Optyczna koherentna tomografia oka

Praktycznie wszystkie choroby oczu, w zależności od natężenia przepływu, mogą mieć negatywny wpływ na jakość widzenia. Pod tym względem najważniejszym czynnikiem decydującym o powodzeniu leczenia jest terminowa diagnostyka. Główną przyczyną, częściową lub całkowitą utratą wzroku w takich chorobach oczu jak jaskra lub różne zmiany w siatkówce, jest brak lub łagodny przebieg objawów.

Dzięki możliwościom współczesnej medycyny wykrycie takich patologii na wczesnym etapie pozwala uniknąć możliwych powikłań i zatrzymać postęp choroby. Jednak potrzeba wczesnej diagnozy wymaga przeprowadzenia badań osób zdrowych warunkowo, które nie są gotowe poddać się wyczerpującym lub traumatycznym zabiegom.

Pojawienie się optycznej koherentnej tomografii (OCT) nie tylko pomogło rozwiązać problem wyboru uniwersalnej techniki diagnostycznej, ale także zmieniło opinię okulistów na temat niektórych chorób oczu. Jaka jest zasada działania KTZ, co to jest i jakie są jego możliwości diagnostyczne? Odpowiedź na te i inne pytania można znaleźć w artykule.

Zasada działania

loading...

Optyczna tomografia koherencyjna jest diagnostyczną metodą promieniowania, stosowaną głównie w okulistyce, która umożliwia uzyskanie strukturalnego obrazu tkanek oka na poziomie komórkowym, w przekroju iw wysokiej rozdzielczości. Mechanizm uzyskiwania informacji w OCT łączy zasady dwóch podstawowych technik diagnostycznych - ultrasonografii i rentgenowskiej tomografii komputerowej.

Jeśli przetwarzanie danych odbywa się zgodnie z zasadami podobnymi do tomografii komputerowej, która rejestruje różnicę w natężeniu promieniowania rentgenowskiego przechodzącego przez ciało, wówczas podczas wykonywania OCT rejestruje się ilość promieniowania podczerwonego odbitego od tkanek. Podejście to ma pewne podobieństwo do ultradźwięków, gdzie mierzy się czas przejścia fali ultradźwiękowej ze źródła do badanego obiektu iz powrotem do urządzenia rejestrującego.

Promieniowanie podczerwone stosowane w diagnostyce, o długości fali od 820 do 1310 nm, koncentruje się na obiekcie badawczym, a następnie mierzy się natężenie i natężenie odbitego sygnału świetlnego. W zależności od charakterystyki optycznej różnych tkanek, część wiązki jest rozproszona, a część odbita, dzięki czemu można uzyskać pojęcie o strukturze badanej strefy na różnych głębokościach.

Powstały wzór ingerencja komputerowego przetwarzania danych ma postać obrazów, które zgodnie ze strefą skalę wyznaczonym o wysokim współczynniku odbicia są barwne czerwony kolor widma (ciepło) i niskiej - w zakresie od niebieskiej do czarnej (na zimno). Najbardziej silnie odbijającą warstwą, jest inny nabłonka tęczówki pigmentu i włókna nerwowe, siatkówki warstwa Plexiform posiada średni współczynnik odbicia, a ciało szkliste jest całkowicie przeźroczysty dla promieniowania podczerwonego, a więc tomogramu jest zabarwiona na czarno.

Sercem wszystkich typów tomografii optycznej koherentnej jest rejestracja wzoru interferencyjnego wytwarzanego przez dwie wiązki emitowane z jednego źródła. Ze względu na fakt, że prędkość fali świetlnej jest tak duża, że ​​nie można jej ustalić i zmierzyć, właściwość spójnych fal świetlnych służy do wywołania efektu interferencji.

Aby to zrobić, wiązka emitowana przez diodę superuminescencyjną jest podzielona na dwie części, pierwsza skierowana do obszaru badania, a druga do lustra. Niezbędnym warunkiem niezbędnym do uzyskania efektu interferencji jest jednakowa odległość od fotodetektora do obiektu i od fotodetektora do lustra. Zmiany w natężeniu promieniowania pozwalają nam scharakteryzować strukturę każdego poszczególnego punktu.

Istnieją dwa rodzaje OCT używane do badania orbity oka, których jakość różni się znacząco:

  • Time-dothain OST (technika Michelsona);
  • Srestralny OST (spektralny OCT).

Czas na OST jest najczęstszą, do niedawna metodą skanowania, której rozdzielczość wynosi około 9 mikronów. Aby uzyskać jedno dwuwymiarowe skanowanie określonego punktu, lekarz musiał ręcznie przesunąć ruchome lustro, znajdujące się na ramieniu podporowym, aż do uzyskania równej odległości między wszystkimi obiektami. Od dokładności i szybkości ruchu zależał czas skanowania i jakość uzyskanych wyników.

Spektralny OCT. W odróżnieniu od Time-dothan OST, dioda szerokopasmowa była stosowana w spektralnym OCT jako radiator, co umożliwia uzyskanie kilku fal świetlnych o różnych długościach jednocześnie. Ponadto został wyposażony w szybką kamerę CCD i spektrometr, który jednocześnie umocował wszystkie elementy fali odbitej. W związku z tym, aby uzyskać wiele skanów, nie trzeba ręcznie przesuwać mechanicznych części urządzenia.

Głównym problemem uzyskania informacji o najwyższej jakości jest duża wrażliwość sprzętu na drobne ruchy gałki ocznej, powodujące pewne błędy. Jako jedno badanie na domenie czasu OCT trwa 1,28 sekundy, w tym czasie, oko ma czasu, aby 10-15 micromovings (ruch dalej „microsaccades”), co powoduje trudności w czytaniu wyników.

Tomografy spektralne pozwalają uzyskać dwa razy więcej informacji w 0,04 sekundy. W tym czasie oko nie ma czasu na przesunięcie, odpowiednio, wynik końcowy nie zawiera zniekształceń artefaktów. Główną zaletą OCT można uznać za możliwość uzyskania trójwymiarowego obrazu badanego obiektu (rogówki, nerwu wzrokowego, fragmentu siatkówki).

Wskazania

loading...

Wskazaniami do optycznej koherentnej tomografii tylnego odcinka oka są diagnostyka i monitorowanie wyników leczenia następujących patologii:

  • zmiany zwyrodnieniowe w siatkówce;
  • jaskra;
  • plamki żółtej;
  • obrzęk plamki;
  • atrofia i patologia tarczy nerwu wzrokowego;
  • oderwanie siatkówki;
  • retinopatia cukrzycowa.

Patologia przedniej części oka, wymagająca OCT:

  • zapalenie rogówki i owrzodzenie rogówki;
  • ocena stanu funkcjonalnego urządzeń odwadniających w jaskrze;
  • Nik grubość rogówki przed laserowej korekcji wzroku przez LASIK, wymiany obiektywu i montaż soczewek wewnątrzgałkowych (IOL), keratoplastyce.

Przygotowanie i postępowanie

loading...

Optyczna tomografia koherentna oka nie wymaga przygotowania. Jednak w większości przypadków podczas badania struktur odcinka tylnego należy zażywać leki, aby rozszerzyć źrenicę. Na początku badania pacjent zostaje poproszony o spojrzenie na soczewkę kamery dna oka z błyskającym tam obiektem i naprawienie na niej wzroku. Jeśli pacjent nie widzi przedmiotu, ze względu na małą ostrość wzroku, powinien patrzeć prosto przed siebie bez mrugania.

Następnie kamera przesuwa się w kierunku oka, aż na ekranie monitora pojawi się wyraźny obraz siatkówki. Odległość między okiem a kamerą, która pozwala uzyskać optymalną jakość obrazu, powinna wynosić 9 mm. W momencie uzyskania optymalnej widoczności aparat jest ustalany za pomocą przycisku i dostosowuje obraz, uzyskując maksymalną przejrzystość. Proces skanowania jest kontrolowany za pomocą pokręteł i przycisków umieszczonych na panelu sterowania skanera.

Następnym krokiem procedury jest wyrównanie obrazu i usunięcie ze skanowania artefaktów i interferencji. Po otrzymaniu ostatecznych wyników wszystkie wskaźniki ilościowe są porównywane z wskaźnikami osób zdrowych z tej samej grupy wiekowej, a także ze wskaźnikami pacjenta uzyskanymi w wyniku wcześniejszych badań.

Interpretacja wyników

loading...

Interpretacja wyników tomografii komputerowej oka opiera się na analizie uzyskanych obrazów. Przede wszystkim zwróć uwagę na następujące czynniki:

  • obecność zmian w zewnętrznym obrysie tkanek;
  • wstawienie ich różnych warstw;
  • stopień odbicia światła (obecność obcych wtrąceń, polepszanie odbicia, pojawianie się ognisk lub powierzchni o zmniejszonej lub zwiększonej przezroczystości).

Za pomocą analizy ilościowej można określić stopień zmniejszenia lub zwiększenia grubości badanej struktury lub jej warstw, aby oszacować wymiary i zmiany całej badanej powierzchni.

Badanie rogówki

Podczas badania rogówki najważniejsze jest dokładne określenie strefy istniejących zmian strukturalnych i ustalenie ich charakterystyki ilościowej. Później będzie można obiektywnie ocenić obecność dodatniej dynamiki z zastosowanej terapii. OCT rogówki jest najdokładniejszą metodą, pozwalającą na określenie jej grubości bez bezpośredniego kontaktu z powierzchnią, co jest szczególnie ważne dla jej uszkodzenia.

Badanie tęczówki

Z uwagi na to, że tęczówka składa się z trzech warstw o ​​różnym współczynniku odbicia, prawie niemożliwe jest zwizualizowanie wszystkich warstw z taką samą klarownością. Najbardziej intensywne sygnały pochodzą z nabłonka barwnikowego - tylnej warstwy tęczówki, a najsłabsze - z przedniej warstwy granicznej. Przy pomocy OCT możliwe jest zdiagnozowanie z dużą dokładnością szeregu stanów patologicznych, które nie mają żadnych objawów klinicznych w czasie badania:

  • Syndrom Frank-Kamenetsky;
  • zespół dyspersji pigmentu;
  • podstawowa dystrofia mezodermalna;
  • zespół pseudoeksfoliacyjny.

Badanie siatkówki

Optyczna koherentna tomografia siatkówki umożliwia rozróżnienie jej warstw, w zależności od zdolności odblaskowej każdego z nich. Warstwa włókien nerwowych ma najwyższą zdolność odbijania światła, warstwa warstw splotowatych i jądrowych jest średnia, a warstwa fotoreceptorów jest całkowicie przezroczysta dla promieniowania. Na tomogramie zewnętrzna krawędź siatkówki jest ograniczona, zabarwiona na czerwono przez warstwę naczyń włosowatych i PES (nabłonek barwnikowy siatkówki).

Fotoreceptory są wyświetlane w postaci ciemnego paska tuż przed warstwami kosmówki i PES. Włókna nerwowe, znajdujące się na wewnętrznej powierzchni siatkówki, są pomalowane na jaskrawą czerwień. Silny kontrast pomiędzy kolorami pozwala dokładnie zmierzyć grubość każdej warstwy siatkówki.

Siatkówki tomografia pokazuje przerw plamki na wszystkich stadiach rozwoju, - od predrazryva, który charakteryzuje się przez odrywanie włókien nerwowych przy zachowaniu integralności inne warstwy, aż do całkowitego (lamelarną) szczeliny określa występowanie usterek w warstwach wewnętrznych, przy jednoczesnym zachowaniu integralności warstwy fotoreceptorów.

Badanie nerwu wzrokowego. Włókna nerwowe, które są głównym materiałem budulcowym nerwu wzrokowego, mają wysoki współczynnik odbicia i są wyraźnie określone wśród wszystkich elementów strukturalnych dna oka. Szczególnie pouczający, trójwymiarowy obraz tarczy nerwu wzrokowego, który można uzyskać wykonując serię tomogramów w różnych projekcjach.

Wszystkie parametry określające grubość warstwy włókien nerwowych, komputer automatycznie zliczane i podawana w postaci wartości liczbowych, przy czym każdy występ (skroniowej, górny, dolny, łuk). Takie pomiary umożliwiają określenie zarówno miejscowych zmian, jak i rozproszonych zmian w nerwie wzrokowym. Kwalifikacja odbicia nerwu wzrokowego (tarczy nerwu wzrokowego) oraz porównanie wyników z poprzednimi, pozwala ocenić dynamikę poprawy lub progresji choroby podczas uwodnienia i degeneracji tarczy nerwu wzrokowego.

Spektralna optyczna tomografia koherentna zapewnia lekarzowi niezwykle szerokie możliwości diagnostyczne. Jednak każda nowa metoda diagnozy wymaga opracowania różnych kryteriów oceny głównych grup chorób. Różniące się wektory z wynikami uzyskanymi podczas OCT u osób starszych i dzieci, znacznie zwiększa wymagania dotyczące kwalifikacji okulisty, który staje się czynnikiem decydującym przy wyborze kliniki, gdzie zrobić badania.

Obecnie wiele wyspecjalizowanych klinik ma nowe modele tomografii komputerowej, które zatrudniają specjalistów, którzy ukończyli dodatkowe kursy edukacyjne i uzyskali akredytację. Znaczący wkład w rozwój zawodowy lekarzy, wykonane międzynarodowego centrum „Clear sight”, zapewniając możliwość okulistów i optyków poprawić swoją wiedzę w miejscu pracy, jak również w celu uzyskania akredytacji.

Co to jest spójna tomografia siatkówki

loading...

Optyczna tomografia koherencyjna jest stosunkowo nową metodą badania struktur oka.

Wymaga nowoczesnego sprzętu i pozwala uzyskać wszechstronną informację o stanie siatkówki i przednich struktur oka bez urazowych zakłóceń. Promień podczerwieni światła nie powoduje uszkodzeń, nie powoduje żadnych niedogodności podczas diagnozy, po nim.

Zasada spójnego tomografu

loading...

Sam pomysł przeprowadzenia diagnostyki za pomocą promieniowania podczerwonego zaproponował w 1995 r. Okulista z USA Carmen Puliathito. Pierwsze urządzenie do prowadzenia optycznej tomografii koherencyjnej pojawiło się po 2 latach. Dzisiaj ta względnie młoda metoda badań oczu jest szeroko stosowana.

Urządzenie tomografu do OCT

Jest to zaawansowane technologicznie urządzenie, które składa się z urządzenia do wytwarzania niskokrzepliwych promieni ultrafioletowych, lusterek odbijających światło, interferometru Michelsona i sprzętu komputerowego.

Belki generowane przez urządzenie są podzielone na dwie wiązki, jedna przechodzi przez tkanki oka, a druga przechodzi przez specjalne lustra. Prędkość promieni świetlnych jest rejestrowana i analizowana (analizowane są fale ultradźwiękowe), ale nie bezpośrednia (ich prędkość jest zbyt duża), ale odbijająca.

Wynika z tego, że badanie będzie trudne z nieprzezroczystością ośrodków optycznych, obrzękiem rogówki, z krwotokami.

Skanowanie odbywa się w dwóch płaszczyznach, a także w wielu płaszczyznach. Pozwala to na symulację dokładnego trójwymiarowego obrazu oka. Poziom rozdzielczości wynosi od 1 do 15 mikronów. Aby zbadać dno siatkówki, stosuje się wiązkę o długości fali 830 nm, do badania przedniej części, 1310 nm.

Poziom wyposażenia technicznego umożliwia dziś badanie przedniej i tylnej części oka. Dla jakościowych wyników diagnostycznych musi przejrzystość mediów optycznych i filmu łzowego w normalnym (często stosuje się sztuczne łzy), uczeń musi zostać rozszerzony (stosować specjalne preparaty-rozszerzających źrenicę).

Otrzymany i odczytany wynik zostanie przedstawiony w postaci map, rycin i protokołów.

Wielu okulistów nazywa OCT inwazyjną biopsją, co w rzeczywistości jest prawdą.

Kiedy zalecana jest koherentna tomografia

loading...

To spotkanie wyznaczam na szereg chorób przedniej części oka. Wśród nich będą:

  • różne formy jaskry (badanie i ocena działania systemów odwadniających),
  • wrzody rogówki,
  • złożone zapalenie rogówki.

Tomografia koherentna jest przeznaczona do badania przednich części oka przed i po zabiegu:

  • laserowa korekcja wzroku, keratoplastyka,
  • wszczepienie fakijnej soczewki wewnątrzgałkowej (IOL) lub śródczaszkowych pierścieni rogówkowych.

Zbadaj grzbiet oka, jeśli zostanie wykryty:

  • wiek, zmiany zwyrodnieniowe w siatkówce;
  • pęknięcia plamki lub obrzęk torbielowaty plamki.
  • gdy podejrzewa się oderwanie siatkówki,
  • w przypadku membrany epiretinalnej (celofanowa plamka),
  • z anomaliami dysku wzrokowego, pęknięciami, zanikami,
  • z zakrzepicą centralnej żyły siatkówki,
  • w przypadku podejrzenia o witreoretinopatię zarodkową lub gdy zostanie wykryty.

Często zachowania spójności tomografii przewidzianej dla pacjentów z retinopatią cukrzycową (są wykonywane bez rozszerzających źrenicę badania), jak również wielu innych chorób oczu, w których jest wymagane biopsji.

Procedura badania na spójnym tomografie

loading...

Sama diagnoza jest absolutnie bezbolesna, zajmuje 2-3 minuty, odbywa się w warunkach komfortowych dla pacjenta. Pacjent umieszcza się przed soczewką aparatu dna oka (głowa jest nieruchoma) i patrzy na punkt migania. Jeśli widzenie jest zmniejszone, a kropka nie jest widoczna, wystarczy usiąść i spojrzeć na jeden punkt przed sobą.

Wcześniej operator wprowadzi informacje o pacjencie do komputera. Następnie zeskanuj przez 1-2 minuty. Od pacjenta wymaga się, aby nie ruszać się i nie mrugać.

Następnie otrzymane dane są przetwarzane. Wyniki są porównywane z dostępnymi danymi w bazie danych zdrowych ludzi, dane cyfrowe są konwertowane na mapy, zdjęcia są wygodne do percepcji. Wszystkie wyniki zostaną przedstawione badaczowi w postaci map, tabel i protokołów.

Wyniki koherentnej tomografii

loading...

Interpretacja wyników jest przeprowadzana przez wykwalifikowanego specjalistę i będzie zawierała następujące aspekty:

  • cechy morfologiczne tkanek: kontury zewnętrzne, wzajemne relacje i stosunek różnych warstw, struktur i działów, tkanek łącznych;
  • wskaźniki odbicia światła: ich zmiany, wzrost lub spadek, patologia;
  • analiza ilościowa: komórkowa, rozrzedzanie lub zagęszczanie tkanki, objętość struktur i tkanek (sporządzana jest mapa zdiagnozowanej powierzchni).

Podczas badania rogówki, lokalizacji zmian, ich wielkości i jakości, należy dokładnie wskazać grubość samej rogówki. OCT pozwala bardzo dokładnie określić wymagane parametry. Tutaj ogromną wagę przywiązuje się do bezdotykowego charakteru tej techniki.

Rozpoznanie tęczówki pozwala określić rozmiar warstwy granicznej, zrębu i nabłonka barwnikowego. Chociaż światło sygnały tęczówki pigmentowana bolus różnią się w każdym przypadku zapewnić możliwość wykrywania wczesnej (przedklinicznych częściej) stadia chorób, takich jak zespół mezodermy dystrofia, Frank Kamenetskii inne.

Koherentna tomografia siatkówki da normalny profil plamki z depresją w środku. Warstwy powinny mieć jednolitą grubość, bez ognisk zniszczenia. włókna nerwowe i nabłonka barwnikowego będzie ciepła (czerwony i żółty), barwy i mają średni współczynnik odbicia warstwy splotowatej atomowych, będą niebieskie i zielone, czarna warstwa fotoreceptorów (ma niski współczynnik odbicia), zewnętrzna warstwa jasnym kolorze czerwonym. Pomiary wielkości powinna być: w obszarze plamki otworów nieco większej niż 162 mikronów, na jej obrzeżach - 235 mikronów.

Badanie nerwu wzrokowego umożliwia ocenę grubości warstwy włókien nerwowych (około 2 mm), ich kąta nachylenia w stosunku do nerwu wzrokowego i dysku siatkówki.

Wykrywanie patologii na spójnym tomografie

loading...

Podczas koherentnej tomografii ujawnia się wiele patologii zarówno przedniej części oka, jak i siatkówki. Szczególnie cenne będą badania siatkówki i plamki, ponieważ badanie pozwala określić patologię tak dokładnie, jak w biopsji. Ale OCT nie jest techniką inwazyjną i nie narusza integralności tkanek. Tak więc wśród najczęściej diagnozowanych chorób będą:

  • Wady siatkówki, pęknięcia idiopatyczne. Często występują u osób starszych, pojawiają się bez wyraźnego powodu. Badanie koncentruje się na wymiarach we wszystkich stadiach choroby, a także procesach zwyrodnieniowych wokół ogniska, obecności torbieli międzykrytycznych.
  • Związane z wiekiem zwyrodnienie plamki żółtej. OCT może identyfikować te choroby (typowe dla osób starszych), a także oceniać skuteczność terapii.
  • Obrzęk cukrzycowy przypisuje się najcięższym postaciom retinopatii cukrzycowej, trudno ją leczyć. Tomografia koherencyjna pozwala określić obszar dotknięty chorobą, nasilenie i zwyrodnienie tkanek, stopień uszkodzenia przestrzeni vitreomakulyarnogo.
  • Stagnacja dysku. Przez stopień odbicia światła określić nawodnienie i zwyrodnienie tkanek. Obecność stojącego dysku wskaże na wysokie ciśnienie wewnątrzczaszkowe.
  • Wrodzone wady nerwu wzrokowego. Wśród nich najczęstszym jest rozwarstwienie.
  • Pigmentowane zapalenie siatkówki. Definicja tej progresywnej choroby dziedzicznej jest często złożona. Metoda jest bardzo pouczająca dla dzieci, gdy inne techniki są bezsilne przed zaburzeniem dziecka.

Optyczne możliwości tomografii koherentnej

loading...

Aby w pełni zdiagnozować większość chorób okulistycznych, proste metody nie wystarczą. Optyczna tomografia koherencyjna umożliwia wizualizację struktury narządów wzroku i ujawnienie najmniejszych patologii.

Zalety OCT

loading...

Optyczna tomografia koherencyjna (OCT) to innowacyjna metoda diagnostyki okulistycznej polegająca na wizualizacji struktur oka w wysokiej rozdzielczości. Możesz ocenić stan dna oka i elementy przedniej komory oka na poziomie mikroskopowym. Tomografia optyczna umożliwia badanie tkanek bez ich usuwania, dlatego jest uważana za oszczędny analog biopsji.

OCT można porównać do ultrasonografii i tomografii komputerowej. Moc rozdzielcza koherentnej tomografii jest znacznie większa niż innych precyzyjnych urządzeń diagnostycznych. OCT pozwala określić najmniejsze uszkodzenia do 4 mikronów.

W wielu przypadkach preferowaną metodą diagnostyki jest tomografia optyczna, ponieważ jest nieinwazyjna i nie stosuje środków kontrastowych. Metoda ta nie wymaga ekspozycji na promieniowanie, a obrazy są bardziej przejrzyste i informacyjne.

Specyfika diagnostyki OCT

loading...

Różne tkanki ciała odbijają fale świetlne inaczej. Podczas tomografii mierzy się czas opóźnienia i natężenie światła odbitego podczas przechodzenia przez tkanki gałki ocznej. Metoda jest bezkontaktowa, bezpieczna i zawiera wiele informacji.

Ponieważ fala światła porusza się z bardzo dużą prędkością, bezpośredni pomiar indeksów nie jest możliwy. Do rozszyfrowania wyników wykorzystywany jest interferometr Michelsona: wiązka podzielona jest na dwie wiązki, z których jedna jest skierowana do badanego obszaru, a druga do specjalnego lustra. Nisko-koherentna wiązka światła podczerwonego o długości fali 830 nm jest używana do badania siatkówki, a długość fali 1310 nm jest używana do badania przedniego odcinka oka.

Podczas odbicia obie wiązki wchodzą do fotodetektora, powstaje wzór interferencji. Komputer analizuje ten obraz i konwertuje informacje na pseudo-obraz. Na pseudo-obrazach obszary o wysokim stopniu odbicia wyglądają "cieplej", a miejsca, w których odbicie jest niższe, mogą być prawie czarne. Zwykle widoczne są "ciepłe" włókna nerwowe i nabłonek barwnikowy. Średni stopień odbicia w warstwach plexiform i jądrowych siatkówki oraz szklistej jest wyświetlany na czarno, ponieważ jest on przezroczysty optycznie.

Możliwości OCT:

  • ocena zmian morfologicznych w siatkówce i warstwach włókien nerwowych;
  • określenie grubości struktur oka;
  • mierzenie parametrów tarczy nerwu wzrokowego;
  • ocena struktury przedniej komory oka;
  • określenie relacji przestrzennej elementów gałki ocznej w odcinku przednim.

Aby uzyskać trójwymiarowy obraz, gałki oczne skanuje się podłużnie i poprzecznie. Tomografia optyczna może być trudna dla obrzęku rogówki, zmętnienia i krwotoku w mediach optycznych.

Co można zbadać w procesie tomografii optycznej

loading...

Tomografia optyczna umożliwia badanie wszystkich części oka, ale najdokładniej można ocenić stan siatkówki, rogówki, nerwu wzrokowego, a także elementy przedniej komory. Często wykonuje się oddzielną tomografię siatkówki w celu identyfikacji zaburzeń strukturalnych. Obecnie nie ma bardziej precyzyjnych metod badania strefy plamki żółtej.

Jakie są objawy OCT:

  • nagły spadek ostrości wzroku;
  • ślepota;
  • rozmycie widzenia;
  • leci przed oczami;
  • zwiększone ciśnienie wewnątrzgałkowe;
  • ostry ból;
  • exophthalmos (wybrzuszenia gałki ocznej).

W procesie optycznej tomografii koherencyjnej możliwe jest oszacowanie kąta przedniej komory i stopnia funkcjonowania systemu drenażu oka w jaskrze. Podobne badania wykonuje się przed i po laserowej korekcji wzroku, keratoplastyce, instalacji pierścieni intrastromalnych i fakijnych soczewek wewnątrzgałkowych.

Tomografia optyczna wykonywana jest z podejrzeniem takich chorób:

  • zmiany zwyrodnieniowe w siatkówce (wrodzone i nabyte);
  • obrzęk narządów wzroku;
  • zwiększone ciśnienie wewnątrzgałkowe;
  • retinopatia cukrzycowa;
  • witreoretinopatia proliferacyjna;
  • zanik, obrzęk i inne nieprawidłowości tarczy nerwu wzrokowego;
  • błona epiretinalna;
  • centralna zakrzepica żył siatkówki i inne choroby naczyniowe;
  • oderwanie siatkówki;
  • plamki żółtej;
  • torbielowaty obrzęk plamki;
  • głębokie zapalenie rogówki;
  • owrzodzenia rogówki;
  • postępująca krótkowzroczność.

Tomografia koherentna jest całkowicie bezpieczna. OCT może wykryć małe defekty w strukturze siatkówki i rozpocząć leczenie na czas.

W celu zapobiegania, OCT przeprowadza się z:

  • cukrzyca;
  • interwencja chirurgiczna;
  • choroba nadciśnieniowa;
  • ciężkie patologie naczyniowe.

Przeciwwskazania do optycznej koherentnej tomografii

loading...

Obecność rozrusznika serca i innych urządzeń nie jest przeciwwskazaniem. Zabieg nie jest wykonywany w warunkach, w których dana osoba nie może naprawić wzroku, a także w przypadku odchyleń umysłowych i pomieszania świadomości.

Medium kontaktowe w narządzie wzroku może stać się przeszkodą. Nośnik kontaktowy to taki, który jest stosowany w innych badaniach oftalmicznych. Z reguły kilka procedur diagnostycznych nie jest wykonywanych w ciągu jednego dnia.

Możesz uzyskać wysokiej jakości obrazy tylko wtedy, gdy masz przezroczyste nośniki optyczne i normalny film łzowy. Trudno jest przeprowadzić OCT pacjentom z wysokim stopniem krótkowzroczności i nieprzejrzystości środków optycznych.

Jak działa optyczna tomografia koherencyjna?

loading...

Optyczna tomografia koherentna wykonywana jest w specjalnych placówkach medycznych. Nawet w dużych miastach nie zawsze można znaleźć pokój okulistyczny ze skanerem OCT. Skanowanie siatkówki oka kosztuje około 800 rubli.

Nie jest wymagane specjalne przygotowanie do tomografii, badanie można wykonać w dowolnym momencie. Do tej procedury potrzebny jest skaner OCT - skaner optyczny, który kieruje wiązki światła podczerwonego do oka. Pacjent siedzi i poproszony o sprawdzenie wyglądu etykiety. Jeśli nie ma sposobu, aby to zrobić z badanym okiem, wzrok jest ustalany przez drugi, który widzi lepiej. Pełne skanowanie, tylko dwie minuty w ustalonej pozycji.

W trakcie tego procesu wykonuje się kilka skanów, a po tym, jak operator wybierze najbardziej jakościowe i pouczające zdjęcia. Rezultatem badań są protokoły, mapy i tabele, według których lekarz może określić obecność zmian w systemie wzrokowym. W pamięci tomografu znajduje się ramy regulacyjne, które zawierają informacje o tym, ile osób zdrowych ma podobne wskaźniki. Im mniejszy zbieg okoliczności, tym większe prawdopodobieństwo wystąpienia patologii u konkretnego pacjenta.

Zmiany morfologiczne w dnie oka, możliwe do odróżnienia w obrazach OCT:

  • wysoki stopień krótkowzroczności;
  • łagodne formacje;
  • stwardniała twardówka;
  • obrzęk i ogniskowy obrzęk;
  • cukrzycowy obrzęk plamki;
  • obrzęk z podsiatkówkową błoną neowaskularną;
  • fałdy siatkówkowe;
  • trakcja witreoretinalna;
  • pęknięcie blaszki i plamki żółtej;
  • przez pęknięcie plamki;
  • pseudorupcja plamki;
  • oderwanie nabłonka barwnikowego;
  • surowicze oderwanie neuroepithelium;
  • druzy;
  • pęknięcia nabłonka barwnikowego;
  • cukrzycowy obrzęk plamki;
  • obrzęk plamki;
  • krótkowzroczna retinoza.

Jak widać, możliwości diagnostyczne OCT są niezwykle zróżnicowane. Wyniki są wyświetlane na monitorze jako obraz warstwowy. Samo urządzenie konwertuje sygnały, dzięki którym można ocenić funkcjonalność siatkówki. Możliwe jest zdiagnozowanie wyników OCT w ciągu pół godziny.

Dekodowanie obrazów OCT

loading...

Aby prawidłowo zinterpretować wyniki optycznej tomografii koherencyjnej, okulista musi mieć dogłębną wiedzę na temat histologii siatkówki i naczyniówki. Nawet doświadczeni specjaliści nie zawsze mogą porównywać struktury tomograficzne i histologiczne, dlatego pożądane jest, aby obrazy OCT były badane przez kilku lekarzy.

Fluid accumulation

Tomografia optyczna umożliwia identyfikację i ocenę gromadzenia się płynu w gałce ocznej, a także określenie jego natury. Kumulacja płynu w obrębie siatkówki może wskazywać na obrzęk siatkówki. Może być rozlany i torbielowaty. Wewnątrzustrojowe nagromadzenia płynów nazywane są cystami, mikrokostkami i torbielami rzekomymi.

Podsiatkówkowa aglutynacja świadczy o surowym oderwaniu się neuroepithelium. Fotografie pokazują podwyższenie w neuroepithelium, a kąt oderwania od nabłonka barwnika jest mniejszy niż 30 °. Poważne oddzielenie wskazuje z kolei na CSF lub neowaskularyzację naczyniówki. W rzadkich przypadkach oderwanie jest oznaką zapalenia naczyniówki, formacji naczyniówki, opaski naczyniowo-jojo-nej.

Obecność sub-pigmentowej akumulacji płynu wskazuje na oderwanie nabłonka barwnikowego. Fotografie pokazują podwyższenie nabłonka nad membraną Brucha.

Nowotwory w oku

Na tomografii optycznej można zobaczyć błonę epiretinalną (fałdy na siatkówce), a także ocenić ich gęstość i grubość. W przypadku neowaskularyzacji krótkowzroczności i naczyniówki membrany są reprezentowane jako wrzeciona w kształcie wrzeciona. Często są one połączone z gromadzeniem się płynu.

Ukryte błony neowaskularne w obrazach pojawiają się jako nierówne pogrubienie nabłonka barwnikowego. Membrana wysiękowej postaci zdiagnozowano związane z wiekiem zwyrodnienie plamki żółtej, przewlekła TSSKH skomplikowanej krótkowzroczność, zapalenie błony naczyniowej oka, ciała rzęskowego, naczyniówki osteoma, znamię, psevdovitelliformnoy degeneracji.

Metoda OCT umożliwia określenie obecności formacji wewnątrzpiersiowych (ogniska podobne do vata, krwotoki, wysięk stały). Obecność waty ognisk na siatkówce związanej z niedokrwiennym uszkodzeniem nerwów, w cukrzycowej retinopatii lub nadciśnieniowego, zatrucie krwi, anemia, białaczka, choroba Hodgkina.

Stałe wydzieliny mogą być gwiaździste lub izolowane. Zazwyczaj są zlokalizowane na granicy obrzęku siatkówki. Takie formacje występują w retinopatii cukrzycowej, popromiennej i nadciśnieniowej, a także w chorobie Coatesa i zwyrodnieniu plamki na mokro.

Głębokie formacje odnotowano w zwyrodnieniu plamki żółtej. Istnieją włókniste blizny, które deformują siatkówkę i niszczą neuro-nabłonek. W OCT takie blizny dają efekt cienia.

Struktury patologiczne o wysokim współczynniku odbicia w OCT:

  • nevus;
  • przerost nabłonka barwnikowego;
  • blizny;
  • krwotok;
  • stały wysięk;
  • ogniska podobne do kadzi;
  • błony neowaskularne;
  • nacieki zapalne;

Struktury patologiczne o niskim współczynniku odbicia:

  • cysty;
  • obrzęk;
  • odrywanie nabłonka nerwu i nabłonka barwnikowego;
  • cieniowanie;
  • hipopigmentacja.

Efekt cienia

Tkaniny o wysokiej gęstości optycznej mogą zasłaniać inne struktury. Poprzez efekt cieni na obrazach OCT możliwe jest określenie lokalizacji i struktury patologicznych formacji w oku.

Efekt cienia daje:

  • gęste krwawienia przedwczesne;
  • ogniska podobne do kadzi;
  • krwotok;
  • stałe wysięki;
  • czerniak;
  • przerost, przerost nabłonka barwnikowego;
  • barwne formacje;
  • błony neowaskularne;
  • blizny.

Charakterystyka siatkówki OCT

loading...

Obrzęk jest najczęstszą przyczyną pogrubienia siatkówki. Jedną z zalet tomografii optycznej jest umiejętność oceny i monitorowania dynamiki różnych typów obrzęku siatkówki. Zmniejszenie grubości obserwuje się wraz z degeneracją plamki żółtej związanej z wiekiem z tworzeniem stref atrofii.

OCT pozwala oszacować grubość konkretnej warstwy siatkówki. Grubość poszczególnych warstw może się różnić w przypadku jaskry i wielu innych patologii okulistycznych. Parametr objętościowy siatkówki jest bardzo ważny dla wykrycia obrzęku i surowiczego oderwania, a także dla określenia dynamiki leczenia.

Za pomocą tomografii optycznej można ujawnić:

  1. Związane z wiekiem zwyrodnienie plamki żółtej. Jedna z głównych przyczyn wad wzroku u osób w wieku powyżej 60 lat. Chociaż do diagnozy dystrofii wykorzystywane są różne metody, optyczna tomografia koherencyjna pozostaje wiodącą. OCT pozwala określić grubość naczyniówki w zwyrodnieniu plamki żółtej, dzięki czemu można przeprowadzić diagnostykę różnicową z centralną surowiczą chorioretinopatią.
  2. Centralna surowiczą chorioretinopatia. Choroba charakteryzuje się oderwaniem warstwy neurosensorycznej od nabłonka barwnikowego. W większości przypadków chorioretinopatia samoistnie ustępuje w ciągu 3-6 miesięcy, chociaż w niektórych przypadkach gromadzi się płyn, co powoduje uporczywe pogorszenie widzenia. Przewlekłe CSH wymaga specjalnego leczenia. Z reguły są to iniekcje doszklistkowe i koagulacja laserowa.
  3. Retinopatia cukrzycowa. Patogeneza choroby jest spowodowana uszkodzeniem naczyń. Diagnoza pozwala wykryć obrzęk siatkówki i sprawdzić stan ciała szklistego (w tym ujawnić oderwanie pleców).
  4. Zerwanie plamki, zwłóknienie epiretalne. Za pomocą OCT można określić stopień uszkodzenia siatkówki, zaplanować taktykę leczenia chirurgicznego i ocenić wyniki.
  5. Jaskra. Przy zwiększonym ciśnieniu wewnątrzgałkowym tomografia jest dodatkową metodą badania. Metoda ta jest bardzo przydatna w jaskrze normotensyjnej, gdy uszkodzenie nerwu wzrokowego obserwuje się przy normalnym ciśnieniu wewnątrzgałkowym. Podczas OCT można potwierdzić chorobę i określić jej stadium.

Optyczna tomografia koherencyjna jest bezpieczną i najbardziej informatywną metodą badania układu wzrokowego. OCT może być wykonywany nawet dla tych pacjentów, którzy mają przeciwwskazania do innych precyzyjnych metod diagnostycznych.

Optyczna koherentna tomografia (OCT)
siatkówka oka (plamka żółta), dysk optyczny (DZN)

loading...

Ta metoda diagnostyki optycznej umożliwia zwizualizowanie struktury tkanek żywego organizmu w przekroju poprzecznym. Ze względu na dużą zdolność rozdzielczą, optyczna tomografia koherencyjna (OCT) umożliwia uzyskanie obrazów histologicznych in vivo, a nie po przygotowaniu cięcia. Metoda OCT opiera się na interferometrii o niskiej koherencji.

We współczesnej praktyce medycznej OCT stosuje się jako nieinwazyjną technologię bezkontaktową do badania przedniego i tylnego segmentu oka na poziomie morfologicznym u żywych pacjentów. Ta technika umożliwia ocenę i rejestrację dużej liczby parametrów:

  • stan siatkówki i nerwu wzrokowego;
  • grubość i przezroczystość rogówki;
  • stan tęczówki i kąt przedniej komory.

Ze względu na to, że procedura diagnostyczna może być wielokrotnie powtarzana, podczas zapisywania i zachowywania wyników, możliwa jest ocena dynamiki procesu na tle leczenia.

Podczas wykonywania OCT ocenia się głębokość i wielkość wiązki światła, która jest odbijana od tkanek mających różne właściwości optyczne. Przy osiowej rozdzielczości 10 μm uzyskuje się najbardziej optymalne odwzorowanie struktur. Technika ta pozwala określić echo wiązki światła, zmieniając jej intensywność i głębokość. Podczas skupiania się na tkankach wiązka światła jest rozpraszana i częściowo odbijana od mikrostruktur znajdujących się na różnych poziomach w badanym narządzie.

OCT siatkówki (plamki żółtej)

loading...

Optyczna koherentna tomografia siatkówki, z reguły, jest wykonywana z chorobami centralnych odcinków siatkówki oka - obrzękiem, dystrofiami, krwotokami itp.

OCT tarczy nerwu wzrokowego (DZN)

Nerw wzrokowy (jego widoczna część - dysk) jest badany w takich patologiach aparatu wzrokowego jak jaskra, zapalenie nerwu wzrokowego, obrzęk głowy nerwu i tym podobne.

Mechanizm działania OCT jest podobny do zasady uzyskiwania informacji za pomocą ultrasonografii. Istotą tego ostatniego jest pomiar przedziału czasowego, który jest wymagany do przekazania impulsu akustycznego ze źródła do badanych tkanek iz powrotem do czujnika odbiorczego. Zamiast fali dźwiękowej w OCT stosuje się wiązkę spójnego światła. Długość fali wynosi 820 nm, czyli znajduje się w zakresie podczerwieni.

Wykonanie OCT nie wymaga specjalnego przygotowania, jednak przy medycznym poszerzeniu źrenicy można uzyskać więcej informacji na temat struktury tylnego odcinka oka.

Jednostka urządzenia

W okulistyce stosuje się tomograf, w którym źródłem promieniowania jest dioda superuminescencyjna. Długość koherencji tego ostatniego wynosi 5-20 μm. W części aparatury urządzenia znajduje się interferometr Michelsona, w ramieniu obiektowym - mikroskop konfokalny (lampa szczelinowa lub kamera dna oka), w ramieniu podtrzymującym - czasowa jednostka modulacyjna.

Za pomocą kamery wideo można wyświetlić obraz i trajektorię skanowania badanego obszaru. Otrzymane informacje są przetwarzane i przechowywane w pamięci komputera w postaci plików graficznych. Same tomogramy to logarytmiczne, dwukolorowe (czarne i białe) skale. Aby lepiej ocenić wynik, za pomocą specjalnych programów czarno-biały obraz zmienia się w pseudokolor. Obszary o wysokim współczynniku odbicia są malowane na biało i czerwono, a przy wysokiej przejrzystości - na czarno.

Wskazania do OCT

Na podstawie danych OCT można ocenić strukturę normalnych struktur gałki ocznej, a także ujawnić różne zmiany patologiczne:

  • zmętnienia rogówki, w szczególności pooperacyjne;
  • irydacyjne procesy dystroficzne;
  • zespół trakcji witreomakulyarny;
  • obrzęk, pęknięcia wstępne i pęknięcia plamki;
  • zwyrodnienie plamki żółtej;
  • jaskra;
  • pigmentowe zapalenie siatkówki.

Wideo na temat zaćmy z cukrzycą

Przeciwwskazania

Ograniczeniem stosowania OCT jest zmniejszona przezroczystość badanych tkanek. Ponadto trudności pojawiają się, gdy badany nie jest w stanie unieruchomić oczu nawet przez 2-2,5 sekundy. To jest czas potrzebny na skanowanie.

Oświadczenie o diagnozie

Aby postawić dokładną diagnozę, należy szczegółowo ocenić i poznać uzyskane wykresy. Jednocześnie zwraca się szczególną uwagę na badanie struktury morfologicznej tkanek (oddziaływanie różnych warstw między sobą i otaczających tkanek) oraz odbicie światła (zmiana przezroczystości lub pojawienie się patologicznych ognisk i inkluzji).

W analizie ilościowej można wykryć zmianę grubości warstwy komórek lub całej struktury, zmierzyć jej objętość i uzyskać mapę powierzchni.

Aby uzyskać wiarygodny wynik, konieczne jest, aby powierzchnia oka była wolna od obcych płynów. Dlatego po przeprowadzeniu oftalmoskopii za pomocą panfunduscope lub gonioskopii zaleca się dokładne przepłukanie spojówki z żeli kontaktowych.

Wykorzystywane w OCT promieniowanie podczerwone o niskiej mocy jest całkowicie nieszkodliwe i nie ma szkodliwego wpływu na oczy. Dlatego do przeprowadzenia tego badania nie ma ograniczeń dotyczących stanu somatycznego pacjenta.

Koszt optycznej koherentnej tomografii

Koszt zabiegu w klinikach w Moskwie zaczyna się od 1300 rubli. dla jednego oka i zależy od obszaru objętego dochodzeniem. Wszystkie ceny OCT w okulistycznych centrach stolicy można zobaczyć TUTAJ. Poniżej przedstawiamy listę instytucji, w których możliwe jest wykonanie optycznej koherentnej tomografii siatkówki oka (plamki) lub nerwu wzrokowego (DZN).

Optyczna tomografia koherencyjna: technologia, która stała się rzeczywistością

O artykule

Autorzy: mgr Zakharova (FGMA NMI "MNTK" Mikrochirurgia oka "nazwana od akademika SN Fedorowa" Ministerstwo Zdrowia Rosji, Moskwa), Kuroyedov AV (PKU „Centralny Szpital Wojskowy on PV Mandryka.” Ministerstwo Obrony Rosji, Moskwie; FGBOU IN RNIMU Pirogov rosyjskiego Ministerstwa Zdrowia, Moskwa).

Optyczna tomografia koherencyjna (OCT) została użyta po raz pierwszy do wizualizacji gałki ocznej ponad 20 lat temu i nadal jest niezbędną metodą diagnostyczną w okulistyce. Za pomocą OCT możliwe stało się nieinwazyjne uzyskanie optycznych odcinków tkanek z rozdzielczością wyższą niż każda inna metoda obrazowania. Dynamiczny rozwój metody doprowadził do zwiększenia jej czułości, rozdzielczości, szybkości skanowania. Obecnie OCT jest aktywnie wykorzystywane do diagnozowania, monitorowania i badań przesiewowych chorób gałki ocznej, a także do badań naukowych. Połączenie nowoczesnej technologii i fotoakustyczna tomografii spektroskopii polaryzacji i angiograficzne dopplero- metody elastograficheskih możliwe było ocenić nie tylko na morfologię tkanki, ale również ich funkcjonalne (fizjologicznym), i stanu metabolicznego. Pojawiły się mikroskopy operacyjne z śródoperacyjną funkcją OCT. Prezentowane urządzenia mogą być wykorzystywane do wizualizacji zarówno przedniego, jak i tylnego segmentu oka. W niniejszym przeglądzie rozważa się rozwój metody OCT, przedstawia dane dotyczące nowoczesnych urządzeń OCT, w zależności od ich cech technologicznych i możliwości. Opisano metody funkcjonalnego OCT. Do cytowania: Zakharova MA, Kuroedov AV Optyczna tomografia koherencyjna: technologia, która stała się rzeczywistością / / RMZ. Okulistyka kliniczna. 2015. № 4. P. 204-211.

Do cytowania: Zakharova MA, Kuroedov AV Optyczna tomografia koherencyjna: technologia, która stała się rzeczywistością // RMZH «Okulistyka kliniczna». 2015. № 4. P. 204-211

Optyczna koherentna tomografia - technologia, która stała się rzeczywistością Zaharova M.A., Kuroedov A.V. Centrum Medycyny i Kliniki Mandryka Rosyjski Narodowy Uniwersytet Medyczny im. N.I. Pirogov, Moskwa Optical Coherence Tomography (OCT) został po raz pierwszy zastosowany do obrazowania oka więcej niż dwie dekady temu i nadal pozostaje niezastąpioną metodą diagnozy w okulistyce. Przez OCT można nieinwazyjnie uzyskiwać obrazy tkanki o rozdzielczości wyższej niż jakąkolwiek inną metodą obrazowania. Obecnie OCT jest aktywnie wykorzystywane do diagnozowania, monitorowania i badań przesiewowych chorób oczu, a także do badań naukowych. Połączenie nowoczesnej technologii i optycznej tomografii koherentnej z fotoakustycznej, spektroskopowych, polaryzacji, doppler i angiograficznymi metody elastographic pozwoliło ocenić nie tylko morfologię tkanki, ale również ich funkcje fizjologiczne i metaboliczne. Niedawno pojawiły się mikroskopy o śródoperacyjnej funkcji optycznej koherentnej tomografii. Urządzenia te mogą być wykorzystywane do obrazowania przednich i tylnych odcinków oka. W tym przeglądzie opracowanie metody koherencji optycznej opiera się na urządzeniach OCT. Słowa kluczowe: optyczna koherentna tomografia (OCT), funkcjonalna optyczna koherentna tomografia, śródoperacyjna optyczna koherentna tomografia. Cytat: Zaharova M.A., Kuroedov A.V. Optyczna koherentna tomografia - technologia, która stała się rzeczywistością. // RMJ. Okulistyka kliniczna. 2015. Nr 4. P. 204-211.

Artykuł poświęcony jest zastosowaniu optycznej tomografii koherencyjnej w okulistyce

Literatura

W artykule przedstawiono przegląd danych literaturowych na temat stosowania dobesilanu angiotensyny-potasu.

Optyczna tomografia koherencyjna ♥

OCT to nowoczesna nieinwazyjna metoda bezdotykowa, która umożliwia wizualizację różnych struktur oka o wyższej rozdzielczości (od 1 do 15 mikronów) niż ultradźwięk. OCT jest rodzajem biopsji optycznej, dzięki której nie ma potrzeby usuwania miejsca na tkankę i jej badania mikroskopowego.

OCT jest wiarygodnym, informacyjnym, czułym testem (rozdzielczość 3 μm) w diagnostyce wielu chorób dna oka. Ta nieinwazyjna metoda badań, która nie wymaga użycia środka kontrastowego, jest preferowana w wielu przypadkach klinicznych. Uzyskane obrazy mogą być analizowane, kwantyfikowane, zapisywane w bazie danych pacjentów i porównywane z kolejnymi obrazami, co pozwala uzyskać obiektywne udokumentowane informacje do diagnozowania i monitorowania choroby.

Aby uzyskać obraz o wysokiej jakości, wymagana jest przezroczystość nośników optycznych i normalna folia łzowa (lub sztuczne łzy). Badanie jest trudne dla krótkowzroczności o wysokim stopniu, zmętnienia mediów optycznych na dowolnym poziomie. Obecnie, skanowanie odbywa się w obrębie tylnego bieguna, ale szybki rozwój technologii obiecuje w niedalekiej przyszłości możliwość skanowania całego siatkówki.

Po raz pierwszy amerykańska okulistka Carmen Puliathito zaproponowała w 1995 r. Zastosowanie optycznej koherentnej tomografii w okulistyce. Później, w latach 1996-1997, pierwsze urządzenie zostało wprowadzone do praktyki klinicznej przez Carl Zeiss Meditec. Obecnie za pomocą tych urządzeń można diagnozować choroby dna i przedniego odcinka oka na poziomie mikroskopowym.

Fizyczne zasady metody

Badanie opiera się na fakcie, że tkanki ciała, w zależności od struktury, mogą odbijać fale świetlne na różne sposoby. Po przeprowadzeniu pomiaru mierzy się opóźnienie światła odbitego i jego intensywność po przejściu przez tkanki oka. Biorąc pod uwagę bardzo dużą prędkość fali świetlnej, bezpośredni pomiar tych wskaźników jest niemożliwy. W tym celu stosuje się interferometr Michelsona w tomografach.

Niska spójność wiązkę światła podczerwonego o długości fali 830 nm (przez wizualizację siatkówki) lub 1310 nm (w diagnostyce przedniego odcinka oka) jest podzielona na dwie wiązki, z których jeden skierowany jest w badanej tkance, a druga (grupa kontrolna) - specjalny lustra. Obydwa są postrzegane przez fotodetektor, tworząc wzór interferencji. To, z kolei, analizy oprogramowania, a wyniki są przedstawiane jako psevdoizobrazheniya gdzie zgodnie z zaprogramowanymi obszarach skalę z wysokim stopniem odbicia światła malowane w „ciepłe” (czerwony) kolor, niski - na „zimno” na czarno.

Warstwa włókien nerwowych i nabłonka barwnikowego ma wyższą zdolność odbijania, warstwa środkowa jest warstwami splotu i jądra siatkówki. Ciało szkliste jest optycznie przezroczyste i zwykle ma czarny kolor na tomogramie. Aby uzyskać obraz trójwymiarowy, skanowanie odbywa się w kierunku podłużnym i poprzecznym. OCT może być skomplikowany przez obecność obrzęku rogówki, zmętnienie ośrodków optycznych, krwotoki.

Metoda optycznej koherentnej tomografii umożliwia:

  • wizualizować zmiany morfologiczne w siatkówce i warstwie włókien nerwowych, a także oceniać ich grubość;
  • ocenić stan tarczy nerwu wzrokowego;
  • badać struktury przedniego odcinka oka i ich względny układ przestrzenny.

Wskazania do OCT

OCT jest całkowicie bezbolesną i krótkotrwałą procedurą, ale daje doskonałe wyniki. Aby przeprowadzić badanie, pacjent musi przymocować wzrok na specjalnej etykiecie z badanym okiem, a jeśli nie można tego zrobić, lepiej jest zobaczyć inny. Operator wykonuje kilka skanów, a następnie wybiera najlepszy obraz jakościowy i informacyjny.

Podczas badania patologii tylnego oka:

  • zmiany zwyrodnieniowe w siatkówce (wrodzone i nabyte, AMD)
  • torbielowaty obrzęk plamki i pęknięcie plamki
  • oderwanie siatkówki
  • błona epiretinalna
  • zmiany w tarczy nerwu wzrokowego (anomalie, obrzęki, atrofia)
  • retinopatia cukrzycowa
  • centralna zakrzepica żył siatkówki
  • witreoretinopatia proliferacyjna.

Podczas badania patologii przedniej części oka:

  • do oceny kąta przedniej komory oka i działania systemów drenażu u pacjentów z jaskrą
  • w przypadku głębokiego zapalenia rogówki i owrzodzenia rogówki oka
  • podczas badania rogówki podczas przygotowania i po wykonaniu laserowej korekcji wzroku i keratoplastyce
  • do kontroli u pacjentów z fakijnymi soczewkami IOL lub pierścieniami intrastromalnymi.

Podczas diagnozowania chorób przedniej części oka stosuje się OCT w obecności wrzodów i głębokich rogowaceń rogówki oka, a także w diagnostyce pacjentów z jaskrą. OCT służy między innymi do monitorowania stanu oczu po laserowej korekcji wzroku i bezpośrednio przed nim.

Ponadto metody optycznej tomografii spójność jest szeroko stosowany do badania oka tylną podział na obecność różnych chorobach, w tym odwarstwienia siatkówki i zmiany zwyrodnieniowe, retinopatii cukrzycowej, jak również kilku innych zaburzeń

Analiza i interpretacja OCT

Zastosowanie klasycznej metody kartezjańskiej do analizy obrazów OCT nie jest bezdyskusyjne. Rzeczywiście, powstałe obrazy są tak złożone i różnorodne, że nie można ich postrzegać po prostu jako problem rozwiązany metodą sortowania. Przy analizie obrazu tomograficznego należy wziąć pod uwagę

  • kształt cięcia,
  • grubość i objętość tkanki (cechy morfologiczne),
  • architektura wewnętrzna (cechy strukturalne),
  • związek między strefami o wysokim, średnim i niskim współczynniku odbicia, zarówno z cechami struktury wewnętrznej i morfologii tkanki,
  • Obecność nienormalnych formacji (gromadzenie się płynu wysiękowego, krwotok, nowotwory itp).

Elementy patologiczne mogą mieć różne współczynniki odbicia i kształtu, co dodatkowo zmienia wygląd obrazu. Co więcej, zaburzenia wewnętrznej struktury i morfologii siatkówki w różnych chorób stanowią pewne trudności rozpoznawania charakter procesu chorobowego. Wszystko to komplikuje wszelkie próby automatycznego sortowania obrazów. Jednocześnie ręczne sortowanie nie zawsze jest niezawodne i wiąże się z ryzykiem błędów.

Analiza obrazu OCT składa się z trzech podstawowych kroków:

  • analiza morfologii,
  • analiza struktury siatkówki i naczyniówki,
  • analiza refleksji.

Szczegółowe badanie skanów najlepiej wykonać na czarno-białym obrazie, a nie na kolorowym. Odcienie kolorowych obrazów OCT są określone przez oprogramowanie systemu, każdy odcień jest powiązany z pewnym stopniem odbicia. Dlatego na kolorowym obrazie widzimy szeroką gamę kolorów, podczas gdy w rzeczywistości istnieje stała zmiana w odbiciu tkanki. Czarno-biały obraz umożliwia identyfikację minimalnego odchylenia od gęstości optycznej tkanek i przeanalizować dane, które mogą zostać pominięte w obrazie kolorowym. Niektóre struktury mogą być lepiej widoczne na negatywnych obrazach.

Analiza morfologii obejmuje badanie kształtu profilu ciętego, witreoretinalnego i retinochoidalnego, a także profilu kosmówkowego. Ocenia się również objętość badanego obszaru siatkówki i naczyniówki. Siatkówka i naczyniówka, podszewka twardówki, mają wklęsły, paraboliczny kształt. Fovea to wrażenie otoczone przez obszar pogrubiony przez przesunięcie jądra komórek zwojowych i komórek wewnętrznej warstwy jądrowej. Tylna błona hialoidowa ma najbardziej gęstą przyczepność wzdłuż krawędzi tarczy nerwu wzrokowego oraz w obszarze dołka (u młodych ludzi). Gęstość tego kontaktu zmniejsza się wraz z wiekiem.

Siatkówka i naczyniówka mają specjalną organizację i składają się z kilku równoległych warstw. Oprócz równoległych warstw, w siatkówce znajdują się poprzeczne struktury, które łączą ze sobą różne warstwy.

Normalnie, kapilary siatkówki o specyficznej organizacji komórek i włókien włośniczkowych są prawdziwymi barierami dla dyfuzji płynu. Pionowe (łańcuch komórek) i pozioma struktura siatkówki wyjaśnić cechy położenia, wielkości i kształty patologicznym gromadzeniem (wydzielin i torbielowaty wgłębienia krwotoku) w tkance siatkówki występują w OCT.

Anatomiczne bariery wzdłuż pionowych i poziomych linii zapobiegają rozprzestrzenianiu się procesów patologicznych.

  • Elementy pionowe - Komórki Mullera łączą wewnętrzną błonę graniczną z zewnętrzną, rozciągając się przez warstwy siatkówki. Ponadto, pionowa struktura siatkówki łańcuchy komórek, które składają się z fotoreceptorów związanych z komórkami dwubiegunowymi, które z kolei styka się z komórek zwojowych.
  • Poziome elementy:warstwy siatkówki - Wewnętrzna i zewnętrzna granica włókien membranowy i komórki Mullera są łatwo rozpoznawane histologicznego siatkówki plaster. Wewnętrzna i zewnętrzna warstwy splotowatej zawierać poziomy, amakrynowe synaptic komórki i sieci pomiędzy fotoreceptorów i komórek dwubiegunowych z jednej strony i dwubiegunowych i zwojowych komórek - z drugiej strony.
    Z histologicznego punktu widzenia, warstwy plexiform nie są membranami, ale w pewnym stopniu spełniają funkcję bariery, chociaż znacznie mniej wytrzymałe niż wewnętrzne i zewnętrzne błony graniczne. Warstwy plexiform zawierają złożoną sieć włókien, które tworzą bariery poziome, gdy płyn dyfunduje przez siatkówkę. Wewnętrzna warstwa spłaszczona jest bardziej odporna i mniej przepuszczalna niż zewnętrzna warstwa. W obszarze Fovea, włókna Henle tworzą strukturę słoneczną, którą można wyraźnie zobaczyć na przedniej części siatkówki. Stożki są zlokalizowane w środku i otoczone przez jądra komórek fotoreceptorów. Włókna Henle łączą jądra stożków z jądrami komórek dwubiegunowych na obrzeżach dołka. W obszarze Fovea komórki Muellera są ustawione ukośnie, łącząc wewnętrzną i zewnętrzną błonę graniczną. Dzięki specjalnej architekturze włókien Henle'a nagromadzenie płynu w torbielowatym obrzęku plamki ma postać kwiatu.

Segmentacja obrazu

Siatkówka i naczyniówka są utworzone przez warstwowe struktury o różnym współczynniku odbicia. Technika segmentacji pozwala nam izolować poszczególne warstwy homogenicznego odbicia, zarówno wysokie, jak i niskie. Segmentacja obrazu umożliwia także rozpoznawanie grup warstw. W przypadku patologii, laminowaną strukturę siatkówki można zakłócić.

W siatkówce izolowane są warstwy zewnętrzne i wewnętrzne (siatkówka zewnętrzna i wewnętrzna).

  • Wewnętrzna siatkówka obejmuje warstwę włókien nerwowych, komórek zwojowych i wewnętrzną warstwę splotu, która służy jako granica między siatką wewnętrzną i zewnętrzną.
  • Zewnętrzna siatkówka - wewnętrzna warstwa jądrowa, zewnętrzna warstwa spłaszczona, zewnętrzna warstwa jądrowa, zewnętrzna błona brzegowa, linia artykulacji zewnętrznych i wewnętrznych segmentów fotoreceptorów.

Wiele nowoczesnych tomografów umożliwia segmentację poszczególnych warstw siatkówki, podkreślają najciekawsze struktury. Funkcja segmentacji warstwy włókien nerwowych w trybie automatycznym była pierwszą z takich funkcji wprowadzoną do oprogramowania wszystkich skanerów i pozostaje główną w diagnostyce i monitorowaniu jaskry.

Refleksyjność tkanki

Intensywność sygnału odbijanego od tkanki zależy od gęstości optycznej i zdolności tkanki do absorbowania światła. Odbicie zależy od:

  • ilość światła docierającego do danej warstwy po wchłonięciu przez tkanki, przez które przechodzi;
  • ilość światła odbijanego przez tę tkankę;
  • ilość światła odbitego wchodzącego do detektora po dalszej absorpcji przez tkanki, przez które przechodzi.

Struktura jest normalna (odbicie normalnych tkanek)

  • Wysoka
    • Warstwa włókien nerwowych
    • Linia artykulacji zewnętrznych i wewnętrznych segmentów fotoreceptorów
    • Brzeg granicy zewnętrznej
    • Złożony nabłonek barwnikowy - choriocapillary
  • Średnia
    • Warstwy Plexiform
  • Niski
    • Warstwy jądrowe
    • Fotoreceptory

Pionowe struktury, takie jak fotoreceptory, mają mniej odblaskowości niż poziomy (na przykład włókna nerwowe i warstwy splotu). Niski współczynnik odbicia może być spowodowany zmniejszeniem odbicia tkanki w wyniku zmian zanikowych, przewagą struktur pionowych (fotoreceptorów) i wnęk z płynną zawartością. Szczególnie wyraźne struktury o niskim współczynniku odbicia można zaobserwować na tomogramach w przypadkach patologii.

Naczynia naczyniowe są hyporefleksyjne. Refleksyjność tkanki łącznej naczyniówki jest uważana za średnią, czasami może być wysoka. Ciemna blaszka twardówki (lamina fusca) pojawia się na tomogramach jako cienka linia, przestrzeń nadnaczyniowa nie jest zwykle wizualizowana. Zazwyczaj naczyniówka ma grubość około 300 mikronów. Wraz z wiekiem, począwszy od 30 roku życia, stopniowo maleje jego grubość. Ponadto naczyniówka jest cieńsza u pacjentów z krótkowzrocznością.

Niska refleksyjność (akumulacja płynu):

  • Wewnątrzpochodne gromadzenie się płynu: obrzęk siatkówki. Występuje obrzęk opłucnowy (średnica wgłębienia wgłębienia mniejszego niż 50 μm), obrzęk torbielowaty (średnica jam wewnątrznaczyniowych powyżej 50 μm). Aby opisać akumulację płynu wewnątrz siatkówki, stosowane są określenia "torbiele", "mikro-cysty", "torbiele rzekome".
  • Subretinal gromadzenie się płynów: surowe oderwanie neuroepithelium. Na tomogramie widoczne jest podniesienie neuroepithelium na poziomie wierzchołków prętów i stożków z optycznie pustą przestrzenią pod strefą wzniesienia. Kąt eksfoliowanego neuroepithelium z nabłonkiem barwnikowym jest mniejszy niż 30 stopni. Poważne oderwanie może być idiopatyczne, związane z ostrą lub przewlekłą niewydolnością serca, a także towarzyszyć rozwojowi neowaskularyzacji naczyniówkowej. Rzadziej spotykane w opaskach angioidalnych, naczyniopochodnych, nowotworach naczyniówki itp.
  • Subpigmental gromadzenie się płynu: odrywanie nabłonka barwnikowego. Ujawniono podwyższenie warstwy nabłonka barwnikowego nad błoną Brucha. Źródłem płynu jest choriocapillary. Często oderwanie nabłonka barwnikowego tworzy kąt 70-90 stopni z membraną Brucha, ale zawsze przekracza 45 stopni.

OCT przedniego odcinka oka

Optyczna koherentna tomografia (OCT) przedniego odcinka oka jest techniką bezdotykową, która tworzy obrazy o wysokiej rozdzielczości przedniego odcinka oka, przewyższające możliwości urządzeń ultradźwiękowych.

Października można mierzyć z maksymalną dokładność grubości rogówki (pachymetria) wzdłuż całej jej długości, głębokości komory przedniej w każdym przedziale zainteresowania, do pomiaru średnicy wewnętrznej komory przedniej i dokładnie określić profil kąt przedniej komory i pomiar jego szerokości.

Metoda informacyjny w analizie stanu kąta przedniej komory u pacjentów z krótkich osi przód-tył oka i soczewki dużych rozmiarów, aby określić operativnomu wskazania do leczenia i do określenia skuteczności ekstrakcji zaćmy mają wąskie pacjentów CPC.

Również OCT odcinka przedniego może być niezwykle przydatny do oceny anatomicznej wyników operacji jaskry i wizualizacji urządzeń drenażowych wszczepianych podczas operacji.

Tryby skanowania

  • umożliwiając uzyskanie 1 panoramicznego obrazu przedniego odcinka oka w wybranym południku
  • pozwalając uzyskać 2 lub 4 panoramiczne obrazy przedniego odcinka oka w 2 lub 4 wybranych meridianach
  • pozwalając uzyskać obraz panoramiczny przedniego odcinka oka o wyższej rozdzielczości niż poprzednia

Analizując obrazy, możesz produkować

  • jakościowa ocena przedniego odcinka oka jako całości,
  • rozpoznać patologiczne ogniska w rogówce, tęczówce, kącie przedniej komory,
  • analiza pola interwencji chirurgicznej w keratoplastyce we wczesnym okresie pooperacyjnym,
  • ocenić położenie soczewki i implantów wewnątrzgałkowych (IOL, dreny),
  • Wykonaj pomiary grubości rogówki, głębokości przedniej komory, wartości kąta przedniej komory
  • do pomiaru wymiarów ognisk patologicznych - zarówno w odniesieniu do kończyny, jak i w stosunku do anatomicznych formacji samej rogówki (nabłonek, zręby, błona descimete).

Z powierzchownymi patologicznymi ogniskami rogówki, biomikroskopia świetlna jest niewątpliwie wysoce skuteczna, ale jeśli przezroczystość rogówki zostanie osłabiona, OCT dostarczy dodatkowych informacji.

Na przykład, przewlekłym charakterze powtarzającym rogówki rogówki staje się nierównomiernie zagęszczony, nierównomierna struktura z centrami uszczelek, to uzyskuje się nieregularne struktury wielowarstwowej z miejscem nacięcia, tak jak między warstwami. W świetle przedniej komory wizualizowane są inkluzje siatkowe (włókna włókniste).

Szczególnie ważna jest możliwość bezkontaktowej wizualizacji struktur przedniego odcinka oka u pacjentów z chorobami niszczącymi i zapalnymi rogówki. W przypadku długotrwałego zapalenia rogówki często dochodzi do zniszczenia zrębu części śródbłonka. W ten sposób skupienie w przednich częściach zrębu rogówki, wyraźnie widoczne w biomikroskopii, może maskować zniszczenie występujące w głębokich warstwach.

OCT siatkówki

OCT i histologia

Przy użyciu wysokiej rozdzielczości OCT można ocenić stan obwodu siatkówki in vivo: wykryć patologiczną wielkości ogniskiem, jego umiejscowienie i głębokość struktury zmiany patologicznej, obecność witreoretinalnej trakcji. Pozwala to dokładniej ustawić wskazania do leczenia, a także pomaga dokumentować wyniki operacji laserowych i chirurgicznych oraz monitorować długoterminowe wyniki. Aby prawidłowo interpretować obrazy OCT, należy dobrze pamiętać histologię siatkówki i naczyniówki, chociaż struktur tomograficznych i histologicznych nie zawsze można dokładnie porównać.

W rzeczywistości, ze względu na wzrost gęstości optycznej niektórych struktur linii połączeniowej siatkówce wewnętrznych i zewnętrznych segmentów fotoreceptorów, połączenie linii końce zewnętrznych segmentów fotoreceptorów i nabłonka pigmentu kosmków są wyraźnie widoczne w CT, gdy nie są one zróżnicowane na skrawkach histologicznych.

Na tomogramie widać ciało szkliste, tylną membranę hialoidową, normalne i patologiczne struktury witalne (błony, w tym te, które mają traumatyczny wpływ na siatkówkę).

  • Wewnętrzna siatkówka
    Wewnętrzna warstwa splotu, warstwa komórek zwojowych lub wielobiegunowych oraz warstwa włókien nerwowych tworzą kompleks komórek zwojowych lub wewnętrzną siatkówkę. Wewnętrzna błona brzegowa jest cienką membraną, która jest utworzona przez pędy komórek Mullera i jest przyczepiona do warstwy włókien nerwowych.
    Warstwa włókien nerwowych powstaje w wyniku procesów komórek zwojowych, które trafiają do nerwu wzrokowego. Ponieważ ta warstwa jest utworzona przez poziome struktury, zwiększyła ona współczynnik odbicia. Warstwa komórek zwojowych lub wielobiegunowych składa się z bardzo dużych komórek.
    Wewnętrzna warstwa splotu utworzona jest przez procesy komórek nerwowych, tutaj znajdują się synapsy komórek dwubiegunowych i zwojowych. Ze względu na zestaw rozciągających się poziomo włókien ta warstwa na tomogramach zwiększyła współczynnik odbicia i ogranicza wewnętrzną i zewnętrzną siatkówkę.
  • Zewnętrzna siatkówka
    W wewnętrznej warstwie jądrowej znajdują się jądra komórek dwubiegunowych i poziomych oraz jąder komórek Mullera. Na tomogramach jest hyporefleksyjny. Zewnętrzna warstwa spłaszczona zawiera synapsy fotoreceptorów i komórek dwubiegunowych, a także poziomo położone aksony komórek poziomych. Na skanach OCT ma zwiększoną zdolność odbijania światła.

Fotoreceptory, stożki i kije

Warstwa jądrowa komórek fotoreceptorów tworzy zewnętrzną warstwę jądrową, która tworzy pas hyporefleksyjny. W obszarze Fovea warstwa ta znacznie się zagęszcza. Ciała komórek fotoreceptorów są nieco wydłużone. Jądro prawie całkowicie wypełnia ciało komórki. Protoplazma tworzy stożkowy występ na wierzchołku, który styka się z komórkami dwubiegunowymi.

Zewnętrzna część komórki fotoreceptora jest podzielona na segmenty wewnętrzne i zewnętrzne. Ten ostatni jest krótki, ma stożkowy kształt i zawiera dyski złożone w kolejne rzędy. Wewnętrzny segment jest również podzielony na dwie części: wewnętrzne i zewnętrzne filamenty włókienkowe.

Wspólna linia pomiędzy wewnętrznym i zewnętrznym segmentów fotoreceptorów w giperreflektivnaya tomogramu wygląda na pasku poziomym, znajduje się w niewielkiej odległości od kompleksu nabłonka barwnikowego - choriokapilary równolegle do tej ostatniej. Z powodu wzrostu stożków przestrzennych w obszarze dołka centralnego, przy czym liczba jest usuwana w centralnym dołu pasma giperreflektivnoy odpowiadającej nabłonka barwnikowego.

Zewnętrzna membrana graniczna jest utworzona przez sieć włókien, głównie z komórek Mullera, które otaczają podstawy komórek fotoreceptorów. Zewnętrzna brzeżna membrana na tomogramie wygląda jak cienka linia, umieszczona równolegle do linii artykulacji zewnętrznych i wewnętrznych segmentów fotoreceptorów.

Struktury przytrzymujące siatkówki

Włókna komórek mullerowych tworzą długie, pionowo ułożone struktury, które łączą wewnętrzną i zewnętrzną membranę brzegową i pełnią funkcję pomocniczą. Jądra komórek Mullera znajdują się w warstwie komórek dwubiegunowych. Na poziomie zewnętrznej i wewnętrznej membrany brzegowej włókna komórek Mullera rozchodzą się jako wentylator. Poziome gałęzie tych komórek są częścią struktury warstw splotowatych.

Ważnym elementem zawierać pionowe komórek siatkówki łańcuchy składające się z fotoreceptory, komórki związane z bipolarnych i przez nich - z komórek zwojowych, których aksony włókien nerwowych, tworząc warstwę.

Nabłonek barwnikowy zawiera warstwę komórek wielokątnych, wewnętrzna powierzchnia ma kształt miski kosmków i formy w styczności z końcami stożków i prętów. Jądro znajduje się w zewnętrznej części komórki. Na zewnątrz, komórka pigmentu jest w bliskim kontakcie z membraną Brucha. Skany OCT na linii wysokiej rozdzielczości kompleks nabłonka barwnikowego - choriokapilary składa się z trzech równoległych pasm: dwa stosunkowo szerokie giperreflektivnyh oddzielone giporeflektivnoy cienkiej taśmy.

Niektórzy autorzy uważają, że wewnętrzne zespoły giperreflektivnaya - to linia styku kosmków nabłonka barwnikowego i segmentów zewnętrznych fotoreceptorów, a pozostałe - zewnętrzna zespoły - jest pigmentem ciało komórki nabłonka z ich jąder, błony i choriokapilary Brucha. Według innych autorów wewnętrzny pas odpowiada końcówkom zewnętrznych segmentów fotoreceptorów.

Nabłonek barwnikowy, błona Brucha i naczynia włosowate są blisko spokrewnione. Normalnie błona Brucha na OCT nie różnicuje się, ale w przypadku druzów i małego oderwania nabłonka barwnikowego określa się go jako cienką poziomą linię.

Warstwa Choriocapillary jest reprezentowana przez wieloboczne płaty naczyniowe, które pobierają krew z tylnych krótkich tętnic żółciowych i przenoszą ją przez żyły do ​​tętniących żył. Na tomogramie ta warstwa jest częścią szerokiej linii kompleksu nabłonka barwnikowego - naczyniówkowych naczyń włosowatych. Główne naczyniówki naczyniówkowe na tomogramie są hyporefleksyjne i można je rozróżnić w postaci dwóch warstw: warstwy średnich naczyń Sattlera i warstwy dużych naczyń Gallera. Na zewnątrz można sobie wyobrazić ciemną płytę twardówki (lamina fusca). Przestrzeń Suprachoroidida oddziela naczyniówkę od twardówki.

Analiza morfologiczna

Analiza morfologiczna obejmuje definicję kształtu i parametrów ilościowych siatkówki i naczyniówki, a także ich poszczególnych części.

Ogólne deformacje siatkówki

  • Wklęsłe odkształcenie (Wklęsłej odkształcenia) w wysokiej krótkowzroczności, tylny Staphyloma, w tym przypadku WYNIK twardówki OCT można wykryć wyrażone wklęsłą odkształcenie wynikające cięcia.
  • Wypukłe deformacje (deformacja wypukła): występuje w przypadku kopulastego oderwania nabłonka barwnikowego, może być również spowodowane przez torbiel podeszwowy lub guz. W tym ostatnim przypadku konwekcja-deformacja jest bardziej płaska i wychwytuje warstwy podsiatkówkowe (nabłonek barwnikowy i naczynia włosowate).

W większości przypadków sam nowotwór nie może być zlokalizowany w OCT. Ważne w diagnostyce różnicowej są obrzęki i inne zmiany w przyległej siatkówce neurosensorycznej.

Profil siatkówki i deformacja powierzchni

  • Zniknięcie centralnego dołu oznacza obecność obrzęku siatkówki.
  • Fałdy siatkówki, utworzone w wyniku naprężenia od strony membrany epiretinalnej, są wizualizowane na tomogramach jako nieregularność jej powierzchni, przypominająca "fale" lub "zmarszczki".
  • Sama membrana epiretinalna może różnicować się jako oddzielna linia na powierzchni siatkówki lub łączyć się z warstwą włókien nerwowych.
  • Odkształcenie trakcyjne siatkówki (czasami mające kształt gwiazdy) jest wyraźnie widoczne w skanach C.
  • Poziome lub pionowe trakcje z błony epiretinalnej deformują powierzchnię siatkówki, prowadząc w niektórych przypadkach do powstania centralnego pęknięcia.
    • Ziarnienie macicy: centralny otwór jest rozszerzony, tkanka siatkówki zostaje zachowana, chociaż zdeformowana.
    • Zerwanie płytki: środkowy dolędź jest powiększony z powodu utraty części wewnętrznych warstw siatkówki. Ponad nabłonkiem pigmentowym tkanka siatkówki jest częściowo zachowana.
    • Zerwanie plamki: OCT pozwala diagnozować, klasyfikować zerwanie plamki i mierzyć jej średnicę.

Zgodnie z klasyfikacją Gass wyróżniono cztery etapy pęknięcia plamki:

  • I etap: oderwanie neuroepithelium genetyki trakcyjnej w regionie Fovea;
  • II etap: a przez defekt tkanki siatkówki w centrum o średnicy mniejszej niż 400 μm;
  • III etap: a przez wadę wszystkich warstw siatkówki w centrum o średnicy większej niż 400 μm;
  • Etap IV: całkowite oderwanie tylnej błony hialoidowej, niezależnie od wielkości wady end-to-end w tkance siatkówki.

Na tomogramach często występuje obrzęk i niewielkie oderwanie neuroepithelium na krawędziach zerwania. Prawidłowa interpretacja stopnia pęknięcia jest możliwa tylko wtedy, gdy wiązka skanująca przechodzi przez środek pęknięcia. Podczas skanowania krawędzi pęknięcia możliwe jest błędne zdiagnozowanie pseudo-pęknięcia lub wcześniejszego etapu pęknięcia.

Warstwa nabłonka barwnikowego może być rozcieńczony, zagęszczony, w niektórych przypadkach podczas skanowania może mieć nieregularną strukturę. Paski odpowiadające warstwie komórek pigmentowych mogą wydawać się nienormalnie nasycone lub zdezorganizowane. Ponadto trzy paski mogą się ze sobą łączyć.

Siatkówki druzy określić występowanie nieprawidłowości i odkształcenia falistego linii nabłonka barwnikowego i błony Brucha w takich przypadkach, jest przedstawiana jako pojedynczej cienkiej linii.

Poważne oderwanie nabłonka barwnikowego odkształca neuro-nabłonek i tworzy kąt większy niż 45 stopni z warstwą naczyń włosowatych naczyń włosowatych. W przeciwieństwie do tego surowicze oderwanie neuroepithelium jest zwykle bardziej płaskie i tworzy kąt równy lub mniejszy niż 30 stopni z nabłonkiem barwnikowym. Błona Brucha w tych przypadkach jest zróżnicowana.