Badanie widzenia obuocznego

Badanie widzenia obuocznego przeprowadza się za pomocą specjalnych przyrządów (czteropunktowy test kolorowy, synoptoror) i metodami non-stop.

W sercu pracy przy testowaniu oprzyrządowania leży zasada oddzielania pól widzenia każdego z oczu, wykonywana za pomocą kolorowych filtrów lub urządzeń polaroidalnych. Czteropunktowy test kolorów (test Wojny w modyfikacji Friedmana-Belostotsky'ego), pomimo swojej prostoty, ma dobre możliwości diagnostyczne. Test służy do oceny natury widzenia (dwuocznego, jednoocznego lub równoczesnego) z dwoma otwartymi oczami.

Podczas testu przed jednym oku pacjenta umieszcza czerwony filtr, a przed drugą - zielone i oferuje spojrzenie na ekranie urządzenia z czterema świecące czerwone okręgi, jeden, dwa zielone i jeden biały. W obecności widzenia obuocznego pacjent zobaczy 4 okręgi, a białe koło uzyska kolor szkła umieszczonego przed czołowym okiem (lepiej widzącego oko). Przy równoczesnej wizji będzie widocznych 5 okręgów, z jednookularowym - 2 lub 3 okręgami.

Istnieją niezrównane metody określania widzenia obuocznego.

Próbka z ruchem dopasowującym. Pacjent przytwierdza do oczu obiekt znajdujący się blisko, na przykład ołówek. Wtedy jedno oko pokrywa dłoń. W większości przypadków to oko odchyla się na zewnątrz. Jeśli oko jest wyłączone, a następnie, aby uzyskać wizję obuoczną, powoduje ruch instalacji w przeciwnym kierunku.

Metoda Sokolova ("dziura" w dłoni). Rurkę o średnicy około 3 cm składa się z arkusza papieru i umieszcza przed jednym okiem. Przed drugim okiem, obok dystalnego końca rury, połóż dłoń. Dzięki wizji dwuokularowej obrazy łączą się, a pacjent widzi "dziurę" w dłoni.

Spróbuj przeczytać "ołówek". Kilka centymetrów przed nosem czytnika umieszcza się ołówek w pozycji pionowej. Możesz czytać bez odwracania głowy, tylko przy widzeniu obuocznym, ponieważ litery zamknięte dla jednego oka są widoczne dla drugiego i odwrotnie.

Próbka z pryzmatem dla małych dzieci. Jeśli nie ma możliwości widzenia obuocznego wyznaczony do jednego z pryzmatu oka powoduje dostosowanie ruchy gałek ocznych, przekształca obraz z centralnym otworem siatkówki i eliminuje efekty zjawy. Próbki z pryzmatem są wykonywane w następujący sposób. Dziecko jest pokazywane jako obiekt, który przyciąga uwagę. Przed jednym okiem umieszcza się i szybko czyści pryzmat w 10-12 pryzmatycznych dioptriach. Następnie ustaw i oczyść pryzmat przed drugim okiem. W przypadku zamocowania obuocznego oba oczy po usunięciu pryzmatu wykonują ruch instalacyjny. W przypadku braku widzenia obuocznego ruch instalacyjny albo nie występuje, albo jest wykonywany tylko przez jedno oko prowadzące.

Patologia aparatu okulomotorycznego może objawiać się w postaci zeza, zaburzeń ruchowych, oczopląsu.

T. Birich, L. Marchenko, A. Chekina

"Badanie widzenia obuocznego" ?? artykuł z działu Okulistyka

Definicja widzenia obuocznego

loading...

Najprostszym sposobem, aby określić charakter obu oczach nosić próbki z ruchu instalacji, doświadczenia Sokolov z „dziurę w dłoni,” test Kalfa z dwóch patyków, próby czytania przez test ołówka z pojawieniem się zjawy w wynikowym przemieszczeniem oka palcem. Kiedy próbka zawierająca instalację ruchów obu oczach oddaje obiekt, taki jak ołówek, znajduje się w odległości 30-40 cm. W tym czasie jeden z jego oczu wyłączyć ekran lub dłoni. Oko niepełnosprawne w większości przypadków odchyla się na bok (do nosa lub skroni). Jeśli szybko usuniesz ekran, odchylone oko wykona ruch w przeciwnym kierunku, przyjmując właściwą pozycję.

W doświadczeniu Sokolov z otworem w dłoni z przodu jednego oka zadanej długości rury 20-40 cm na 4-5 cm. W związku z drugim okiem w górę w stosunku do końca rury przyciska krawędź dłoni tak, że jego środek znajduje się w środku części oka. W obecności lornetki wzrokowej pacjent widzi dziurę w dłoni. Zjawisko to tłumaczy się nałożeniem i połączeniem obrazów widzianych przez każde oko osobno.

Jeśli próbka oferta badanie pod koniec Kalfa pręta (ołówkiem, trzymaj się położyć maści), który ma pionowo, dotknąć różdżką w ręce lekarza. Dzięki wizji dwuokularowej próbka jest bardzo łatwa do wykonania. W przypadku jego braku próba kończy się niepowodzeniem. Brakuje końcówek prętów. Można to sprawdzić, wykonując test, gdy jedno oko jest wyłączone u osoby z widzeniem obuocznym, przy użyciu ekranu lub pryzmy umieszczonej z podstawą w górę lub w dół.

Test z czytaniem przez ołówek. W przypadku braku widzenia obuocznego, osoba badana nie może odczytać tekstu, jeśli ołówek jest umieszczony między nim a okiem. Głowa w tym czasie powinna zostać naprawiona.

Próbka z ruchem: podczas przeprowadzania testu z widocznością podwójną, zamocuj obiekt. Badacz przesuwa palcem w gałce ocznej przez zewnętrzną część górnej powieki. Pojawienie się podwojenia wskazuje na obecność widzenia obuocznego.

Dokładniej, natura widzenia z dwojgiem oczu jest określana za pomocą czteropunktowego testu kolorystycznego,

Badanie z bocznym ogniskowym oświetleniem

Badania te są przeprowadzane w zaciemnionym pokoju. W badaniu z ogniskowym światłem lampa znajduje się na poziomie oczu po lewej i przedniej (15-20 cm) od głowy pacjenta. Pomiędzy lampą a okiem umieść soczewkę o sile 13,0 lub 20,0 D. Trzymaj go w odległości 5-7 cm od oka, w zależności od siły obiektywu i długości jego ogniskowej. Soczewka, skupiając promienie świetlne, daje jasny strefa ograniczonego oświetlenia oko, w połączeniu ze zjawiskiem kontrast między oświetlone i nie oświetlona część może wykryć patologiczne zmiany w szczegóły, nie ujęte w normalnym światła rozproszonego. Oświetlone obszary lekarza można oglądać zarówno gołym okiem, jak i przez lupę jednookularową lub dwuokularową. W tym przypadku mówią o metodzie badań dwuogniskowych lub połączonych.

Opisaną metodę badania można stosować zarówno do badania przydatków oka, jak i przedniej części gałki ocznej. W tym ostatnim przypadku można uzyskać pojęcie stanu rogówki, limb, twardówki, przedniej komory, źrenicy, tęczówki, przednich warstw soczewki.

Bardziej szczegółowe badanie tych części oka przeprowadza się za pomocą biomikroskopii za pomocą lampy szczelinowej (pytanie 10).

Metody oceny widzenia obuocznego ♥

loading...

Haploskopia w kolorze (czteropunktowy lub test Worsa)

Użyj urządzenia do budowy zakładu "Tochmedpribor" lub podobnego testowego projektora znaków testowych. Urządzenie oparte jest na zasadzie rozdzielania pól widzenia obu oczu za pomocą filtrów kolorowych.

W zdejmowanej pokrywie urządzenia znajdują się cztery otwory w kształcie "T" z filtrami: dwa otwory dla zielonych filtrów, jeden dla czerwonego i jeden dla białego. Urządzenie wykorzystuje filtry kolorów dodatkowych kolorów, które nakładając się na siebie nie przekazują światła.
Badanie przeprowadza się z odległości od 1 do 5 m. Badani noszą okulary z czerwonym filtrem przed prawym okiem i zielonym filtrem przed lewym okiem.

Patrząc na instrumencie kolorowe otwory o czerwono-zielone okulary badanych z normalnego widzenia obuocznego widzi cztery koła: czerwono - prawo, dwie zielone - pionowo po lewej i środkowej koła, jak to było, składającej się z czerwonego (prawe oko) i zielonej (lewe oko) kolory.

  • W obecności wyraźnie określonego oka wiodącego środkowe koło jest pokolorowane kolorem filtru świetlnego umieszczonego przed tym okiem.
  • Z jednoocznego wizji, prawe oko widzi Zdający poprzez czerwonego szkła tylko czerwone kółka (dwa z nich), z jednoocznego widzenia lewego oka - tylko zielony (trójka).
  • Przy jednoczesnym widzeniu, obiekt widzi pięć okręgów: dwa czerwone i trzy zielone.

Raster gaploscopy (test Bagolini)

rastrowej soczewki najcieńsze równoległe pasy umieszczone w ramie przed prawym i lewym oku, pod kątem 45 ° do 135 °, co zapewnia wzajemnie prostopadłych zespoły kierunku rastry lub gotowe do użycia punktów rastrowych. Podczas mocowania punktowego źródła światła, umieszczonego w odległości 0,5-1 cm przed szkłami, jego obraz jest przekształcany w dwa jasne, wzajemnie prostopadłe pasma. Dzięki jednokierunkowemu widzeniu pacjent widzi jedno z pasm, a jednocześnie - dwa niezwiązane pasma, z lornetką - figurą krzyża.

Zgodnie z testem Bagoliniego wizja obuoczna jest rejestrowana częściej niż w testach kolorystycznych, ze względu na słabszą (nie barwną) separację prawego i lewego układu wzrokowego.

Metoda kolejnych obrazów wizualnych Cermaka

Powodując kolejne obrazy zasvechivaya przemian prawe i lewe oczy w centralnym punkcie mocowania: jasny pasek pionowy (prawe oko), a następnie pasek poziomą (lewe oko) przez 15-20 sekund (każde oko). Następnie obserwować sekwencję obrazów na jasnym tle (ekran, arkusz papieru na ścianie), gdy miga (2-3 e) lub MRUGNIĘCIE.

Przez układ taśm dołka obrazów wizualnych w formie „krzyża” niewspółosiowość pionowych i poziomych pasach lub przez wytrącenie z nich jest oceniana na podstawie ich dopasowania (y z widzenia będą osób) wyrównania z tej samej nazwie lub poprzecznym tłumienia lokalizacyjnego (tłumienie obrazu) obecność widzenia jednoocznego.

Ocena funkcji obuocznych na synoplastrze

Przyrząd wykonuje gaploskopiyu mechanicznej w dwóch oddzielnych ruchomych (do montażu w każdym zez kąt) układu optycznego - prawo i w lewo. Zestaw składa się z trzech typów sprzężonych obiektów testowych: połączyć (na przykład, „kurczaka” i „jajo”), fuzyjne ( „kota ogon”, „uszy”) i kotów stereotesta.

Synoptophor pozwala określić:

  • zdolność do biphovialnych fuzji (gdy oba obrazy są połączone pod kątem zeza);
  • obecność strefy regionalnej lub całkowitej supresji (funkcjonalny scotoma), jej lokalizacja i wymiary (według skali pomiarowej urządzenia w stopniach);
  • wartość rezerw fuzji - testy fuzji - pozytywne (z konwergencją), ujemne (z rozbieżnością testów parami), pionowe, skrętne;
  • obecność efektu stereo.

Te synopty pozwala określić rokowanie i taktykę złożonego leczenia, a także wybrać rodzaj leczenia ortopitycznego lub dyplomatycznego.

Ocena głębi wzroku

Użyj urządzenia takiego jak Howard-Dolman. Badanie przeprowadza się in vivo, bez dzielenia pola widzenia.

Trzy pionowe paski wyboru (prawe, lewe i środkowe) znajdują się w płaszczyźnie czołowej na jednej poziomej linii prostej. Badacz musi wykryć przesunięcie środkowego drążka, gdy się zbliża lub odsuwa od dwóch stałych. Wyniki są rejestrowane w liniowych (lub kątowych) wartościach, które wynoszą 3-6 mm dla dorosłych w pobliżu (od 50,0 cm) i 2-4 cm dla odległości (od 5,0 m), odpowiednio.

Głębokie widzenie jest dobrze wyszkolone w rzeczywistych warunkach: gry w piłkę (siatkówka, tenis, koszykówka itp.).

Ocena widzenia stereoskopowego

  • Za pomocą testu "latająca mucha". Badanie przeprowadza się przy użyciu książeczki z wektorami wektorowymi polaroidów (test fly from Titmus). Podczas oglądania obrazu przez okulary polaroidowe przymocowane do broszury pojawia się efekt stereoskopowy.
    Przez rozpoznanie położenia, zaś stopień oddalenia testów różnych poziomów poprzeczne przemieszczenie w połączeniu z rysunkami progowej sędzia stereoskopowego widzenia dostępności (zdolność do odczuwania stereoskopowego do 40 arcsec) za pomocą tabeli broszury.

Definicja

Test Medox

Metoda obejmuje zastosowanie klasycznej Red „pałeczki” Maddox tablicy soczewki i „krzyża” z Maddox pionowej i poziomej skali pomiarowej i punktowe źródło światła w środku krzyża. Technika ta może być uproszczona przez użycie punktowe źródło światła „wand” Maddox przed jednym okiem i pryzmat oftalmokompensa torusa SCD-1 lub 2-CPICH do drugiego oka.

Kompensator oftalmiczny to bipryzm o zmiennej sile od 0 do 25 pryzmatycznych dioptrii. Gdy patyczki są poziome, podmiot widzi pionową czerwoną wstęgę przesuniętą w obecności heteroforii ze źródła światła na zewnątrz lub wewnątrz względem oka zwróconego w stronę patyka. Moc biprismu kompensuje przesunięcie pasma, określa wielkość esoforii (gdy pasmo jest przesunięte na zewnątrz) lub egzofory (gdy przemieszcza się wewnętrznie).

Podobną zasadę badawczą można wdrożyć za pomocą testów projektora znaków testowych.

Test Grefe

Na kartce narysuj poziomą linię z pionową strzałką pośrodku. Przed jednym okiem obiektu umieszcza się pryzmat z siłą 6-8 pryzmatycznych dioptrii z podstawą w górę lub w dół. Jest drugi obraz postaci przesunięty w górę.

W obecności heteroforu strzałka przesuwa się w prawo lub w lewo. To samo przesunięcie strzałki (na zewnątrz) w stosunku do oka, przed którym znajduje się pryzmat, wskazuje ezoforię, a krzyż (przemieszczenie do wnętrza) - o egzoforię. Pryzmat lub bipryzm, który kompensuje stopień przesunięcia strzałek, określa rozmiar tła. Linia pozioma może być stycznie zaznaczona kropkami odpowiadającymi stopniom lub diatomom pryzmatycznym (zamiast bipryzmu). Stopień przesunięcia pionowych strzałek na tej skali będzie wskazywał rozmiar tła.

Wizja obuoczna. Definicja widzenia obuocznego

loading...

Wizja obuoczna jest jednym z obowiązkowych warunków dla jasnej i kontrastowej widoczności, jak również dla zagwarantowania normalnej pracy narządów wzroku. O tym, jakie metody istnieją, aby prawidłowo określić typ widzenia, a przy pomocy których narzędzia są sprawdzane, przeczytaj w tym artykule.

Logiczne jest rozpoczęcie tego artykułu z definicją tego, czym jest wizja obuoczna. Ten medyczny termin, podobnie jak wiele podobnych, przyszedł do nas ze starożytnego języka łacińskiego, w którym bini znaczy dwa, a oculus - oko. W związku z tym, łącząc znaczenie tych dwóch słów, otrzymujemy dosłownie "widok dwojgiem oczu". Wydaje się, że w tym niesamowitym? W końcu wszyscy jesteśmy z natury obdarzeni dwoma narządami wzrokowymi, nie licząc ludzi, którzy urodzili się z pewnymi patologiami lub zostali zranieni przez oczy w bardziej dorosłym wieku. Jednak nie wszystko jest tak proste, jak mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka. Każde oko aktywnie uczestniczy w procesie wizualnym, tworząc własny obraz. Specjalny ośrodek widzenia znajduje się w korze ludzkiego mózgu. To dzięki krzyżowi nerwów przeprowadzonemu w jego wnętrzu informacja przekazywana przez nasze narządy odseparowane od siebie, zostaje przekształcona w jeden obraz. Nazywa się to wizją okulistyczną okulisty, to znaczy pozwala osobie zobaczyć oba oczy jednocześnie, tak aby obrazy uzyskane z każdego z nich łączyły się w jedno. Jakie są metody określania dzisiejszej wizji obuocznej?

Colortest jako metoda określania widzenia obuocznego

loading...

Jedną z najczęstszych obecnie metod jest haploskopia koloru. Również to badanie ma inną nazwę - test czteropunktowy lub po prostu test kolorowy. Do jej realizacji stosuje się specjalne urządzenie, którego zasadą działania jest podział pól widzenia obu oczu za pomocą filtrów barwnych. Jeśli rozkręcisz to urządzenie, zobaczysz, że pod zdejmowaną pokrywą znajdują się cztery otwory, z których każdy ma kształt litery "T" i jest wyposażony w specjalne kolorowe filtry. Dlatego ta metoda nazywa się czteropunktowym testem przesiewowym. Dwa z otworów urządzenia są zaprojektowane dla zielonych filtrów, jeden dla białego i jeden dla czerwonego. W niektórych przypadkach można stosować inne kolory, jednak wyżej wymienione są uważane za najbardziej powszechne obecnie.

Weryfikacja widzenia obuocznego za pomocą tej metody odbywa się z odległości co najmniej 1 metra i nie więcej niż 5 metrów od oczu. Wstępnie lekarz sugeruje zakładanie specjalnych okularów pacjenta, na przykład na prawe oko z zielonym filtrem, a po lewej stronie - na czerwono. Wyniki badań wykazały, że w tym przypadku pacjent z normalnym widzeniem obuocznym będzie widział jednocześnie cztery rundy. Jeśli poinformuje swojego lekarza prowadzącego, że tylko obraz widoczny w jednym z jego oczu jest namalowany na kolorowym filtrze, oznacza to pewne naruszenie i wymaga leczenia. Może również być tak, że pacjent widzi przez czerwony filtr tylko kubki, które mają kolor podobny do filtra, to jest czerwony lub, na przykład, tylko biały, jeśli zastosowano filtr białego światła. Ta opcja, podobnie jak poprzednia, jest uważana za naruszenie i wskazuje, że pacjent ma wizję jednooczną.

Określanie widzenia dwuocznego za pomocą testu Bagolini

loading...

Innym sposobem określenia stanu widzenia dwuocznego jest haploskopia rastrowa. Test został opracowany przez włoskiego naukowca optycznego Silvestro Bagolini. Stworzył specjalne soczewki rastrowe, które różnią się od zwykłych bardzo cienkich równoległych pasków, które znajdują się w ramce przed prawym i lewym okiem pod kątem 45 ° i 135 °. Ich użycie umożliwia zagwarantowanie prostopadłego kierunku pasm rastra. W przypadku, gdy pacjent widzi tylko jeden z nich, oznacza to widzenie jednooczkowe. Jeśli paski mają postać krzyża - to o lornetce. W ostatnich latach haploskopia rastrowa była częściej wykorzystywana przez okulistów niż poprzednio opisany test kolorystyczny. Wynika to z faktu, że ten drugi, choć nieważny, przyczynia się do zmniejszenia separacji kolorów prawego i lewego oka.

Ocena obuoczności widzenia przy użyciu synoptoforu

loading...

Synoplastor jest urządzeniem optycznym stosowanym do przeprowadzania haploskopii mechanicznej przy użyciu dwóch oddzielnych i ruchomych układów optycznych: prawego i lewego. To urządzenie jest zestawem trzech typów, tzw. Obiektów testowych i stereotestu. Dzięki tej metodzie możesz określić:

  • skłonność do zeza;
  • obecność strefy zmian w narządach wzrokowych;
  • wielkość rezerwy fusionalnej;
  • obecność efektu stereo.

Przedstawiona przez nas metoda pozwala okuliście określić rokowanie i, jeśli to konieczne, wybrać najbardziej odpowiednią taktykę dla złożonego leczenia stosowanego w przyszłości.

Zastosowanie w diagnostyce metody Tchermaka

loading...

Ta metoda sprawdzania widzenia obuocznego jest uważana za najnowocześniejszą w okulistyce, ponieważ została opracowana stosunkowo niedawno. Druga nazwa tej metody oceny natury widzenia dwuocznego brzmi jak metoda kolejnych obrazów wizualnych. Ten test przeprowadza się w następujący sposób. Specjalista na przemian oświetla pacjenta najpierw w prawo, potem w lewym oku. W tym przypadku oczywiście musi istnieć pewien punkt centralny, jasne i poziome pasy. Pacjent patrzy na nich podczas badania. Co więcej, lekarz sugeruje przetłumaczyć widok na jasnym tle. Mogą służyć jako specjalny ekran i zwykły biały arkusz. W tej chwili co 15 sekund przeprowadzane są błyski świetlne, a okulista ściśle obserwuje mruganie oczami pacjenta. Jeśli obraz, później widziany przez pacjenta, ma kształt krzyża, to mówi o widzeniu obuocznym, inaczej - o monokularu.

Przybliżone metody szacowania widzenia obuocznego

loading...

Pomimo faktu, że do tej pory lekarze okulistyczni stosują innowacyjne metody, które sprawdziły się nie tylko w naszym kraju, ale także w Europie i USA, aby przetestować wizję obuoczną, istnieją prostsze metody weryfikacji, ale także, często, kontrowersyjne wyniki. Nazywa się je metodami orientacyjnymi. Możemy uwzględnić następujące elementy:

  • Test Sokołowa, który jest często nazywany "dziurą w dłoni". Ta metoda weryfikacji polega na tym, że pacjent musi patrzeć przez rurkę jednym okiem, a drugi z ręką przymocowaną do rurki. Jeśli pacjent nie ma problemów z widzeniem obuocznym, wtedy przez jego dłoń widzi dziurę, w której przedmioty widoczne przez drugie oko są widoczne przez specjalną rurkę;
  • Test o nazwie smużenia lub po prostu „indukowane smużenia”, jak to jest często określane jako metoda okulistów. Podczas badania naukowiec proponuje skupienie oczu na sylwetce testowej Grefa obiema oczami. Jest to pionowa linia z punktem pośrodku. Jednocześnie, lekarz delikatnie naciska z kolei: najpierw - po prawej stronie, a następnie - do lewego oka pacjenta. Jeśli ten ostatni ma podzielony obraz figury, oznacza to naruszenie widzenia obuocznego;
  • Test z definicją ruchu instalacji jest kolejnym sposobem testowania zdolności obuocznych oka ludzkiego. Przeprowadza się to w następujący sposób: okulista pokazuje pacjentowi pewien przedmiot. Dopiero po upewnieniu się, że wizualne linie obu oczach zbiegają się w jednym punkcie, przed jednym z organów dodatkowego pryzmatu optycznego nie jest ustawiony na więcej niż 5 dioptrii. Warunkiem wstępnym jest skierowanie pryzmatu na podstawę do świątyni. Jeśli oko odchyla się na bok, oznacza to, że pacjent nie ma problemów z widzeniem obuocznym. W przeciwnym razie będzie potrzebował leczenia.

Przypominamy, że metody te nazywane są tylko dla orientacji i dlatego stosowane w nowoczesnej okulistyki dość rzadkie, ustępując bardziej innowacyjne metody badawcze.

Wizja obuoczna: definicja, leczenie, badania

loading...

Jedną z głównych funkcji wizualnych jest wizja obuoczna. Bez zrozumienia jego specyficznych cech, uwarunkowań anatomicznych, ich roli w powstawaniu lub postrzeganiu obrazów wizualnych, czasami nie jest możliwe zapewnienie odpowiedniej pomocy okulistycznej.

Formacja i definicja

loading...

Wizja, w której obrazy łączą się w jeden obraz, uzyskany jednocześnie z obu oczu, w okulistyce został nazwany lornetka. W swej istocie to stereoskopowy - każde oko jest dostępne, aby naprawić konkretny obiekt (przedmiot) pod różnymi kątami.

Człowiek może postrzegać wszystko w 3 wymiarach:

  • oszacować odległość między obiektami świata zewnętrznego,
  • zrozumieć ich pozycję przestrzenną,
  • uświadomić sobie cechy luzem.

Do 4 miesiąc dziecko może już przymocować pojedyncze obiekty obiema oczami - powstaje planarne widzenie obuoczne.

Stopniowy rozwój obuocznych funkcji wzrokowych zajmuje długi okres - bliżej wieku Od 6 do 10 lat, a końcowa formacja kończy się na 15-latekw wieku.

Okulistyka zwraca szczególną uwagę na to, co konieczne warunki, zapewnienie pełnoprawnego funkcjonowania widzenia obuocznego u ludzi:

  • odpowiedni poziom ostrość widzenie (powinno wynosić co najmniej 0,3 do 0,4 dioptrii na oko);
  • normalna praca grupy oczu mięśnie (każda gałka oczna powinna łatwo wykonywać pełny zakres ruchów);
  • patrząc na odległość, powinny być gałki oczne równolegle do siebie;
  • skoordynowana praca oczu i uczniów - ich konwergencja (napięcie, skrócenie) przy rozważaniu obiektów z bliskiego zasięgu;
  • zachowując równość wielkości obrazy - powinny być takie same w obu analizatorach wizualnych (pobudka);
  • szansa połączenia (fuzja) na siatkówce dwóch map jednoocznych - fuzja;
  • istnienie i koordynacja pracy niektórych części siatkówki w obu oczach (punkty korespondencyjne) - na nich obraz powinien przychodzić w percepcji obuocznej.

Jaka jest różnica?

loading...

Jednooczny widok - postrzeganie obrazu obiektu (obiektu) jednym okiem. To, co odróżnia jednookularowe widzenie od dwuokularowego widzenia, jest bardziej zrozumiałe, biorąc pod uwagę ich cel funkcjonalny.

Funkcjonalność jednookularowy wizja obejmuje zrozumienie (percepcję) wysokości obiektu (obiektu), jego szerokości i kształtu. Lornetka Wizja rozciąga się również na położenie obiektu w przestrzeni, jak również na postrzeganie jego objętościowych charakterystyk - relief, głębokość. Ponadto okulisty ustala różnicy ostrości wzroku: lornetki zwiększa się średnio o 40%, zwiększa się szerokość (pole widzenia) i klarowność percepcji obrazami.

Temat jest proszony, aby wziąć tuba (możesz złożyć z kartki papieru), przynieść ją do prawego oka, trzymając ją w otwartej dłoni między kciukiem a palcem wskazującym. Oczy muszą jednocześnie "patrzeć w dal" (w prawo - przez rurkę zaciśniętą w otwartej dłoni).

Kiedy odpowiednia część mózgu łączy oba zdjęcia każdego z oczu, wydaje się, że w twojej dłoni jest dziura! Jest to spowodowane "ponownym połączeniem" obrazów jednoocznych: rodzajem otwartej dłoni (lewe oko) i rodzajem pustki na końcu rurki (prawe oko).

Diagnozowanie i leczenie naruszeń

loading...

Definicja jakość widzenie obuoczne jest ważne w co najmniej 3 przypadkach:

  • jeżeli konieczne jest przeprowadzenie profesjonalnej selekcji dla szeregu zawodów (piloci, kierowcy pojazdów, dyspozytorzy);
  • w przypadku badania profilaktycznego (planowane - dla dzieci, młodzieży);
  • gdy pojawiają się lub są diagnozowane patologie aparatu okulomotorycznego (niedowidzenie, zeza).

Badanie funkcji obuocznych odbywa się przez rozłączanie pól wizualnych każdego z nichh - pozwala to analizować udział każdego z analizatorów wizualnych w widzeniu obuocznym.

Podmiot musi skupić się na punktowym źródle światła (1 cm średnicy). Warunek konieczny - percepcja wizualna odbywa się przez okulary w paski (są one w ramce w taki sposób, aby były pod kątem prostym do siebie).

Źródło światła, w przypadku braku naruszenia widzenia obuocznego, jest postrzegane jako świecące pasma, które przecinają się w formie krzyża. Jeśli występuje patologia (percepcja jednooczna lub naprzemienne - z każdym okiem z kolei), jeden z pasm, lub 2, jest postrzegany, ale bez przecięcia.

Łamanie wizji obuocznej: jak być?

loading...

Ludzie ze zdrowymi lornetki funkcji analizatora wzrokowego trudno pomyśleć, co jest obrazem różnica, która w tym samym czasie (synchroniczne) jest widoczne z obu oczu, aw przypadku braku takiej „jedności”. Ale gdy tylko pojawi się podwojenie, rozmycie i inne niespójności wizualne, naturalnie chcę wprowadzić wszystko do zwykłej normy.

Najbardziej typowe naruszenia lornetkowa percepcja wzrokowa ma różne formy strabismus. Są one scharakteryzowane jako odchylenie osi widzenia oka (patrząc bezpośrednio) od wspólnego punktu mocowania - podczas gdy połączenia postrzeganego obrazu w jedno zdjęcie z obu oczu nie występują. Aby uniknąć dyskomfortu wzrokowego (podwojenia), centralny układ nerwowy (a raczej obszary wzrokowe mózgu) wyklucza z percepcji wzrokowej obraz z koszenia oka.

Leczenie patologie widzenia dwuocznego mają na celu wyeliminowanie kąta strabismus, przywracanie fuzje (Korespondencji seryjnej umiejętności w całościowym obrazie obiektów wizualnych, postrzeganych przez każdego oka), eliminacja niedowidzenie (gdy jeden z oczu w ogóle lub prawie nie uczestniczy w procesie percepcji wzrokowej).

  • optyczny korekta spektaklu: Punkty są przypisane do konkretnych soczewki, które zmniejszają nadmierne zakwaterowania (krótkie mięśnie oczu, pomagając postrzeganie jakości obiektów w różnych odległościach od oka), spadek o konwergencji (zbieżności osi wzrokowych każdego oka) do zeza;
  • optyczny korekta kontaktu: stosowanie soczewek kontaktowych zamiast okularów, które wyglądają bardziej estetycznie i wygodniej dla pacjentów;
  • okluzja (ukrycie, izolacja od patogenu wzrokowego) najlepszego oka: przyklejanie oka lub soczewki kontaktowe z przyciemnieniem strefy źrenic.

Każda osoba z natury jest dostępna jednookularowy i lornetka wzrok. Czasami tylko patologie pozwalają nam docenić, jak bardziej uniwersalna i funkcjonalna jest stereoskopowa (głęboka) percepcja otaczającego świata. Dlatego ważne jest zapobieganie chorobom oczu poprzez trenowanie mięśni oczu, unikanie nadmiernych obciążeń, unikanie zranień.

Odpowiedzi na pytania egzaminacyjne - 2010

loading...

Nie. 34 Wizja obuoczna: definicja pojęcia, które oznacza pracę osoby. Anatomiczne i fizjologiczne warunki realizacji widzenia dwuocznego. Metody badania widzenia obuocznego, kryteria normy.

Wizja obuoczna - postrzeganie otaczającego obiektów z dwoma oczami - jest w korowej podziału analizatora wzrokowego za pomocą skomplikowanego fizjologicznego mechanizmu - fuzji, czyli fuzji obrazów wizualnych, które pojawiają się osobno dla każdego oka (jednoocznego obrazu) w jednej połączonej percepcji wzrokowej...

Pojedynczy obraz tematu, postrzegane przez dwoje oczu, jest możliwe tylko w przypadku kontaktu ze swoim zdjęciem na tzw identyczne lub kompensaty, punkt siatkówki, które obejmują centralną fovea siatkówki w obu oczach i siatkówki punktów, rozmieszczonych symetrycznie w stosunku do środkowej dołach. W centralnych jamach oddzielne punkty są łączone, a na pozostałych miejscach siatkówki odpowiadają pola receptorowe, które są związane z jedną komórką zwojową. W przypadku rzutowania obrazu przedmiotu na asymetryczne, lub tak zwane rozbieżne, siatkówkowe punkty obu oczu, pojawia się podwójny obraz - diplopia.

Aby utworzyć normalne (stabilne) widzenie obuoczne, konieczne są następujące warunki:

- Wystarczająca ostrość wzroku obu oczu (co najmniej 0,4), przy której powstaje wyraźny obraz obiektów na siatkówce.

- Swoboda ruchów obu gałek ocznych.

- Równe wielkości obrazów w obu oczach to kilwater.

- Normalna sprawność funkcjonalna siatkówki, ścieżki i wyższe ośrodki wzrokowe.

- Lokalizacja dwojga oczu w jednej płaszczyźnie przedniej i poziomej.

Istnieje kilka prostych sposobów na określenie widzenia obuocznego bez użycia instrumentów.

Pierwszy jest naciśnięcie palcem na gałce ocznej w okolicy powieki, gdy oko jest otwarte.

Drugi sposób - eksperyment z ołówkiem lub tak zwaną sondą z pominięciem, podczas której obecność lub brak bipularności jest wykrywany za pomocą dwóch konwencjonalnych ołówków.

Trzeci sposób - test z "dziurą w dłoni".

Czwarty sposób - próbka z dostosowaniem ruchu. W tym celu pacjent najpierw poprawia wzrok obiema oczami na ściśle umiejscowionym przedmiocie, a następnie jedno oko zamyka dłoń, jakby "wyłączając ją" od aktu widzenia.

Dla dokładniejszej definicji Charakter (jednoocznego jednoczesnego, niestabilnej i stabilnej futerałem) w klinicznych badaniach sprzętu powszechnie stosowanych technik, w szczególności technik konwencjonalnych Belostotskogo - Friedman pomocą czterech-unit „Tsvetotest DH-1

W celu określenia widzenia stereoskopowego często stosuje stereotest "Fly" (z obrazem muchy). Aby ustalić wielkość asiseikonium, stosuje się haploskop oddzielający fazę.

Nie. 35 Układ optyczny oka: elementy, ich charakterystyka. Pojęcie fizycznej refrakcji oka. Rola układu optycznego oka w percepcji doznań wizualnych.

Ludzkie oko to złożony układ optyczny składający się z rogówki, wilgotności przedniej komory, soczewki i ciała szklistego.

Załamanie - Moc refrakcyjna układu optycznego oka wyrażona w konwencjonalnych jednostkach - dioptriach. Dla jednej dioptrii przyjmuje się moc refrakcyjną obiektywu o głównej ogniskowej 1 m.

Są załamania fizyczne i kliniczny. Średnia fizyczna refrakcja oka normalnego u noworodka wynosi około 80,0 dioptrii, podczas gdy u starszych dzieci i dorosłych około 60,0 dioptrii. Siła refrakcji może wynosić od 52,0 do 68,0 Dpt. Fizyczne załamanie światła nie daje wyobrażeń o funkcjonalnych zdolnościach oka, dlatego istnieje pojęcie refrakcji klinicznej.

Siła refrakcyjna oka zależy od wartości promienia krzywizny części przedniej powierzchni rogówki, przedniej i tylnej powierzchni soczewki, przy czym odległość pomiędzy rogówką i współczynnika załamania obiektywu, cieczy wodnistej i ciała szklistego.

Siła optyczna tylnej powierzchni rogówki nie brać pod uwagę, ponieważ współczynniki załamania tkanki rogówki i wilgotności przedniej komory są takie same (wiadomo, że załamanie promieni jest możliwe tylko na granicy mediów o różnych współczynnikach załamania).

Aby ocenić moc refrakcyjną Każdy system optyczny wykorzystuje konwencjonalną jednostkę - dioptię (w skrócie - Dpt). Moc obiektywu o głównej ogniskowej w I m jest przyjęta dla I d. Diopter (D) jest odwrotnością odległości ogniskowej (F):

Moc refrakcyjna soczewek wypukłych (zbierających) jest oznaczona znakiem plus, wklęsła (rozpraszanie) przez znak minus, a same soczewki są nazywane odpowiednio dodatnimi i ujemnymi.

Oko charakteryzuje się różnymi aberracjami - wady układu wzrokowego oka, prowadzące do obniżenia jakości obrazu obiektu na siatkówce. Z powodu aberracji sferycznej promienie wydobywające się ze źródła światła punktowego nie są zbierane w punkcie, ale w niektórych strefach na osi optycznej oka. W rezultacie na siatkówce powstaje krąg rozpraszania światła. Głębokość tej strefy dla "normalnego" ludzkiego oka wynosi od 0,5 do 1,0 dpt.

W wyniku aberracji chromatycznej promienie krótkiej części widma (niebiesko-zielone) przecinają się w oku w mniejszej odległości od rogówki niż promienie długofalowej części widma (czerwone). Przerwa między ogniskami tych promieni w oku może osiągnąć 1,0 Dpt.

Praktycznie wszystkie oczy mają jeszcze jedną aberrację, ze względu na brak idealnej sferyczności powierzchni refrakcyjnych rogówki i soczewki.

Nie. 36 Kliniczne załamanie oka: sformułowanie pojęcia, określenie kryteriów, klasyfikacja, wiekowe cechy rozwoju.

Załamanie - Moc refrakcyjna układu optycznego oka wyrażona w konwencjonalnych jednostkach - dioptriach. Dla jednej dioptrii przyjmuje się moc refrakcyjną obiektywu o głównej ogniskowej 1 m.

Są załamania fizyczne i kliniczny. Średnia fizyczna refrakcja oka normalnego u noworodka wynosi około 80,0 dioptrii, podczas gdy u starszych dzieci i dorosłych około 60,0 dioptrii. Siła refrakcji może wynosić od 52,0 do 68,0 Dpt. Fizyczne załamanie światła nie daje wyobrażeń o funkcjonalnych zdolnościach oka, dlatego istnieje pojęcie refrakcji klinicznej.

Aby uzyskać wyraźny obraz, ważna jest nie tylko moc refrakcyjna układu optycznego samego oka, ale także jego zdolność do skupiania promieni na siatkówce. W związku z tym w okulistyce używać koncepcji refrakcja kliniczna, przez co rozumie się zależność między siłą załamania światła i położeniem siatkówki lub, która jest taka sama, między tylną długością ogniskowej układu optycznego a długością osi przednio-tylnej oka.

Istnieją dwa rodzaje refrakcji klinicznej - statyczne i dynamiczne.

Załamanie statyczne charakteryzuje metodę otrzymywania obrazów na siatkówce w stanie maksymalnego rozluźnienia akomodacji (bardziej szczegółowo ta funkcja, która umożliwia zmianę mocy refrakcyjnej oka, zostanie rozpatrzona poniżej). Nietrudno zauważyć, że załamanie statyczne jest pojęciem warunkowym, odzwierciedlającym jedynie strukturalne cechy oka jako kamery optycznej, która tworzy obraz na siatkówce.

Dla poprawnego rozwiązania wielu pytań, związane z działalnością wizualną w naturze, konieczne jest posiadanie pojęcia funkcjonalnych cech układu optycznego oka. Sądząc po nich, możliwe jest dynamiczne załamanie, które oznacza siłę refrakcyjną układu optycznego oka względem siatkówki w obecnym mieszkaniu.

Nie. 37 Subiektywne i obiektywne metody określania typu refrakcji klinicznej oka.

Optyczna korekcja wzroku zaczyna się z definicją refrakcji klinicznej. Metody jego badania są podzielone na obiektywne, niewymagające udziału pacjenta i subiektywne, wymagające aktywnego uczestnictwa.

Obiektywne metody obejmują skyscopy i refraktometria, do subiektywny - określenie załamania metodą doboru korekcyjnych soczewek okularowych. Badanie pacjenta zwykle zaczyna się od celu i kończy na subiektywnych metodach badawczych.

Obiektywne metody badań refrakcja kliniczna oparta na właściwości dna nie tylko absorbuje, ale także odbija światło padające na nią.

Z skiasskopią zwykle używaj płaskiego lustra z otworem pośrodku. Światło skierowane do oka za pomocą lustra powraca, odbijając się od dna oka, w ten sam punkt sprzężony (dziura w lustrze), a źrenica widzi obserwatora na czerwono. Kiedy zwierciadło jest obrócone, światło odbite wchodzi w inny niepołączony punkt, a źrenica jest postrzegany jako czarny. Kiedy lustro porusza się względem danego źrenicy, obserwator przejrzy przez otwór w lustrze, jak czerwony kolor źrenicy jest stopniowo zastępowany przez czarny cień, którego ruch zależy od rodzaju klinicznego załamania oka badanego.

Refraktometria w oparciu o badanie znaku świetlnego odbitego od dna oka. Niektóre refraktometry dążą do uzyskania ostrego obrazu znaku na dnie oka, inne refraktometry są oparte na zjawisku Scheiner - bifurkacji obrazu wyświetlanego przez różne części źrenicy. W nich pomiar refrakcji uzyskuje się poprzez połączenie dwóch obrazów w jeden przez zmianę zbieżności promieni. Przyrządy te pozwalają dokładniej określić, w porównaniu z skiaskopią, stopień ametropii, zwłaszcza stopień astygmatyzmu i kąt nachylenia jego głównych osi. W tym przypadku refraktometry pierwszego typu dokładniej określają sferyczny składnik refrakcji, drugi typ - astygmatyzm.

Po obiektywnej definicji refrakcji przejść do jego udoskonalenia za pomocą subiektywnej metody opartej na sile soczewki okularowej, która umieszczona przed okiem pozwala uzyskać najwyższą ostrość wzroku.

Dla subiektywnej definicji Urządzenia refrakcyjne używają urządzenia do testowania ostrości wzroku, zestawu okularów próbnych i próbnej ramki okularów. Zamiast zestawów okularów testowych można używać przedmieszek - urządzeń do zmechanizowanych zmian soczewki przed oczami pacjenta.

Oprócz wyboru okularów do wizometrii istnieją inne subiektywne metody badania refrakcji. Test Duo-chrome na podstawie aberracji chromatycznej oka jest fakt, że promienie o krótszych długościach fal (niebiesko-zielony) są załamane silniej niż dłuższy (czerwony), a zatem krótkowzroczne oko lepiej widzi czerwone światło i nadwzroczności - na zielono.

Ostatnio zastosowano refraktometrię laserową, w oparciu o interferencję monochromatycznych spójnych wiązek laserowych.

Emetrroficzne załamanie zaobserwowano u 45% dorosłych mieszkańców świata, znamienny dopasowując długość osi gałki ocznej oraz długości ogniskowych układu optycznego oka. W stanie spoczynku, główny punkt widzenia układu optycznego oka z emetropią znajduje się na powłoce oczka. Ostrość widzenia w tym przypadku odpowiada normie, tj. Jest równa 1,0-2,0.

Różnice w normalnej ostrości widzenie zależy od średnicy stożka siatkówki. Jeśli średnica stożków wynosi cztery mikrony, ostrość widzenia wynosi 1,0; przy średnicy stożka 3 mikronów, ostrość wzroku wynosi 1,5, jeśli średnica stożków wynosi dwa mikrony, ostrość widzenia będzie wynosić 2,0.

Ważna cecha emetropii Jest to pozycja w przestrzeni tak zwany dalej punktem jasnej wizji (punktum remotum), z którego emanujących promieniami światła zbierania na siatkówce, w stanie spoczynku, tzn. np. bez uwzględnienia zakwaterowania. Kolejnym punktem jasnej wizji w emmetropia - jest to najdalszy punkt jasnej wizji, który jest ustawiony sam w oku zakwaterowania, jest prawie nieskończona.

Dla oka nieskończoność jest reprezentowana i zależy z anatomicznej struktury rogówki, tęczówki (źrenica wynosi 2,5-3 mm), średnicy stożków (średnio - cztery mikrony) i kąta widzenia jednej minuty.

Nie mniej ważne jest położenie najbliższego punktu jasnego widzenia, to jest punkt, z którego emanują promienie świetlne emanujące na siatkówce przy maksymalnym napięciu akomodacji.

Znając położenie najbliższego i dalszego punktu jasnego widzenia, określić długość zakwaterowania - czyli przestrzeń, w której możliwe jest wyraźne widzenie z powodu zakwaterowania. Emetryczna długość zakwaterowania odpowiada nieskończoności.

Dno oka z emmetropu odpowiada normie,.. Np przezroczysty siatkówki tarczy nerwu wzrokowego klarowny, blado różowy kolor wiązki naczyniowej usytuowany w środku nerw wzrokowy, naczynia krwionośne stosunek - tętnicy do żyły - 2: 3, to jest 90 mikronów i 120 mikronów,... Jednakże, istnieją pewne cechy - tarczy nerwu wzrokowego kilka wydłużone w kierunku pionowym (w pionowy rozmiar poziomy większe od 0,1 mm), i oddzielone płyty czasowego mniej nasyconych różowy.

W ten sposób, w emetropii nie występują powikłania związane z załamaniem w czasie życia, z wyjątkiem fizjologicznego starzenia się związanego z wiekiem - starczowzroczności.

Nie. 39 Charakterystyka kliniczna hipermetropii, zasady poprawiania.

Hipermetropia (nadwzroczność) występuje u 45% dorosłej populacji globu, charakteryzuje się słabym refrakcją fizyczną, która nie zapewnia skupienia obiektów na siatkówce. Długość osi gałki ocznej jest krótsza niż długość ogniskowej układu optycznego oka, tzn. Promienie trafiają do siatkówki, ale nie skupiają się, gdy do niej docierają. Jeśli przedłużymy bieg tych promieni, zbiegną się one za powłoką siatki.

Stopień hipermetropii jest inny słabe - do 3,0 D; średnia - od 3,0 do 6,0 D i wysoka - ponad 6,0 ​​D.

Dalszy punkt jasnego widzenia, to znaczy, w chwili zakwaterowania jest nieobecny. W związku z tym, w nadwersetach, ostrość wzroku jest zmniejszona, im wyższy stopień hipermetropii. Jednakże, jeśli średnica stożków wynosi dwa lub trzy mikrometry, a hipermetropia jest słaba, ostrość wzroku może odpowiadać średniej normie.

Najbliższy punkt z wyraźnym widokiem jest możliwe tylko w hipermetropach ze słabym stopniem i tylko u dzieci.

Hipermetropy o średnim i wysokim stopniu nie mają najbliższego punktu jasnego widzenia, stąd też długość pobytu jest również nieobecna, tzn. widzą źle, blisko i daleko.

Dna oka w hipermetropach odpowiada normie, jednak w przeciwieństwie do emetropii dysk nerwu wzrokowego ma zaokrąglony kształt, a jego kolor - blady róż - jest taki sam we wszystkich działach.

Od 40 roku życia hipermetropy, jak również w emetropach rozwijają się objawy kliniczne prezbiopii.

Nie. 40 Kliniczna charakterystyka krótkowzroczności, zasady poprawiania

Krótkowzroczność charakteryzuje się silnym załamaniem, w którym główny punkt widzenia układu optycznego oka znajduje się przed siatkówką, a rozproszone promienie wnikają w siatkówkę. Jednak w związku z tym, że krótkowzroczność dzieli się na trzy typy: refrakcję, załamanie osiowe i mieszane - załamanie z krótkowzrocznością, należy rozważyć silną charakterystykę refrakcyjną i mieszaną.

Wyróżnia się stopień krótkowzroczności:

słaba krótkowzroczność - do 3,0 D,

średnia krótkowzroczność - od 3,0 D do 6,0 D,

wysoka krótkowzroczność - ponad 6,0 ​​D.

Dalszy punkt jasnego widzenia w krótkowzroczności wynika z faktu, że obraz może być skupiony na siatkówce, jeśli promienie rozchodzące się wpadają do oka, które praktycznie pochodzą od wszystkich otaczających nas obiektów. Pozycja dalszego punktu widzenia w krótkowzroczności zależy od stopnia krótkowzroczności.

Najbliższy punkt z wyraźnym widokiem jest jeszcze bliżej i zależy od wieku pacjenta.

W związku z silną krótkowzrocznością fizyczną refrakcji pomieścić nie jest konieczne, ale w tym przypadku zbieżność jest wykonywana, występuje nierównowaga w konwergencji i zakwaterowania, rozwija mięśni osłabienie widzenia, co często prowadzi do skurczu zakwaterowania - fałszywego krótkowzroczności.

Ostrość wzroku w krótkowzroczności, co do zasady, zmniejszone, a im więcej, tym wyższy stopień krótkowzroczności. Jeżeli jednak średnica stożków wynosi od dwóch do trzech mikronów, a stopień krótkowzroczności jest słaby, ostrość widzenia może odpowiadać średniej normie. Jeśli krótkowzroczność wzrośnie w ciągu roku od 1,0 i powyżej, wówczas uważa się ją za progresywną.

Spazm zajęcia rozwija się dla wszystkich typów krótkowzroczności - osiowe, refrakcyjne i refrakcyjne-osiowe. Powody skurczu akomodacji są, po pierwsze, słabością aparatu akomodacyjnego w krótkowzroczności, a po drugie, różnymi naruszeniami higieny wzroku:

czytanie, w pozycji leżącej, wszystkie prace w odległości mniejszej niż 30 cm, przekraczając czasu trwania prac w odległości 30 cm dłuższy od normy fizjologicznej, czytanie i pisanie pod zmniejszonym oświetlenie, nieskorygowanej krótkowzroczności, nadwzroczności i astygmatyzmu;

adynamia, hypowitaminoza, pokarmowa;

z powodu chorób przewodu pokarmowego i wątroby, innych powszechnych chorób.

Nie. 41 Teoria rozwoju krótkowzroczności (ES Avetisov, AI Dashevsky), metody zapobiegania krótkowzroczności.

Zaproponowano kilka teorii pochodzenia krótkowzroczności.

Do dziś najbardziej naukowo brzmiąca teoria E.S. Avetisova, zgodnie z którym w mechanizmie rozwoju krótkowzroczności można wyróżnić kilka podstawowych przepisów.

Aparatura wzrokowa jest złożonym wielopoziomowym układem zamkniętym, którego tworzenie odbywa się pod wpływem środowisk wewnętrznych i zewnętrznych, czynnika dziedzicznego z jego gatunkami i indywidualnymi cechami. W trakcie refraktogenezy różne anatomiczne i optyczne elementy oka są wzajemnie skorelowane, zapewniając skupienie obiektów na siatkówce. Podstawowym czynnikiem determinującym jest długością osi przednio refrakcji oka, która zależy od dziedziczenia i stany stosunek zakwaterowania wizualnej rezystancji obciążenia twardówki normalnym ciśnieniem wewnątrzgałkowym (IOP). Głównym regulatorem refraktogenezy na pewnym etapie ontogenezy jest zakwaterowanie. Kiedy jest osłabiona, wizualna praca w pobliżu staje się nie do zniesienia ciężarem. Dla oka normalny proces refraktogenny zostaje przerwany. Istnieje adaptacja układu optycznego oka do tego stanu w celu wyeliminowania napięcia osłabionego pomieszczenia. Aby zapewnić optymalne warunki pracy w pobliżu gałki ocznej jest wydłużony. Proces ten występuje najczęściej w dzieciństwie i wieku dojrzewania, kiedy powstaje kliniczne załamanie oka. Później na pierwszy plan wysuwają się patologiczne zmiany w twardówce, które mogą być wrodzone lub pojawiają się pod wpływem różnych czynników (chorób, zaburzeń endokrynologicznych itp.). Rozszerzanie osłabionej twardówki może również wystąpić przy normalnym ciśnieniu wewnątrzgałkowym. Następnie ze względu na rozciąganie gałki ocznej powstają zaburzenia troficzne w siatkówce, naczyniówki, prowadząc do powikłań, często kończących się ze wzrokiem lub ślepotę.

Zaproponowano inne hipotezy krótkowzroczności. A.I. Dashevsky Wierzył, że różne czynniki (predyspozycje genetyczne, przewlekłe zatrucie, itp..) przyczynia się do powstania skurczu zakwaterowania i poprawić dźwięk zewnętrznych mięśni oka. Gdy zbieżność gałki sprężonego mięśni, zwiększone ciśnienie śródgałkowe (IOP), mający nieodwracalne resztkowego microstrain twardówki, co prowadzi do osłabienia i rozciąganie.

Istnieją różne metody zapobiegania błędom refrakcji w krótkowzroczności: Ortoptyczny, który wykorzystuje efekt osłabionego urządzenia akomodacyjnego oka za pomocą specjalnych ćwiczeń; efekty elektryczne, mechaniczne lub laserowe na mięśniu rzęskowym; operacje chirurgiczne - wzmacnianie twardówki; lekarski, mający na celu poprawę krążenia krwi w mięśniu rzęskowym, terapię witaminową itp.

Stosowane są specjalne okulary z pryzmatami (podstawa do nosa), które zapewniają rozładunek miejsca podczas pracy wzrokowej. Istnieje potrzeba pełnej korekcji istniejącego astygmatyzmu w postępującej krótkowzroczności, która zapewnia bardziej równomierne napięcie osłabionego mięśnia rzęskowego.

Głównym czynnikiem przyczyniającym się do stabilizacji refrakcji u pacjentów z krótkowzrocznością, jak widać, jest normalizacja akomodacyjnej aparat oka: prawie dwa razy większą rezerwę względnej zakwaterowania, znacznie poprawia wydajność mięśnia rzęskowego, poprawiając jej ukrwienie. Oczywiście, również wpływ korekty istniejącej astygmatyzmu: badania pacjentów z więcej niż 1,0 D astygmatyzmu wykazały, że szczątkowy astygmatyzm nie przekracza 0,2 D. w soczewce kontaktowej

Nie. 42 Patologiczne stany powstające w krótkowzroczności: patogeneza, klinika, profilaktyka.

Krótkowzroczność przejawia się klinicznie spadek ostrości wzroku, zwłaszcza z dala. Pacjenci skarżą się na ból w oczach, szczególnie podczas pracy w bliskiej odległości (czytanie, pisanie), ból w czole i skroni, zmęczenie. Wizja jest poprawiona przez nadzór soczewki ujemnej oczu. Wraz z postępem choroby, a w przypadku braku korekcji wydłużenia gałki ocznej odbywa patologiczne, co powoduje degenerację i wielokrotne krwawienia w plamce żółtej siatkówki łez i jej odrywania szklistych zmętnienia. To prowadzi do stopniowej utraty wzroku nawet ślepoty. Jeśli okulary nie natychmiast korregirovat krótkowzroczność może pojawić się zez rozbieżny z powodu przepięcia wewnętrzne mięśnie rectus.

Oderwanie siatkówki jest oddzieleniem warstwy pręcików i stożków, tj. nabłonka neuro- od nabłonka barwnikowego siatkówki, spowodowanego nagromadzeniem płynu między nimi. W takim przypadku odżywianie zewnętrznych warstw siatkówki zostaje zakłócone, co prowadzi do szybkiej utraty wzroku.

Możliwość oderwania siatkówki wynika z osobliwości jej struktury. Ważną rolę odgrywają zmiany dystroficzne w siatkówce i trakcja z ciała szklistego.

Wyróżnia się dystroficzne, pourazowe i wtórne oderwanie siatkówki.

Dystroficznych, zwany również pierwszorzędowe, idiopatyczne rhegmatogenous (od greckiego -razryv. Rhegma) powstaje w wyniku rozerwania siatkówki, przez które wnika pod płynu z ciała szklistego.

Traumatyczne rozwija się w wyniku bezpośredniego urazu gałki ocznej - stłuczenia lub urazu penetrującego.

Wtórna jest wynikiem różnych chorób oczu: nowotwory naczyniówki i siatkówki, zapalenie błony naczyniowej oka i siatkówki, mukowiscydozy, zmiany naczyniowe, krwotok, cukrzycowa retinopatia nerek, zakrzepicy środkowej żyły siatkówki i jej gałęzi, retinopatia wcześniaków i anemię sierpowatą, angiomatosis Hippel - Lindau retinopatia Coates et al.

Głównym czynnikiem patogenetycznym w rozwoju dystroficznego i traumatycznego oderwania siatkówki jest rozerwanie siatkówki lub oderwanie od linii zębatej

Opowiadanie szklistego humoru może powstać w wyniku zaburzeń metabolicznych cukrzycy, nadciśnienia tętniczego, miażdżycy tętnic, a także chorób zapalnych układu naczyniowego i urazów. Intensywność zmętnienia zmienia się od nieistotnych, takich jak "latające muchy", do grubych, gęstych zmętnień, czasem przymocowanych do siatkówki.

"Latające muchy„- To delikatna mgiełka do ciała szklistego (to zmieniło i składy włókien), który w jasne światło rzucają cień na siatkówce i postrzegane przez oko jako pływający przed nim ciemne formacje o różnej wielkości i kształcie (faliste linie, plamy) są najbardziej widoczne na pierwszy rzut oka. równomiernie oświetlone białej powierzchni (śnieg, jasnym niebie, o białej ścianie, i tak dalej. d.) i przemieszcza się w czasie ruchu w gałce ocznej, zjawisko „pływające linii, zwykle powodowane przez początkowe procesów niszczących szklistej żelu i często występuje, gdy krótkowzroczność i osób starszych. W badaniach na cel (biomicroscopy, oftalmoskopii) zwykle nie wykazują zmętnienia. Leczenie miejscowe jest konieczne, prowadzi się leczenia choroby podstawowej.

Nie. 43 Postępująca i skomplikowana krótkowzroczność: patogeneza, przebieg kliniczny, leczenie, profilaktyka.

Krótkowzroczność przejawia się klinicznie spadek ostrości wzroku, zwłaszcza z dala. Pacjenci skarżą się na ból w oczach, szczególnie podczas pracy w bliskiej odległości (czytanie, pisanie), ból w czole i skroni, zmęczenie. Wizja jest poprawiona przez nadzór soczewki ujemnej oczu. Wraz z postępem choroby, a w przypadku braku korekcji wydłużenia gałki ocznej odbywa patologiczne, co powoduje degenerację i wielokrotne krwawienia w plamce żółtej siatkówki łez i jej odrywania szklistych zmętnienia. To prowadzi do stopniowej utraty wzroku nawet ślepoty. Jeśli okulary nie natychmiast korregirovat krótkowzroczność może pojawić się zez rozbieżny z powodu przepięcia wewnętrzne mięśnie rectus. Progresja krótkowzroczności może postępować powoli i kończyć się wraz z zakończeniem wzrostu ciała. Czasami krótkowzroczność postępuje w sposób ciągły. osiąga wysoki stopień, towarzyszy mu wiele powikłań i znaczny spadek widzenia. Ciągle postępująca krótkowzroczność jest zawsze poważną chorobą, która jest główną przyczyną niepełnosprawności. związane z patologią narządu wzroku.

Obraz kliniczny Krótkowzroczność jest związana z obecnością słabości pierwotnego akomodacji, przeciążania konwergencji i rozciągania tylnego odcinka oka, która występuje po zatrzymaniu wzrostu oka. Mięsień akomodacyjny w oczach krótkowzrocznych jest słabo rozwinięty, ale ponieważ napięcie akomodacji nie jest wymagane przy rozważaniu obiektów ściśle rozłożonych. Klinicznie, zwykle nie objawia się to, ale zgodnie z danymi, promuje kompensacyjne rozciąganie gałki ocznej i wzrost krótkowzroczności.

Brak równowagi słabego akomodacji ze znacznym napięciem konwergencji może prowadzić do skurczu mięśni rzęskowych, rozwoju fałszywej krótkowzroczności, która ostatecznie staje się prawdą. W krótkowzroczności ponad 6,0 ​​dioptrii Napięcie konwergencji z powodu bliskości dalszego punktu jasnej wizji to duże obciążenie dla wewnętrznych mięśni rectus, co powoduje zmęczenie wzroku występuje - mięśniowy astenopia.

Przyczyny krótkowzroczności. W rozwoju krótkowzroczności należy wziąć pod uwagę następujące czynniki.

1. Genetyczne, bez wątpienia wielkie znaczenie, ponieważ krótkowzroczni rodzice często mają krótkowzroczne dzieci.

2. Niekorzystne warunki środowiska zewnętrznego, w szczególności przy długotrwałej pracy z niewielkim zasięgiem.

3. Podstawowa słabość miejsca zamieszkania, prowadząca do wyrównawczego rozciągnięcia gałki ocznej.

4. Niezrównoważone napięcie akomodacji i konwergencji, powodujące skurcz akomodacji i rozwój fałszywej, a następnie prawdziwej krótkowzroczności..

Korekcja krótkowzroczności przeprowadzane przez rozpraszanie szklanek. Przy przypisywaniu okularów przyjmuje się stopień krótkowzroczności, który charakteryzuje się najsłabszym szkłem rozpraszającym, co daje najlepszą ostrość widzenia. Aby uniknąć wyznaczenia okularów minusowych w przypadku fałszywej krótkowzroczności, refrakcja w dzieciństwie i okresie dojrzewania jest określana w stanie cykloplegii medycznej.

Przy krótkowzroczności z reguły zalecana jest pełna korekta równa stopie krótkowzroczności. Nie możesz nosić takich okularów bez przerwy, ale tylko w razie potrzeby. W średniej krótkowzroczności i szczególnie wysokim stopniem kompletnej korekty podczas pracy z bliskiej odległości powoduje przeciążenie myopes osłabionych mięśnia rzęskowego, co objawia dyskomfort wizualny podczas czytania. W takich przypadkach, zwłaszcza w dzieciństwie, otrzymuje dwie pary okularów (dla danego - pełne korygowania krótkowzroczności, aby pracować w bliskiej odległości od soczewki do 1,0-3,0 dioptrii mniej) lub na ciągłych dwuogniskowych zużycie, w której górna część szkła stosowanego do wyświetlenia odległości, a dolna - z bliska.

Leczenie krótkowzroczności. Podczas wzrostu ciała krótkowzroczność postępuje znacznie częściej, dlatego szczególnie konieczne jest wykonanie zabiegu w dzieciństwie i okresie dojrzewania. Konieczna jest racjonalna korekcja, eliminacja skurczów mięśni rzęskowych i astenopii. Do ćwiczeń mięśni rzęskowych zaleca się ćwiczenia specjalne.

Przy wysokiej krótkowzroczności skomplikowanej zresztą pokazuje ogólny tryb obciążenia częściowego: islyuchayut stresu fizycznego (podnoszenie ciężkich, skoki, etc...) i przeciążenia wizualnej. Przepisać ogólne leczenie zachowawcze i terapię specjalną. Powikłania, takie jak odwarstwienie siatkówki i skomplikowana zaćma, wymagają leczenia chirurgicznego. Jednak proponowane metody leczenia nie są wystarczająco skuteczne i pomimo starannego leczenia krótkowzroczność często postępuje i prowadzi do poważnych powikłań.

Nie. 44 Patologiczne warunki, które powstają w związku z hipermetropią: patogeneza, klinika, profilaktyka.

LONG-RANGE (hipermetropia) - anomalia refrakcji klinicznej, w której promienie docierające do oka z odległych obiektów, skupiają się nie na siatkówce, ale za nią, powodując rozmycie obrazu na siatkówce.

Dla słabych stopni dalekowzroczność u młodych ludzi, brak dolegliwości, wysoką ostrość wzroku określa się zarówno daleko, jak i blisko (utajona dalekowzroczność); w średnich stopniach - odległość wizja jest dobra lub nieznacznie zmniejszone - na poziomie 0,7-0,8, ale podczas pracy w bliskim sąsiedztwie pojawiają się skargi na przemęczenie wzroku i tępy ból w gałek ocznych, w czoło, czoło i nos, zacierając i łączenie liter i linie; poczucie dyskomfortu wizualnego całkowicie lub częściowo znikają po krótkim odpoczynku czytając tekst odsunąć od oczu, należy użyć jaśniejszego Oprawy (akomodacyjnej astenopia). Nadwzroczność w wysokim stopniu zawsze pokazuje znaczący spadek wizji i odległości i blisko, asthenopic skarg, t. np. występowania jawnych objawów nadwzroczności. Dna hyperopes średniego i wysokiego stopnia często wykrywane granice lekkie przekrwienie, niewyraźne i niewielką wypukłość łuk połowę nerwu do ciała szklistego (tarczy nerwu wzrokowego psevdozastoyny, psevdonevrit). Rozpoznanie opiera się na charakterystycznych dolegliwościach, definicja załamania: u dzieci i młodzieży - obiektywny sposób po zakropleniu roztworu siarczanu atropiny 1% dwa razy dziennie przez 6 dni; u dorosłych po 30 latach wystarczających subiektywnych badań przy użyciu zestawu soczewek okularowych do badań. W identyfikacji psevdozastoynogo nerwu diagnostykę różnicową płyta została przeprowadzona z prawdziwych stojących sutków nerwu wzrokowego, w przypadkach wątpliwych - Korzystanie angiografia fluoresceinowa oczy.

Stopień dalekowzroczności zwykle nie zmieniło u dorosłych, ale w wieku od 35 do 60 lat utajonego nadwzroczności zawsze staje się oczywiste w związku z postępującym osłabieniem zakwaterowania, na odległość wzroku, w pobliżu spadków, zjawisk prezbiopii (zob. Starczej nadwzroczność) rozwijać się przez 5-7 lata przed niż w emmetropia. Ciągłe przepięcie mięśnia rzęskowego, typowy nadwzroczności oka, może powodować takie nienormalne warunki, takie jak skurcz lub niedowładem zakwaterowania, akomodacyjnej osłabienie wzroku, zapalenie powiek, a dzieci w wieku przedszkolnym - Przyjazny esotropia.

Leczenie ukierunkowane aby zmniejszyć napięcie mięśnia rzęskowego i poprawić ogniskowanie obrazu na siatkówce, jeśli to konieczne - w celu wyeliminowania akcentującej astenii. Nadwzroczność koryguje się okularami z sferycznymi soczewkami dodatnimi (kolektywnymi, wypukłymi); wybierz najsilniejszy kieliszek spośród tych, które zapewniają maksymalną poprawę widzenia. Przy łagodnym do umiarkowanego okulary nadwzroczności noszone tylko na krótkie odległości (do zapobiegania i leczenia akomodacyjnej astenopia i innych powikłań dalekowzroczności), z wysokim stopniem okulary nadwzroczności lub wyraźnych pozytywnych obiektywy powinny być noszone w każdym czasie. Wyniki laserowych operacji refrakcyjnych z dalekowzrocznością są mniej przewidywalne niż w krótkowzroczności.

Prognoza na widzenie i zdolność widzenia wzrokowego jest korzystna pod warunkiem, że zostanie wykonana właściwa korekcja optyczna nadwzroczności.

Nie. 45 Zasady i rodzaje korekcji ametropii: optyczne okulary korekcyjne, soczewki kontaktowe, chirurgiczne i laserowe operacje refrakcyjne. Wskazania, przeciwwskazania, powikłania.

Głównym zadaniem jakiejkolwiek korekty ametropii ostatecznie ogranicza się do tworzenia warunków do ogniskowania obrazów obiektów na siatkówce. W zależności od zasady działania metod korekcji wady refrakcji oka można podzielić na dwie duże grupy: metody, które nie zmieniają podstawowej refrakcji mediów oka załamujących - okulary i soczewki kontaktowe, czy tak zwane tradycyjne środki korekcji; metody, które zmieniają załamanie głównego refrakcyjnego ośrodka oka, chirurgiczne.

W przypadku krótkowzroczności, głównym celem korekty jest zmniejszenie załamania, z hipermetropią - jej amplifikacją i astygmatyzmem - nierównomierną zmianą mocy optycznej głównych meridianów.

W wielu przypadkach przy wyborze metody korekcji ametropii należy stosować termin "nietolerancja" korekcji. Termin ten jest kolektywny: łączy kompleks obiektywnych i subiektywnych symptomów, w obecności których zastosowanie tej lub innej metody korekty jest ograniczone.

Konieczne jest, aby odróżnić bezpośredni wpływ na korektę ostrości wzroku i wydajności wizualnej - „Tactical” optyczny efekt korekty, a także ich wpływ na dynamikę załamania, a niektóre bolesne warunki oka (eye-odkształcenie, skurcz zakwaterowania, Amble-nia, zez) - efekt strategiczny. Drugi efekt jest w pewnym stopniu zrealizowany przez pierwszy.

Korekta ametropii za pomocą soczewek okularowych. Pomimo osiągnięć w dziedzinie kontaktu i chirurgicznej korekcji wzroku, okulary pozostają najpowszechniejszą metodą korekcji ametropii. Ich główne zalety to dostępność, praktyczny brak powikłań, możliwość modelowania i zmiana siły korekty, a także odwracalność efektu. Główną wadą okularów jest fakt, że soczewka okularowa znajduje się w określonej (około 12 mm) odległości od wierzchołka rogówki i dlatego nie tworzy jednego układu optycznego z okiem. Pod tym względem soczewki okularowe (zwłaszcza tak zwane wysokie współczynniki załamania światła) mają znaczący wpływ na wielkość obrazu siatkówki, to jest na siatkówce, obrazy obiektów. Osłabienie soczewek refrakcyjnych (ujemnych) zmniejsza ich, a wzmacnianie, zbieranie (pozytywne), wręcz przeciwnie, wzrost. Ponadto soczewki okularowe o wysokiej refrakcji mogą zmieniać pole widzenia.

Soczewki kontaktowe są środkami optycznej korekcji wzroku. Są bezpośrednio w kontakcie z okiem i są utrzymywane przez siły przyciągania kapilarnego.

Pomiędzy tylną powierzchnią soczewki a przednią powierzchnią rogówki znajduje się warstwa płynu łzowego. Współczynnik załamania światła materiału, z którego wykonana jest soczewka, jest praktycznie taki sam jak współczynnik załamania filmu płynu łzowego i rogówki. płyn łzowy wypełnia przednią rogówki odkształcenia powierzchni, dzięki czemu promienie światła są załamane tylko na przedniej powierzchni soczewki kontaktowej, który neutralizuje wszystkie wady rogówki, a następnie biegną w zasadzie jednorodnej nośniku optycznym. Soczewki kontaktowe dobrze korygują astygmatyzm, kompensują aberracje optyczne, zmieniają pozycję głównych punktów w systemie optycznym i mają niewielki wpływ na rozmiar obrazu, nie ograniczają pola widzenia, zapewniają dobry widok, nie są widoczne dla innych.

Chirurgiczna korekcja ametropii. Zmieniając siłę optyczną dwóch głównych optycznych elementów oka - rogówki i soczewki, możliwe jest utworzenie klinicznego załamania oka, a tym samym poprawienie krótkowzroczności, nadwzroczności, astygmatyzmu.

Chirurgiczna korekcja wad wzroku refrakcji nazywana była "chirurgią refrakcyjną".

W zależności od lokalizacji strefy operacyjnej, rogówki lub rogówki i chirurgii soczewki jest izolowany.

Lasera ekscymerowego z anomaliami refrakcji. Pod wpływem promieniowania lasera ekscymerowego z materii rogowej powstaje soczewka o określonej sile optycznej.