Załamanie

Załamanie (D) - Załamanie światła w układzie optycznym.

Promienie światła odbitego od rozpatrywanych obiektów przechodzą przez cztery powierzchnie refrakcyjne: przednią i tylną powierzchnię rogówki, przednią i tylną powierzchnię soczewki.

Oś optyczna oka - Prosta linia przechodząca przez środek krzywizny wszystkich powierzchni załamujących.

Głównym celem systemu optycznego - to miejsce na kontynuacji osi optycznej, gdzie powstaje obraz nieskończenie odległych obiektów.

Główna długość ogniskowej -odległość od głównej płaszczyzny do głównego ogniska.

Każdy system optyczny ma dwa parametry:

Ø mocy refrakcyjnej (dioptrii)

Ø ogniskowej

Ø Im większa moc refrakcyjna, tym krótsza ogniskowa

Ø Odwrotność ogniskowej nazywana jest diopterem. Dla jednego dioptrii przyjmuje się moc refrakcyjną obiektywu o ogniskowej 1 m. D = 1m / Fm

Scharakteryzowanie układu optycznego oka musi znać promieni krzywizny przedniej i tylnej powierzchni rogówki i krystalicznej soczewki, rogówka i soczewka grubości, głębokość komory przedniej, długość anatomicznej osi oka i współczynnik załamania przezroczystego nośnika oka.

Schemat oka Gullstrand + zredukowane oko.

Pierwotne załamanie - związek głównego ogniska układu optycznego i siatkówki w spoczynku, zakwaterowanie.

Z odległości 5 m spadają równoległe promienie.

Emmetropia - jeśli główny punkt skupienia pokrywa się z siatkówką, załamanie jest współmierne.

Ametropia - jeśli główny punkt skupienia nie pokrywa się z siatkówką, załamanie jest nieproporcjonalne. Krótkowzroczność - główny cel znajduje się przed siatkówką (moc refrakcyjna urządzenia optycznego jest zbyt duża).

Hipermetropia - główny cel znajduje się za siatkówką.

DALEKO PUNKTOWEJ WIZJI

Dalszy punkt jasnego widzenia - jest to maksymalna odległość, na którą oko wyraźnie widzi przedmiot (w pozostałej części pomieszczenia).

Ø Emmetrop - odległość jest większa niż 5 m.

Ø Myop - odległość jest mniejsza niż 5 m. Precyzyjnie określone, jeśli znany jest stopień krótkowzroczności.

Ø Hipermetrop - nie ma sensu przebywać w bliskiej odległości, a nie w odległym miejscu (w spoczynku)

NAJBLIŻSZA PUNKT WIDZENIA

Najbliższy punkt jasnego widzenia - jest to minimalna odległość dla oka, na której obiekt jest wyraźnie widoczny.

Zależy od wieku i zasobów zakwaterowania:

Ø W emmetropie - 20 lat, około 10 dioptrii = zapasy zakwaterowania

§ 10 = 1 / F = 10 cm

Ø W krótkowzroczności - 3 dioptrii (10 + 3)

§ 13 = 1 / F = 7,5 cm

Ø Hypermetropia - 3 dioptrie (10 - 3)

Fakoskleroza Soczewka rozwija się z powodu zmiany stosunku białek (ilość rozpuszczalnych w wodzie białek wzrasta, cysteina jest tracona), nagromadzenie tłuszczów i spadek zawartości wody o 10%. Soczewka staje się mniej elastyczna. Załamanie ulega przesunięciu w kierunku hipermetropii (zmniejsza się moc refrakcyjna).

Usunięto najbliŜszy punkt widzenia - prezbiopię (rozwiniętą od 40 lat).

ZAKWATEROWANIE

Zakwaterowanie Czy zdolność oka do skupienia obrazu osób na siatkówce, niezależnie od odległości, na której znajduje się obiekt.

Obiektyw, więzadło zinn są bierne, mięśnie ciała rzęskowego są aktywne.

Ø Muller mięśnie (mięsień zwieracz położony oba) - w redukowaniu go do zonule obiektyw uglublyayutya z Zinn relaksuje --- --- --- wypukła soczewka staje się ostry obraz na siatkówce bliskich obiektów.

Średnicy mięśni Ivanova (znajduje radiarno od ciała rzęskowego w procesie podstawowego): - spłaszcza --- Zinn rozciągnięte więzadła --- --- spłaszcza soczewka ostrość obrazu daleko umieszczone obiektów.

Zakwaterowanie zmienia się wraz z upływem czasu (starczowzroczność) - osłabia z fakosklerozą.

ANISOMETRICS

Nierówne załamanie obu oczu.

ASYGMATISM

Astygmatyzm - połączenie w jednym oku różnych typów załamania lub różne stopnie jednego typu załamania.

Korekta prosty astygmatyzm odbywa się za pomocą cylindrycznego szkła + lub - w zależności od ametropii.

Oś cylindra jest nieaktywna optycznie.

Korekta złożony bezpośredni astygmatyzm jest realizowany przez połączenie sferycznych i cylindrycznych szkieł.

Sferyczny - aby przetłumaczyć skomplikowany astygmatyzm na prosty.

Cylindryczny - do prostej korekcji.

Mieszany astygmatyzm odwrotny.

Korekta - połączenie sferycznych i cylindrycznych szkieł.

Szkło sferyczne i cylindryczne - światło załamane występuje tylko w jednej płaszczyźnie.

Dlaczego punkty?

Z powodu rozbieżności między zakwaterowaniem i konwergencją w przypadku upośledzenia wzroku występuje zmęczenie wzroku (zmęczenie wzrokowe).

Orofia - prawidłowa pozycja osi wizualnych równoległych do siebie patrząc na odległość.

Myop z każdym okiem widzi oddzielnie bardzo blisko.

Postępująca krótkowzroczność jest niebezpieczna:

Ø przerzedzenie twardówki

Ø krótkowzroczny stożek w nerwie wzrokowym (procesy dystroficzne)

Może przejść do stwardnienia krótkiego (jeśli w okolicy plamki - utrata wzroku):

Średnicy ze względu na pocienienie naczyń naczyniówki przezroczyste, naczyń siatkówki zmniejszenie średnicy pererastyagivaetsya ścian ich rozrzedzenie - może być zatem krwotok.

Ø oderwanie siatkówki.

Ø zakłócenie odżywiania układu naczyniowego (ciało szkliste przechodzi z żelu do zolu + zmętnień, "muchy", które pacjent widzi).

W celu zapobiegania wykonuje się gimnastykę oka. Ma na celu zwiększenie aktywności mięśni i poprawę żywienia:

o "lataj" na szybie w odległości 30 - 40 cm od oczu - spójrz na "muchę", a następnie na odległość.

o ruch gałek ocznych: okrągły - z prawej strony, z lewej strony; Obrotowe - pionowo, poziomo. Możesz pisać słowa itp.

Prowadź do ekstremalnych punktów.

o Palec przykładamy do punktów wyjścia nerwów w pobliżu orbit i jednocześnie dotykamy gałki ocznej.

Wraz z rozwojem krótkowzroczności stosuje się sekcję wzmacniającą chirurgiczne regulowany oczu (kollagenoplastika, scleroplasty), przy czym aseptyczne zapalenie występuje, w wyniku wrastaniem nowych naczyń krwionośnych, poprawa odżywianie.

Data przesłania: 2015-07-30; Liczba wyświetleń: 811; ZAMÓW PISANIE PRACY

Załamanie

loading...

Korekcja pryzmatyczna różni się od innych rodzajów korekcji optycznej tym, że korygowana przez nią defekt wizualny jest głównie funkcjonalny. W związku z tym wybór pryzmatów nie może i nie powinien być tak dokładny, jak wybór sfer lub cylindrów.

Obecnie do korekcji ametropii stosuje się głównie twarde i miękkie soczewki kontaktowe rogówkowe.
Twarde soczewki kontaktowe są wykonane z polimetakrylanu metylu (PMMA) lub innych materiałów organicznych metodą szlifowania na specjalnych maszynach. Mogą być produkowane.

Rozważmy kilka szczególnych przypadków załamania światła. Jednym z najprostszych jest przejście światła przez pryzmat. Jest to wąski klin szkła lub innego przezroczystego materiału, który unosi się w powietrzu.

Rodzaje refrakcji oka i cechy refraktometrii

loading...

Refrakcja oka w okulistyce to moc refrakcyjna układu wzrokowego oka, mierzona w dioptriach. Dla jednej dioptrii siła refrakcji szkła jest zawsze brana pod uwagę, której główna długość ogniskowej osiąga 1 metr. Dioptery są wartością w metrach, odwrotnością głównej długości ogniskowej. Normalne oko ma siłę refrakcji z indeksem od 52,0 do 68,0 dioptrii (D).

W nowoczesnej okulistyce szacuje się nie tyle fizyczne załamanie, ile zdolność układu optycznego do skupiania promieni na powierzchni siatkówki. Dlatego stosuje się taką koncepcję jak refrakcja kliniczna, termin ten odnosi się do położenia głównego ogniska samego układu optycznego względem siatkówki oka.

Refrakcja kliniczna oka ludzkiego - główne typy

loading...

Refrakcję kliniczną dzieli się na kilka typów.

  • Emmetropia - przy tym stanie refrakcji oka tylne główne ognisko całego układu optycznego pokrywa się z samą siatkówką. Oznacza to, że równoległe promienie z widocznych obiektów padają na oko i są gromadzone na siatkówce. Ludzie z emmetropią mogą doskonale widzieć to, co jest w pobliżu iw oddali.
  • Krótkowzroczność lub krótkowzroczność występują, gdy tylne ognisko całego układu optycznego znajduje się przed siatkówką, ale nie pokrywa się z nim. Ludzie z krótkowzrocznością nie widzą obiektów znajdujących się daleko, ale widzą dobrze w oddali. Krótkowzroczność jest korygowana przez rozpraszanie, to jest minus, soczewki.
  • Nadwzroczność lub hipermetropia charakteryzuje się tym, że tylne główne skupienie znajduje się za siatkówką. W hipermetropii ludzie dobrze widzą odległe przedmioty i jest źle - znajduje się bezpośrednio przed oczami. Korektę widzenia w tym stanie uzyskuje się za pomocą zbierania, to znaczy, soczewek.

Nadwzroczność i krótkowzroczność okulistyczny zgrupowanych pod ogólnym pojęciem „wady refrakcji oka”, który reprezentuje oka błędów refrakcji. Rzadziej zdiagnozowano u ludzi anizometropię, stan, w którym załamanie prawego i lewego oka jest inne. Dla refrakcji dotyczy astygmatyzm - stan charakteryzujący się różnym moc refrakcji nośników optycznych, gdzie znajdują się dwa wzajemnie prostopadłych osi.

Badania wykazały, że kliniczne załamanie oka zależy od jego wielkości i właściwości optycznych czynników refrakcyjnych, które zmieniają się wraz z rozwojem ciała.

Długość osi przednio-tylnej w nowo narodzone dziecko osiąga jedynie 16 mm, dzięki czemu stopa noworodka - dalekowzroczne refrakcji około 4,0 D. Jak rosnącym stopniu organizm nadwzroczności zmniejsza się stopniowo i jest przesunięty do emmetropia refrakcji.

Metody pomiaru refrakcji w okulistyce

W okulistyce aktywnie stosuje się refraktometrię. Metoda ta obiektywnie określa załamanie oka za pomocą refraktometrów oczu - specjalnych przyrządów. Refraktometria opiera się na badaniu lśniącej oceny odbitej od dolnej części oka. Refraktometria jest metodą, za pomocą której identyfikuje się wszystkie ametropie, w tym astygmatyzm oka.

Istnieje również subiektywna metoda analizy układu optycznego oka, która determinuje załamanie (w tym przypadku ostrość widzenia) za pomocą soczewek. Przy wyborze soczewek poprawia się ostrość wzroku, co wskazuje na takie rodzaje refrakcji.

  • Emmetropia - dany stan oczu odpowiada ostrości wzroku wynoszącej 1,0 lub nieco więcej. Przy takim refrakcji skupienie pokrywa się z siatkówką.
  • Hipermetropię ustala się przy użyciu soczewki dodatniej. Przeprowadzając taką analizę ostrości wzroku, możesz poprawić refrakcję za pomocą soczewki, a tylna fokus pokrywa się z siatkówką. Doprowadzi to do emmetropii.
  • Krótkowzroczność jako rozpoznanie ustala się, gdy wzrok poprawi się po przymocowaniu ujemnego soczewki do powierzchni oka.

Ametropia dzieli się na kilka stopni:

  • słaby (załamanie osiąga 3.0 D);
  • średnia (załamanie od 3,25 do 6,0);
  • wysoki (od 6,0 ​​D).

Aby ustalić stopień ametropii, konieczne jest stopniowe zwiększanie wytrzymałości wybranych soczewek sferycznych. Analizę przeprowadza się aż do uzyskania najwyższej ostrości wzroku w obu oczach. Stopień i rodzaj astygmatyzmu określa się za pomocą specjalnych cylindrycznych szkieł. W jednym z tych szkieł jeden z wzajemnie prostopadłych meridianów jest optycznie nieaktywny.

Refraktometria, przeprowadzona za pomocą soczewek, może być niedokładna, ponieważ w definicji refrakcji za pomocą tej metody, również obecność oka była możliwa. Dlatego refraktometria z zastosowaniem metody subiektywnej jest uważana za wskazującą i wiarygodną w większości przypadków dopiero po czterdziestej rocznicy.

Dokładnie załamująca się, próbuj określić za pomocą skiaskopii. Dzięki tej metodzie lekarz powinien znajdować się w odległości około 1 metra od pacjenta. Oświetlanie źrenicy za pomocą skoczka - płaskie lub wklęsłe lustro pomaga odkryć ametropię. Osiąga się to przesuwając skyscope w kierunku poziomym i pionowym. Analizę przeprowadza się w następujący sposób.

  • Jeśli spędzeniu scotoscopy płaskie zwierciadło, uczeń ruszy jak dobrze, to znaczy w kierunku, w którym lustro sama nadwzroczność, krótkowzroczność i emmetropia 1,0 dioptrii. Jeśli występuje krótkowzroczność wynosząca więcej niż 1,0 dioptrii, źrenica porusza się w przeciwnym kierunku.
  • Podczas korzystania z wklęsłego skoczka, źrenice poruszają się w przeciwnym kierunku. Brak cienia oznacza, że ​​pacjent ma krótkowzroczność 1,0 D.

Dzięki takim metodom okuliści ustalają rodzaj refrakcji. Aby ustalić stopień refrakcji, użyj metody neutralizacji cienia. Możesz osiągnąć ten stan za pomocą władcy skiascopic. Refraktometria jest również używana, zakwaterowanie jest wyłączone. Rodzaj refrakcji można ustalić poprzez wprowadzenie leków cykloplegicznych do worka spojówkowego (atropina, skopolamina, gomatropina, midriazyl).

Po określeniu refrakcji na tle porażenia mieszkami soczewki obiektywów ponownie używają soczewek optycznych. Refraktometria subiektywna jest wykonywana przy użyciu soczewek odpowiadających stopniowi i typowi ustalonej ametropii. W przyszłości korekcja wad wzroku jest możliwa dopiero po całkowitym ustaniu działania leków cykloplegicznych.

Refrakcja astronomiczna

loading...

Przechodząc przez ziemską atmosferę, promienie światła zmieniają prostoliniowy kierunek. Ze względu na wzrost gęstości atmosfery, załamanie się promieni świetlnych nasila się, gdy zbliża się do powierzchni Ziemi. W rezultacie obserwator widzi ciała niebieskie jakby wzniesione ponad horyzontem pod kątem zwanym refrakcją astronomiczną.

Refrakcja jest jednym z głównych źródeł zarówno systematycznych, jak i przypadkowych błędów obserwacyjnych. W 1906 roku. Newcomb napisał, że nie ma takiej gałęzi praktycznej astronomii, o której tak wiele napisano, jak o refrakcji, a która byłaby w tak niezadowalającym stanie. Aż do połowy XX wieku astronomowie ograniczyli obserwacje dotyczące tabel refrakcyjnych zebranych w XIX wieku. Główną wadą wszystkich starych teorii był niedokładny obraz struktury ziemskiej atmosfery.

Przyjmujemy powierzchnię Ziemi AB dla sfery o promieniu OA = R, a atmosfera ziemska jest reprezentowana w postaci warstw koncentrycznych z nią av, i1w1, a2w2... z gęstością wzrastającą, gdy warstwy zbliżają się do powierzchni Ziemi (ryc. 2.7). Następnie promień SA z bardzo odległego światła, załamany w atmosferze, dojdzie do punktu A w kierunku S ¢ A, odbiegając od swojej pierwotnej pozycji SA lub od kierunku równoległego S²A do pewnego kąta S ¢ AS² =r, zwane refrakcją astronomiczną. Wszystkie elementy krzywoliniowego promienia SA i końcowego widocznego kierunku AS ¢ będą leżeć w tej samej pionowej płaszczyźnie ZAOS. W związku z tym załamanie astronomiczne tylko zwiększa rzeczywisty kierunek gwiazdy w pionowej płaszczyźnie przechodzącej przez nią.

Kątowa elewacja gwiazdy nad horyzontem w astronomii nazywa się wysokością gwiazdy. Kąt S ¢ AH = h ¢ będzie widoczną wysokością światła, a kąt S²AH = h = h ¢ - r jest jego prawdziwą wysokością. Kąt z - prawdziwą odległość zenitu światła, oraz z¢ jest jego widoczną wartością.

Wielkość załamania zależy od wielu czynników i może zmieniać się w każdym miejscu na Ziemi, nawet w ciągu jednego dnia. Dla średnich warunków otrzymuje się przybliżony wzór załamania światła:

Współczynnik 0,9666 odpowiada gęstości atmosfery w temperaturze + 10 ° C i ciśnieniu 760 mm Hg. Jeżeli charakterystyki atmosfery są różne, korekta refrakcji, obliczona ze wzoru (2.1), musi zostać skorygowana poprzez poprawki temperatury i ciśnienia.

Aby uwzględnić astronomicznych załamania w metodach Zenitalny astronomicznych oznaczeń podczas obserwacji zenitu odległościach opraw temperaturę i ciśnienie powietrza mierzone. W precyzyjnych metodach definicji astronomicznych odległości zen gwiazd są mierzone w zakresie od 10 ° do 60 °. Górny limit wynika z błędów instrumentalnych, dolnej granicy błędów tabel refrakcji.

Odległość zenitu światła, skorygowana o korekcję załamania, obliczana jest według wzoru:

- średnia (normalna w temperaturze + 10 ° C i ciśnieniu 760 mm Hg), załamanie obliczone przez z¢;

- współczynnik uwzględniający temperaturę powietrza, obliczony na podstawie wartości temperatury;

B - współczynnik uwzględniający ciśnienie powietrza.

Teorię refrakcji praktykowało wielu naukowców. Początkowo zakładano, że gęstość różnych warstw atmosfery maleje wraz ze wzrostem wysokości tych warstw w postępie arytmetycznym (Buget). Jednak wkrótce założenie to uznano pod każdym względem za niezadowalające, ponieważ doprowadziło ono do zbyt małej wartości refrakcji i do zbyt szybkiego spadku temperatury z wysokością nad powierzchnią Ziemi.

Newton wyraził hipotezę o spadku gęstości atmosfery o wysokość zgodnie z prawem postępu geometrycznego. I ta hipoteza była niezadowalająca. Zgodnie z tą hipotezą okazało się, że temperatura we wszystkich warstwach atmosfery powinna pozostać stała i równa temperaturze na powierzchni Ziemi.

Najbardziej dowcipna była hipoteza Laplace'a, pośrednika między dwoma powyższymi. Na tej hipotezie oparte zostały tabele refrakcyjne Laplace'a, które corocznie umieszczano we francuskim kalendarzu astronomicznym.

Atmosfera Ziemi z jej niestabilnością (turbulencje, zmiany refrakcji) narzuca ograniczenie dokładności obserwacji astronomicznych z Ziemi.

Wybierając lokalizację dużych instrumentów astronomicznych, astroklimat regionu jest wstępnie wszechstronnie badany, co oznacza zestaw czynników, które zniekształcają kształt promieniowania niebiańskich obiektów przechodzących przez atmosferę czoła fali. Jeśli czoło fali dociera do urządzenia niezakłócone, wówczas urządzenie w tym przypadku może pracować z maksymalną wydajnością (z rozdzielczością zbliżającą się do teoretycznej).

Jak się okazało, jakość obrazu teleskopowego została zmniejszona głównie z powodu interferencji wprowadzonej przez warstwę powierzchniową atmosfery. Ziemia, ze względu na własne promieniowanie cieplne w nocy, jest znacznie schłodzona i chłodzi przylegającą do niej warstwę powietrza. Zmiana temperatury powietrza o 1 ° C zmienia współczynnik załamania światła o 10 -6. Na izolowanych górskich szczytach grubość powierzchniowej warstwy powietrza o znacznym gradiencie temperatury może sięgać kilkudziesięciu metrów. W dolinach i płaskich miejscach w nocy warstwa ta jest znacznie grubsza i może sięgać setek metrów. To wyjaśnia wybór miejsc dla obserwatoriów astronomicznych na grzbietach i ostrogi na pojedyncze szczyty, gdzie gęstsza zimne powietrze może przepływać w dolinach. Wysokość wieży teleskopu dobierana jest tak, że urządzenie znajduje się powyżej głównego obszaru niejednorodności temperatur.

Ważnym czynnikiem w astroklimacie jest wiatr w powierzchniowej warstwie atmosfery. Mieszanie warstw zimnego i ciepłego powietrza powoduje pojawianie się niejednorodności gęstości w kolumnie powietrza nad urządzeniem. Niejednorodności, których rozmiary są mniejsze niż średnica teleskopu, prowadzą do rozogniskowania obrazu. Większe wahania gęstości (kilka metrów) i większe nie powoduje zakłócenia fal ostre przednie i prowadzi głównie do przesunięcia zamiast w koncentracji na obrazu.

W wyższych warstwach atmosfery (w tropopauzie) obserwuje się również fluktuacje gęstości i współczynnika załamania światła powietrza. Jednak perturbacje w tropopauzie nie wpływają znacząco na jakość obrazów przekazywanych przez instrumenty optyczne, ponieważ gradienty temperatury są znacznie mniejsze niż w warstwie powierzchniowej. Te warstwy nie powodują drżenia, ale migotanie gwiazd.

Podczas badania astroclimatic ustanowienia relacji między liczbą jasnych dni, nagranego służby pogody i liczby dni, nadaje się do obserwacji astronomicznych. Najkorzystniejszymi obszarami, zgodnie z astroklimatyczną analizą terytorium byłego ZSRR, są niektóre górskie obszary państw Azji Środkowej.

Załamanie Ziemi

Promienie z obiektów ziemskich, jeśli przechodzą w atmosferze dość długą drogę, również doświadczają refrakcji. Trajektoria promieni pod wpływem refrakcji zniekształca i nie widzimy ich w tych miejscach lub w kierunku, w którym faktycznie istnieją. W pewnych warunkach, w wyniku ziemskiego załamania, pojawiają się miraże - fałszywe obrazy odległych obiektów.

Kąt załamania Ziemi a jest kątem między kierunkiem widocznej i rzeczywistej pozycji obserwowanego obiektu (ryc. 2.8). Kąt A zależy od odległości od obserwowanego obiektu i od pionowego gradientu temperatury w warstwie powierzchniowej w atmosferze, w której podział promieni z obiektów naziemnych.

Ryc.2.8. Przejawy refrakcji naziemnej podczas obserwacji:

a) - od dołu do góry, b) - od góry do dołu, a - kąt załamania podłoża

Geodezyjny (geometryczny) zasięg widoczności jest związany z załamaniem Ziemi (ryc. 2-9). Załóżmy, że obserwator znajduje się w punkcie A na określonej wysokości hH ponad powierzchnię i stosuje się horyzont w kierunku punktu B. płaszczyźnie NAS - płaszczyznę poziomą przechodzącą przez punkt A, prostopadłą do promienia kuli płaszczyzną matematyczną horyzontu. Jeżeli promienie świetlne propagowane prostoliniowo w atmosferze najbardziej odległe punkt na świecie, które można zobaczyć obserwatora od punktu A do punktu B. była odległość tego punktu (styczna do kuli AB) i geodezyjnych (lub geometrycznej) widoczność odległość D0. Okrągła linia na powierzchni Ziemi BB jest geodezyjnym (lub geometrycznym) horyzontem obserwatora. Ilość D0 wynika wyłącznie z parametrów geometrycznych: promienia Ziemi R i wysokości hH obserwator i jest Do ≈ √ 2RhH = 3,57√ godzH, co wynika z rys.2.9.

Ryc.2.9. Załamanie Ziemi: matematyczne (NN) i geodezyjne (BB), geodezyjny zakres widzialności (AB = D0)

Jeśli obserwator obserwuje obiekt znajdujący się na wysokości hpr powyżej powierzchni Ziemi zasięg geodezyjny jest odległością AC = 3,57 (√ godzH + √ hpr). Te stwierdzenia byłyby prawdziwe, gdyby światło propagowało się w atmosferze prostoliniowo. Ale tak nie jest. Przy normalnym rozkładzie temperatury i gęstości powietrza w warstwie powierzchniowej krzywa przedstawiająca trajektorię wiązki światła skierowana jest ku Ziemi z jej wklęsłym bokiem. Dlatego najbardziej odległym punktem, który zobaczy obserwator z punktu A, nie jest B, ale B ¢. Geodezyjny zakres widzialności AB ¢ biorąc pod uwagę załamanie będzie średnio o 6-7% większy, a zamiast współczynnika 3.57 we wzorach będzie współczynnik 3,82. Zakres geodezyjny jest obliczany według formuł

, h - wm, D - w km, R - 6378 km

Dla człowieka średniego wzrostu zasięg horyzontu na Ziemi wynosi około 5 km. Astronauci V.A.Shatalova i A.S.Eliseeva który lecących na statek kosmiczny „Sojuz-8”, zakres horyzontu w perygeum (205 km) wynosiła 1730 km wysokości i apogee (wysokość 223 km) - 1800 km.

W przypadku fal radiowych załamanie jest prawie niezależne od długości fali, ale oprócz temperatury i ciśnienia zależy również od zawartości pary wodnej w powietrzu. W tych samych warunkach zmian temperatury i ciśnienia fale radiowe załamują się silniej niż fale świetlne, szczególnie przy wysokiej wilgotności.

Dlatego we wzorach do określania zakresu horyzontu lub wykrywania obiektu przez wiązkę radarową, współczynnik przed korzeniem będzie współczynnikiem 4,08. W związku z tym horyzont systemu radarowego jest dalej o około 11%.

Fale radiowe dobrze odbijają się od powierzchni ziemi i od dolnej granicy inwersji lub warstwy o niskiej wilgotności. W rodzaju falowodu utworzonego przez powierzchnię Ziemi i podstawę inwersji fale radiowe mogą propagować bardzo duże odległości. Te cechy propagacji fal radiowych są z powodzeniem stosowane w radarach.

Temperatura powietrza w warstwie powierzchniowej, szczególnie w jej dolnej części, nie zawsze spada z wysokością. Może zmniejszać się przy różnych prędkościach, nie może zmieniać wysokości (izoterma) i może rosnąć wraz z wysokością (inwersją). W zależności od wielkości i znaku gradientu temperatury załamanie może mieć różne skutki w zakresie widzialnego horyzontu.

Pionowy gradient temperatury w jednorodnej atmosferze, w którym gęstość powietrza wraz z wysokością nie zmienia się, g0 = 3,42 ° C / 100 m. Rozważmy ścieżkę promienia AB przy różnych gradientach temperatury na powierzchni Ziemi.

Niech to znaczy temperatura powietrza spada wraz z wysokością. W tych warunkach wskaźnik załamania zmniejsza się wraz ze wzrostem. Trajektoria wiązki światła w tym przypadku zostanie zwrócona do powierzchni Ziemi przez jego wklęsłą stronę (na rysunku 2.9 trajektorię AB¢). Takie załamanie nazywa się dodatnim. Najdalszy punkt W¢ obserwator widzi w kierunku ostatniej stycznej do trajektorii promienia. Ta styczna, tj. Horyzont, który jest widoczny z powodu refrakcji, sprowadza się do horyzontu matematycznego NAS kąt D jest mniejszy niż kąt d. Kąt d Jest to kąt pomiędzy horyzontem matematycznym i geometrycznym bez załamania. Widoczny horyzont wzrósł o kąt (d - D) i rozszerzony, ponieważ D > D0.

Teraz wyobraźmy sobie to g stopniowo zmniejsza się, tj. Temperatura z wysokością maleje coraz wolniej i wolniej. Przyjdzie czas, gdy gradient temperatury zmieni się na zero (izoterma), a następnie gradient temperatury stanie się ujemny. Temperatura już nie spada, ale rośnie wraz ze wzrostem; obserwuje się inwersję temperatury. Wraz ze spadkiem gradientu temperatury i jego przejściem przez zero, widzialny horyzont wzrośnie coraz wyżej i nadejdzie czas, gdy D osiągnie zero. Widoczny horyzont geodezyjny wzrośnie do poziomu matematycznego. Powierzchnia ziemi zdawała się prostować, by stać się płaską. Geodezyjny zakres widoczności jest nieskończenie duży. Promień krzywizny wiązki stał się równy promieniowi globu.

Przy jeszcze silniejszej inwersji temperatury D staje się ujemne. Widzialny horyzont wzniósł się ponad horyzont matematyczny. Obserwator w punkcie A wydaje się znajdować na dnie ogromnego basenu. Z powodu horyzontu obiekty, które są daleko poza horyzontem geodezyjnym, wznoszą się i stają się widoczne (jakby unosiły się w powietrzu) ​​(ryc. 2.10).

Takie zjawiska można zaobserwować w krajach polarnych. Tak więc, od kanadyjskiego wybrzeża Ameryki przez Cieśninę Smitha można czasem zobaczyć wybrzeże Grenlandii z wszystkimi budynkami na nim. Odległość do wybrzeża Grenlandii wynosi około 70 km, a zasięg geodezyjny nie przekracza 20 km. Inny przykład. Od angielskiej strony Cieśniny Pas-de-Calais z Hastings można było zobaczyć francuskie wybrzeże leżące w cieśninie w odległości około 75 km.

Ryc.2.10. Zjawisko nietypowej refrakcji w krajach polarnych

Teraz załóżmy, że g =g0, w konsekwencji gęstość powietrza z wysokością nie zmienia się (jednorodna atmosfera), nie występuje załamanie i D = D0.

Kiedy g > g0 Współczynnik załamania i gęstość powietrza wraz ze wzrostem wysokości. W tym przypadku trajektoria promieni świetlnych jest zwrócona do powierzchni Ziemi przez jej wypukłą stronę. To załamanie nazywa się ujemnym. Ostatnim punktem na Ziemi, który obserwator widzi w A, będzie B². Pozorny horyzont AV2 zwężał się i opadał pod kątem (D - d).

Z powyższego można formułować w następującej zasady: jeśli kierunku propagacji wiązki światła, w atmosferze gęstość powietrza (a więc współczynnik załamania światła) zmienia się, wiązka światła jest wygięty tak, że jego tor jest zawsze skierowana wypukłością w kierunku zmniejszania gęstości (i współczynnik refrakcji) powietrza.

Refrakcja i miraż

Słowo miraż pochodzenia francuskiego ma dwa znaczenia: "odbicie" i "zwodnicza wizja". Oba znaczenia tego słowa dobrze odzwierciedlają istotę tego zjawiska. Mirage jest obrazem obiektu istniejącego na Ziemi, często powiększonego i wysoce zniekształconego. Istnieje kilka rodzajów miraży w zależności od tego, gdzie znajduje się obraz w stosunku do tematu: górny, dolny, boczny i złożony. Najczęściej obserwuje się górną i dolną, które występują, gdy złudzenie niezwykłe rozkład gęstości (a tym samym wskaźnik refrakcji) wysokości gdy na określonej wysokości lub w pobliżu powierzchni gruntu jest stosunkowo cienkiej warstwy o bardzo gorącego powietrza (niski współczynnik załamania światła), przy czym Promienie pochodzące z obiektów ziemskich doświadczają całkowitego wewnętrznego odbicia. Dzieje się tak, gdy promienie padają na tę warstwę pod kątem większym niż kąt całkowitego wewnętrznego odbicia. Ta cieplejsza warstwa powietrza pełni rolę lustra powietrza odbijającego promienie, które do niego wchodzą.

Górne miraże (ryc. 2.11) powstają w obecności silnych inwersji temperaturowych, gdy gęstość powietrza i współczynnik załamania z wysokością gwałtownie maleją. W wyższych mirażach obraz znajduje się nad obiektem.

Ryc. 2.11. Upper Mirage

Trajektorie promieni świetlnych pokazano na rysunku (2.11). Załóżmy, że powierzchnia Ziemi jest płaska, a warstwy o tej samej gęstości są równoległe do niej. Ponieważ gęstość maleje wraz ze wzrostem, wtedy. Ciepła warstwa, która pełni rolę lustra, leży na wysokości. W tej warstwie, gdy kąt padania promieni staje się równy współczynnikowi załamania (), promienie wracają do powierzchni Ziemi. Obserwator może zobaczyć jednocześnie obiekt (jeśli nie jest poza horyzontem) i jedno lub więcej obrazów nad nim - bezpośrednio i odwrotnie.

Ryc. 2.12. Complex Upper Mirage

Na ryc. 2.12 jest diagramem wyglądu złożonego górnego mirażu. Sam podmiot jest widoczny ab, nad nim jest jego bezpośredni obraz i ¢ b ¢, odwrócony in²b² i znowu bezpośredni а² ¢ b² ¢. Taki miraż może powstać, gdy gęstość powietrza maleje z wysokością najpierw powoli, a potem szybko i znowu powoli. Obraz obraca się do góry nogami, jeśli przecinają się promienie pochodzące od skrajnych punktów obiektu. Jeśli obiekt znajduje się daleko (poza horyzontem), to sam obiekt może nie być widoczny, a jego obrazy, wysoko w powietrzu, są widoczne z dużych odległości.

Miasto Lomonosov znajduje się na wybrzeżu Zatoki Fińskiej, 40 km od Petersburga. Zwykle z Petersburga Łomonosowa w ogóle nie widać albo bardzo go widać. Czasami Petersburg jest postrzegany "jak w dłoni". To jeden z przykładów wyższych miraży.

Pośród górnych mirażów, najwyraźniej konieczne jest włączenie co najmniej części tzw. Ziem Duchów, które przez dziesięciolecia były przeszukiwane w Arktyce i nigdy nie odnalezione. Szczególnie długo poszukiwano Ziemi Sannikov.

Jakow Sannikow był myśliwym, zajmującym się handlem futrami. W roku 1811 poszedł na psy na lodzie do grupy nowosybirskich wysp, az północnego krańca wyspy Kotelny zobaczył w oceanie nieznaną wyspę. Nie mógł tego osiągnąć, ale ogłosił otwarcie nowej wyspy dla rządu. W sierpniu 1886 r. EV Tol podczas swojej wyprawy na Wyspy Nowosybirskie zobaczył także wyspę Sannikov i zapisał w swoim dzienniku: "Horyzont jest absolutnie jasny. W kierunku na północny wschód, 14-18 stopni, wyraźnie widać kontury czterech gór stołowych, które na wschodzie były połączone z niziną. W związku z tym raport Sannikova został w pełni potwierdzony. Mamy więc prawo umieścić w odpowiednim miejscu na mapie przerywaną linię i napisać na niej: "Kraina Sannikowa".

Dał 16 lat życia na poszukiwanie Ziemi Sannikowskiej. Zorganizował i przeprowadził trzy ekspedycje na obszar Nowosybirskich Wysp. Podczas ostatniej wyprawy na szkuner "Świt" (1900-1902) wyprawa Tiwy umarła i nie mogła znaleźć Ziemi Sannikowa. Nikt już nie widział Ziemi Sannikaua. Być może był to miraż, który o określonej porze roku pojawia się w tym samym miejscu. Zarówno Sannikov jak i Tol widzieli miraż tej samej wyspy, położonej w tym kierunku, znacznie dalej w oceanie. Może to była jedna z wysp De Long. Być może była to ogromna góra lodowa - cała lodowa wyspa. Takie lodowe góry, o powierzchni do 100 km 2, przemierzają ocean przez kilka dziesięcioleci.

MiraŜ nie zawsze oszukał ludzi. Angielski badacz polarny Robert Scott w 1902 roku. na Antarktydzie zobaczyłem góry, jakby wisiały w powietrzu. Scott zasugerował, że poza horyzontem znajduje się pasmo górskie. I rzeczywiście, górski łańcuch został odkryty później przez norweskiego polarnika Raul Amundsena dokładnie tam, gdzie miał go znaleźć Scott.

Ryc.2.13. The Lower Mirage

Niższe iluzje (ryc. 2.13) pojawiają się przy bardzo gwałtownym spadku temperatury wraz z wysokością, tj. przy bardzo wysokich gradientach temperatury. Rolę lustra powietrza pełni cienka, przylegająca do powierzchni, najcieplejsza warstwa powietrza. Miraż nazywany jest niższym, ponieważ obraz obiektu jest umieszczony pod obiektem. W niższych iluzorach wydaje się, że pod obiektem znajduje się powierzchnia wody i odbijają się w niej wszystkie przedmioty.

W spokojnej wodzie wszystkie obiekty na brzegu odbijają się dobrze. Odbicie w cienkiej warstwie powietrza ogrzanego z powierzchni ziemi jest całkowicie analogiczne do odbicia w wodzie, tylko rola lustra jest odtwarzana przez samo powietrze. Stan powietrza, w którym pojawiają się niższe iluzje, jest wyjątkowo niestabilny. Wszakże pod, blisko ziemi leży bardzo gorące, a przez to jeszcze lżejsze powietrze, a nad nim - zimniej i cięższe. Wznoszące się od ziemi strumienie gorącego powietrza przebijają warstwy zimnego powietrza. Z tego powodu miraż zmienia się na naszych oczach, powierzchnia "wody" wydaje się niepokojąca. Wystarczy mały podmuch wiatru lub szok i nastąpi zapaść, tj. Odwracanie warstw powietrza. Ciężkie powietrze pędzi w dół, niszcząc lustro powietrza, a miraż znika. Warunki sprzyjające pojawieniu się niższych iluzji są jednorodną, ​​nawet leżącą pod powierzchnią ziemi, która odbywa się na stepach i pustyniach, oraz bezsłoneczną bezwietrzną pogodą.

Jeśli miraż jest obrazem naprawdę istniejącego obiektu, pojawia się pytanie - jaki obraz powierzchni wody widzą podróżni na pustyni? Na pustyni nie ma wody. Faktem jest, że widoczna powierzchnia wody lub jezioro widoczne w mirażu jest w rzeczywistości obrazem nie z powierzchni wody, ale z nieba. Części nieba odbijają się w lustrze powietrza i tworzą kompletną iluzję błyszczącej powierzchni wody. Takie miraż można zobaczyć nie tylko na pustyni czy na stepie. Występują nawet w Petersburgu i jego okolicach w słoneczne dni nad asfaltowymi drogami lub płaską piaszczystą plażą.

Ryc.2.14. Side Mirage

Boczne miraży powstają, gdy warstwy powietrza o tej samej gęstości znajdują się w atmosferze nie poziomo, jak zwykle, ale ukośnie, a nawet pionowo (ryc. 2.14). Takie warunki powstają latem, rano tuż po wschodzie słońca na skalistym brzegu morza lub jeziora, kiedy brzeg jest już oświetlony przez Słońce, a powierzchnia wody i powietrza nad nim jest jeszcze zimna. Boczne miraże obserwowano wielokrotnie na Jeziorze Genewskim. Boczny miraż może pojawić się w pobliżu kamiennej ściany domu, ogrzewany przez Słońce, a nawet po stronie ogrzewanego pieca.

Złożone miraże, czyli fata morgana, powstają, gdy jednocześnie istnieją warunki do pojawienia się zarówno górnych, jak i dolnych miraży, na przykład, ze znaczną inwersją temperatury na pewnej wysokości nad względnie ciepłym morzem. Gęstość powietrza wraz z wysokością najpierw wzrasta (temperatura powietrza się zmniejsza), a następnie szybko maleje (wzrasta temperatura powietrza). Przy takim rozkładzie gęstości powietrza stan atmosfery jest bardzo niestabilny i podlega nagłym zmianom. Dlatego widok mirażu zmienia się na naszych oczach. Najzwyklejsze kamienie i domy ze względu na liczne zniekształcenia i wzrosty w oczach zmieniają się w cudowną zamkową czarodziejską Morganę. Fata Morgana obserwuje się u wybrzeży Włoch, na Sycylii. Ale może również wystąpić na dużych szerokościach geograficznych. Oto, jak znany badacz Syberii, FP Wrangell, opisał je w Niżniewolsku, opisał fata-morgana: "Działanie refrakcji poziomej wytworzyło rodzaj fatum morgana. Góry leżące na południu wydawały nam się w różnych zniekształconych formach i wisiały w powietrzu. Odległe góry zdawały się obalane w dół. Rzeka zwęziła się do punktu, w którym przeciwny brzeg wydawał się prawie w naszych chatach.

Data zgłoszenia: 2016-11-29; liczba wyświetleń: 2161; ZAMÓW PISANIE PRACY

12. Refrakcja. Fizyczne i kliniczne załamanie oka. Rodzaje refrakcji klinicznej oka.

loading...

Refrakcja to załamanie światła w układzie optycznym.

RODZAJE OCZU OCZU Z REFRAKCJI

Aby uzyskać dobrą wizję, pierwszą rzeczą do zrobienia jest wyraźny obraz przedmiotu na siatkówce. W zdrowym oku człowieka zależy to od zgodności parametrów dwóch anatomicznych elementów oka: mocy refrakcyjnej układu optycznego i długości osi optycznej oka. Każdy z tych parametrów ma wyraźne indywidualne oscylacje. W związku z tym w koncepcji "załamania oka" zwyczajowo wyróżnia się fizyczną refrakcję charakteryzującą moc refrakcyjną układu optycznego oka i refrakcję kliniczną.

Fizyczne załamanie oczy dorosłej osoby są bardzo zróżnicowane - od 52 do 71 dni, średnio 60 dni. Powstaje w okresie wzrostu oka i nie zmienia się w przyszłości.

W praktyce okulista częściej decyduje refrakcja kliniczna. Refrakcja kliniczna charakteryzuje pozycję głównego ogniska w odniesieniu do siatkówki. Jeśli główny punkt skupienia pokrywa się z siatkówką, takie załamanie nazywa się współmiernym - emmetropia (E) ".

Jeśli główny punkt skupienia nie pokrywa się z siatkówką, wówczas refrakcja kliniczna jest nieproporcjonalna - ametropia. Siła refrakcyjna aparatu optycznego może być zbyt duża dla danej wielkości oka, a następnie równoległe promienie zbierają się przed siatkówką. Ten rodzaj nieproporcjonalnego załamania nazywamy krótkowzrocznością - krótkowzroczność (M) 2. Jeżeli siła refrakcyjna w stosunku do wielkości oka jest słaba, to główna fokus znajduje się za siatkówką. Tego rodzaju nieproporcjonalne załamanie nazywa się nadwzrocznością - hipermetropia (H) 3.

Kliniczne załamanie światła charakteryzuje się także kolejnym punktem jasnego widzenia - najbardziej odległym punktem oka, który jest wyraźnie widoczny w momencie zakwaterowania. Charakterystyki załamania promieni i powstawania obrazów w oczach z różnymi rodzajami załamania przedstawiono na rysunku 4.2.

Astygmatyzm. Badania aparatury optycznej przeprowadzonej na żywych oczach wykazały, że idealnie sferyczne powierzchnie refrakcyjne są rzadkie, a ich odkształcenie jest znacznie częstsze. Jest równie powszechne zarówno w rogówce, jak i soczewce, ale efekt rogówki na załamanie oka jest bardziej wyraźny ze względu na większą moc refrakcyjną. Przyjmuje się, że deformacja powierzchni załamujących jest spowodowana nierównomiernym naciskiem powiek, mięśni okulomotorycznych i kości oczodołu na rozwijających się muszlach gałki ocznej.

W oczach, wykazuje odchylenie od kształtu kulistego w strukturze powierzchni refrakcyjnych w badaniu w dwóch wzajemnie prostopadłych południków oznaczone są różnej mocy refrakcyjnej i różnych ogniskowych, przy czym dodatkowy obraz siatkówki nie uzyskano.

Kombinacja w jednym oku różnych typów załamania lub różnych stopni jednego typu załamania jest nazywana astygmatyzm.

W astygmatycznych oczach dwie prostopadłe płaszczyzny przekroju z największą i najmniejszą siłą refrakcyjną są nazywane głównymi meridianami (rysunek 4.3). Częściej znajdują się one w pionie i poziomie, ale mogą mieć układ skośny, tworząc astygmatyzm z ukośnymi osiami. W większości przypadków refrakcja w pionowym południku jest silniejsza niż w meridianie horyzontalnym. Taki astygmatyzm nazywany jest bezpośrednim. Czasem wręcz przeciwnie, poziomy południk załamuje się bardziej niż pionowy południk - odwrócony astygmatyzm.

Wyróżnij prawidłowy i błędny astygmatyzm. Nieprawidłowy astygmatyzm ma zwykle pochodzenie rogówkowe. Charakteryzuje się lokalnymi zmianami siły załamania na różnych odcinkach jednego południka i jest skutkiem chorób rogówki,

Prawidłowy astygmatyzm ma taką samą moc refrakcyjną w całym południku. Jest to wrodzona anomalia, przenoszona przez dziedziczenie i nieznacznie zmieniająca się w czasie życia.

Istnieją trzy rodzaje prawidłowego astygmatyzmu - proste, złożone i mieszane. Proste - połączenie emmetropii w jednym meridianie z anomalią załamania w innym. Jest to hipermetropia i krótkowzroczność.

Rodzaje refrakcji klinicznej.

Refrakcja kliniczna charakteryzuje pozycję głównego ogniska w odniesieniu do siatkówki. Jeśli główny punkt skupienia pokrywa się z siatkówką, takie załamanie nazywa się współmiernym - emmetropia. Jeśli główny punkt skupienia nie pokrywa się z siatkówką, wówczas refrakcja kliniczna jest nieproporcjonalna - ametropia. Siła refrakcyjna aparatu optycznego może być zbyt duża dla danej wielkości oka, a następnie równoległe promienie zbierają się przed siatkówką. Ten rodzaj nieproporcjonalnego załamania nazywamy krótkowzrocznością - krótkowzroczność. Jeśli siła refrakcyjna w stosunku do wielkości oka jest słaba, wówczas główny fokus znajdzie się za siatkówką. Tego rodzaju nieproporcjonalne załamanie nazywa się nadwzrocznością - hipermetropia.

Kliniczne załamanie światła charakteryzuje się także kolejnym punktem jasnego widzenia - najbardziej odległym punktem oka, który jest wyraźnie widoczny w momencie zakwaterowania.

Jaka jest norma i jakie jest załamanie oka?

loading...

Ludzkie oko jest złożoną naturalną soczewką. Do tego obiektywu mają zastosowanie wszystkie cechy określające właściwości innych układów optycznych.

Jedną z tych cech jest załamanie, od którego zależy ostrość widzenia i odrębność obrazu uzyskanego w oczach.

Innymi słowy, refrakcja jest procesem refrakcji promieni świetlnych, co wyraża etymologia słowa (refrakcja - "załamanie" z łaciny).

Przez refrakcję rozumie się sposób i stopień zmiany kierunku promieni przechodzących przez układ optyczny.

Wprowadzenie

loading...

Zunifikowany układ oka składa się z czterech podsystemów: dwóch boków soczewki i dwóch boków rogówki. Każdy z nich ma swoje własne załamanie, w całości tworzą ogólny poziom załamania się narządu wzroku.

Ponadto, refrakcja zależy od długości osi oka, ta charakterystyka określa, czy promienie zbiegają się na siatkówce przy danej mocy refrakcyjnej, czy też odległość osiowa jest za duża lub za mała.

W praktyce medycznej stosuje się dwa podejścia do pomiaru refrakcji: fizyczne i kliniczne. Pierwsza metoda ocenia układ z rogówki i samego soczewki, poza jej połączeniem z innymi biologicznymi podsystemami oka.

Tutaj cechy oczu są oceniane przez analogię do wszystkich innych typów soczewek fizycznych, bez względu na specyficzne cechy ludzkiego oka. Mierzy się fizyczne załamanie dioptrii.

Dioptrie są miarą mocy optycznej soczewki. Ta wartość jest odwrotna do ogniskowej soczewki (F) - odległości, przy której załamane promienie zbiegają się w jednym punkcie.

Oznacza to, że ogniskowa jednego miernika mocy refrakcyjnej będzie równa jednej dioptrii, i ogniskowej 0,1 m (10 cm), odpowiada mocy refrakcyjnej 10 dioptrii (1 / 0,1).

Średni stopień załamania zdrowego ludzkiego oka wynosi 60 D (F = 17 mm).

Ale ta sama cecha nie wystarcza do pełnego zdiagnozowania ostrości wzroku. Przy optymalnej mocy refrakcyjnej soczewki oka, osoba nadal nie może zobaczyć wyraźnego obrazu. Wynika to z faktu, że struktura oka odgrywa tutaj ważną rolę.

Jeśli jest źle, promienie światła nie spadną na siatkówkę nawet przy normalnej ogniskowej. Z tego powodu stosuje się w okulistyce złożonym parametrem - kliniczne (statystyczna) refrakcji, wyraża związek fizycznej refrakcji oka długości osi oraz z siatkówki miejscu.

Emmetropic

Refrakcja refrakcyjna polega na załamaniu promieni, w których długość osi oka i ogniskowa są równe, stąd promienie światła zbiegają się dokładnie na siatkówce, a informacje o wyraźnym obrazie są wysyłane do mózgu.

jasny punkt widzenia (odległość od którego promienie mogą być skoncentrowane na siatkówce) jest zorientowany w kierunku nieskończoności, czyli osoba może łatwo widzieć daleko obiekty są zlokalizowane, możliwość uzyskania obrazu jest ograniczona tylko przez ich wielkości.

Emmetropia jest uważana za integralną cechę zdrowego oka, pomiar ostrości wzroku zgodnie z tabelą Sittseva z takim refrakcją da wynik 1,0.

Łatwo podana do emetropowego oka i badania pobliskich obiektów za pomocą refrakcji soczewki refrakcyjnej zakwaterowanie, ale u osób w podeszłym wieku obserwuje się pogorszenie widzenia z powodu osłabienia mięśni rzęskowych i utraty elastyczności soczewki.

Ametropowy

Przeciwieństwem emetropii jest ametropia. Jest to powszechna nazwa wszystkich odchyleń od normy refrakcji statystycznej. Ametropia jest podzielona na

Takie odchylenia mogą być spowodowane nieregularnym kształtem gałki ocznej, naruszeniem fizycznej refrakcji lub obiema.

Wady refrakcji oka jest mierzona w dioptrii, a wartość ta jest wyrażona w fizycznym refrakcji oka, a stopień zewnętrznej soczewki refrakcyjnej, potrzebne do prowadzenia ostrości wzroku w stanie normalnym.

Jeżeli refrakcja światła przez oko nie jest konieczna, konieczne jest zastosowanie obiektywu tłumiącego, rozpraszającego, który zmniejsza całkowitą liczbę dioptrii w układzie optycznym, w tym przypadku stopień ametropii wyraża się liczbą ujemną dioptrii. Jeśli refrakcja jest niewystarczająca, potrzebna jest soczewka wzmacniająca, dlatego liczba dioptrii będzie dodatnia.

Krótkowzroczność

Krótkowzroczność lub krótkowzroczność to naruszenie refrakcji, w którym punkt widzenia jest bliski i zbliża się wraz z postępem patologii.

Osoba bez okularów może widzieć tylko obiekty znajdujące się w pobliżu, a rozpatrywanie bardziej odległych obiektów jest możliwe tylko przy bardzo silnym napięciu w mieszkaniu, w późniejszych etapach jest również bezużyteczne.

Najczęstsza przyczyna - to naruszenie kształtu oka, wydłużenie jego centralnej osi, z powodu tego, co ognisko promieni światła nie dociera do siatkówki.

Aby skorygować krótkowzroczność, potrzebne są soczewki rozpraszające, więc stopień krótkowzroczności wyraża się liczbą ujemną dioptrii. Choroba ma trzy etapy: słaby (do -3 Dpt), średni (-3 do -6 D), ciężki (-6 Dpt i więcej)

Hipermetropia

Przy hipermetropii (dalekowzroczności) refrakcja oka jest zbyt słaba, promienie są załamywane, tak że ich ogniskowanie odbywa się tylko za siatkówką. Może to być spowodowane zbyt małą długością osi oka, niewystarczającą krzywizną soczewki i słabością mięśni akomodacyjnych.

Ostatnim powodem często powoduje prezbiopii i nie jest bezpośrednio związana z załamania, tak jak w tym przypadku moc refrakcji oka w stanie spoczynku nie jest uszkodzony.

W przeciwieństwie do swojej nazwy, nadwzroczność nie oznacza lokalizacji jasnego pola widzenia na dalekie odległości, co więcej, jest ona zazwyczaj urojoną, czyli nieobecną.

Ogromna prostota rozpatrywania odległych obiektów w hipermetropii nie jest związana z optymalnym załamaniem się promieni pochodzących z nich, ale z relatywną prostotą ich zakwaterowania w porównaniu z akomodacją promieni świetlnych z pobliskich obiektów.

Ponieważ w przypadku hipermetropii wymagane są soczewki wzmacniające, nasilenie zaburzenia wyraża się w dodatnich wartościach dioptrii. Etapy choroby: wczesne (+3 +3), średnie (+3 do +8 D), ciężkie (ponad +8 D).

Astygmatyzm

Astygmatyzm charakteryzuje się różnymi wskaźnikami załamania światła na meridianach oka, to znaczy różniącymi się stopniem załamania w każdej części narządu wzroku. Możliwe są różne kombinacje: krótkowzroczność na niektórych meridianach i emetropię na innych, różne stadia krótkowzroczności lub dalekowzroczności na każdym południku i tak dalej.

Objawy wszystkich postaci astygmatyzmu są charakterystyczne - jasność widzenia jest zakłócona, gdy rozważa się przedmioty jakiejkolwiek dyspozycji. Stopień patologii jest określany przez różnicę dioptrii maksymalnej i minimalnej refrakcji na meridianach.

Diagnostyka

loading...

Do diagnozy zdolności refrakcyjnych ważne jest minimalizowanie miejsc, które mogą ukrywać błędy refrakcji we wczesnych stadiach. Jest to szczególnie ważne w diagnozie nadwzroczności.

Najbardziej niezawodnym sposobem wyłączenia zakwaterowania jest cykloplegia, polegająca na upuszczeniu do oczu roztworów atropiny lub skopolaminy oraz późniejszej weryfikacji ostrości wzroku przy użyciu standardowych tabel.

Jeśli dana osoba nie może niezależnie oglądać obrazu, otrzymuje różne soczewki, dopóki nie zostanie znaleziony obiektyw zapewniający wyraźny obraz. Stopień załamania tej soczewki określa statystyczną refrakcję oka.

Czasem (na przykład w celu sprawdzenia prezbiopii), konieczne staje się przeprowadzenie diagnostyki refrakcyjnej z akomodacją, takie refrakcje będą nazywane refrakcją dynamiczną.

Metody subiektywne mają jedną wadę: możliwość wyraźnego wyświetlania obrazu zależy nie tylko od refrakcji, ale także od wielu innych czynników. Tablice Sittseva są zapamiętane przez wielu ludzi na pamięć ze względu na częstotliwość kontroli, a nawet przy słabym wzroku mogą z łatwością wymienić niższą serię liter, ponieważ mózg zakończy ich kontury z pamięci.

Obiektywne metody minimalizują czynnik subiektywny i analizują załamanie oczu w oparciu o ich wewnętrzną strukturę. Wysoka skuteczność tych metod polega na pomiarze refrakcji światła przez narządy wzroku za pomocą refraktometru. To urządzenie wysyła do oka nieszkodliwe sygnały podczerwone i określa ich załamanie w środowisku optycznym.

Bardziej prostą metodą obiektywną jest skiascopia, w której okulista kieruje promienie świetlne do oka za pomocą luster i monitoruje upuszczanie cienia. Według tego cienia wyciągnięto wniosek o załamaniu statystycznym.

Najbardziej dokładne i kosztowne zabiegi są reprezentowane przez badanie ultradźwiękowe i keratopografię, przy użyciu tych metod, można dokładnie zbadać załamanie w każdym z meridianów, precyzyjnie określić długość osi oka i zbadać powierzchnię siatkówki.

Leczenie i zapobieganie

loading...

Najbardziej podstawową i niezbędną metodą leczenia jest dobór soczewek korekcyjnych zewnętrznych.

Jest to konieczne we wszystkich przypadkach, z wyjątkiem krótkookresowej redukcji nasilenia z powodu nadmiernego wysiłku, istnieje wystarczająca ogólna profilaktyka.

W zależności od preferencji estetycznych możesz wybrać okulary lub soczewki kontaktowe.

Bardziej radykalne metody leczenia reprezentuje korekcja laserowa. Przede wszystkim krótkowzroczność podlega korekcji chirurgicznej, ale wczesne stadia nadwzroczności i astygmatyzmu można również wyleczyć dzięki takiej korekcie.

Leczenie farmakologiczne jest skuteczne jako terapia wspierająca w stosowaniu metod chirurgicznych.

Zapobieganie naruszeniom ostrości widzenia to właściwe ułożenie miejsca pracy, zapewnienie optymalnego oświetlenia, przestrzeganie reżimu dnia i pracy oraz zapobieganie przepracowaniu. Wielką korzyścią jest regularna gimnastyka dla oczu, która relaksuje je i nadaje ton. Ważne jest dostarczenie organizmowi wszystkich niezbędnych witamin i minerałów.

Pod wieloma względami na zdrowie oczu wpływa ich ciągłe przeciążanie. Można tego uniknąć, wykonując ćwiczenia gimnastyczne i specjalne:

Wyniki

loading...

Refrakcja to załamanie promieni przez układ optyczny. Aby ocenić układ optyczny oka ludzkiego, stosuje się fizyczne i kliniczne podejście do pomiaru refrakcji. Fizyczne podejście mierzy siłę załamania oka bez względu na jego związek z wewnętrznym układem narządu.

Podejście kliniczne uzupełnia fizyczne i ocenia stosunek mocy refrakcyjnej do długości osi oka i struktury siatkówki. Moc refrakcji światła mierzona jest w dioptrii. Załamanie ma trzy typy: emmetropia, krótkowzroczność i hipermetropia. Wyróżnia się także astygmatyzm, charakteryzujący się odmiennym stopniem załamania w każdej części oka.

Wideo

loading...

Przedstawiamy Państwu następujący film:

Czy artykuł pomógł? Być może pomoże to twoim przyjaciołom! Kliknij jeden z przycisków: