpoznanie objawów lęku

Dystrofii siatkówki może towarzyszyć bardzo nieznaczne pogorszenie widzenia, a także pojawienie się szarej plamki. Podczas czytania może pojawić się uczucie, że wypadną pewne litery. Aby zdiagnozować chorobę, możesz użyć testu Amsler. Przeprowadza się ją za pomocą siatki kratkę, w środku której zaznaczono kropkę ciemnego koloru.

Aby zdać test, musisz zamknąć jedno oko dłonią, a następnie skupić się na powyższym punkcie. Pacjent powinien zobaczyć otwarte komórki komórki, które będą gładkie i identyczne. Jeśli nie, nie zwlekaj z wizytą u okulisty.

Długoterminowa odroczone egzamin z istniejącymi dolegliwościami oczu, a także przy braku odpowiedniego leczenia może mieć negatywny wpływ na jakość życia i później uniemożliwić przywrócenie funkcji wzroku. Należy zwrócić się do specjalisty, gdy tylko pojawią się pierwsze oznaki choroby dystrofii siatkówki. Wtedy szanse na utrzymanie wzroku będą znacznie większe. Uważne i pełne szacunku podejście do twojego zdrowia pomoże uniknąć poważnych problemów związanych z nieodwracalnymi procesami, za które ciało z pewnością będzie wdzięczne.

Dystrofia siatkówki. Przyczyny, objawy, leczenie

Siatkówka jest bardzo cienką warstwą tkanki składającą się z komórek nerwowych. Siatkówka pokrywa gałkę oczną od wewnątrz na plecach.

Tkanka siatkówki to ogromna liczba fotoreceptorów lub komórek światłoczułych, których główną funkcją jest przekształcanie impulsów świetlnych w impulsy elektryczne.


Patologia "dystrofii siatkówki" jest ogólnym terminem, który charakteryzuje znaczną grupę różnych heterogenicznych zaburzeń.

Powszechnymi objawami wszystkich typów dystrofii siatkówki są postępy dysfunkcji wzroku oraz zmiany degeneracyjno-dystroficzne we włóknie siatkówki.

Obecnie w przypadku dystroficznych chorób siatkówki główne przyczyny wczesnej redukcji ostrości widzenia są przypisywane ślepocie.

Ich specyfika polega na tym, że przebieg patologii jest powolny, ale stały i charakteryzuje się stopniowym zmniejszaniem się funkcji wzrokowej oka.

Czynnikami, które mogą wywołać rozwój patologii, mogą być:

  • starość z powodu procesów inwolucji w ciele;
  • dziedziczna predyspozycja;
  • Choroby naczyniowe, w tym nadciśnienie, miażdżyca;
  • cukrzyca;
  • niedożywienie, beri-beri;
  • palenie;
  • nadwaga;
  • nadmierne nasłonecznienie;
  • niektóre choroby wirusowe;
  • stres, nerwowe wstrząsy.

Centralna dystrofia siatkówki

Ta grupa patologii jest uważana za najczęstszą przyczynę stopniowego i nieodwracalnego pogorszenia ostrości wzroku. Znaczna część dystrofii siatkówki występuje w dystrofii inwolucyjnej typu centralnego, w inny sposób - w związanym z wiekiem zwyrodnieniu plamki oka.

Pochodzenie tej choroby jest bezpośrednio związane z wiekiem, co można odczytać z nazwy.

W ostatnich latach, istnieje tendencja do zwiększenia częstości rozpoznania powyższych chorób, ze względu na zmianę sytuacji demograficznej w kraju - mianowicie, spadek liczby urodzeń, a zatem wzrost odsetka osób starszych w populacji.

Inną możliwą przyczyną jest wzrost częstości występowania patologii naczyniowych w kraju.


Centralna inwolucyjne dystrofii siatkówki jest uszkodzenie siatkówki środkowy obszar (plamki), który znajduje się w kierunku świątyni nerwu wzrokowego.

Obszar plamki odpowiada za rozdzielczość oka, to znaczy umożliwia dokładne określenie oka małych obiektów i detali z bliskiej i bliskiej odległości.

Zatem zwyrodnienie plamki związane z wiekiem powoduje zmniejszenie klarowności przedmiotowego widzenia centralnego. Niemniej jednak, nawet w zaawansowanych przypadkach, inwolucyjne zwyrodnienie plamki błony siatkowej nie powoduje całkowitej ślepoty, ponieważ peryferyjne obszary siatkówki nadal funkcjonują.

W związku z tym pacjent nadal może normalnie poruszać się w przestrzeni kosmicznej. Patologia prowadzi do naruszenia zdolności osoby do pracy w niewielkiej odległości od oczu (na przykład pacjent jest trudny do odczytania, list).

Wśród centralnych dystrofii siatkówki wyróżnia się dwie formy:

  • Sucha inwolucyjna zwyrodnienie plamki siatkówki lub nieistniejąca.
  • Mokre zwyrodnienie plamki siatkówki lub wysiękowe.

Zwykle patologia dotyka oczu pacjentów w wieku 60 lat i starszych. Z reguły obejmuje on oba narządy wzroku, a nasilenie i szybkość progresji choroby zależy od etapu i formy.

Zwyrodnienie plamki żółtej siatkówki

Zakłócenie procesów metabolicznych zachodzące między błoną siatkową a przenikającymi ją naczyniami powoduje gromadzenie się komórek odpływowych komórek. Te produkty rozpadu znajdują się w warstwach pod siatkówką, co reprezentuje mikropęcherzyki.

Ten typ centralnej dystrofii błony siatkowej nazywany jest suchym. Formy zwyrodnienia siatkówki bez uwolnienia patologicznych wysięków stanowią ponad 90% wszystkich chorób tej grupy. Charakteryzują się powolnym, stopniowym spadkiem ostrości wzroku.

Prognozy dotyczące suchego zwyrodnienia plamki siatkówki są stosunkowo korzystne.

Mokre zwyrodnienie plamki siatkówki

Jeśli rozwój procesów patologicznych rośnie w nowo tworzących się naczyniach siatkówki, wynikających z unaczynieniem i przez ich ściany traumą i zbiera wyciek krwi lub innych płynów, związane z wiekiem zwyrodnienie plamki żółtej siatkówki zwany mokro (cieknące).

Ten typ choroby stanowi zaledwie 10% wszystkich przypadków dystrofii siatkówki, ale bardzo negatywnie wpływa na funkcję wzrokową.

Mokre zwyrodnienie plamki żółtej charakteryzuje się nagłym spadkiem ostrości wzroku, który może wystąpić w ciągu kilku tygodni lub dni. Bez szybkich i adekwatnych środków terapii wzrok znacznie się zmniejsza, a postęp procesu patologicznego stopniowo się zwiększa.

Należy zauważyć, że to tylko wysoko wykwalifikowany okulista, który potrafi prawidłowo diagnozować i różnicować dystrofię środkową siatkówki od innych chorób oczu. Dotyczy to w szczególności wczesnych stadiów choroby.

Często diagnoza jest bardzo trudna, ponieważ patologię wieku można łączyć i uzupełniać innymi chorobami oczu, które często pojawiają się w starszym wieku (np. Zaćma o podobnym zespole objawów).

Pacjenci muszą pamiętać, że rozwijając podwojenie przedmiotów, zakrzywiając obraz przed oczami, pojawienie się jakichkolwiek plam, "obszary niewidoczne" powinny pilnie zwrócić się do okulisty!

Jeśli subiektywne odczucia polegają na tym, że zakrzywione, faliste kontury, linie pojawiają się w polu widzenia, może to oznaczać początkowy etap rozwoju wysiękowego zwyrodnienia plamki siatkówki.

Leczenie dystrofii siatkówki

Doświadczony specjalista po dokładnym i kompleksowym badaniu określi charakter zmiany siatkówki, szybkość i zakres patologii, co pomoże przewidzieć wyniki leczenia i opracować skuteczną taktykę.

Niestety, wieku (inwolucyjne) dystrofie siatkówki są nieodwracalne, postępując z chorobą czasu. Dlatego jego terapia ma na celu naprawienie procesu w stanie stabilnym, a także wyrównawczą kompensację funkcjonalności oka.

Jeśli patologia zostanie wykryta na wczesnym etapie, program do leczenia mukulodystrofii błony siatkowej obejmuje leki, które zapewniają złożony wpływ na zaatakowany obszar.

W szczególności zaleca się stosowanie środków rozszerzających naczynia krwionośne, venotonics, środków do zagęszczania ściany naczynia, preparatów do upłynniania krwi, kompleksów witaminowych. Szczególnie niezbędne dla pacjentów z dystrofią siatkówki, witaminami A, E, Grupą B. Takie leczenie powinno być regularne i wyznaczane co najmniej 2 razy w roku.

Terapia patologii, która jest zaniedbana, wymaga intensywnego podejścia.

Leczenie obejmuje fizjoterapeutyczne, mikrochirurgiczne techniki, w tym:

  • magnetoterapia, fototerapia do stymulacji siatkówki (wykonywana na tle leczenia zachowawczego);
  • narażenie na siatkówkę promieniowaniem laserowym (terapia laserowa);
  • przezskórna elektrostymulacja siatkówki;
  • dożylne napromienianie krwi promieniami laserowymi (na tle leczenia lekami);
  • operacje vazorekonstruktivnogo i typy revasculant, w tym - z wykorzystaniem alloprzeszczepów.

Jeśli zostanie stwierdzona wilgotna (wysiękowa) postać choroby, konieczne będzie leczenie lekami inhibitorami angiogenezy, a także kauteryzacja laserowa siatkówki.

Podczas manipulacji przez źrenicę za pomocą specjalnej soczewki, wiązka laserowa jest kierowana do obszarów dotkniętej powłoki siatki. Podczas koagulacji laserowej zranione naczynia są szczelnie zamknięte, więc płyn z nich nie przenika do tkanek siatkówki.

Ta procedura jest całkowicie bezbolesna, ponieważ pacjent jest najpierw zaszczepiony w kroplach do oczu ze znieczuleniem. Podczas sesji pacjent widzi tylko blask światła przed jego oczami.

Jeśli to konieczne, laserowe koagulowanie naczyń krwionośnych może być wykonywane wielokrotnie po pewnym czasie.

Maculopatia cukrzycowa

W cukrzycy makulopatia cukrzycowa jest jedną z głównych przyczyn niepełnosprawności. Jednak rzadko powoduje całkowitą ślepotę.

Choroba może rozwinąć się z retinopatią cukrzycową (najczęściej z proliferacyjną retinopatią cukrzycową). Jest często postrzegany jako objaw powyższej patologii, ponieważ jest częścią jej obrazu klinicznego.

Rodzaje makulopatii cukrzycowej

Maculopatia cukrzycowa, zgodnie z naturą zmian zarejestrowanych podczas wizualizacji dna oka, dzieli się na następujące formy:

  • ogniskowa (w tym obwodowa, wysiękowa);
  • powszechny lub rozproszony;
  • niedokrwienny;
  • mieszane.

Ważnymi objawami, które mogą wpływać na funkcję widzenia i rokowania, są zakłócenia w dopływie tlenu i obrzęk centralnej siatkówki.

Pewną rolę odgrywa również odległość ogniska patologicznego od środka plamki.

Leczenie makulopatii cukrzycowej

Należy leczyć wszelkiego rodzaju makrofilię cukrzycową, która rozpoczyna się od identyfikacji i korekty choroby podstawowej. Ważnym kierunkiem leczenia jest stabilizacja procesów metabolicznych.

Badania naukowe i kliniczne dowodzą, że istnieje ścisła korelacja między stopniem wyrównania glikemii a ciężkością procesów retinopatii cukrzycowej, w tym cukrzycowej makulopatii.

Nowoczesne podejście do leczenia opiera się na zapobieganiu patologii u pacjentów z cukrzycą poprzez maksymalizację kompensacji zaburzeń metabolicznych.

Takie podejście obejmuje regularne monitorowanie poziomu glukozy, jak również terminową i adekwatną korektę cukrzycy, jeśli to możliwe - we wczesnym stadium progresji choroby.

Zastosowanie angioprotektorów (pentoksyfiliny, trentalu, cerebrolizyny, doksu itp.) Do celów terapeutycznych i profilaktycznych nie jest obecnie uznawane za wystarczająco skuteczne.

Z reguły w połączeniu z niezadowalającą wymianą zaburzeń metabolizmu glukozy takie leczenie nie przynosi żadnych pozytywnych rezultatów.

Dlatego najlepszym sposobem leczenia pacjentów z makulopatią cukrzycową było kauteryzacja laserowa naczyń siatkówki (koagulacja laserowa).

Wybór techniki koagulacji laserowej, a także specyfiki patologii, determinują wyniki leczenia i prognozy dotyczące powrotu do zdrowia.

Całkowite wyeliminowanie zmian dystroficznych w siatkówce, a także przywrócenie funkcji wzrokowej, zgodnie z danymi, obserwuje się u 62% pacjentów. Jeśli leczenie laserowe jest prowadzone we wczesnym stadium choroby, jego skuteczność jest szczególnie wysoka.

Dystrofia obwodowa siatkówki

Boczne obszary siatkówki prawie nie są wizualizowane przez proste badanie dna oka, ponieważ znajdują się one za środkową linią gałki ocznej.

Niemniej jednak na obrzeżach siatkówki najczęściej pojawiają się objawy zwyrodnienia siatkowej błony, które są spowodowane wzrostem długości oka, a w konsekwencji wzrostem ostrości krótkowzroczności.

Ponadto występuje silne pogorszenie dopływu krwi do siatkówki na tle zwyrodnienia sieci naczyniowej.

Wszystkie powyższe objawy są najczęstszymi przyczynami poważnej patologii - odwarstwieniem siatkówki.

Wraz z pogarszaniem się stanu oka, któremu towarzyszą zmiany dystroficzne, dotknięte obszary stają się cieńsze wraz z tworzeniem się silnych stref napięcia między siatkówką a ciałem szklistym.

Jeśli takie napięcia występują przez długi czas, może nastąpić pęknięcie w obszarze, w którym płynie płynna (wodna) warstwa ciała szklistego. Wchodzi pod siatkówkę, sprawia, że ​​jej bunt się podnosi i płatkuje.

Wśród peryferyjnych zwyrodnień oczodołu oczodołu wyróżnia się kilka odmian, różniących się stopniem ryzyka w stosunku do odwarstwienia siatkówki.

Lattowe zwyrodnienie siatkówki

Uważany jest za najbardziej poważną patologię i charakteryzuje się wysokim ryzykiem oderwania siatkówki. Występuje ponad 63% przypadków dystrofii siatkówki obwodowej u pacjentów z objawami oderwania.

Ogółem w badaniu starszych pacjentów dystrofię latticularną rozpoznaje się u 5% osób, głównie u mężczyzn.

Scharakteryzowano dziedziczne predyspozycje do tej formy zwyrodnienia siatkówki. Większość patologii ma charakter dwustronny. Często, gdy uwarunkowania genetyczne, taka choroba występuje już w drugiej dekadzie życia.

Istnieje wiele dowodów na bezpośredni związek między częstotliwością odwarstwienia siatkówki a rozwojem zwyrodnienia latticularnego: ponad jedna trzecia pacjentów z bezpośrednią diagnozą oderwania, objawami dystrofii latticularnej.

Podczas badania dna oka patologia przedstawia białawo-szare, wąskie, lekko pofalowane pasy, które tworzą postacie w postaci kratownicy lub drabiny. Liczby te są niczym więcej, jak tylko zawojonymi i zatartymi naczyniami, częściej żyłami.

Pomiędzy patologicznie zmienionymi naczyniami znajdują się strefy ścienienia membrany siatkowej, a także mikropęcherzyków, guzków i cyst.

Inne nieprawidłowe zmiany związane z tym typem choroby - plamy pigmentowe, obszary o obniżonej pigmentacji, pigmentacja rozproszona.

W większości przypadków, gdy wykryta zostanie patologia, ciało szkliste jest rozszerzone, podczas gdy na linii końca zjawisk dystroficznych przeciwnie, jest skondensowane do krawędzi.

Innymi słowy, istnieją obszary silnego napięcia wzdłuż krawędzi zwyrodnienia siatkówki z powstawaniem podmuchów siatkówki (do 32% przypadków) lub podmuchów o zaokrąglonym kształcie (do 18% przypadków). Oba rodzaje podmuchów powodują oderwanie siatkówki.

Dystrofia obwodowa siatkówki według rodzaju "śladów ślimaków"

Najczęściej ten rodzaj choroby występuje u pacjentów z osiową postępującą krótkowzrocznością, zwykle z ciężkimi patologicznymi zmianami w naczyniach krwionośnych i siatkówce.

Przyczyną tego typu obwodowej dystrofii siatkówki są zmiany naczyniowe z tworzeniem białych, lekko błyszczące wtrącenia w postaci krótkich rozstępów, a także małe obszary rozrzedzenia siatkówki i defekty w postaci dziur.

Zewnętrznie choroba jest podobna do śladu ślimaka, dlatego też otrzymała swoją nazwę.

W miarę postępu patologii, ogniska dystrofii łączą się, tworząc wstążkowe zmiany siatkówki. W większości przypadków ten rodzaj choroby rozpoznaje się w górnej zewnętrznej części oka i jest wyjątkowo podatny na pęknięcia o dużych rozmiarach okrągłych.

W związku z tym ryzyko oderwania siatkówki z podobną patologią jest bardzo wysokie, według niektórych ekspertów jest nawet wyższe niż w poprzednio opisanej dystrofii lattowej.

Ale peryferyjne degeneracja siatkówki siatkówki jest znacznie mniejsza niż poprzednia przez rodzaj "śladów ślimaków".

Ine-podobne zwyrodnienie siatkówki

Jest to dziedziczna forma patologii. Co do zasady choroba obejmuje oba oczy, ale nie postępuje szybko.

Obiektywne znaki: na krawędziach dna znajdują się białe lub żółte łatki przypominające płatki śniegu. Lekko wznoszą się nad powierzchnią i znajdują się w pobliżu zainfekowanych zatopionych naczyń w skorupie siatki.

Czasami proces towarzyszy powstawaniu pigmentacji wokół obwodu siatkówki.

Dystrofia siatkówki "brukowanej nawierzchni"

Wyróżnia się lokalizacją miejsc dystrofii na najdalszych peryferiach. Towarzyszy temu pojawienie się pierścieniowych, białych, wydłużonych patologicznych ognisk z rozmytą powierzchnią. Obok takich elementów wizualizowane są punktowe pigmentacje.

Najczęściej podobne zjawiska są widoczne na dnie dna, ale czasami rozprzestrzeniają się po całym obwodzie. Przy średnim i wysokim stopniu krótkowzroczności oraz u pacjentów w podeszłym wieku objawy dystrofii siatkówki, takie jak "brukowana nawierzchnia", są diagnozowane w 20% przypadków.

Podczas stosowania odwarstwienia siatkówki aż do 11% pacjentów cierpi na ten rodzaj dystrofii.

Blanszowanie siatkówki Blessina - Ivanova

Wartość graniczna torbielowaty zwyrodnienie siatkówki Blessina - Iwanow występuje jako tworzenia pierścienia w kształcie małych pęcherzyków w skrajnym zewnętrznym obrzeżu. Nie często prowadzi to do oderwania siatkówki i jest najbardziej związane z naturalnymi procesami inwolucyjnymi w ciele.

Dystrofia Blessina-Iwanowa może być przyczyną pojawienia się małych otworów na siatkówce, a także może powodować jej oderwanie od linii zębowej w urazach oka.

Spośród wszystkich przypadków oderwania siatek, ten typ dystrofii jest "winny" w 7% z nich.

Przyczyny dystrofii siatkówki. Kto jest zagrożony?

Do 40% różnych typów dystrofii siatkówki występuje u osób, które mają oznaki krótkowzroczności (krótkowzroczność). Przy dalekowzroczności patologię obserwuje się tylko w 8% przypadków, podczas gdy w normalnym widzeniu jest to tylko 2-5%.

Wszystkie przyczyny choroby można podzielić na 2 grupy.

Lokalne przyczyny:

  • predyspozycje genetyczne;
  • krótkowzroczność;
  • uraz oka;
  • zapalne i zakaźne patologie oczu.

Typowe przyczyny:

  • nadciśnienie tętnicze, miażdżyca i inne choroby naczyniowe;
  • cukrzyca;
  • zatrucie, zatrucie;
  • niektóre choroby ogólnoustrojowe organizmu.

Dystrofia obwodu błony siatkowej może pojawić się w każdym wieku pacjenta. Jej niebezpieczeństwo polega na możliwym oderwaniu siatkówki, a także na tym, że patologia praktycznie nie objawia się we wczesnym stadium.

Często pacjent przychodzi na przyjęcie, opisując tak zwaną zasłonę ("kurtynę") w polu widzenia, co oznacza progresję centralnych typów dystrofii siatkówki. Na tym etapie tylko operacja może pomóc uratować wzrok, ale nie zawsze i dopiero po przywróceniu pełnej wizji.

Jeśli dana osoba jest zagrożona, powinien dokładnie monitorować swoje zdrowie. Co najmniej dwa razy w roku powinien być rutynowo sprawdzany przez okulistę, a w przypadku wszelkich nietypowych objawów pilne jest udanie się do specjalisty.

Leczenie dystrofii obwodowej

Leczenie dystrofii obwodowej, a zwłaszcza odwarstwienia siatkówki, jest bardzo pracochłonnym procesem. Ale zapobieganie tej chorobie nie jest tak trudne.

Regularnie badane, można znaleźć zmiany dystroficzne na wczesnym etapie. W takim przypadku lekarz przepisze kontrolę dynamiki, a także laseroterapię chorób siatkówki.

W niektórych przypadkach koagulacja laserowa jest również przeprowadzana w celach prewencyjnych, ponieważ jest całkowicie bezpieczna.

Prowadzone w warunkach ambulatoryjnych całkowicie bezbolesne koagulowanie laserowe pomaga oddzielić chorych na siatkówkę od zdrowych i zapobiec rozprzestrzenianiu się patologii w centrum siatkówki.

W niektórych przypadkach może być potrzebna druga sesja koagulacji laserowej.