Optyczna koherentna tomografia oka

Praktycznie wszystkie choroby oczu, w zależności od natężenia przepływu, mogą mieć negatywny wpływ na jakość widzenia. Pod tym względem najważniejszym czynnikiem decydującym o powodzeniu leczenia jest terminowa diagnostyka. Główną przyczyną, częściową lub całkowitą utratą wzroku w takich chorobach oczu jak jaskra lub różne zmiany w siatkówce, jest brak lub łagodny przebieg objawów.

Dzięki możliwościom współczesnej medycyny wykrycie takich patologii na wczesnym etapie pozwala uniknąć możliwych powikłań i zatrzymać postęp choroby. Jednak potrzeba wczesnej diagnozy wymaga przeprowadzenia badań osób zdrowych warunkowo, które nie są gotowe poddać się wyczerpującym lub traumatycznym zabiegom.

Pojawienie się optycznej koherentnej tomografii (OCT) nie tylko pomogło rozwiązać problem wyboru uniwersalnej techniki diagnostycznej, ale także zmieniło opinię okulistów na temat niektórych chorób oczu. Jaka jest zasada działania KTZ, co to jest i jakie są jego możliwości diagnostyczne? Odpowiedź na te i inne pytania można znaleźć w artykule.

Zasada działania

Optyczna tomografia koherencyjna jest diagnostyczną metodą promieniowania, stosowaną głównie w okulistyce, która umożliwia uzyskanie strukturalnego obrazu tkanek oka na poziomie komórkowym, w przekroju iw wysokiej rozdzielczości. Mechanizm uzyskiwania informacji w OCT łączy zasady dwóch podstawowych technik diagnostycznych - ultrasonografii i rentgenowskiej tomografii komputerowej.

Jeśli przetwarzanie danych odbywa się zgodnie z zasadami podobnymi do tomografii komputerowej, która rejestruje różnicę w natężeniu promieniowania rentgenowskiego przechodzącego przez ciało, wówczas podczas wykonywania OCT rejestruje się ilość promieniowania podczerwonego odbitego od tkanek. Podejście to ma pewne podobieństwo do ultradźwięków, gdzie mierzy się czas przejścia fali ultradźwiękowej ze źródła do badanego obiektu iz powrotem do urządzenia rejestrującego.

Promieniowanie podczerwone stosowane w diagnostyce, o długości fali od 820 do 1310 nm, koncentruje się na obiekcie badawczym, a następnie mierzy się natężenie i natężenie odbitego sygnału świetlnego. W zależności od charakterystyki optycznej różnych tkanek, część wiązki jest rozproszona, a część odbita, dzięki czemu można uzyskać pojęcie o strukturze badanej strefy na różnych głębokościach.

Powstały wzór ingerencja komputerowego przetwarzania danych ma postać obrazów, które zgodnie ze strefą skalę wyznaczonym o wysokim współczynniku odbicia są barwne czerwony kolor widma (ciepło) i niskiej - w zakresie od niebieskiej do czarnej (na zimno). Najbardziej silnie odbijającą warstwą, jest inny nabłonka tęczówki pigmentu i włókna nerwowe, siatkówki warstwa Plexiform posiada średni współczynnik odbicia, a ciało szkliste jest całkowicie przeźroczysty dla promieniowania podczerwonego, a więc tomogramu jest zabarwiona na czarno.

Sercem wszystkich typów tomografii optycznej koherentnej jest rejestracja wzoru interferencyjnego wytwarzanego przez dwie wiązki emitowane z jednego źródła. Ze względu na fakt, że prędkość fali świetlnej jest tak duża, że ​​nie można jej ustalić i zmierzyć, właściwość spójnych fal świetlnych służy do wywołania efektu interferencji.

Aby to zrobić, wiązka emitowana przez diodę superuminescencyjną jest podzielona na dwie części, pierwsza skierowana do obszaru badania, a druga do lustra. Niezbędnym warunkiem niezbędnym do uzyskania efektu interferencji jest jednakowa odległość od fotodetektora do obiektu i od fotodetektora do lustra. Zmiany w natężeniu promieniowania pozwalają nam scharakteryzować strukturę każdego poszczególnego punktu.

Istnieją dwa rodzaje OCT używane do badania orbity oka, których jakość różni się znacząco:

  • Time-dothain OST (technika Michelsona);
  • Srestralny OST (spektralny OCT).

Czas na OST jest najczęstszą, do niedawna metodą skanowania, której rozdzielczość wynosi około 9 mikronów. Aby uzyskać jedno dwuwymiarowe skanowanie określonego punktu, lekarz musiał ręcznie przesunąć ruchome lustro, znajdujące się na ramieniu podporowym, aż do uzyskania równej odległości między wszystkimi obiektami. Od dokładności i szybkości ruchu zależał czas skanowania i jakość uzyskanych wyników.

Spektralny OCT. W odróżnieniu od Time-dothan OST, dioda szerokopasmowa była stosowana w spektralnym OCT jako radiator, co umożliwia uzyskanie kilku fal świetlnych o różnych długościach jednocześnie. Ponadto został wyposażony w szybką kamerę CCD i spektrometr, który jednocześnie umocował wszystkie elementy fali odbitej. W związku z tym, aby uzyskać wiele skanów, nie trzeba ręcznie przesuwać mechanicznych części urządzenia.

Głównym problemem uzyskania informacji o najwyższej jakości jest duża wrażliwość sprzętu na drobne ruchy gałki ocznej, powodujące pewne błędy. Jako jedno badanie na domenie czasu OCT trwa 1,28 sekundy, w tym czasie, oko ma czasu, aby 10-15 micromovings (ruch dalej „microsaccades”), co powoduje trudności w czytaniu wyników.

Tomografy spektralne pozwalają uzyskać dwa razy więcej informacji w 0,04 sekundy. W tym czasie oko nie ma czasu na przesunięcie, odpowiednio, wynik końcowy nie zawiera zniekształceń artefaktów. Główną zaletą OCT można uznać za możliwość uzyskania trójwymiarowego obrazu badanego obiektu (rogówki, nerwu wzrokowego, fragmentu siatkówki).

Wskazania

Wskazaniami do optycznej koherentnej tomografii tylnego odcinka oka są diagnostyka i monitorowanie wyników leczenia następujących patologii:

  • zmiany zwyrodnieniowe w siatkówce;
  • jaskra;
  • plamki żółtej;
  • obrzęk plamki;
  • atrofia i patologia tarczy nerwu wzrokowego;
  • oderwanie siatkówki;
  • retinopatia cukrzycowa.

Patologia przedniej części oka, wymagająca OCT:

  • zapalenie rogówki i owrzodzenie rogówki;
  • ocena stanu funkcjonalnego urządzeń odwadniających w jaskrze;
  • Nik grubość rogówki przed laserowej korekcji wzroku przez LASIK, wymiany obiektywu i montaż soczewek wewnątrzgałkowych (IOL), keratoplastyce.

Przygotowanie i postępowanie

Optyczna tomografia koherentna oka nie wymaga przygotowania. Jednak w większości przypadków podczas badania struktur odcinka tylnego należy zażywać leki, aby rozszerzyć źrenicę. Na początku badania pacjent zostaje poproszony o spojrzenie na soczewkę kamery dna oka z błyskającym tam obiektem i naprawienie na niej wzroku. Jeśli pacjent nie widzi przedmiotu, ze względu na małą ostrość wzroku, powinien patrzeć prosto przed siebie bez mrugania.

Następnie kamera przesuwa się w kierunku oka, aż na ekranie monitora pojawi się wyraźny obraz siatkówki. Odległość między okiem a kamerą, która pozwala uzyskać optymalną jakość obrazu, powinna wynosić 9 mm. W momencie uzyskania optymalnej widoczności aparat jest ustalany za pomocą przycisku i dostosowuje obraz, uzyskując maksymalną przejrzystość. Proces skanowania jest kontrolowany za pomocą pokręteł i przycisków umieszczonych na panelu sterowania skanera.

Następnym krokiem procedury jest wyrównanie obrazu i usunięcie ze skanowania artefaktów i interferencji. Po otrzymaniu ostatecznych wyników wszystkie wskaźniki ilościowe są porównywane z wskaźnikami osób zdrowych z tej samej grupy wiekowej, a także ze wskaźnikami pacjenta uzyskanymi w wyniku wcześniejszych badań.

Interpretacja wyników

Interpretacja wyników tomografii komputerowej oka opiera się na analizie uzyskanych obrazów. Przede wszystkim zwróć uwagę na następujące czynniki:

  • obecność zmian w zewnętrznym obrysie tkanek;
  • wstawienie ich różnych warstw;
  • stopień odbicia światła (obecność obcych wtrąceń, polepszanie odbicia, pojawianie się ognisk lub powierzchni o zmniejszonej lub zwiększonej przezroczystości).

Za pomocą analizy ilościowej można określić stopień zmniejszenia lub zwiększenia grubości badanej struktury lub jej warstw, aby oszacować wymiary i zmiany całej badanej powierzchni.

Badanie rogówki

Podczas badania rogówki najważniejsze jest dokładne określenie strefy istniejących zmian strukturalnych i ustalenie ich charakterystyki ilościowej. Później będzie można obiektywnie ocenić obecność dodatniej dynamiki z zastosowanej terapii. OCT rogówki jest najdokładniejszą metodą, pozwalającą na określenie jej grubości bez bezpośredniego kontaktu z powierzchnią, co jest szczególnie ważne dla jej uszkodzenia.

Badanie tęczówki

Z uwagi na to, że tęczówka składa się z trzech warstw o ​​różnym współczynniku odbicia, prawie niemożliwe jest zwizualizowanie wszystkich warstw z taką samą klarownością. Najbardziej intensywne sygnały pochodzą z nabłonka barwnikowego - tylnej warstwy tęczówki, a najsłabsze - z przedniej warstwy granicznej. Przy pomocy OCT możliwe jest zdiagnozowanie z dużą dokładnością szeregu stanów patologicznych, które nie mają żadnych objawów klinicznych w czasie badania:

  • Syndrom Frank-Kamenetsky;
  • zespół dyspersji pigmentu;
  • podstawowa dystrofia mezodermalna;
  • zespół pseudoeksfoliacyjny.

Badanie siatkówki

Optyczna koherentna tomografia siatkówki umożliwia rozróżnienie jej warstw, w zależności od zdolności odblaskowej każdego z nich. Warstwa włókien nerwowych ma najwyższą zdolność odbijania światła, warstwa warstw splotowatych i jądrowych jest średnia, a warstwa fotoreceptorów jest całkowicie przezroczysta dla promieniowania. Na tomogramie zewnętrzna krawędź siatkówki jest ograniczona, zabarwiona na czerwono przez warstwę naczyń włosowatych i PES (nabłonek barwnikowy siatkówki).

Fotoreceptory są wyświetlane w postaci ciemnego paska tuż przed warstwami kosmówki i PES. Włókna nerwowe, znajdujące się na wewnętrznej powierzchni siatkówki, są pomalowane na jaskrawą czerwień. Silny kontrast pomiędzy kolorami pozwala dokładnie zmierzyć grubość każdej warstwy siatkówki.

Siatkówki tomografia pokazuje przerw plamki na wszystkich stadiach rozwoju, - od predrazryva, który charakteryzuje się przez odrywanie włókien nerwowych przy zachowaniu integralności inne warstwy, aż do całkowitego (lamelarną) szczeliny określa występowanie usterek w warstwach wewnętrznych, przy jednoczesnym zachowaniu integralności warstwy fotoreceptorów.

Badanie nerwu wzrokowego. Włókna nerwowe, które są głównym materiałem budulcowym nerwu wzrokowego, mają wysoki współczynnik odbicia i są wyraźnie określone wśród wszystkich elementów strukturalnych dna oka. Szczególnie pouczający, trójwymiarowy obraz tarczy nerwu wzrokowego, który można uzyskać wykonując serię tomogramów w różnych projekcjach.

Wszystkie parametry określające grubość warstwy włókien nerwowych, komputer automatycznie zliczane i podawana w postaci wartości liczbowych, przy czym każdy występ (skroniowej, górny, dolny, łuk). Takie pomiary umożliwiają określenie zarówno miejscowych zmian, jak i rozproszonych zmian w nerwie wzrokowym. Kwalifikacja odbicia nerwu wzrokowego (tarczy nerwu wzrokowego) oraz porównanie wyników z poprzednimi, pozwala ocenić dynamikę poprawy lub progresji choroby podczas uwodnienia i degeneracji tarczy nerwu wzrokowego.

Spektralna optyczna tomografia koherentna zapewnia lekarzowi niezwykle szerokie możliwości diagnostyczne. Jednak każda nowa metoda diagnozy wymaga opracowania różnych kryteriów oceny głównych grup chorób. Różniące się wektory z wynikami uzyskanymi podczas OCT u osób starszych i dzieci, znacznie zwiększa wymagania dotyczące kwalifikacji okulisty, który staje się czynnikiem decydującym przy wyborze kliniki, gdzie zrobić badania.

Obecnie wiele wyspecjalizowanych klinik ma nowe modele tomografii komputerowej, które zatrudniają specjalistów, którzy ukończyli dodatkowe kursy edukacyjne i uzyskali akredytację. Znaczący wkład w rozwój zawodowy lekarzy, wykonane międzynarodowego centrum „Clear sight”, zapewniając możliwość okulistów i optyków poprawić swoją wiedzę w miejscu pracy, jak również w celu uzyskania akredytacji.

Optyczna spójna tomografia komputerowa oka - co pokazuje tomogram siatkówki?

Optyczna tomografia koherencyjna (OCT) jest bezkontaktową metodą badania cienkich warstw skóry, błon śluzowych, tkanek oka i zębów. Jest to powszechne w okulistyce podczas badania cienkich warstw błony śluzowej odcinka przedniego i tylnego gałki ocznej. Przy pomocy optycznej tomografii koherencyjnej, anomalie są diagnozowane bez pobierania próbek tkanek i ich analizy sprzętowej.

Istota metody optycznej koherentnej tomografii siatkówki (plamki) oka

Orbity MSCT są oparte na fizycznej zasadzie interferometrii o niskiej koherencji. Jego wynik uzyskano dzięki oszacowaniu wielkości i głębokości sygnału świetlnego odbitego od tkanek o różnych charakterystykach optycznych. Metoda jest podobna do badania ultrasonograficznego i CT orbit, ale korzysta z braku napromieniowania i wyższej rozdzielczości.

Podczas badania strefy plamki (regionu o największej ostrości wzroku) badanie OCT nie ma analogów. Jego istota polega na utworzeniu serii obrazów graficznych opartych na pomiarze opóźnienia odbicia wiązki światła od struktur badanych tkanek.

Głównym elementem aparatu badawczego jest dioda superumpercencyjna, zdolna do formowania wiązek wiązek o niskiej koherencji. Kiedy działa, część naładowanych elektronów jest kierowana do obszaru kontroli, a druga - do lustra urządzenia. Promienie odbijają się od obiektów i sumują się. Czas odbicia jest rejestrowany przez fotodetektor. Wyniki tomografii oczu podane są w formie wykresów do analizy.

Jak wygląda urządzenie do spójnej tomografii komputerowej?

Nowoczesny tomograf do tomografii koherentnej to kompaktowe urządzenie składające się z urządzenia do emisji niskich spójnych wiązek, interferometru Michelsona, sieci odbijających światło lusterek, komputera i oprogramowania. Urządzenie konwertuje odebrane dane cyfrowe na obraz wyświetlany na ekranie LCD.

Na tomogramie promienie odbijają się w innym spektrum kolorów: wysoki poziom odbicia - w kolorze żółtym, pomarańczowym, czerwonym, niskim - w liliowym, niebieskim, aż do czarnym. Na przykład ciało szkliste wygląda na czarne, a włókna nerwowe są czerwone. Urządzenie skanuje obszar badania wzdłuż i w poprzek.

Wskazania do złożonej tomografii orbit oka

Promieniowanie o niskiej mocy z zakresu podczerwieni, stosowane w diagnostyce, nie ma szkodliwego wpływu na organizm. MSCT i spójny CT orbit są przepisywane przez okulistów dla takich wskazań:

  • pęknięcie plamki;
  • jaskra;
  • zakrzepica centralnej żyły siatkówki;
  • retinopatia cukrzycowa;
  • ocena stanu rogówki w keratoplastyce;
  • dodatek do orbity MSCT;
  • anomalie (na dowolnym etapie) tarczy nerwu wzrokowego;
  • degeneracyjne pogorszenie siatkówki;
  • kontrolować leczenie patologii w tylnym obszarze gałki ocznej.

Które narządy mogą pokazywać oczodoły CT?

Tomografia wizualizuje tkankę w przekroju poprzecznym. Metoda pokazuje stan siatkówki, nerwu wzrokowego, grubość i przezroczystość rogówki, zdrowie tęczówki. Badanie może być przeprowadzane wielokrotnie. Urządzenie rejestruje i rejestruje wyniki, co pomaga śledzić postęp choroby lub skuteczność terapii.

Spójny tomograf kosztuje kilka milionów rubli, a nie każda klinika okulistyczna może sobie na to pozwolić. Alternatywą dla badania jest skanowanie orbity na multispiralnym tomografie komputerowym (MSCT). Tomografia komputerowa oka pozwala szczegółowo zobaczyć stan gałek ocznych, siatkówki, tarczy nerwu wzrokowego. Metoda złożona (orbita MSCT i tomografia optyczna) ma szczególną wartość w wykrywaniu guzów i przerzutów, podejrzeń ciał obcych i traumatyzowania tkanek miękkich.

Przeprowadzanie badań

Na skanie tomografii komputerowej oczy są badane kolejno. W takim przypadku pacjent musi skupić się na kolorowym punkcie pulsacyjnym pośrodku soczewki urządzenia. W przypadku słabego wzroku zaleca się, aby spojrzeć przed siebie. Skanowanie odbywa się przez kilka sekund. Informacje wprowadzane są do głównego komputera, są przetwarzane w postaci cyfrowej i usuwane z szumów kolorów.

Czym jest transformacja Hilberta?

Podczas wizualizacji pól optycznej gęstości fazowej w nowoczesnych urządzeniach stosowane są konwertery Hilberta sygnałów optycznych. Metoda zapewnia zwiększoną czułość energetyczną, wysoki kontrast w wyznaczaniu niehomogeniczności faz, prostą wizualizację wyników. W tomografie wizualizacja Hilberta umożliwia zorganizowanie trójtorowego systemu sygnałów optycznych i prześledzenie ewolucji struktury fazy objętościowej.

Objaśnienia do zdjęć

Odszyfrowane wykresy są obsługiwane przez przeszkolonego specjalistę. Ocenia strukturę morfologiczną tkanek, odsłania nienormalną zmianę grubości warstwy komórek, mierzy objętość komórek, uzyskuje mapę powierzchni orbit. Dla porównania zawsze można użyć bazy danych w pamięci urządzenia.

Diagnoza pacjenta

Tomografia optyczna i orbity MSCT dokładnie diagnozują i śledzą rozwój jaskry, zwyrodnienia plamki związanego z wiekiem, w której pacjenci skarżą się, że widzą plamę w środku oka. W połączeniu z angiografią fluorescencyjną i CT oka, metoda wykazuje dobre wyniki, pomaga rozpoznać wczesne zmiany patologiczne w tęczówce, dysk nerwu wzrokowego, cukrzycowy obrzęk plamki.

Przeciwwskazania

CT orbity oka ma kilka ograniczeń. Obejmują one zmniejszenie przejrzystości badanych tkanek, stan, w którym trudno jest naprawić wzrok, utratę przytomności, zaburzenia psychiczne, niechęć do kontaktu z lekarzem. Biorąc pod uwagę minimum przeciwwskazań, badanie zaleca się nie tylko w celu powołania okulisty. W celu profilaktycznym spójny tomografię komputerową należy wykonać po 50 latach, gdy wzrasta prawdopodobieństwo defektów w strukturze siatkówki. Wczesna diagnoza pomoże zatrzymać przebieg choroby i zachować dobry wzrok przez długi czas.

Co to jest OCT siatkówki: kto jest przepisywany, jak bezpieczny, co można wykryć

Istnieje ograniczona liczba sposobów wizualizacji dokładnej struktury i najmniejszych procesów patologicznych w strukturze narządu wzroku. Zastosowanie prostej oftalmoskopii absolutnie nie wystarcza do pełnej diagnozy. Stosunkowo niedawno, od końca ubiegłego wieku, koherentna tomografia tomograficzna (OCT) jest używana do dokładnego badania stanu struktur oka.

Na czym opiera się ta metoda?

OCT oka jest nieinwazyjną bezpieczną metodą badania wszystkich struktur narządu wzroku w celu uzyskania dokładnych danych na temat małych zmian. W stopniu rozdzielczości z koherentną tomografią nie można porównywać wysoce precyzyjnego sprzętu diagnostycznego. Procedura pozwala wykryć uszkodzenie struktur oka o wymiarach od 4 mikronów.

Istotą tej metody jest zdolność wiązki światła podczerwonego do niejednorodnego odzwierciedlenia różnych cech strukturalnych oka. Technika jest zbliżona do dwóch manipulacji diagnostycznych jednocześnie: ultrasonografii i tomografii komputerowej. Ale w porównaniu z nimi, znacząco wygrywa, ponieważ obrazy są jasne, moc rozdzielcza jest duża, nie ma ekspozycji na promieniowanie.

Co mogę zbadać

Optyczna koherentna tomografia oka umożliwia ocenę wszystkich części narządu wzroku. Jednak najbardziej pouczająca manipulacja przy analizie cech następujących struktur oka:

  • rogówka;
  • siatkówka;
  • nerw wzrokowy;
  • przednie i tylne kamery.

Szczególnym rodzajem badań jest optyczna koherentna tomografia siatkówki. Procedura pozwala wykryć zaburzenia strukturalne w tej strefie oka z minimalnymi uszkodzeniami. W celu zbadania strefy plamki żółtej - obszaru o największej ostrości wzroku, OCT siatkówki nie ma pełnych analogów.

Wskazania do manipulacji

Większość chorób oczu, a także objawy uszkodzenia oczu, są wskazaniami do koherentnej tomografii.

Warunki, w jakich wykonywana jest procedura, są następujące:

  • pęknięcie siatkówki;
  • zmiany dystroficzne w plamce żółtej oka;
  • jaskra;
  • zanik nerwu wzrokowego;
  • guz narządu wzroku, na przykład, znamiona naczyniówki;
  • ostre choroby naczyniowe siatkówki - zakrzepica, pęknięcia tętniaków;
  • wrodzone lub nabyte anomalie wewnętrznych struktur oka;
  • krótkowzroczność.

Oprócz samej choroby istnieją objawy podejrzane o uszkodzenie siatkówki. Służą również jako wskazówki do badań:

  • ostry spadek widzenia;
  • mgła lub muchy przed okiem;
  • zwiększone ciśnienie w oku;
  • ostry ból w oku;
  • nagła ślepota;
  • exophthalmos.

Oprócz wskazań klinicznych istnieją również społeczne. Ponieważ procedura jest całkowicie bezpieczna, zaleca się jej przeprowadzenie w następujących kategoriach obywateli:

  • kobiety powyżej 50 lat;
  • mężczyźni po 60 latach;
  • wszyscy cierpiący na cukrzycę;
  • w obecności nadciśnienia;
  • po każdej interwencji okulistycznej;
  • w obecności poważnych wypadków naczyniowych w anamnezie.

Jak przebiega badanie?

Procedura jest przeprowadzana w specjalnym pomieszczeniu, które jest wyposażone w skaner OCT. Jest to urządzenie posiadające skaner optyczny, z którego soczewki promienie podczerwone są kierowane do narządu wzroku. Wynik skanowania jest rejestrowany na podłączonym monitorze jako warstwowy obraz tomograficzny. Urządzenie konwertuje sygnały na specjalne tabele, według których ocenia się strukturę siatkówki.

Przygotowanie do ankiety nie jest wymagane. Może być wykonany w dowolnym momencie. Pacjent, siedząc, koncentruje się na specjalnym punkcie wskazanym przez lekarza. Następnie pozostaje nieruchomy i skupia się przez 2 minuty. To wystarcza do pełnego skanowania. Urządzenie przetwarza wyniki, lekarz ocenia stan struktur oka iw ciągu pół godziny daje opinię o procesach patologicznych w narządzie wzroku.

Tomografia oka za pomocą skanera OCT jest wykonywana tylko w specjalistycznych klinikach okulistycznych. Nawet w dużych aglomeracjach nie ma dużej liczby ośrodków medycznych oferujących usługi. Koszt zależy od objętości badania. Całkowicie OKT oczy szacowane na około 2 tysięcy rubli, tylko siatkówka - 800 rubli. Jeśli chcesz zdiagnozować oba narządy wzroku, koszt jest podwojony.

Kiedy nie można przeprowadzić badania

Ponieważ badanie jest bezpieczne, istnieje kilka przeciwwskazań. Mogą być reprezentowane w następujący sposób:

  • wszelkie warunki, w których pacjent nie jest w stanie naprawić wzroku;
  • choroba psychiczna, której towarzyszy brak produktywnego kontaktu z pacjentem;
  • brak świadomości;
  • obecność ośrodka kontaktowego w narządzie wzroku.

To drugie przeciwwskazanie jest względne, ponieważ po wymyciu środowiska diagnostycznego, które może być po różnych badaniach okulistycznych, na przykład gonioskopii, przeprowadza się manipulację. Ale w praktyce, w jednym dniu dwie procedury nie łączą się.

Względne przeciwwskazania są również związane z nieprzezroczystością oka. Diagnoza może być przeprowadzona, ale obrazy nie są tak jakościowe. Ponieważ nie ma napromienienia, nie ma również ekspozycji na magnes, obecność rozruszników serca i innych wszczepionych urządzeń nie jest powodem odmowy w badaniu.

Choroby, w których przewidziana jest procedura

Lista chorób, które mogą być wykryte przez OCT oka wygląda następująco:

  • jaskra;
  • zakrzepica naczyń siatkówki;
  • retinopatia cukrzycowa;
  • łagodne lub złośliwe nowotwory;
  • zerwanie siatkówki;
  • retinopatia nadciśnieniowa;
  • inwazja robaków na narząd wzroku.

Tak więc, optyczna tomografia koherentna oka jest całkowicie bezpieczną metodą diagnozy. Może być stosowany u wielu pacjentów, w tym także tych, którzy są przeciwwskazani do innych precyzyjnych metod badawczych. Procedura ma pewne przeciwwskazania, jest wykonywana tylko w klinikach okulistycznych.

Biorąc pod uwagę nieszkodliwość badania, OCT jest wskazane dla wszystkich osób powyżej 50 roku życia w celu zidentyfikowania małych wad strukturalnych siatkówki. pozwoli to na zdiagnozowanie chorób na wczesnym etapie i dłuższe utrzymanie jakości widzenia.

Co to jest spójna tomografia siatkówki

Optyczna tomografia koherencyjna jest stosunkowo nową metodą badania struktur oka.

Wymaga nowoczesnego sprzętu i pozwala uzyskać wszechstronną informację o stanie siatkówki i przednich struktur oka bez urazowych zakłóceń. Promień podczerwieni światła nie powoduje uszkodzeń, nie powoduje żadnych niedogodności podczas diagnozy, po nim.

Zasada spójnego tomografu

Sam pomysł przeprowadzenia diagnostyki za pomocą promieniowania podczerwonego zaproponował w 1995 r. Okulista z USA Carmen Puliathito. Pierwsze urządzenie do prowadzenia optycznej tomografii koherencyjnej pojawiło się po 2 latach. Dzisiaj ta względnie młoda metoda badań oczu jest szeroko stosowana.

Urządzenie tomografu do OCT

Jest to zaawansowane technologicznie urządzenie, które składa się z urządzenia do wytwarzania niskokrzepliwych promieni ultrafioletowych, lusterek odbijających światło, interferometru Michelsona i sprzętu komputerowego.

Belki generowane przez urządzenie są podzielone na dwie wiązki, jedna przechodzi przez tkanki oka, a druga przechodzi przez specjalne lustra. Prędkość promieni świetlnych jest rejestrowana i analizowana (analizowane są fale ultradźwiękowe), ale nie bezpośrednia (ich prędkość jest zbyt duża), ale odbijająca.

Wynika z tego, że badanie będzie trudne z nieprzezroczystością ośrodków optycznych, obrzękiem rogówki, z krwotokami.

Skanowanie odbywa się w dwóch płaszczyznach, a także w wielu płaszczyznach. Pozwala to na symulację dokładnego trójwymiarowego obrazu oka. Poziom rozdzielczości wynosi od 1 do 15 mikronów. Aby zbadać dno siatkówki, stosuje się wiązkę o długości fali 830 nm, do badania przedniej części, 1310 nm.

Poziom wyposażenia technicznego umożliwia dziś badanie przedniej i tylnej części oka. Dla jakościowych wyników diagnostycznych musi przejrzystość mediów optycznych i filmu łzowego w normalnym (często stosuje się sztuczne łzy), uczeń musi zostać rozszerzony (stosować specjalne preparaty-rozszerzających źrenicę).

Otrzymany i odczytany wynik zostanie przedstawiony w postaci map, rycin i protokołów.

Wielu okulistów nazywa OCT inwazyjną biopsją, co w rzeczywistości jest prawdą.

Kiedy zalecana jest koherentna tomografia

To spotkanie wyznaczam na szereg chorób przedniej części oka. Wśród nich będą:

  • różne formy jaskry (badanie i ocena działania systemów odwadniających),
  • wrzody rogówki,
  • złożone zapalenie rogówki.

Tomografia koherentna jest przeznaczona do badania przednich części oka przed i po zabiegu:

  • laserowa korekcja wzroku, keratoplastyka,
  • wszczepienie fakijnej soczewki wewnątrzgałkowej (IOL) lub śródczaszkowych pierścieni rogówkowych.

Zbadaj grzbiet oka, jeśli zostanie wykryty:

  • wiek, zmiany zwyrodnieniowe w siatkówce;
  • pęknięcia plamki lub obrzęk torbielowaty plamki.
  • gdy podejrzewa się oderwanie siatkówki,
  • w przypadku membrany epiretinalnej (celofanowa plamka),
  • z anomaliami dysku wzrokowego, pęknięciami, zanikami,
  • z zakrzepicą centralnej żyły siatkówki,
  • w przypadku podejrzenia o witreoretinopatię zarodkową lub gdy zostanie wykryty.

Często zachowania spójności tomografii przewidzianej dla pacjentów z retinopatią cukrzycową (są wykonywane bez rozszerzających źrenicę badania), jak również wielu innych chorób oczu, w których jest wymagane biopsji.

Procedura badania na spójnym tomografie

Sama diagnoza jest absolutnie bezbolesna, zajmuje 2-3 minuty, odbywa się w warunkach komfortowych dla pacjenta. Pacjent umieszcza się przed soczewką aparatu dna oka (głowa jest nieruchoma) i patrzy na punkt migania. Jeśli widzenie jest zmniejszone, a kropka nie jest widoczna, wystarczy usiąść i spojrzeć na jeden punkt przed sobą.

Wcześniej operator wprowadzi informacje o pacjencie do komputera. Następnie zeskanuj przez 1-2 minuty. Od pacjenta wymaga się, aby nie ruszać się i nie mrugać.

Następnie otrzymane dane są przetwarzane. Wyniki są porównywane z dostępnymi danymi w bazie danych zdrowych ludzi, dane cyfrowe są konwertowane na mapy, zdjęcia są wygodne do percepcji. Wszystkie wyniki zostaną przedstawione badaczowi w postaci map, tabel i protokołów.

Wyniki koherentnej tomografii

Interpretacja wyników jest przeprowadzana przez wykwalifikowanego specjalistę i będzie zawierała następujące aspekty:

  • cechy morfologiczne tkanek: kontury zewnętrzne, wzajemne relacje i stosunek różnych warstw, struktur i działów, tkanek łącznych;
  • wskaźniki odbicia światła: ich zmiany, wzrost lub spadek, patologia;
  • analiza ilościowa: komórkowa, rozrzedzanie lub zagęszczanie tkanki, objętość struktur i tkanek (sporządzana jest mapa zdiagnozowanej powierzchni).

Podczas badania rogówki, lokalizacji zmian, ich wielkości i jakości, należy dokładnie wskazać grubość samej rogówki. OCT pozwala bardzo dokładnie określić wymagane parametry. Tutaj ogromną wagę przywiązuje się do bezdotykowego charakteru tej techniki.

Rozpoznanie tęczówki pozwala określić rozmiar warstwy granicznej, zrębu i nabłonka barwnikowego. Chociaż światło sygnały tęczówki pigmentowana bolus różnią się w każdym przypadku zapewnić możliwość wykrywania wczesnej (przedklinicznych częściej) stadia chorób, takich jak zespół mezodermy dystrofia, Frank Kamenetskii inne.

Koherentna tomografia siatkówki da normalny profil plamki z depresją w środku. Warstwy powinny mieć jednolitą grubość, bez ognisk zniszczenia. włókna nerwowe i nabłonka barwnikowego będzie ciepła (czerwony i żółty), barwy i mają średni współczynnik odbicia warstwy splotowatej atomowych, będą niebieskie i zielone, czarna warstwa fotoreceptorów (ma niski współczynnik odbicia), zewnętrzna warstwa jasnym kolorze czerwonym. Pomiary wielkości powinna być: w obszarze plamki otworów nieco większej niż 162 mikronów, na jej obrzeżach - 235 mikronów.

Badanie nerwu wzrokowego umożliwia ocenę grubości warstwy włókien nerwowych (około 2 mm), ich kąta nachylenia w stosunku do nerwu wzrokowego i dysku siatkówki.

Wykrywanie patologii na spójnym tomografie

Podczas koherentnej tomografii ujawnia się wiele patologii zarówno przedniej części oka, jak i siatkówki. Szczególnie cenne będą badania siatkówki i plamki, ponieważ badanie pozwala określić patologię tak dokładnie, jak w biopsji. Ale OCT nie jest techniką inwazyjną i nie narusza integralności tkanek. Tak więc wśród najczęściej diagnozowanych chorób będą:

  • Wady siatkówki, pęknięcia idiopatyczne. Często występują u osób starszych, pojawiają się bez wyraźnego powodu. Badanie koncentruje się na wymiarach we wszystkich stadiach choroby, a także procesach zwyrodnieniowych wokół ogniska, obecności torbieli międzykrytycznych.
  • Związane z wiekiem zwyrodnienie plamki żółtej. OCT może identyfikować te choroby (typowe dla osób starszych), a także oceniać skuteczność terapii.
  • Obrzęk cukrzycowy przypisuje się najcięższym postaciom retinopatii cukrzycowej, trudno ją leczyć. Tomografia koherencyjna pozwala określić obszar dotknięty chorobą, nasilenie i zwyrodnienie tkanek, stopień uszkodzenia przestrzeni vitreomakulyarnogo.
  • Stagnacja dysku. Przez stopień odbicia światła określić nawodnienie i zwyrodnienie tkanek. Obecność stojącego dysku wskaże na wysokie ciśnienie wewnątrzczaszkowe.
  • Wrodzone wady nerwu wzrokowego. Wśród nich najczęstszym jest rozwarstwienie.
  • Pigmentowane zapalenie siatkówki. Definicja tej progresywnej choroby dziedzicznej jest często złożona. Metoda jest bardzo pouczająca dla dzieci, gdy inne techniki są bezsilne przed zaburzeniem dziecka.

Optyczna tomografia koherencyjna ♥

OCT to nowoczesna nieinwazyjna metoda bezdotykowa, która umożliwia wizualizację różnych struktur oka o wyższej rozdzielczości (od 1 do 15 mikronów) niż ultradźwięk. OCT jest rodzajem biopsji optycznej, dzięki której nie ma potrzeby usuwania miejsca na tkankę i jej badania mikroskopowego.

OCT jest wiarygodnym, informacyjnym, czułym testem (rozdzielczość 3 μm) w diagnostyce wielu chorób dna oka. Ta nieinwazyjna metoda badań, która nie wymaga użycia środka kontrastowego, jest preferowana w wielu przypadkach klinicznych. Uzyskane obrazy mogą być analizowane, kwantyfikowane, zapisywane w bazie danych pacjentów i porównywane z kolejnymi obrazami, co pozwala uzyskać obiektywne udokumentowane informacje do diagnozowania i monitorowania choroby.

Aby uzyskać obraz o wysokiej jakości, wymagana jest przezroczystość nośników optycznych i normalna folia łzowa (lub sztuczne łzy). Badanie jest trudne dla krótkowzroczności o wysokim stopniu, zmętnienia mediów optycznych na dowolnym poziomie. Obecnie, skanowanie odbywa się w obrębie tylnego bieguna, ale szybki rozwój technologii obiecuje w niedalekiej przyszłości możliwość skanowania całego siatkówki.

Po raz pierwszy amerykańska okulistka Carmen Puliathito zaproponowała w 1995 r. Zastosowanie optycznej koherentnej tomografii w okulistyce. Później, w latach 1996-1997, pierwsze urządzenie zostało wprowadzone do praktyki klinicznej przez Carl Zeiss Meditec. Obecnie za pomocą tych urządzeń można diagnozować choroby dna i przedniego odcinka oka na poziomie mikroskopowym.

Fizyczne zasady metody

Badanie opiera się na fakcie, że tkanki ciała, w zależności od struktury, mogą odbijać fale świetlne na różne sposoby. Po przeprowadzeniu pomiaru mierzy się opóźnienie światła odbitego i jego intensywność po przejściu przez tkanki oka. Biorąc pod uwagę bardzo dużą prędkość fali świetlnej, bezpośredni pomiar tych wskaźników jest niemożliwy. W tym celu stosuje się interferometr Michelsona w tomografach.

Niska spójność wiązkę światła podczerwonego o długości fali 830 nm (przez wizualizację siatkówki) lub 1310 nm (w diagnostyce przedniego odcinka oka) jest podzielona na dwie wiązki, z których jeden skierowany jest w badanej tkance, a druga (grupa kontrolna) - specjalny lustra. Obydwa są postrzegane przez fotodetektor, tworząc wzór interferencji. To, z kolei, analizy oprogramowania, a wyniki są przedstawiane jako psevdoizobrazheniya gdzie zgodnie z zaprogramowanymi obszarach skalę z wysokim stopniem odbicia światła malowane w „ciepłe” (czerwony) kolor, niski - na „zimno” na czarno.

Warstwa włókien nerwowych i nabłonka barwnikowego ma wyższą zdolność odbijania, warstwa środkowa jest warstwami splotu i jądra siatkówki. Ciało szkliste jest optycznie przezroczyste i zwykle ma czarny kolor na tomogramie. Aby uzyskać obraz trójwymiarowy, skanowanie odbywa się w kierunku podłużnym i poprzecznym. OCT może być skomplikowany przez obecność obrzęku rogówki, zmętnienie ośrodków optycznych, krwotoki.

Metoda optycznej koherentnej tomografii umożliwia:

  • wizualizować zmiany morfologiczne w siatkówce i warstwie włókien nerwowych, a także oceniać ich grubość;
  • ocenić stan tarczy nerwu wzrokowego;
  • badać struktury przedniego odcinka oka i ich względny układ przestrzenny.

Wskazania do OCT

OCT jest całkowicie bezbolesną i krótkotrwałą procedurą, ale daje doskonałe wyniki. Aby przeprowadzić badanie, pacjent musi przymocować wzrok na specjalnej etykiecie z badanym okiem, a jeśli nie można tego zrobić, lepiej jest zobaczyć inny. Operator wykonuje kilka skanów, a następnie wybiera najlepszy obraz jakościowy i informacyjny.

Podczas badania patologii tylnego oka:

  • zmiany zwyrodnieniowe w siatkówce (wrodzone i nabyte, AMD)
  • torbielowaty obrzęk plamki i pęknięcie plamki
  • oderwanie siatkówki
  • błona epiretinalna
  • zmiany w tarczy nerwu wzrokowego (anomalie, obrzęki, atrofia)
  • retinopatia cukrzycowa
  • centralna zakrzepica żył siatkówki
  • witreoretinopatia proliferacyjna.

Podczas badania patologii przedniej części oka:

  • do oceny kąta przedniej komory oka i działania systemów drenażu u pacjentów z jaskrą
  • w przypadku głębokiego zapalenia rogówki i owrzodzenia rogówki oka
  • podczas badania rogówki podczas przygotowania i po wykonaniu laserowej korekcji wzroku i keratoplastyce
  • do kontroli u pacjentów z fakijnymi soczewkami IOL lub pierścieniami intrastromalnymi.

Podczas diagnozowania chorób przedniej części oka stosuje się OCT w obecności wrzodów i głębokich rogowaceń rogówki oka, a także w diagnostyce pacjentów z jaskrą. OCT służy między innymi do monitorowania stanu oczu po laserowej korekcji wzroku i bezpośrednio przed nim.

Ponadto metody optycznej tomografii spójność jest szeroko stosowany do badania oka tylną podział na obecność różnych chorobach, w tym odwarstwienia siatkówki i zmiany zwyrodnieniowe, retinopatii cukrzycowej, jak również kilku innych zaburzeń

Analiza i interpretacja OCT

Zastosowanie klasycznej metody kartezjańskiej do analizy obrazów OCT nie jest bezdyskusyjne. Rzeczywiście, powstałe obrazy są tak złożone i różnorodne, że nie można ich postrzegać po prostu jako problem rozwiązany metodą sortowania. Przy analizie obrazu tomograficznego należy wziąć pod uwagę

  • kształt cięcia,
  • grubość i objętość tkanki (cechy morfologiczne),
  • architektura wewnętrzna (cechy strukturalne),
  • związek między strefami o wysokim, średnim i niskim współczynniku odbicia, zarówno z cechami struktury wewnętrznej i morfologii tkanki,
  • Obecność nienormalnych formacji (gromadzenie się płynu wysiękowego, krwotok, nowotwory itp).

Elementy patologiczne mogą mieć różne współczynniki odbicia i kształtu, co dodatkowo zmienia wygląd obrazu. Co więcej, zaburzenia wewnętrznej struktury i morfologii siatkówki w różnych chorób stanowią pewne trudności rozpoznawania charakter procesu chorobowego. Wszystko to komplikuje wszelkie próby automatycznego sortowania obrazów. Jednocześnie ręczne sortowanie nie zawsze jest niezawodne i wiąże się z ryzykiem błędów.

Analiza obrazu OCT składa się z trzech podstawowych kroków:

  • analiza morfologii,
  • analiza struktury siatkówki i naczyniówki,
  • analiza refleksji.

Szczegółowe badanie skanów najlepiej wykonać na czarno-białym obrazie, a nie na kolorowym. Odcienie kolorowych obrazów OCT są określone przez oprogramowanie systemu, każdy odcień jest powiązany z pewnym stopniem odbicia. Dlatego na kolorowym obrazie widzimy szeroką gamę kolorów, podczas gdy w rzeczywistości istnieje stała zmiana w odbiciu tkanki. Czarno-biały obraz umożliwia identyfikację minimalnego odchylenia od gęstości optycznej tkanek i przeanalizować dane, które mogą zostać pominięte w obrazie kolorowym. Niektóre struktury mogą być lepiej widoczne na negatywnych obrazach.

Analiza morfologii obejmuje badanie kształtu profilu ciętego, witreoretinalnego i retinochoidalnego, a także profilu kosmówkowego. Ocenia się również objętość badanego obszaru siatkówki i naczyniówki. Siatkówka i naczyniówka, podszewka twardówki, mają wklęsły, paraboliczny kształt. Fovea to wrażenie otoczone przez obszar pogrubiony przez przesunięcie jądra komórek zwojowych i komórek wewnętrznej warstwy jądrowej. Tylna błona hialoidowa ma najbardziej gęstą przyczepność wzdłuż krawędzi tarczy nerwu wzrokowego oraz w obszarze dołka (u młodych ludzi). Gęstość tego kontaktu zmniejsza się wraz z wiekiem.

Siatkówka i naczyniówka mają specjalną organizację i składają się z kilku równoległych warstw. Oprócz równoległych warstw, w siatkówce znajdują się poprzeczne struktury, które łączą ze sobą różne warstwy.

Normalnie, kapilary siatkówki o specyficznej organizacji komórek i włókien włośniczkowych są prawdziwymi barierami dla dyfuzji płynu. Pionowe (łańcuch komórek) i pozioma struktura siatkówki wyjaśnić cechy położenia, wielkości i kształty patologicznym gromadzeniem (wydzielin i torbielowaty wgłębienia krwotoku) w tkance siatkówki występują w OCT.

Anatomiczne bariery wzdłuż pionowych i poziomych linii zapobiegają rozprzestrzenianiu się procesów patologicznych.

  • Elementy pionowe - Komórki Mullera łączą wewnętrzną błonę graniczną z zewnętrzną, rozciągając się przez warstwy siatkówki. Ponadto, pionowa struktura siatkówki łańcuchy komórek, które składają się z fotoreceptorów związanych z komórkami dwubiegunowymi, które z kolei styka się z komórek zwojowych.
  • Poziome elementy:warstwy siatkówki - Wewnętrzna i zewnętrzna granica włókien membranowy i komórki Mullera są łatwo rozpoznawane histologicznego siatkówki plaster. Wewnętrzna i zewnętrzna warstwy splotowatej zawierać poziomy, amakrynowe synaptic komórki i sieci pomiędzy fotoreceptorów i komórek dwubiegunowych z jednej strony i dwubiegunowych i zwojowych komórek - z drugiej strony.
    Z histologicznego punktu widzenia, warstwy plexiform nie są membranami, ale w pewnym stopniu spełniają funkcję bariery, chociaż znacznie mniej wytrzymałe niż wewnętrzne i zewnętrzne błony graniczne. Warstwy plexiform zawierają złożoną sieć włókien, które tworzą bariery poziome, gdy płyn dyfunduje przez siatkówkę. Wewnętrzna warstwa spłaszczona jest bardziej odporna i mniej przepuszczalna niż zewnętrzna warstwa. W obszarze Fovea, włókna Henle tworzą strukturę słoneczną, którą można wyraźnie zobaczyć na przedniej części siatkówki. Stożki są zlokalizowane w środku i otoczone przez jądra komórek fotoreceptorów. Włókna Henle łączą jądra stożków z jądrami komórek dwubiegunowych na obrzeżach dołka. W obszarze Fovea komórki Muellera są ustawione ukośnie, łącząc wewnętrzną i zewnętrzną błonę graniczną. Dzięki specjalnej architekturze włókien Henle'a nagromadzenie płynu w torbielowatym obrzęku plamki ma postać kwiatu.

Segmentacja obrazu

Siatkówka i naczyniówka są utworzone przez warstwowe struktury o różnym współczynniku odbicia. Technika segmentacji pozwala nam izolować poszczególne warstwy homogenicznego odbicia, zarówno wysokie, jak i niskie. Segmentacja obrazu umożliwia także rozpoznawanie grup warstw. W przypadku patologii, laminowaną strukturę siatkówki można zakłócić.

W siatkówce izolowane są warstwy zewnętrzne i wewnętrzne (siatkówka zewnętrzna i wewnętrzna).

  • Wewnętrzna siatkówka obejmuje warstwę włókien nerwowych, komórek zwojowych i wewnętrzną warstwę splotu, która służy jako granica między siatką wewnętrzną i zewnętrzną.
  • Zewnętrzna siatkówka - wewnętrzna warstwa jądrowa, zewnętrzna warstwa spłaszczona, zewnętrzna warstwa jądrowa, zewnętrzna błona brzegowa, linia artykulacji zewnętrznych i wewnętrznych segmentów fotoreceptorów.

Wiele nowoczesnych tomografów umożliwia segmentację poszczególnych warstw siatkówki, podkreślają najciekawsze struktury. Funkcja segmentacji warstwy włókien nerwowych w trybie automatycznym była pierwszą z takich funkcji wprowadzoną do oprogramowania wszystkich skanerów i pozostaje główną w diagnostyce i monitorowaniu jaskry.

Refleksyjność tkanki

Intensywność sygnału odbijanego od tkanki zależy od gęstości optycznej i zdolności tkanki do absorbowania światła. Odbicie zależy od:

  • ilość światła docierającego do danej warstwy po wchłonięciu przez tkanki, przez które przechodzi;
  • ilość światła odbijanego przez tę tkankę;
  • ilość światła odbitego wchodzącego do detektora po dalszej absorpcji przez tkanki, przez które przechodzi.

Struktura jest normalna (odbicie normalnych tkanek)

  • Wysoka
    • Warstwa włókien nerwowych
    • Linia artykulacji zewnętrznych i wewnętrznych segmentów fotoreceptorów
    • Brzeg granicy zewnętrznej
    • Złożony nabłonek barwnikowy - choriocapillary
  • Średnia
    • Warstwy Plexiform
  • Niski
    • Warstwy jądrowe
    • Fotoreceptory

Pionowe struktury, takie jak fotoreceptory, mają mniej odblaskowości niż poziomy (na przykład włókna nerwowe i warstwy splotu). Niski współczynnik odbicia może być spowodowany zmniejszeniem odbicia tkanki w wyniku zmian zanikowych, przewagą struktur pionowych (fotoreceptorów) i wnęk z płynną zawartością. Szczególnie wyraźne struktury o niskim współczynniku odbicia można zaobserwować na tomogramach w przypadkach patologii.

Naczynia naczyniowe są hyporefleksyjne. Refleksyjność tkanki łącznej naczyniówki jest uważana za średnią, czasami może być wysoka. Ciemna blaszka twardówki (lamina fusca) pojawia się na tomogramach jako cienka linia, przestrzeń nadnaczyniowa nie jest zwykle wizualizowana. Zazwyczaj naczyniówka ma grubość około 300 mikronów. Wraz z wiekiem, począwszy od 30 roku życia, stopniowo maleje jego grubość. Ponadto naczyniówka jest cieńsza u pacjentów z krótkowzrocznością.

Niska refleksyjność (akumulacja płynu):

  • Wewnątrzpochodne gromadzenie się płynu: obrzęk siatkówki. Występuje obrzęk opłucnowy (średnica wgłębienia wgłębienia mniejszego niż 50 μm), obrzęk torbielowaty (średnica jam wewnątrznaczyniowych powyżej 50 μm). Aby opisać akumulację płynu wewnątrz siatkówki, stosowane są określenia "torbiele", "mikro-cysty", "torbiele rzekome".
  • Subretinal gromadzenie się płynów: surowe oderwanie neuroepithelium. Na tomogramie widoczne jest podniesienie neuroepithelium na poziomie wierzchołków prętów i stożków z optycznie pustą przestrzenią pod strefą wzniesienia. Kąt eksfoliowanego neuroepithelium z nabłonkiem barwnikowym jest mniejszy niż 30 stopni. Poważne oderwanie może być idiopatyczne, związane z ostrą lub przewlekłą niewydolnością serca, a także towarzyszyć rozwojowi neowaskularyzacji naczyniówkowej. Rzadziej spotykane w opaskach angioidalnych, naczyniopochodnych, nowotworach naczyniówki itp.
  • Subpigmental gromadzenie się płynu: odrywanie nabłonka barwnikowego. Ujawniono podwyższenie warstwy nabłonka barwnikowego nad błoną Brucha. Źródłem płynu jest choriocapillary. Często oderwanie nabłonka barwnikowego tworzy kąt 70-90 stopni z membraną Brucha, ale zawsze przekracza 45 stopni.

OCT przedniego odcinka oka

Optyczna koherentna tomografia (OCT) przedniego odcinka oka jest techniką bezdotykową, która tworzy obrazy o wysokiej rozdzielczości przedniego odcinka oka, przewyższające możliwości urządzeń ultradźwiękowych.

Października można mierzyć z maksymalną dokładność grubości rogówki (pachymetria) wzdłuż całej jej długości, głębokości komory przedniej w każdym przedziale zainteresowania, do pomiaru średnicy wewnętrznej komory przedniej i dokładnie określić profil kąt przedniej komory i pomiar jego szerokości.

Metoda informacyjny w analizie stanu kąta przedniej komory u pacjentów z krótkich osi przód-tył oka i soczewki dużych rozmiarów, aby określić operativnomu wskazania do leczenia i do określenia skuteczności ekstrakcji zaćmy mają wąskie pacjentów CPC.

Również OCT odcinka przedniego może być niezwykle przydatny do oceny anatomicznej wyników operacji jaskry i wizualizacji urządzeń drenażowych wszczepianych podczas operacji.

Tryby skanowania

  • umożliwiając uzyskanie 1 panoramicznego obrazu przedniego odcinka oka w wybranym południku
  • pozwalając uzyskać 2 lub 4 panoramiczne obrazy przedniego odcinka oka w 2 lub 4 wybranych meridianach
  • pozwalając uzyskać obraz panoramiczny przedniego odcinka oka o wyższej rozdzielczości niż poprzednia

Analizując obrazy, możesz produkować

  • jakościowa ocena przedniego odcinka oka jako całości,
  • rozpoznać patologiczne ogniska w rogówce, tęczówce, kącie przedniej komory,
  • analiza pola interwencji chirurgicznej w keratoplastyce we wczesnym okresie pooperacyjnym,
  • ocenić położenie soczewki i implantów wewnątrzgałkowych (IOL, dreny),
  • Wykonaj pomiary grubości rogówki, głębokości przedniej komory, wartości kąta przedniej komory
  • do pomiaru wymiarów ognisk patologicznych - zarówno w odniesieniu do kończyny, jak i w stosunku do anatomicznych formacji samej rogówki (nabłonek, zręby, błona descimete).

Z powierzchownymi patologicznymi ogniskami rogówki, biomikroskopia świetlna jest niewątpliwie wysoce skuteczna, ale jeśli przezroczystość rogówki zostanie osłabiona, OCT dostarczy dodatkowych informacji.

Na przykład, przewlekłym charakterze powtarzającym rogówki rogówki staje się nierównomiernie zagęszczony, nierównomierna struktura z centrami uszczelek, to uzyskuje się nieregularne struktury wielowarstwowej z miejscem nacięcia, tak jak między warstwami. W świetle przedniej komory wizualizowane są inkluzje siatkowe (włókna włókniste).

Szczególnie ważna jest możliwość bezkontaktowej wizualizacji struktur przedniego odcinka oka u pacjentów z chorobami niszczącymi i zapalnymi rogówki. W przypadku długotrwałego zapalenia rogówki często dochodzi do zniszczenia zrębu części śródbłonka. W ten sposób skupienie w przednich częściach zrębu rogówki, wyraźnie widoczne w biomikroskopii, może maskować zniszczenie występujące w głębokich warstwach.

OCT siatkówki

OCT i histologia

Przy użyciu wysokiej rozdzielczości OCT można ocenić stan obwodu siatkówki in vivo: wykryć patologiczną wielkości ogniskiem, jego umiejscowienie i głębokość struktury zmiany patologicznej, obecność witreoretinalnej trakcji. Pozwala to dokładniej ustawić wskazania do leczenia, a także pomaga dokumentować wyniki operacji laserowych i chirurgicznych oraz monitorować długoterminowe wyniki. Aby prawidłowo interpretować obrazy OCT, należy dobrze pamiętać histologię siatkówki i naczyniówki, chociaż struktur tomograficznych i histologicznych nie zawsze można dokładnie porównać.

W rzeczywistości, ze względu na wzrost gęstości optycznej niektórych struktur linii połączeniowej siatkówce wewnętrznych i zewnętrznych segmentów fotoreceptorów, połączenie linii końce zewnętrznych segmentów fotoreceptorów i nabłonka pigmentu kosmków są wyraźnie widoczne w CT, gdy nie są one zróżnicowane na skrawkach histologicznych.

Na tomogramie widać ciało szkliste, tylną membranę hialoidową, normalne i patologiczne struktury witalne (błony, w tym te, które mają traumatyczny wpływ na siatkówkę).

  • Wewnętrzna siatkówka
    Wewnętrzna warstwa splotu, warstwa komórek zwojowych lub wielobiegunowych oraz warstwa włókien nerwowych tworzą kompleks komórek zwojowych lub wewnętrzną siatkówkę. Wewnętrzna błona brzegowa jest cienką membraną, która jest utworzona przez pędy komórek Mullera i jest przyczepiona do warstwy włókien nerwowych.
    Warstwa włókien nerwowych powstaje w wyniku procesów komórek zwojowych, które trafiają do nerwu wzrokowego. Ponieważ ta warstwa jest utworzona przez poziome struktury, zwiększyła ona współczynnik odbicia. Warstwa komórek zwojowych lub wielobiegunowych składa się z bardzo dużych komórek.
    Wewnętrzna warstwa splotu utworzona jest przez procesy komórek nerwowych, tutaj znajdują się synapsy komórek dwubiegunowych i zwojowych. Ze względu na zestaw rozciągających się poziomo włókien ta warstwa na tomogramach zwiększyła współczynnik odbicia i ogranicza wewnętrzną i zewnętrzną siatkówkę.
  • Zewnętrzna siatkówka
    W wewnętrznej warstwie jądrowej znajdują się jądra komórek dwubiegunowych i poziomych oraz jąder komórek Mullera. Na tomogramach jest hyporefleksyjny. Zewnętrzna warstwa spłaszczona zawiera synapsy fotoreceptorów i komórek dwubiegunowych, a także poziomo położone aksony komórek poziomych. Na skanach OCT ma zwiększoną zdolność odbijania światła.

Fotoreceptory, stożki i kije

Warstwa jądrowa komórek fotoreceptorów tworzy zewnętrzną warstwę jądrową, która tworzy pas hyporefleksyjny. W obszarze Fovea warstwa ta znacznie się zagęszcza. Ciała komórek fotoreceptorów są nieco wydłużone. Jądro prawie całkowicie wypełnia ciało komórki. Protoplazma tworzy stożkowy występ na wierzchołku, który styka się z komórkami dwubiegunowymi.

Zewnętrzna część komórki fotoreceptora jest podzielona na segmenty wewnętrzne i zewnętrzne. Ten ostatni jest krótki, ma stożkowy kształt i zawiera dyski złożone w kolejne rzędy. Wewnętrzny segment jest również podzielony na dwie części: wewnętrzne i zewnętrzne filamenty włókienkowe.

Wspólna linia pomiędzy wewnętrznym i zewnętrznym segmentów fotoreceptorów w giperreflektivnaya tomogramu wygląda na pasku poziomym, znajduje się w niewielkiej odległości od kompleksu nabłonka barwnikowego - choriokapilary równolegle do tej ostatniej. Z powodu wzrostu stożków przestrzennych w obszarze dołka centralnego, przy czym liczba jest usuwana w centralnym dołu pasma giperreflektivnoy odpowiadającej nabłonka barwnikowego.

Zewnętrzna membrana graniczna jest utworzona przez sieć włókien, głównie z komórek Mullera, które otaczają podstawy komórek fotoreceptorów. Zewnętrzna brzeżna membrana na tomogramie wygląda jak cienka linia, umieszczona równolegle do linii artykulacji zewnętrznych i wewnętrznych segmentów fotoreceptorów.

Struktury przytrzymujące siatkówki

Włókna komórek mullerowych tworzą długie, pionowo ułożone struktury, które łączą wewnętrzną i zewnętrzną membranę brzegową i pełnią funkcję pomocniczą. Jądra komórek Mullera znajdują się w warstwie komórek dwubiegunowych. Na poziomie zewnętrznej i wewnętrznej membrany brzegowej włókna komórek Mullera rozchodzą się jako wentylator. Poziome gałęzie tych komórek są częścią struktury warstw splotowatych.

Ważnym elementem zawierać pionowe komórek siatkówki łańcuchy składające się z fotoreceptory, komórki związane z bipolarnych i przez nich - z komórek zwojowych, których aksony włókien nerwowych, tworząc warstwę.

Nabłonek barwnikowy zawiera warstwę komórek wielokątnych, wewnętrzna powierzchnia ma kształt miski kosmków i formy w styczności z końcami stożków i prętów. Jądro znajduje się w zewnętrznej części komórki. Na zewnątrz, komórka pigmentu jest w bliskim kontakcie z membraną Brucha. Skany OCT na linii wysokiej rozdzielczości kompleks nabłonka barwnikowego - choriokapilary składa się z trzech równoległych pasm: dwa stosunkowo szerokie giperreflektivnyh oddzielone giporeflektivnoy cienkiej taśmy.

Niektórzy autorzy uważają, że wewnętrzne zespoły giperreflektivnaya - to linia styku kosmków nabłonka barwnikowego i segmentów zewnętrznych fotoreceptorów, a pozostałe - zewnętrzna zespoły - jest pigmentem ciało komórki nabłonka z ich jąder, błony i choriokapilary Brucha. Według innych autorów wewnętrzny pas odpowiada końcówkom zewnętrznych segmentów fotoreceptorów.

Nabłonek barwnikowy, błona Brucha i naczynia włosowate są blisko spokrewnione. Normalnie błona Brucha na OCT nie różnicuje się, ale w przypadku druzów i małego oderwania nabłonka barwnikowego określa się go jako cienką poziomą linię.

Warstwa Choriocapillary jest reprezentowana przez wieloboczne płaty naczyniowe, które pobierają krew z tylnych krótkich tętnic żółciowych i przenoszą ją przez żyły do ​​tętniących żył. Na tomogramie ta warstwa jest częścią szerokiej linii kompleksu nabłonka barwnikowego - naczyniówkowych naczyń włosowatych. Główne naczyniówki naczyniówkowe na tomogramie są hyporefleksyjne i można je rozróżnić w postaci dwóch warstw: warstwy średnich naczyń Sattlera i warstwy dużych naczyń Gallera. Na zewnątrz można sobie wyobrazić ciemną płytę twardówki (lamina fusca). Przestrzeń Suprachoroidida oddziela naczyniówkę od twardówki.

Analiza morfologiczna

Analiza morfologiczna obejmuje definicję kształtu i parametrów ilościowych siatkówki i naczyniówki, a także ich poszczególnych części.

Ogólne deformacje siatkówki

  • Wklęsłe odkształcenie (Wklęsłej odkształcenia) w wysokiej krótkowzroczności, tylny Staphyloma, w tym przypadku WYNIK twardówki OCT można wykryć wyrażone wklęsłą odkształcenie wynikające cięcia.
  • Wypukłe deformacje (deformacja wypukła): występuje w przypadku kopulastego oderwania nabłonka barwnikowego, może być również spowodowane przez torbiel podeszwowy lub guz. W tym ostatnim przypadku konwekcja-deformacja jest bardziej płaska i wychwytuje warstwy podsiatkówkowe (nabłonek barwnikowy i naczynia włosowate).

W większości przypadków sam nowotwór nie może być zlokalizowany w OCT. Ważne w diagnostyce różnicowej są obrzęki i inne zmiany w przyległej siatkówce neurosensorycznej.

Profil siatkówki i deformacja powierzchni

  • Zniknięcie centralnego dołu oznacza obecność obrzęku siatkówki.
  • Fałdy siatkówki, utworzone w wyniku naprężenia od strony membrany epiretinalnej, są wizualizowane na tomogramach jako nieregularność jej powierzchni, przypominająca "fale" lub "zmarszczki".
  • Sama membrana epiretinalna może różnicować się jako oddzielna linia na powierzchni siatkówki lub łączyć się z warstwą włókien nerwowych.
  • Odkształcenie trakcyjne siatkówki (czasami mające kształt gwiazdy) jest wyraźnie widoczne w skanach C.
  • Poziome lub pionowe trakcje z błony epiretinalnej deformują powierzchnię siatkówki, prowadząc w niektórych przypadkach do powstania centralnego pęknięcia.
    • Ziarnienie macicy: centralny otwór jest rozszerzony, tkanka siatkówki zostaje zachowana, chociaż zdeformowana.
    • Zerwanie płytki: środkowy dolędź jest powiększony z powodu utraty części wewnętrznych warstw siatkówki. Ponad nabłonkiem pigmentowym tkanka siatkówki jest częściowo zachowana.
    • Zerwanie plamki: OCT pozwala diagnozować, klasyfikować zerwanie plamki i mierzyć jej średnicę.

Zgodnie z klasyfikacją Gass wyróżniono cztery etapy pęknięcia plamki:

  • I etap: oderwanie neuroepithelium genetyki trakcyjnej w regionie Fovea;
  • II etap: a przez defekt tkanki siatkówki w centrum o średnicy mniejszej niż 400 μm;
  • III etap: a przez wadę wszystkich warstw siatkówki w centrum o średnicy większej niż 400 μm;
  • Etap IV: całkowite oderwanie tylnej błony hialoidowej, niezależnie od wielkości wady end-to-end w tkance siatkówki.

Na tomogramach często występuje obrzęk i niewielkie oderwanie neuroepithelium na krawędziach zerwania. Prawidłowa interpretacja stopnia pęknięcia jest możliwa tylko wtedy, gdy wiązka skanująca przechodzi przez środek pęknięcia. Podczas skanowania krawędzi pęknięcia możliwe jest błędne zdiagnozowanie pseudo-pęknięcia lub wcześniejszego etapu pęknięcia.

Warstwa nabłonka barwnikowego może być rozcieńczony, zagęszczony, w niektórych przypadkach podczas skanowania może mieć nieregularną strukturę. Paski odpowiadające warstwie komórek pigmentowych mogą wydawać się nienormalnie nasycone lub zdezorganizowane. Ponadto trzy paski mogą się ze sobą łączyć.

Siatkówki druzy określić występowanie nieprawidłowości i odkształcenia falistego linii nabłonka barwnikowego i błony Brucha w takich przypadkach, jest przedstawiana jako pojedynczej cienkiej linii.

Poważne oderwanie nabłonka barwnikowego odkształca neuro-nabłonek i tworzy kąt większy niż 45 stopni z warstwą naczyń włosowatych naczyń włosowatych. W przeciwieństwie do tego surowicze oderwanie neuroepithelium jest zwykle bardziej płaskie i tworzy kąt równy lub mniejszy niż 30 stopni z nabłonkiem barwnikowym. Błona Brucha w tych przypadkach jest zróżnicowana.