33. Centralne widzenie (ostrość wzroku). Metody badania ostrości wzroku

Centralne widzenie - Centralna część widocznej przestrzeni. Głównym celem tej funkcji jest postrzeganie małych obiektów lub ich szczegółów. Ta wizja jest najwyższa i charakteryzuje się pojęciem "ostrości wzroku". Centralne widzenie zapewniają stożki siatkówki zajmujące centralny dół w obszarze żółtej plamki.

Gdy oddalasz się od centrum, ostrość widzenia spada gwałtownie. Wyjaśnia to zmiana gęstości rozmieszczenia neuroelementów i cech transferu pulsu. Impuls z każdego stożka centralnego dołu przechodzi przez oddzielne włókna nerwowe przez wszystkie odcinki ścieżki wzrokowej.

Ostrość widzenia (Visus) - zdolność oka do rozróżniania dwóch punktów oddzielnie przy zachowaniu minimalnej odległości między nimi, która zależy od cech struktury układu optycznego i odbierającego światło aparatu oka.

Punkty A i B będą postrzegane osobno, jeśli ich obraz na siatkówce b i a zostanie rozdzielony jednym nieokreślonym stożkiem c. Powoduje to powstanie minimalnej szczeliny między dwoma osobno leżącymi stożkami. Średnica stożka określa wielkość maksymalnej ostrości wzroku. Im mniejsza średnica stożków, tym większa ostrość wzroku. Obraz dwóch punktów, jeśli spadną na dwa sąsiednie stożki, scali się i będzie postrzegany jako krótka linia.

Kąt widzenia - kąt utworzony przez skrajne punkty rozpatrywanego obiektu (A i B) oraz punkt węzłowy oka (O). Punkt węzłowy - punkt układu optycznego, przez który promienie przechodzą bez załamania światła (znajdujący się na tylnym biegunie obiektywu). Oko tylko w tym przypadku widzi oddzielnie dwa punkty, jeżeli ich obraz na siatkówce jest nie mniejszy niż łuk w 1 ', tj. Kąt widzenia musi wynosić co najmniej jedną minutę.

Metody badania widzenia centralnego:

1) Korzystanie ze specjalnych tabel Golovin-Sivtseva - Optotypy - zawierają 12 wierszy specjalnie wybranych znaków (cyfry, litery, otwarte pierścienie, zdjęcia) o różnych rozmiarach. Podstawą optotypes położyć międzynarodowego porozumienia w sprawie wartości ich części, wyróżnionych z perspektywy 1 minutę, podczas gdy cała optotype odpowiada kątowi 5 minut. Stół jest zaprojektowane w celu oceny ostrości widzenia z odległości 5 m. Odległość ta optotypes Części dziesiątemu rzędowi widziany z perspektywy 1”, w ten sposób wyróżniające wizualnych optotypes ostrości widzenia liczba równa się 1. Jeśli ostrości widzenia jest inna, jest określana w którym Lane examinee tabeli rozróżnia znaki. W tym przypadku obliczana jest ostrość wzroku Zgodnie ze wzorem Snellena: Visus = d / D, gdzie d jest odległością, z której dochodzenie jest dokonywane, D jest odległością, z której normalne oko odróżnia znaki tej serii (wskazane w każdym rzędzie na lewo od optotypów). Na przykład badany przedmiot z odległości 5 m czyta pierwszy rząd, normalne oko rozróżnia znaki tej serii na 50 m, stąd Visus = 5/50 = 0,1. Konstrukcja stołu wykorzystuje system dziesiętny: podczas czytania każdej kolejnej linii ostrość wzroku wzrasta o 0,1 (z wyjątkiem ostatnich dwóch linii).

Jeśli ostrość widzenia pacjenta jest mniejsza niż 0,1, to odległość, z której rozlewa on optotypy pierwszego rzędu, a następnie obliczyć ostrość widzenia za pomocą wzoru Snellena. Jeżeli ostrość widzenia badanego jest mniejsza niż 0,005, to ze względu na jego charakterystykę należy wskazać odległość, od której liczy palce. Na przykład Visus = liczba palców 10 cm.

Kiedy wizja jest tak mała, że ​​oko nie może rozróżnić między obiektami i dostrzegają tylko światło, ostrość wzroku jest uważana za równą percepcji światła: Visus = 1 / ¥ z prawidłowym (proectia Lucis certa) lub nieregularny (proectia Lucis incerta) światło postrzeganie. Rzut światła jest określany przez kierowanie światła od oftalmoskopu do oka z różnych stron.

W przypadku braku percepcji światła ostrość widzenia wynosi zero (Visus = 0), a oko jest uważane za ślepe.

2) Obiektywna metoda określania ostrości wzroku na podstawie oczopląsu optokinetycznego - za pomocą specjalnych urządzeń, tematem są poruszające się obiekty w postaci pasków lub szachownicy. Najmniejszy rozmiar obiektu, który wywołał mimowolny oczopląs i odpowiada ostrości wzroku badanego oka.

U niemowląt ostrość wzroku określa się w przybliżeniu, określając utrwalenie dużych i jasnych obiektów przez oko dziecka lub stosując obiektywne metody.

Ostrość wzroku. Systemy i zasady określania ostrości wzroku

Ostrość widzenia to zdolność oka do widzenia oddzielnie dwóch punktów przy ich maksymalnej zbieżności. Rozmiar obrazu zależy od kąta widzenia, który powstaje między punktem węzłowym oka a dwoma skrajnymi punktami obiektu. Ostrość widzenia jest zapewniona przez szyszki w centralnej jamie żółtej plamki siatkówki.

Standard ostrości wzroku

Rozkładu normalnego ostrość widzenia przyjęto kąt minutę (Neapol 1909 roku Międzynarodowego Kongresu okulistów), co odpowiada wartości równej 0.004 mm i odpowiedniej średnicy stożków. Aby uzyskać oddzielne postrzeganie 2 punktów, konieczne jest, aby między tymi dwoma stożkami znajdował się co najmniej jeden pośredni, i zapobiegnie to łączeniu się obrazów.

Jaka jest różnica w ostrości wzroku? Główna różnica - odległość, z której dana osoba równie dobrze widzi ten sam obiekt. Na przykład ludzie, którzy mają wizję 1.0, mogą odczytać numer maszyny z około czterdziestu metrów. W okulistyce jest coś takiego jak dioptrii. Wyrażają one moc optyczną soczewek kontaktowych i okularów. Dlatego należy wiedzieć, że ostrość widzenia i dioptry (refrakcja) są różnymi wskaźnikami.

Sprzęt do testowania wzroku

Aby zidentyfikować ostrość widzenia, używane są specjalne tabele, które składają się z oddzielnej serii symboli o różnej wielkości. Szerokość każdej litery lub znaku może być widoczna z odległości pod kątem widzenia równym jednej minuty, a cała litera - z pięciominutowego kąta. W tabelach ostrości wzroku przed każdym rzędem znajdują się figury. Ty, na prawo, wskazuje ostrość widzenia czytelnika tej serii. Liczba po lewej stronie wskazuje odległość, z której ta linia jest widoczna pod kątem 1 minuty. W tabelach Golovin-Sivtsev znajduje się 12 rzędów liter i obciętych pierścieni Landolta.

Do badania dzieci w wieku przedszkolnym wykorzystuje się wykres ostrości wzroku Orłowa, składający się z rysunków przedmiotów znanych dzieciom. Do tabel wprowadzono pewne wymagania, aby badanie ostrości wzroku było jak najbardziej poprawne. Znaki (optotypy) powinny być czarne i drukowane na czystym białym papierze. Oświetlenie powinno być stałe z jasnością 700 luksów, co osiąga się za pomocą 40 W żarówki, który znajduje się w odległości 25 cm i przykryty nieprzezroczystej tarczy u pacjenta urządzenia oświetleniowego Rota. Tabela ostrości wzroku powinna być umieszczona na ścianie naprzeciwko okna, 1,2 m nad podłogą (dla dorosłych).

Badanie wizualne

Definicja ostrości wzroku jest wykonywana z odległości pięciu metrów. Pacjent siedzi plecami do okna naprzeciwko stołów. Każde oko jest badane osobno - najpierw bada się prawe oko, potem lewe oko. Z kolei zaczynając od pierwszego rzędu, okulista pokazuje litery, co sugeruje, że pacjent je wywołuje. Powszechnie uważa się, że jeśli ktoś zobaczy obiekt o wymiarach 1,4 mm, gdy zostanie oświetlony przy 700 luksach, ma wizję 1,0. Oznacza to, że jest to normalny wskaźnik dla przeciętnego człowieka. Dziesiąty rząd z punktu widzenia 1 minuty widoczny jest z odległości pięciu metrów, co potwierdza rysunek znajdujący się naprzeciwko tego rzędu, po lewej stronie. Definicja ostrości widzenia jest zapisana w następujący sposób: VIS OU = 1.0. Jeśli lewe oko pacjenta widzi tylko pierwszy rząd, wskaźnik jest zapisywany jako: VIS = 0,1. Zamiast liter pierwszego rzędu można wyświetlać szeroko rozstawione palce na tle czarnych łusek, co sugeruje, że należy policzyć pacjenta. Jeśli pacjent widzi je bliżej niż 0,5 m, jego ostrość widzenia jest zapisana w następujący sposób: VISUS = ponowne przeliczenie palca.

W takich przypadkach, gdy pacjent nie widzi swojej liczby bliżej niż 0,5 m, ręka przesuwa się przed okiem w przeciwnych kierunkach do źródła światła. Jeśli pacjent prawidłowo wywołuje kierunek ruchu ręki, wskaźnik jest zapisywany jako: VISUS = ruchy ręki. Kiedy badany nie jest w stanie określić kierunku ruchu ręki, bada się czułość na światło. W tym celu lampa stojąca umieszczona jest po lewej i nieco za pacjentem na wysokości głowy. Lustrzany oftalmoskop kieruje się jasną wiązką światła. Przynosząc w oko ten promień z różnych kierunków (prawo, lewo, góra, dół), określ zdolność poszczególnych części siatkówki do postrzegania jasności. Gdy pacjent prawidłowo wskazuje kierunek wiązki światła jest zapisana jako: ostrości widzenia = 1 / ∞ P. L. C. brak odpowiedniego występu zarejestrowanego visus = 1 / ∞ P. L. Ic. Całkowity brak czułości na światło rejestruje się w następujący sposób: VISUS = 0 (zero).

Wpływ ostrości wzroku na powstawanie pojęć

Dynamika fazy formowania pojęć przez zdrowych uczniów i studentów z problemami ze wzrokiem jest taka sama. Ale koncepcja dzieci z wadami wzroku jest ilościowo i jakościowo odmienna od koncepcji dzieci w szkole masowej. Ostrość wzroku (norma 1) w zakresie 0,05-0,2 znacznie wpływa na powstawanie reprezentacji wizualnych. Uczniowie ci mają ograniczoną percepcję przedmiotów odległych od oczu z odległości większej niż 5 metrów. Prowadzi to do tego, że tworzą koncepcje oparte na słownym opisie, które nie są poparte w sposób wizualny. Prowadzi to do schematyzmu, ubóstwa pojęć. Występują poważne naruszenia w reprezentacji wielkości poszczególnych obiektów, relacji przestrzennych. Dzieci o ostrości wzroku większej niż 0,2 nie należą do osób, które mają ścisły związek między ostrością wzroku a tworzeniem pojęć. Wraz z wiekiem zmniejsza się wpływ ostrości wzroku na powstawanie reprezentacji. W klasach 4, 5, 6 wywiera znaczący wpływ, a od siódmej klasy jego rola już słabnie. Jeśli ostrość wzroku jest większa niż 0,2, nie ma to bezpośredniego wpływu na zachowanie reprezentacji. Ogólnie rzecz biorąc, przyczyna powodująca spadek widzenia nie wpływa na powstawanie pojęć. Uczniowie z wadami wzroku mają obiektywne ubóstwo, fragmentaryczne koncepcje, braki w odwzorowywaniu kształtu i wielkości obiektów. Poważne naruszenia pojęć wpływają na operacje umysłowe w trudnych sytuacjach.

Ostrość wzroku u dzieci

Od pierwszego dnia narodzin, widok osoby daje mu do zrozumienia wszystko wokół siebie. Oko ma kształt kuli, jest chronione gęstą skorupą, zwaną twardówką. Przednia część to tęczówka, soczewka umieszczona jest pod tęczówką. W rogówce znajduje się otwór - źrenica, której średnica, w zależności od oświetlenia, może wynosić od 2 mm do 8 mm. Tylna strona twardówki jest pokryta siatkową osłoną. Zdolność obiektywu do zmiany krzywizny, gdy odległość do obiektu jest zmieniana, nazywana jest bezwładnością wzroku. Noworodek z pierwszego tygodnia życia jest uważany za osobę widzącą, jeśli ma reakcję ucznia na światło i ogólną reakcję ruchową. Od drugiego tygodnia dziecko jest zdolne do krótkotrwałej obserwacji ruchu obiektu. Od drugiego miesiąca życia dziecko reaguje na pierś matki. Po trzecie matka rozpoznaje i naprawia obiekty oczyma. Niewidome niemowlę może reagować tylko na dźwięk. Stoliki Orlovs są używane do badania dzieci w wieku 3-5 lat, które składają się z rysunków o różnych rozmiarach.

U dzieci w młodym wieku funkcje wzrokowe są plastyczne i można na nie wpływać, dlatego korekcja wzroku, a mianowicie ćwiczenia specjalne, w wielu przypadkach pozwala przywrócić normalne widzenie. Trzeba jednak podejść do tego wystarczająco poważnie, nie tylko w przedszkolu, ale także w domu. Ćwicz regularnie i konsekwentnie, prawidłowo naprzemiennie różne czynności dziecka z odpoczynkiem dla oczu. Używaj jasnych zabawek, przedmiotów, aby dziecko było zainteresowane robieniem czegoś pożytecznego. Taka korekcja wzroku zaczyna się od wykonywania ćwiczeń relaksujących mięśnie szkieletowe. "Pozycja stangreta" jest najwygodniejsza do tego. Dziecko siedzi na krześle, ręce zwisają swobodnie, nogi są rozstawione na szerokość barków, ramiona są lekko zgarbione, głowa leży na klatce piersiowej. W tej pozycji największa ilość mięśni rozluźnia się. Bardzo skutecznym i użytecznym ćwiczeniem dla osiągnięcia maksymalnego stopnia relaksacji oczu jest "palming" (rozgrzanie układu wzrokowego ciepłymi dłońmi).

Badanie pola widzenia

Pacjent i rogówka znajdują się naprzeciwko siebie w odległości 70-100 cm i zamykają oczy: pacjent zostaje, optometrysta ma rację lub odwrotnie. W różnych kierunkach lekarz przesuwa dłoń z rozłożonymi palcami, co sugeruje pacjentowi, aby powiedział o pojawieniu się palców, gdy tylko je zobaczy. Ręka musi następnie poruszać się w płaszczyźnie znajdującej się w połowie odległości między nią a obiektem.

Jeśli pacjent i okulista jednocześnie zauważają pojawienie się palców, oznacza to normalne pole widzenia. Przegląd pola widzenia za pomocą obwodu nazywa się "obwodem". Główną zaletą perymetrii jest to, że projekcja pola widzenia odbywa się na wklęsłej sferycznej powierzchni siatkówki, co pozwala uzyskać dokładną informację o funkcji siatkówki na obwodzie.

Cechy widzenia

Widzenie peryferyjne to widzenie osoby przez obwodowe części siatkówki. Badanie przeprowadza się za pomocą rzutowych obwodów, w których lekki obiekt rzutowany jest na wewnętrzną powierzchnię łuku lub półkuli. Peryferia uzupełnia widzenie centralne, poprawia możliwość orientacji w przestrzeni. Zestaw filtrów świetlnych i przepon, pozwala szybko i dozować, aby zmienić rozmiar, jasność i kolorystykę obiektu.

Spektrofotometria - dzień, zmierzch i noktowizor.

Perymetria kinetyczna charakteryzuje się prostotą wykonania i jest porównywana z obwodem Listera i Goldmana.

Kampymetria to metoda badania pola widzenia na płaszczyźnie. Umożliwia określenie granic centralnych w granicach 30-40 °. Powszechnie stosowane do określenia scotoma - martwego punktu w polu widzenia. Ten obszar siatkówki częściowo lub całkowicie wytrąca zmieniony ostrość widzenia, otoczony przez elementy względnie całych, jak i normalnych oczy svetovosprinimayuschimi ( „stożków” i „sztyfty”).

Krata Amslera jest jedną z metod testowania cech widzenia, możliwością testowania najmniejszych zmian w wizji centralnej i peryferyjnej. Technika:

1. W razie potrzeby nosić okulary.

2. Zamknij jedno oko.

3. Spójrz na punkt w centrum i skup się na nim podczas całego okresu nauki.

4. Spójrz tylko na środek, upewnij się, że widzisz tylko proste linie, a wszystkie kwadraty mają ten sam rozmiar.

Metoda perymetryczna

Zgodnie z techniką obwodową każde oko badane jest osobno. Pacjent zamyka jedno oko (pierwszy po lewej) i kładzie plecy do okna przed obwodem, który powinien być oświetlony i umieszczony naprzeciwko okna. Podbródek pacjenta umieszcza się na podstawie obwodowej, opierając się o jego występ z dolną krawędzią orbity badanego oka. Pielęgniarka stoi przed pacjentem, obserwując go, tak aby pacjent zawsze ustalał centralny punkt obwodu. Pacjent wyjaśnia, co powinien powiedzieć o momencie pojawienia się obiektu, który porusza się wzdłuż łuku od obwodu do środka, w polu widzenia.

Możesz wykonywać ruchy od centrum do peryferii. W takich przypadkach pacjent powinien natychmiast powiedzieć o chwili zniknięcia obiektu. Ruch obiektu powinien być płynny, bez szarpnięć, około 2-3 cm / s. Dla większej dokładności ruch obiektu można powtarzać kilka razy. Zliczanie odbywa się na łuku obwodu, gdy pacjent wskazuje moment zniknięcia lub pojawienia się obiektu. Zwracając łuk obwodu wokół osi, stopniowo badać pole widzenia wzdłuż 8-12 południków z interwałami 30-45 °. Zwiększenie liczby meridianów ankietowych zwiększa dokładność perymetrii, ale jednocześnie wydłuża czas nauki. Na nowoczesnych obwodach projekcji rejestracja otrzymanych danych odbywa się automatycznie. Jeśli nie jest to możliwe, wyniki obwodu są zapisywane na pustym arkuszu papieru, gdzie schemat 8 meridianów jest przygotowywany z ręki, a dane perymetryczne są rejestrowane w odniesieniu do każdego z nich.

Znormalizowana redukcja ostrości wzroku

Podczas używania połączonych okularów z soczewkami mikropryzmatycznymi nie ma znaczącego zmniejszenia natężenia oświetlenia i ostrości obrazu obserwowanego przez pacjenta przez soczewkę. Bardzo skuteczny w leczeniu niedowidzenia w anizometrii i zezwierzeniu jest technika wykorzystująca elementy optyczne, które wpływają na zmniejszenie ostrości wzroku oka utrwalającego lub dominującego. W tym celu stosuje się odpowiednie znormalizowane tłumiki ostrości widzenia, które są przezroczystą płytą o średnicy 30-40 mm i grubości 0,5-2,0 mm, wykonaną ze szkła optycznego lub tworzywa sztucznego. Ma odpowiednią mikrorelację w taki sposób, że intensywność światła maleje o ściśle określoną wartość. Praktyka okulistyczna pokazuje, że wskazane jest stopniowanie stopni: 10, 20, 30, 40, 50, 60 i 80%. Płytki mogą być przymocowane bezpośrednio do wewnętrznej powierzchni sferycznej soczewki ze szkła lub kulistym kształcie soczewki, który jest instalowany w ramce pełnym i jest używany przez pacjenta, przy stałej noszących okulary.

Syndrom komputerowy

Tak zwany "syndrom komputerowy" coraz częściej prowadzi do utraty ostrości wzroku we współczesnym świecie. Według statystyk, 80% użytkowników cierpi na tę dolegliwość. Nie tak dawno temu pojawiły się nowe problemy z widzeniem zwane "syndromem zależnym od komputera", czyli zespołem zmęczenia oczu u osób pracujących z gadżetami elektronicznymi. A to nie tylko komputery, ale cała nowoczesna technologia. Wykazano już szkodliwy wpływ niebieskiego widma promieniowania, które osoba otrzymuje podczas pracy z takimi urządzeniami. Aby lepiej zrozumieć, niebieskie widmo jest najkrótszą falą, która negatywnie wpływa na aparat wzrokowy.

Ponadto obraz na ekranie monitora składa się z pikseli, których nie zobaczysz od razu na własne oczy. Ale nasz mózg je postrzega, co ostatecznie je męczy: tak wiele małych punktów musi być zebranych w głowę i wprowadzonych do aparatu widzenia, jak obiekt! Okazuje się, że takie działania są stałym czynnikiem stresu, w wyniku którego pojawiają się drażliwość i bezsenność. Do grupy ryzyka należą osoby w wieku od 15 do 34 lat, ponieważ są one bardziej podłączone do urządzeń elektronicznych, przenosząc się z jednego miejsca na drugie: z monitora komputerowego na telewizor, z telewizora na tablet, a następnie na telefon komórkowy. Taka ciągła zmiana nie pozwala człowiekowi oderwać wzroku.

Definicja ostrości wzroku

Definicja ostrości wzroku zaczyna się od badania każdego oka w szczególności, ponieważ ostrość wzroku często może być inna. Dla wygody nagrywania z masywnym badaniem, badanie powinno zawsze zaczynać się od prawego oka. Drugie oko pokryte jest tekturowym prostokątem lub grubym papierem. Aby określić ostrość widzenia, stoły naklejone na tekturze są umieszczane bezpośrednio na ścianie naprzeciwko okien. Lepiej jest korzystać z elektrycznego oświetlenia stołów w ciemnym pokoju. Badacz siedzi w odległości 5 metrów od stołów. Dolny rząd stołu powinien znajdować się na poziomie jego oczu.

Jeżeli osoba badana z odległości 5 m odróżnia wszystkie oznaki dziesiątej linii od każdego oka, ostrość widzenia wynosi 1,0. Jeśli naukowiec rozróżnia znaki 9 linii, ostrość wzroku wynosi 0,9, a każda linia górna odpowiada zmniejszeniu - obrazowi o wartości 0,1 itd.

Jeśli pomieszczenie, w którym możesz powiesić stół, nie ma długości 5 m, musisz użyć obliczenia ostrości wzroku w różnych odległościach. Na tabelach po lewej stronie każdej linii znajduje się litera "D" - odległość; postać stojąca obok pokazuje, z której odległości rozróżniającej te znaki daje ostrość widzenia 1,0. Na przykład: w czwartym wierszu po lewej jest rysunek 12.5; jeśli oko z odległości 12,5 m odróżnia ją, ostrość widzenia wynosi 1,0. Zakładamy, że pomieszczenie, w którym tablica wisząca ma tylko 3 m, zatem zbadać, który czyta tę linię z odległości 3 m, ma ostrość wzroku w wielu razy mniej niż liczba razy mniej niż 12,5 3, czyli 3: 12 5 = 0,24.

Jeśli ostrość wzroku jest mniejsza niż 0,1, a badany nie może odczytać linii z największymi znakami (z odległości 5 m), wtedy jego wzrok może mieć setne części jednostki. W takich przypadkach należy użyć zezwolenia palców ręki, umieszczając je na tle ciemnych wiązań książki lub tektury, przed oczami badanego.

Odległość w metrach, z której pacjent wyraźnie odróżnia palce, pomnożona przez 2, daje ostrość wzroku w setnych części jednostki.

Na przykład pacjent liczył palce w odległości pół metra; ostrość wzroku badanego oka wynosi 0,5 X2 = 0,01, pacjent policzył palce w odległości 3,5 m; ostrość wzroku wynosi 3,5 X2 = 0,07.

Funkcja oko może być tak małe, że pacjent nie może liczyć palce, nawet w odległości 1/4 M w tych przypadkach, ostrość wzroku jest prawie nie jest już konieczne w celu określenia w tysięcznych.; Zazwyczaj wystarczy zauważyć, że ostrość wzroku jest równa liczbie palców twarzy. Znacznie ważniejsze jest wskazanie zdolności oka do zauważania światła i określania, gdzie jest ono kierowane z oka. Jeśli pacjent może powiedzieć dokładnie, gdzie Emitowana oko na każdego małego źródła światła (świeca, mała latarka, światło odbite od oftalmoskopu), przy czym ostrość wzroku w prawym oku jest projekcja światła. Jeśli oko po prostu czuje się lekki, ale nie ze wszystkich stron przez pacjenta może wskazywać kierunek źródła świetlnego, czułości równej ostrości wzroku bez występów lub nieregularnego projekcji światła. Oko nie rozróżnia nawet światła od ciemności, w ogóle nie funkcjonuje, a jego wizja jest zerowa; w takich przypadkach zazwyczaj występuje trwała, prawdziwa ślepota.

Ślepoty nie można nazwać nawet bardzo ostrym spadkiem funkcji oka. Zachowanie nawet najmniejszej funkcji daje nadzieję na możliwość jej wzmocnienia w leczeniu w instytucji oko.

Widzeniu z dwóch powodów: 1) zmiany anatomiczne odbezpieczony nośnika (rogówki, obiektyw, ciało szkliste) lub Zorov Urządzenie nerwowy „(naczyniówki, siatkówki, nerwu wzrokowego, światłowodowe ścieżki i wyrównuje) lub 2) niezgodności zalomnoy systemu i długość oka (przedniego - oś tylna) - anomalia refrakcji.

Aby poprawić widzenie przy anomalii refrakcyjnej, zwykle możliwe jest prawidłowe wyznaczenie okularów, ponieważ konieczne jest skierowanie pacjenta do lekarza-eksperta.

ROZDZIAŁ 3. FUNKCJE WIZUALNE

■ Ogólna charakterystyka widzenia

• Lekka czułość i adaptacja

OGÓLNA CHARAKTERYSTYKA WIZJI

Wizja - Złożony akt mający na celu uzyskanie informacji o wielkości, kształcie i kolorze otaczających obiektów, a także ich wzajemnych położeniach i odległościach między nimi. Do 90% informacji zmysłowych, które mózg otrzymuje dzięki wzrokowi.

Wizja składa się z kilku kolejnych procesów.

• Promienie światła odbitego od otaczających obiektów są skupiane przez układ optyczny oka na siatkówce.

• Fotoreceptory siatkówki przekształcają energię światła w impuls nerwowy z powodu udziału wizualnych pigmentów w reakcjach fotochemicznych. Wizualny pigment zawarty w sztyftach nazywa się rodopsyną, w szyszek jododopsyny. Pod wpływem światła na rodopsyny jego składowych cząsteczek siatkówki (aldehydowej witaminy A) poddać fotoizomeryzacji, a tym samym powstaje impuls nerwowy. Po zużyciu, wizualne pigmenty są ponownie syntetyzowane.

• Nerwowy impuls z siatkówki dochodzi wzdłuż ścieżek prowadzących do korowych części analizatora wzrokowego. Mózg, w wyniku syntezy obrazów z obu siatkówek, tworzy idealny obraz tego, co było widziane.

Fizjologiczny bodziec dla oka - promieniowanie świetlne (długość fali elektromagnetycznej 380-760 nm). Morfologicznym podłożem funkcji wzrokowych są fotoreceptory siatkówki: liczba prętów w siatkówce wynosi około 120 milionów;

szyszki - około 7 milionów. Najbardziej gęste szyszki znajdują się w centralnym dole przestrzeni plamki, a prętów nie ma tutaj. Dalej od centrum gęstość stożka stopniowo maleje. Gęstość prętów jest maksymalna w pierścieniu wokół przedsionka, gdy zbliżają się do obwodu, ich liczba również maleje. Różnice funkcjonalne między prętami i stożkami są następujące:

• Kije bardzo wrażliwe na bardzo słabe światło, ale nie zdolne do przekazywania poczucia koloru. Są odpowiedzialni za widzenie peryferyjne (nazwa wynika z lokalizacji prętów), która charakteryzuje się polem widzenia i postrzegania światła.

• Szyszki działają w dobrym świetle i potrafią różnicować kolory. Zapewniają centralne widzenie (nazwa jest spowodowana ich preferencyjnym położeniem w centralnej części siatkówki), która charakteryzuje się ostrością widzenia i postrzeganiem kolorów.

Rodzaje funkcjonalnej zdolności oka

• Wizja dzienna lub fotopowa, wizja (grecki. zdjęcia - światło i opsis - widzenie) zapewniają szyszki o wysokiej intensywności światła; cechuje się wysoką ostrością widzenia i zdolnością oka do odróżniania kolorów (manifestacja widzenia centralnego).

• Zmierzch lub wizja mesopijna (grecki. mesos - pośredni, pośredni) występuje przy słabym stopniu podświetlenia i preferencyjnej stymulacji prętów. Charakteryzuje się niską ostrością widzenia i achromatyczną percepcją przedmiotów.

• Nocna wizja lub skotopowa wizja (grecki. skotos - ciemność) pojawia się, gdy pręty są stymulowane przez próg i poziomy światła powyżej progu. W ten sposób osoba jest w stanie odróżnić tylko światło i ciemność.

Wizję zmierzchową i nocną zapewniają głównie patyki (manifestacja widzenia obwodowego); służy orientacji w przestrzeni.

Stożki umieszczone w centralnej części siatkówki zapewniają centralne jednolite widzenie i postrzeganie kolorów. Wizja Centralnego Kształtu - Możliwość odróżnienia kształtu i szczegółów przedmiotu ze względu na ostrość wzroku.

Ostrość wzroku (visus) - zdolność oka do postrzegania dwóch punktów, położonych w minimalnej odległości od siebie, jako oddzielnych.

Minimalna odległość, w której dwa punkty będą widziane oddzielnie, zależy od anatomicznych i fizjologicznych właściwości siatkówki. Jeśli obrazy dwóch punktów spadają na dwa sąsiednie stożki, łączą się w krótką linię. Dwa punkty będą postrzegane osobno, jeśli ich obrazy na siatkówce (dwa podekscytowane szyszki) są oddzielone jednym nieokreślonym stożkiem. Zatem średnica stożka określa wielkość maksymalnej ostrości wzroku. Im mniejsza średnica stożków, tym większa ostrość widzenia (ryc. 3.1).

Ryc. 3.1. Schematyczne przedstawienie kąta widzenia

Kąt utworzony przez skrajne punkty obiektu i punkt węzłowy oka (znajdujący się na tylnym biegunie obiektywu) nazywa się kąt widzenia. Kąt widzenia jest uniwersalną podstawą do wyrażania ostrości wzroku. Limit czułości oczu większości ludzi wynosi zwykle 1 (1 minuta kątowa).

W przypadku, gdy oko widzi oddzielnie dwa punkty, których kąt pomiędzy jest nie mniejszy niż 1, ostrość widzenia jest uważana za normalną i jest określana jako równa jednej jednostce. Niektórzy ludzie mają ostrość widzenia 2 lub więcej.

Wraz z wiekiem zmienia się ostrość wzroku. Celownik pojawia się w wieku 2-3 miesięcy. Ostrość widzenia u dzieci w wieku 4 miesięcy wynosi około 0,01. Do roku ostrość wzroku osiąga 0,1-0,3. Ostrość wzroku równa 1,0 jest tworzona przez 5-15 lat.

Definicja ostrości wzroku

W celu określenia ostrości wzroku stosuje się specjalne tabele zawierające litery, cyfry lub znaki (dla dzieci używają obrazów - maszyny do pisania, jodełki itp.) O różnych rozmiarach. Te znaki są wywoływane

Optotypy. Podstawą do stworzenia optotypów jest międzynarodowe porozumienie co do wielkości ich szczegółów, tworzących kąt 1 ', podczas gdy cały optotyp odpowiada kątowi 5' z odległości 5 m. (Rysunek 3.2).

Ryc. 3.2. Zasada konstrukcji optycznego Snellena

U małych dzieci ostrość widzenia określana jest z grubsza, szacując utrwalenie jasnych obiektów o różnych rozmiarach. Od trzech lat ostrość wzroku u dzieci ocenia się za pomocą specjalnych tabel.

W naszym kraju najbardziej rozpowszechniony stół Golovin-Sivtseva (Rysunek 3.3.), Który jest umieszczony w Roth - pudełko ze ścianami lustrzanych, zapewniając równomierne oświetlenie stołu. Tabela składa się z 12 linii.

Ryc. 3.3. Stół Golovin-Sivtsev: a) dorosły; b) dzieci

• Pacjent siedzi w odległości 5 m od stołu. Badanie każdego oka przeprowadza się oddzielnie. Drugie oko pokryte jest tarczą. Najpierw zbadaj prawe (OD - oculusdexter), następnie lewe (OS - oculussinister) oko. Przy tej samej ostrości wzroku obu oczu stosuje się OU oznaczenia (oculiutriusque).

• Znaki tabeli są przedstawiane w ciągu 2-3 sekund. Najpierw pokaż znaki z dziesiątej linii. Jeśli pacjent ich nie widzi, dalsze badanie przeprowadza się od pierwszej linii, stopniowo pokazując znaki następujących linii (2, 3, itd.). Ostrość wzroku charakteryzuje się optotypami o najmniejszej wielkości, które wyróżnia badacz.

- Aby obliczyć ostrość wzroku, użyj wzoru Snellena: visus = d / D, gdzie d jest odległością, z której pacjent odczytuje dany rząd tabeli, a D jest odległością, z której osoba czyta tę linię, z ostrością wzroku równą 1,0 (ta odległość jest wskazana po lewej stronie każdej linii).

Na przykład, jeśli badanego prawe oko z odległości około 5 m rozróżnia znaki drugiego rzędu (D = 25 m), a lewe oko rozpoznaje znaki piąty rząd (D = 10 m), a następnie

visus OD = 5/25 = 0,2

visus OS = 5/10 = 0,5

- Dla wygody prawo każdej linii wskazuje ostrość widzenia, odpowiadającą odczytowi tych optotypów z odległości 5 metrów. Górna linia odpowiada ostrości wzroku równej 0,1, po każdym kolejnym - wzrost ostrości wzroku o 0,1, a dziesiąta linia odpowiada ostrości wzroku 1.0. W dwóch ostatnich liniach zasada ta jest naruszona: jedenasta linia odpowiada ostrości wzroku 1,5, a dwunasta - 2,0.

• Jeśli ostrość widzenia jest mniejsza niż 0,1, powinieneś zabrać pacjenta na odległość (d), od której może on nazwać znaki górnej linii (D = 50 m). Następnie ostrość widzenia jest również obliczana za pomocą wzoru Snellena.

• Jeżeli pacjent nie rozróżnić znaków z pierwszej odległości liniowej 50 cm (czyli ostrości widzenia niższej niż 0,01), ostrość widzenia jest określona przez odległość, z której można liczyć rozchylone kciuk lekarza.

Przykład: visus = Liczba palców z odległości 15 cm.

• Jeśli badany nie może zliczyć palców, ale widzi ruch ręki w twarzy, dane dotyczące ostrości wzroku są rejestrowane w następujący sposób: visus = ruch ręki w pobliżu twarzy.

• Najniższa ostrość widzenia to zdolność oka do odróżniania światła od ciemności. W takim przypadku badanie przeprowadzane jest w zaciemnionym pokoju, gdy oko jest oświetlone jasną wiązką światła. Jeśli badacz dostrzeże światło, ostrość widzenia jest równa percepcji światła (perceptiolucis). W tym przypadku ostrość widzenia jest oznaczana następująco: visus = 1 /.

- kierując na oko wiązkę światła z różnych stron (z góry, z dołu, z prawej strony, z lewej strony), sprawdź zdolność poszczególnych części siatkówki do postrzegania światła. Jeśli badany prawidłowo określa kierunek światła, ostrość widzenia jest równa percepcji światła z prawidłowym rzutem światła (visus = 1 / ?? proectio lucis certa, lub visus = 1 / ?? p.l.c.);

- jeśli badany niepoprawnie określa kierunek światła z co najmniej jednej strony, ostrość widzenia jest równa percepcji światła z nieprawidłowym rzutem światła (visus = 1 / ?? proectio lucis incerta, lub visus = 1 / ??p.l.incerta).

• W przypadku, gdy pacjent nie jest w stanie odróżnić światła od ciemności, jego ostrość wzroku jest zerowa (visus = 0).

Ostrość wzroku jest ważną funkcją wizualną do określenia grup zawodowych i grup niepełnosprawnych. U małych dzieci lub podczas badania obiektywnej definicji ostrości wzroku stosuje się unieruchomienie ruchów oczopląsowych gałki ocznej, które pojawiają się podczas patrzenia na poruszające się obiekty.

Ostrość wzroku oparta jest na zdolności postrzegania poczucia bieli. Dlatego tabele używane do określenia ostrości widzenia reprezentują obraz czarnych znaków na białym tle. Jednak równie ważną funkcją jest zdolność postrzegania otaczającego świata w kolorze.

Cała jasna część fal elektromagnetycznych tworzy gamę kolorów ze stopniowym przejściem z czerwonego na fioletowy (spektrum kolorów). W spektrum kolorów powszechne jest rozróżnianie siedmiu głównych kolorów: czerwonego, pomarańczowego, żółtego, zielonego, niebieskiego, niebieskiego i fioletowego, z których wybierane są trzy podstawowe kolory (czerwony, zielony i fioletowy), z mieszaniem których w różnych proporcjach można uzyskać wszystkie inne kolory.

Zdolność oka do postrzegania całego zakresu barw tylko na podstawie trzech podstawowych kolorów została odkryta przez I. Newtona i M.M. Łomonosow -

vym. T. Jung zaproponował trójskładnikową teorię widzenia barw, zgodnie z którą siatkówka postrzega kolory ze względu na obecność w niej trzech elementów anatomicznych: jeden do percepcji czerwieni, drugi do zieleni i trzeci do fioletu. Jednak teoria ta nie mogła wyjaśnić, dlaczego jeden ze składników (czerwony, zielony lub fioletowy) cierpi z powodu postrzegania innych kolorów. G. Helmholtz opracował teorię koloru trójskładnikowego

widok. Wskazał, że każdy składnik, będący specyficzny dla jednego koloru, jest jednocześnie podrażniony resztą kolorów, ale w mniejszym stopniu, tj. każdy kolor jest tworzony przez wszystkie trzy składniki. Kolor postrzega szyszki. Neurobiolodzy potwierdzili obecność trzech rodzajów stożków w siatkówce (ryc. 3.4). Każdy kolor charakteryzuje się trzema cechami: tonacja, nasycenie i jasność.

• Tone - Główną cechą koloru, w zależności od długości fali promieniowania świetlnego. Ton jest odpowiednikiem koloru.

• Nasycenie kolorów jest określona przez proporcję głównego tonu wśród zanieczyszczeń o innym kolorze.

• Jasność lub lekkość zależy od stopnia zbliżenia do koloru białego (stopień rozcieńczenia kolorem białym).

Zgodnie z trójskładnikową teorią widzenia barw, percepcja wszystkich trzech kolorów nazywana jest normalną trichromazją, a ludzie, którzy je dostrzegają, są normalnymi trichromatami.

Ryc. 3.4. Trójskładnikowy system wizji kolorów

Badania nad widzeniem kolorów

Do oceny percepcji kolorów wykorzystywane są specjalne tabele (najczęściej - polichromatyczne stoły EB Rabkin) i urządzenia spektralne - anomaloskopy.

Badanie percepcji kolorów za pomocą tabel. Podczas tworzenia tabel kolorów należy stosować zasadę wyrównania jasności i nasycenia kolorów. W przedstawionych testach znajdują się kubki kolorów podstawowych i dodatkowych. Używając innej jasności i nasycenia koloru podstawowego, tworzą różne figury lub figury, które łatwo odróżniają normalne trichromaty. Ludzie,

o różnych zaburzeniach postrzegania kolorów, nie mogą ich odróżnić. Jednocześnie w testach znajdują się tabele zawierające ukryte dane, które można odróżnić tylko od osób z zaburzeniami kolorystycznymi (rys. 3.5).

Technika badania widzenia barw za pomocą tabel polichromatycznych Rabkina jest następująca. Obiekt siedzi plecami do źródła światła (okna lub lampy fluorescencyjne). Poziom oświetlenia powinien mieścić się w przedziale 500-1000 luksów. Tabele są prezentowane z odległości 1 m, na poziomie oczu obiektu, umieszczając je w pionie. Czas ekspozycji każdego testu wynosi 3-5 s, ale nie więcej niż 10 s. Jeśli badacz używa okularów, powinien rozważyć stoły w okularach.

• Wszystkie tabele (27) serii głównej są poprawnie nazwane - pacjent ma prawidłową trichromazję.

• Niepoprawnie nazwane tabele w liczbie od 1 do 12 - nieprawidłowa trójchromia.

• Niepoprawnie nazwano więcej niż 12 tabel - dichromian.

• W celu dokładnego określenia rodzaju i stopnia anomalii kolorów wyniki badania dla każdego testu są rejestrowane i skoordynowane ze wskazaniami dostępnymi w załączniku do tabel EB. Rabkin.

Badanie wrażliwości chromatycznej za pomocą anomaloskopów. Metoda badania widzenie kolorów za pomocą instrumentów spektralnych jest następująca: podmiot porównuje dwa pola, z których jeden jest stale oświetlony na żółto, a drugi - na czerwono i zielono. Mieszając kolory czerwony i zielony, pacjent powinien otrzymać żółty kolor, który w tonie i jasności odpowiada kontroli.

Zakłócenia widzenia kolorów

Zaburzenia barw mogą być wrodzone i nabyte. Wrodzone zaburzenia widzenia barw są zwykle obustronne i nabyte - jednostronne. W przeciwieństwie do

Ryc. 3.5. Stoły z zestawu polichromatycznych stołów Rabkina

nabyte, z wrodzonymi zaburzeniami nie ma zmian w innych funkcjach wzrokowych, a choroba nie postępuje. Nabyte zaburzenia występują w chorobach siatkówki, nerwu wzrokowego i ośrodkowego układu nerwowego, podczas gdy zaburzenia wrodzone są powodowane przez mutacje genów kodujących białka aparatu receptorowego szyszek. Rodzaje naruszeń wizji kolorów.

• Zaburzenia barwy lub nieprawidłowa trichromia - nieprawidłowe postrzeganie kolorów, to około 70% wśród wrodzonych zaburzeń postrzegania kolorów. Główne kolory, w zależności od kolejności umiejscowienia w widmie, są zwykle oznaczone numerami porządkowymi greckimi: czerwony jest pierwszy (protos), zielony - drugi (deuteros), niebieski - trzeci (tritos). Nieprawidłowe postrzeganie czerwonego koloru nazywa się protomanomalia, zielony - deuteranalmia, niebieski - tritanomanią.

• Dichromasia - postrzeganie tylko dwóch kolorów. Istnieją trzy główne typy dichromazji:

- protanopia - utrata percepcji czerwonej części widma;

- deuteranopia - utrata percepcji zielonej części widma;

- tritanopiya - utrata percepcji fioletowej części widma.

• Monochromasia - postrzeganie tylko jednego koloru jest niezwykle rzadkie i łączy się z małą ostrością widzenia.

• Nabytą frustrację postrzegania kolorów przypisuje się także wizji obiektów pokolorowanych w jednym kolorze. W zależności od odcienia kolorów wyróżniamy erytroptyzę (czerwony), żółtą, chloropsję (zieloną) i cyjanopsję (niebieską). Cyjanopsja i erytropedia często rozwijają się po usunięciu soczewki, ksantopii i chloropsji - w celu zatrucia i zatrucia, w tym leków.

Za odpowiedzialne są pręty i stożki znajdujące się na obrzeżach widzenie peryferyjne, który charakteryzuje się polem widzenia i percepcją światła.

Ostrość widzenia peryferyjnego jest wielokrotnie mniejsza od centralnej, co jest związane ze zmniejszeniem gęstości układu stożka w kierunku obwodowych części siatkówki. Chociaż

obrys obiektów postrzeganych przez peryferie siatkówki jest bardzo niewyraźny, ale wystarcza to do orientacji w przestrzeni. Widzenie oboczne jest szczególnie podatne na ruch, co pozwala szybko zauważyć i odpowiednio zareagować na możliwe niebezpieczeństwo.

Pole widzenia - Przestrzeń widziana przez oko ze stałym spojrzeniem. Wymiary pola widzenia są określone przez granicę optycznie czynnej części siatkówki i wystających części twarzy: grzbietu nosa, górnej krawędzi orbity i policzków.

Badanie pola widzenia

Istnieją trzy metody badania pola widzenia: metoda orientacji, campimetry i perymetria.

Przybliżona metoda badania pola widzenia. Lekarz siedzi naprzeciwko pacjenta w odległości 50-60 cm, badacz zamyka lewe oko dłonią, a lekarz - jego prawe oko. Prawe oko pacjenta jest przymocowane prawym okiem do lewego oka lekarza. Lekarz przesuwa przedmiot (palce wolnej ręki) z obwodu do środka, do środka odległości między lekarzem a pacjentem, do punktu mocowania od góry, od dołu, od strony skroniowej i nosowej, a także w promieniach pośrednich. Następnie lewe oko jest również badane.

Oceniając wyniki badania, należy wziąć pod uwagę, że pole widzenia lekarza jest standardem (nie powinno mieć zmian patologicznych). Pole widzenia pacjenta jest uważane za normalne, jeśli lekarz i pacjent jednocześnie zauważą pojawienie się obiektu i zobaczą go we wszystkich obszarach pola widzenia. Jeśli pacjent zauważył pojawienie się obiektu w pewnym promieniu później niż lekarz, pole widzenia ocenia się jako zwężone od odpowiedniej strony. Zniknięcie obiektu w polu widzenia pacjenta w jakimś miejscu wskazuje na obecność skostomierza.

Campimetry. Campimetry - metoda badania pola widzenia na płaskiej powierzchni za pomocą specjalnych przyrządów (campimetrów). Campimetry służy tylko do badania pola widzenia w ciągu 30-40? od centrum w celu określenia wielkości martwego punktu, bydła centralnego i paracentralnego.

W przypadku campymetrii należy użyć czarnej płyty matowej lub ekranu czarnej substancji o wymiarach 1x1 lub 2x2 m.

do ekranu - 1 m, podświetlenie ekranu - 75-300 luksów. Użyj białych przedmiotów o średnicy 1-5 mm, wklejonych na końcu płaskiego czarnego patyka o długości 50-70 cm.

Na campymetrii konieczna jest prawidłowa pozycja głowy (bez nachylenia) na podparciu podbródka i dokładne ustalenie przez pacjenta znaku na środku obozu; drugie oko pacjenta jest zamknięte. Lekarz stopniowo przesuwa przedmiot wzdłuż promieni (zaczynając od poziomu z boku miejsca martwego punktu) od zewnętrznej części obozu do środka. Pacjent zgłasza zniknięcie obiektu. Bardziej szczegółowe badanie odpowiadającego obszaru pola widzenia jest wyznaczane przez granice scotoma i odnotowuje wyniki na specjalnym schemacie. Wymiary bydła, a także odległość od punktu mocowania wyrażane są w stopniach kątowych.

Perymetria. Perymetria - metoda badania pola widzenia na wklęsłej sferycznej powierzchni za pomocą specjalnych przyrządów (obwodów), mających postać łuku lub półkuli. Istnieje perymetria kinetyczna (z poruszającym się obiektem) i obwód statyczny (ze stałym obiektem o różnej jasności). Obecnie

Ryc. 3.6. Pomiar pola widzenia na obwodzie

czas przeprowadzania perymetrii statycznej wykorzystuje automatyczne obwody (rysunek 3.6).

Perymetria kinetyczna. Szeroko rozpowszechniony niedrogi obwód Foerster. Ten łuk 180 ?, Pokryty od wewnątrz czarną matową farbą i posiadający zewnętrzną powierzchnię podziału - od 0? w centrum do 90? na peryferiach. Aby określić zewnętrzne granice pola widzenia, używane są białe obiekty o średnicy 5 mm, aby zidentyfikować bydło - białe obiekty o średnicy 1 mm.

Badacz siada plecami do okna (iluminacja obwodu światła dziennego powinna wynosić nie mniej niż 160 luksów), miejsce podbródka i czoła na specjalnym stojaku i przymocować jednym okiem biały znaczek na środku łuku. Drugie oko pacjenta jest zamknięte. Obiekt jest prowadzony wzdłuż łuku od obwodu do środka z prędkością 2 cm / s. Badacz zgłasza pojawienie się obiektu, a badacz zauważa, który podział łuku odpowiada w tym czasie położeniu obiektu. To będzie na zewnątrz

granica pola widzenia dla danego promienia. Określenie zewnętrznych granic pola widzenia odbywa się przez 8 (do 45?) Lub 12 (po 30?) Promieni. Konieczne jest, aby każdy meridian przeprowadzał obiekt testowy do centrum, aby zapewnić bezpieczeństwo funkcji wzrokowych w całym polu widzenia.

Średnie granice pola widzenia dla białego koloru o 8 promieniach są następujące: wewnątrz - 60 ?, Od środka do 55 ?, z góry - 55 ?, od góry - 70?, Od zewnątrz? 90?, Od dołu - 90?, Od dołu? 65 ?, od dołu do wewnątrz - 50? (Rysunek 3.7).

Bardziej pouczająca jest perymetria z użyciem kolorowych obiektów, ponieważ zmiany w polu widzenia kolorów rozwijają się wcześniej. Granicą pola widzenia dla danego koloru jest położenie obiektu, w którym badany prawidłowo rozpoznał jego kolor. Zwykle stosuj kolory niebieski, czerwony i zielony. Najbliżej granic pola widzenia niebieski kolor zmienia się na niebieski, a następnie czerwony, a bliżej punktu ustawienia - zielony (rysunek 3.7).

Ryc. 3.7. Normalne obwodowe granice pola widzenia w kolorach białych i chromatycznych

Statyczna perymetria, W przeciwieństwie do kinetycznego, możliwe jest również określenie kształtu i stopnia defektu w polu widzenia.

Zmiany w polu widzenia

Zmiany w polu widzenia występują w procesach patologicznych w różnych działach analizatora wizyjnego. Wykrywanie charakterystycznych cech wad pola widzenia umożliwia prowadzenie diagnostyki miejscowej.

• Jednostronne zmiany w polu widzenia (tylko w jednym oku po stronie zmiany) są spowodowane uszkodzeniem siatkówki lub nerwu wzrokowego.

• Dwustronne zmiany w polu widzenia ujawniają się, gdy patologiczny proces jest zlokalizowany w chiazmie i powyżej.

Istnieją trzy rodzaje zmian w polu widzenia:

- ogniskowe defekty w polu widzenia (scotoma);

- zwężenie obwodowych granic pola widzenia;

- utrata połowy pola widzenia (hemianopsia).

Scotoma - Wada ogniskowa w polu widzenia, niezwiązana z jej obwodowymi granicami. Skaloma jest klasyfikowana zgodnie z naturą, intensywnością zmiany, formą i umiejscowieniem.

Absolutne i względne skostomy wyróżniają się intensywnością zmiany.

• Absolutny scotoma - defekt, w którym funkcja wizualna całkowicie wypada.

• Względny scotoma charakteryzuje się zmniejszeniem percepcji w obszarze defektu.

Z natury istnieją scotomy pozytywne, negatywne i rzęskowe.

• Positive scotoma pacjent zauważa się w postaci szarej lub ciemnej plamki. Takie scotomy wskazują na uszkodzenie siatkówki i nerwu wzrokowego.

• Negatywny scotoma pacjent nie czuje, są one znalezione tylko w obiektywnym badaniu i wskazują na uszkodzenie leżących u jego podstaw struktur (chiasma i nie tylko).

Pod względem formy i lokalizacji występują: scotoma centralna, okołośrodkowa, pierścieniowa i obwodowa (ryc. 3.8).

• Scotoma centralna i parakentralna powstają w chorobach plamki żółtej siatkówki, a także w pozagałkowych zmianach nerwu wzrokowego.

Ryc. 3.8. Różne rodzaje zwierząt bezwzględnych: a - centralny absolutny scotoma; b - skale bezwzględne i obwodowe bezwzględne; c - pierścieniowy scotoma;

• Ringowaty scotoma reprezentują defekt w postaci mniej lub bardziej szerokiego pierścienia otaczającego centralne pole widzenia. Są najbardziej typowe dla zwyrodnienia pigmentowego siatkówki.

• Szkielet obwodowy znajdują się w różnych miejscach pola widzenia, z wyjątkiem powyższego. Powstają w ogniskowych zmianach w siatce i błonach naczyniowych.

Na podłożu morfologicznym rozróżnia się fizjologiczne i patologiczne scotomy.

• Patologiczny scotoma pojawiają się z powodu uszkodzenia struktur analizatora wzrokowego (siatkówki, nerwu wzrokowego itp.).

• Fizjologiczny scotoma wynikają ze specyfiki struktury wewnętrznej powłoki oka. Takie skostomy obejmują martwą plamkę i angioskopy.

Ślepa plamka odpowiada lokalizacji tarczy nerwu wzrokowego, której obszar jest pozbawiony fotoreceptorów. Zwykle martwy punkt ma postać owalu, znajdującego się w skroniowej połowie pola widzenia pomiędzy 12? i 18?. Pionowy rozmiar martwego pola wynosi 8-9 ?, poziomy - 5-6?. Zwykle 1/3 martwego punktu znajduje się powyżej poziomej linii przechodzącej przez środek obozu, a 2 /3 - poniżej tej linii.

Subiektywne zaburzenia widzenia w skostuniach są różne i zależą głównie od lokalizacji wad. Bardzo mało

Absolutny scotoma centralny może uniemożliwić dostrzeżenie małych obiektów (na przykład liter podczas czytania), podczas gdy nawet względnie duże obwodowe scotomy mają niewielki wpływ na aktywność.

Zwężenie peryferyjnych szyn w polu widzenia jest spowodowane wadami w polu widzenia związanym z jego granicami (rysunek 3.9). Istnieje równomierne i nierównomierne zwężenie pola widzenia.

Ryc. 3.9. Rodzaje koncentrycznego zwężenia pola widzenia: a) jednolite koncentryczne zwężenie pola widzenia; b) nierówne koncentryczne zwężenie pola widzenia

• Jednolite (koncentryczne) skurcz charakteryzujące się mniej więcej takim samym przybliżeniem granic pola widzenia we wszystkich meridianach do punktu mocowania (ryc. 3.9a). W ciężkich przypadkach jedynie obszar centralny (cewkowaty lub rurowy obraz) pozostaje z całego pola widzenia. Trudno jest orientować się w kosmosie, pomimo zachowania centralnego widzenia. Przyczyny: zwyrodnienie pigmentowe siatkówki, zapalenie nerwu wzrokowego, atrofia i inne zmiany nerwu wzrokowego.

• Nierówne zwężenie Pole widzenia powstaje, gdy granice pola widzenia nie pokrywają się z punktem skupienia (ryc. 3.9b). Na przykład w przypadku jaskry zwężenie występuje głównie od wewnątrz. Sektorowe zwężenie pola widzenia obserwuje się, gdy centralna tętnica siatkówki jest zatkana, przeciwstawne zapalenie naczyniówki i siatkówki, pewne zaniki nerwu wzrokowego, odwarstwienie siatkówki,

Hemianopsia - dwustronna utrata połowy pola widzenia. Hemianopsia dzieli się na homonimy i heteronimy (heteronimiczne). Czasami hemianopsja jest wykrywana przez samego pacjenta, ale częściej wykrywa się ją za pomocą obiektywnego badania. Zmiany w polu widzenia obu oczu są najważniejszym objawem w diagnostyce miejscowej chorób mózgu (ryc. 3.10).

Homonimiczna hemianopsia - utrata czasowej połowy pola widzenia w jednym oku i nosowego w drugim. Jest to spowodowane przez retrochiasowe uszkodzenie drogi wzrokowej po stronie przeciwnej do defektu pól widzenia. Charakter hemianopsji różni się w zależności od poziomu zmiany: może być kompletny (jeśli cała połowa pola widzenia wypada) lub częściowy (kwadrant).

• Uzupełnij homonimiczną hemianopsię jest obserwowany w uszkodzeniu jednego z odcinków wzrokowych: lewostronnej hemianopsji (utrata lewej połówki pól widzenia) - z uszkodzeniem prawego przewodu wzrokowego, prawostronnego - lewego przewodu wzrokowego.

• Kwadrant homonimiczny hemianopsia jest spowodowane uszkodzeniem mózgu i objawia się jako wypadnięcie z ćwiartek o tym samym imieniu. W przypadku uszkodzenia części korowych analizatora wzrokowego defekty nie przechwytują centralnej części pola widzenia, tj. strefa rzutu żółtej plamki. Dzieje się tak dlatego, że włókna z obszaru plamki siatkówki trafiają do obu półkul mózgowych.

Heterometryczna hemianopsja charakteryzuje się utratą zewnętrznych lub wewnętrznych połówek pól widzenia i jest spowodowane przez pokonanie ścieżki wzrokowej w obszarze wizualnego skrzyżowania.

Ryc. 3.10. Zmiana pola widzenia w zależności od poziomu uszkodzenia ścieżki wzrokowej: a) lokalizacja poziomu uszkodzenia ścieżki wzrokowej (oznaczona liczbami); b) zmiana pola widzenia zgodnie z poziomem ścieżki wzrokowej

• Bitopralna hemianopsia - utrata zewnętrznych połówek pól widzenia. Rozwija się, gdy ognisko patologiczne znajduje się w środkowej części chiasmy (często towarzyszy guzowi przysadki).

• Hemianopsia binasala - wypadnięcie z połowy nosa w polu widzenia. Jest to spowodowane obustronnym uszkodzeniem nierozdyskanych włókien ścieżki wzrokowej w obszarze chiasma (na przykład ze stwardnieniem lub tętniakami obu tętnic szyjnych wewnętrznych).

Lekka sensacja i adaptacja

Światło Sensation - Zdolność oka do postrzegania światła i określania zmiennego stopnia jego jasności. Ponieważ wrażliwość na światło jest głównie odpowiedzialna za patyki, ponieważ są one znacznie bardziej wrażliwe na światło niż stożki. Percepcja światła odzwierciedla stan funkcjonalny analizatora wzrokowego i charakteryzuje możliwość orientacji w warunkach słabego oświetlenia; przełamanie go - jeden z najwcześniejszych objawów wielu chorób oczu.

W badaniu wrażliwości na światło określa się zdolność siatkówki do odczuwania minimalnej stymulacji światłem (próg odczuwania światła) i zdolność do wykrywania najmniejszej różnicy w jasności oświetlenia (próg dyskryminacji). Próg wrażliwości na światło zależy od poziomu oświetlenia wstępnego: jest on mniejszy w ciemności i zwiększa się w świetle.

Adaptacja - zmiana światłoczułości oka, gdy natężenie oświetlenia jest zmienne. Zdolność do adaptacji pozwala oko chronić fotoreceptory przed nadmiernym wysiłkiem i jednocześnie utrzymywać wysoką światłoczułość. Rozróżnia światło (przy rosnącym natężeniu oświetlenia) i ciemną adaptację (gdy poziom oświetlenia jest obniżony).

• Adaptacja światła, szczególnie przy gwałtownym wzroście poziomu oświetlenia może towarzyszyć reakcja ochronna mrugania okiem. Najbardziej intensywna adaptacja światła następuje w pierwszych sekundach, końcowe progi wrażliwości światła osiągają koniec pierwszej minuty.

• Ciemna adaptacja jest wolniejsze. Wizualne pigmenty w warunkach słabego oświetlenia są zużywane mało, ich stopniowa akumulacja występuje, co zwiększa wrażliwość siatkówki na bodźce o zmniejszonej jasności. Światłoczułość fotoreceptorów gwałtownie wzrasta w ciągu 20-30 minut i osiąga tylko 50-60 minut.

Wyznaczanie stanu adaptacji ciemnej przeprowadza się za pomocą specjalnego urządzenia - adaptometru. Przybliżone określenie ciemnej adaptacji przeprowadza się za pomocą tabeli Kravkova-Purkinjego. Stół jest kawałkiem czarnego kartonu o wymiarach 20 x 20 cm, na którym są sklejone 4 kwadraty o wymiarach 3 x 3 cm z niebieskiego, żółtego, czerwonego i zielonego papieru. Lekarz wyłącza oświetlenie i przedstawia pacjentowi stolik w odległości 40-50 cm. Ciemna adaptacja jest normalna, gdy pacjent zaczyna widzieć żółty kwadrat w 30-40 sekund, a niebieski po 40-50 sekundach. Ciemna adaptacja pacjenta jest zmniejszona, jeśli zobaczy żółty kwadrat w 30-40 sekund, niebieski - ponad 60 sekund lub wcale go nie widzą.

Hemeralopia - osłabienie adaptacji oka do ciemności. Hemeralopia objawia się ostrym zmniejszeniem widzenia w półmroku, podczas gdy zwykle obserwuje się światło dzienne. Przyznaj objawową, istotną i wrodzoną hemeralopię.

• Objawowa hemeralopia towarzyszy różnym chorobom okulistycznym: siatkówki barwnikowe siatkówki, sideroza, krótkowzroczność wysokiego stopnia z wyraźnymi zmianami w dnie oka.

• Niezbędna hemeralopia jest spowodowane przez hypowitaminozę A. Retinol służy jako substrat do syntezy rodopsyny, która jest zakłócona przez egzogenny i endogenny niedobór witamin.

• Wrodzona hemeralopia - choroba genetyczna. Zmiany oftalmoskopowe nie są wykrywane.

Widzi się jednym okiem jednookularowy. Od jednoczesnego widzenia powiedzieć, gdy obiekt, patrząc przez dwoje oczu nie jest fuzja (fuzja w korze mózgowej zritel- generatory występujące w siatkówce każdego oka osobno), a nie podwójne widzenie (podwójne widzenie).

Wizja obuoczna - umiejętność badania obiektu dwojgiem oczu bez wyglądu diplopii. Wizja obuoczna powstaje przez 7-15 lat. W widzeniu obuocznym ostrość wzroku jest około 40% wyższa niż w przypadku widzenia jednoocznego. Jedno oko bez odwracania głowy może pokryć około 140 osób? przestrzeń,

dwoje oczu - około 180? Najważniejsze jest jednak to, że wizja obuoczna pozwala określić względny dystans otaczających obiektów, to znaczy wykonywać stereoskopowe widzenie.

Mechanizm widzenia obuocznego

Jeśli obiekt jest w równej odległości od centrów optycznych obu oczu, wówczas jego obraz jest wyświetlany na identycznym (odpowiadającym)

strony siatkówek. Powstały obraz jest przesyłany do jednej części kory mózgowej, a obrazy są postrzegane jako pojedynczy obraz (rysunek 3.11).

Jeżeli obiekt jest usuwany z jednego oka bardziej niż druga jej obraz rzutowany na nieidentycznymi (różnorodnych,) części siatkówki oka i transmitowane w różnych obszarach kory mózgowej w wyniku dyfuzji nie występuje i musi występować podwójne widzenie. Jednakże, w procesie rozwoju funkcjonalnego analizatora wzrokowego, podwójne widzenie jest postrzegane jako normalne, ponieważ oprócz informacji z odmiennych miejsc, informacje z odpowiednich działów siatkówki również przepływają do mózgu. W tym subiektywnego odczucia podwójne widzenie nie występuje (w przeciwieństwie do jednoczesnego widzenia, przy czym żaden odcinek odpowiadający retinal), a także w oparciu o różnice w otrzymanych dwóch obrazów występuje Siatkówki stereoskopowego analizę masową.

Warunki tworzenia widzenia obuocznego następujące:

- ostrość wzroku obu oczu nie powinna być mniejsza niż 0,3;

- Konwergencja i zakwaterowanie;

- skoordynowane ruchy obu gałek ocznych;

Ryc. 3.11. Mechanizm widzenia obuocznego

- izeykoniya - taka sama ilość obrazów utworzonych na siatkówce obu oczu (dla tego załamanie obu oczu nie powinno się różnić o więcej niż 2 Dpt);

- obecność fuzji (fusion reflex) - zdolność mózgu do łączenia obrazów z odpowiednich miejsc obu siatkówek.

Metody określania widzenia obuocznego

Proces z miss. Lekarz i pacjent znajdują się naprzeciwko siebie w odległości 70-80 cm, z których każdy trzyma szprychę (ołówek) za końcówką. Pacjent proszony jest o dotknięcie końcówki igły do ​​końcówki igły lekarza w pozycji pionowej. Na początku robi to z otwartymi oczami, a następnie zasłania jedno oko. W obecności lornetki wzrokowej pacjent z łatwością wykonuje zadanie z otwartymi oczami i chybia, gdy jedno oko jest zamknięte.

Doświadczenie Sokołowa (z "dziurą" w dłoni). Prawą ręką pacjent trzyma arkusz papieru przed prawym okiem, lewa dłoń spoczywa na bocznej powierzchni końca rurki. Zdający obu oczu patrzy bezpośrednio na obiekt znajdujący się w odległości 4-5 m. W widzenia obuocznego, pacjent widzi „dziury” w dłoni, dzięki której można zobaczyć ten sam wzór jak w słuchawce. W przypadku widzenia jednoocznego nie ma "dziury" w dłoni.

Test czteropunktowy użyj, aby dokładniej określić naturę widzenia za pomocą czteropunktowego urządzenia kolorowego lub projektora znaków.