Jak powstrzymać chorobę, która grozi utratą wzroku? Dystrofia rogówki oka: leczenie

Dystrofia rogówki (keratopatia, degeneracja) - nieustannie ewoluująca, niezapalna choroba oczy, powodując zmętnienie rogówki.

Keratopatia zwykle występuje w wieku od dziesięciu do czterdziestu lat i prowadzi do zmniejszenia ostrości wzroku.

Dystrofia rogówki oka: rodzaje, przyczyny rozwoju

Mogą wywoływać różne czynniki pojawienie się keratopatii:

  • dziedziczność;
  • zmiany biochemiczne w ciele;
  • choroby autoimmunologiczne;
  • urazy głowy i oczu;
  • procesy zapalne.

Rozróżnienie między pierwotną i wtórną degeneracją. Podstawowy - W większości przypadków dotyczy obu oczu jednocześnie. Choroba ta występuje w okresie dojrzewania, ale jest letargiczna i może pozostać niezauważona przez długi czas.

Wtórna keratopatia powstaje z powodu nieuleczalnego zapalenia błony naczyniowej, sklerytów i innych chorób.

W zależności od miejsca urazu rogówka oka, rozróżnij:

Endotelial dystrofia, która powoduje śmierć komórek w nabłonku tylnym w obszarze rogówki.

Nabłonek dystrofia. Z ich powodu w oku pojawia się duża liczba cyst.

Rodzaje zrębu degeneracja, która są podzielone na 4 typy:

  • Dystrofia Grenuva. Choroba jest dziedziczna, postępuje powoli, dotyka obu oczu, centralna część narządu widzenia staje się mętna.
  • Dystrofia Shinder. Choroba dziedziczna, ale rozwija się, gdy dochodzi do naruszenia metabolizmu tłuszczów w organizmie.
  • Dystrofia Dimer. Mętności wyglądają jak oddzielne punkty, które później łączą się w obszerne plamy.
  • Keratoconus, odkształca środkową część rogówki pod naciskiem płynu wewnątrzgałkowego. Objawy rogówki pojawiają się niemal natychmiast.

Zdjęcie 1. Oko z objawami rogówki. W przypadku choroby rogówka oka przyjmuje kształt stożkowy.

  • Dystrofia membrana Bowmana, odnosi się do chorób dziedzicznych, jej pierwsze objawy pojawiają się nawet w dzieciństwie. Na membranie powstają szare zmętnienia, zagęszczane w środku.

Ważne! Wszystkie formularze może płynąć na zupełnie różne sposoby. Szybkość uszkodzenia rogówki i zmniejszenie widzenia będą się różnić w zależności od ciężkości choroby.

11.4. Dystrofie rogówki c.2

Leczenie zachowawcze zapewnia jedynie tymczasowy pozytywny efekt, dlatego jest okresowo powtarzane, gdy pogarsza się stan rogówki.

Radykalna metoda leczenia polega na częściowej keratoplastyce. Przeszczep dawcy w 70-80% przypadków, jest przezroczysta, pozwala na poprawę ostrości widzenia i ma działanie terapeutyczne w pozostałej swojej własnej obręczy grudkami wywołanymi rogówki, która może być półprzezroczysta, lecz jej powierzchnia gładka, obrzęk długość. Już po 1-2 miesiącach rogówki dawcy i biorcy mają tę samą grubość.

Długo istniejący obrzęku dystrofię rogówki, zwykle w połączeniu ze zmianami zwyrodnieniowymi w siatkówce, więc nawet z doskonałą przejrzystość transplantacji nie może liczyć na najwyższej możliwej ostrości wzroku: ona jest w przedziale 0,4-0,6.

Wtórne obrzękowe zwyrodnienie rogówki pojawia się jako powikłanie operacji jamy ustnej, urazów lub oparzeń.

Objawy kliniczne pierwotnego i wtórnego zwyrodnienia zrogowaciałego rogówki są bardzo podobne, ale istnieją również znaczne różnice. Jedno oko zwykle choruje. Przyczyną powstałego obrzęku jest zawsze trauma domowa, przemysłowa lub chirurgiczna. Główną różnicą jest to, że obrzęk rogówki występuje w ograniczonym obszarze w zależności od miejsca kontaktu z czynnikiem traumatyzującym, a wokół tego obszaru znajdują się zdrowe komórki nabłonka z rogówki, zdolne do zastąpienia defektu.

Poprzez defekt w warstwie komórek nabłonka tylnego płyn wewnątrzgałkowy penetruje zręby rogówki. Miejscowy obrzęk stopniowo dociera do warstw powierzchniowych i nabłonka przedniego. W przypadkach, gdy ognisko patologiczne nie znajduje się w centrum rogówki, ostrość wzroku może się nieznacznie zmniejszyć. Wraz z pojawieniem się dystrofii pęcherzowej przedniego nabłonka, podrażnienie gałki ocznej występuje w sektorze patologicznego skupienia, bólu, światłowstręcia, łzawienia i kurczu powiek.

Leczenie przebiega tak samo, jak przy pierwotnej dystrofii rogówki. Obrzęk zaczyna zmniejszać się po 7-10 dniach, gdy rana rogówki leczy. W drugorzędowej postaci dystrofii możliwe jest całkowite wyleczenie zmiany i zniknięcie obrzęku. Wymaga to innego okresu czasu - od jednego do kilku miesięcy, w zależności od gęstości komórek i obszaru uszkodzenia tylnego pittela, a także od szybkości gojenia się wspólnej rany rogówki.

W przypadku, gdy ciało obce, na przykład element podporowy sztucznej soczewki, okresowo dotyka tylnej powierzchni rogówki, obrzęk zwiększa się i bóle wzrastają, pomimo wszelkich środków terapeutycznych (rysunek 11.23). W takim przypadku musisz albo przymocować soczewkę (przyszytą do tęczówki), albo usunąć, jeśli jej konstrukcja jest niedoskonała.

Stały (stały) kontakt elementu podtrzymującego soczewkę nie powoduje edemicznej dystrofii rogówki i nie wymaga jej eliminacji, o ile nie istnieją inne powody. Przy stałym kontakcie, gdy wspornik soczewki jest zamknięty w bliźnie rogowej i tęczówce, nie ma żadnych nowych uszkodzeń nabłonka rogówki, w przeciwieństwie do sytuacji z cyklicznie powtarzającymi się kontaktami.

Wtórne obrzękowe zwyrodnienie rogówki może wystąpić w oku za pomocą sztucznej soczewki, gdzie nie ma kontaktu korpusu soczewki lub jego elementów podtrzymujących z rogówką (ryc. 11.24). W tym przypadku usunięcie soczewki nie daje efektu terapeutycznego, ale przeciwnie, będzie dodatkowym urazem chorej rogówki. Nie "karaj" soczewki, jeśli nie jest ona "winna" za wystąpienie obrzęku rogówki. W tym przypadku należy szukać przyczyn wtórnej dystrofii edemicznej w traumatycznym charakterze samej operacji.

Pod wpływem wyżej wymienionych środków medycznych może dojść do wyzdrowienia, jednak w miejscu obrzęku zawsze występuje mniej lub bardziej gęste zmętnienie. W ciężkich przypadkach, gdy opuchnięte dystrofia rogówki rejestruje wszystkie lub centrum i leczenie zachowawcze przez długi czas nie daje wynik pozytywny, dokonać poprzez subtotalnej keratoplastyce, ale nie wcześniej niż 1 rok po zabiegu lub urazu oka. Im mniejsza rogówka jest pogrubiona, tym większa nadzieja na korzystny wynik operacji (ryc. 11.24, b).

Dystrofia Lentovidny (degeneracja) rogówka Czy wolno wzrastające zmętnienie powierzchni w niewidomych lub niedowidzących oczach.

Dystrofia soczewkowa rozwija się kilka lat po ciężkim zapaleniu tęczówki i owrzodzeń w oczach, oślepiona jaskrą lub ciężkimi obrażeniami. Zmętnienie występuje na tle zmienionej wrażliwości rogówki, zmniejszenia ruchomości gałki ocznej i zmniejszenia procesów metabolicznych w oku. Wraz z narastającą atrofią aparatu mięśniowego pojawiają się mimowolne ruchy gałki ocznej (oczopląsu). Zmętnienia są powierzchowne w obszarze muszli Bowmana i przedniego nabłonka. Zręby rogówki i tylnych warstw pozostają przezroczyste. Zmiany zaczynają się na obrzeżach rogówki na wewnętrznych i zewnętrznych krawędziach i powoli rosną, przemieszczają się do środka w obrębie otwartej szczeliny ocznej w postaci poziomo położonej wstążki. Z góry, gdzie rogówka pokrywa powieka, zawsze pozostaje przezroczysta. Zmętnienia są rozmieszczone nierównomiernie, mogą występować wyspy z przezroczystą powierzchnią rogówki, ale z czasem również się zamykają (ryc. 11.25). Zwyrodnienie soczewkowe charakteryzuje się odkładaniem się soli wapiennych, dzięki czemu powierzchnia rogówki staje się sucha i szorstka. Dawno temu takie zmiany, cienkie płytki zrogowaciałego nabłonka, zaimpregnowane solami, mogą samodzielnie oderwać się. Przekroczenie przerostu soli szkodzi błony śluzowej powieki, dlatego należy je usunąć.

Szorstkie zmętnienia i złogi soli w rogówce powstają na tle wyraźnych powszechnych zmian troficznych w ślepym oku, co może prowadzić do subatrofii gałki ocznej. Zdarzają się przypadki, gdy złogi wapienne powstawały nie tylko w rogówce, ale również w przewodzie naczyniowym oka. Występuje kostnienie w naczyniówce.

Takie oczy można usunąć, a następnie wykonać protezę kosmetyczną. W oczach z widzeniem szczątkowym wykonuje się powierzchowną keratektomię (cięcie mętnych warstw) w strefie optycznej rogówki (4-5 mm). Nagie powierzchnia jest pokryta nabłonku wzrasta wraz z nienaruszonej górnej części rogówki i może być przez kilka lat, aby być przezroczysta, jeżeli pacjent regularnie zasypuje kropli wspomagające odżywianie rogówki i określa maści hamujących nabłonka keratynizacji.

Dystrofia rogówki u dzieci, w połączeniu z fibrydoplastycznym zapaleniem tęczówki i zaćmy, jest charakterystyczna dla choroby Stilla (zespół Stilla). Oprócz triady objawów oka obserwuje się zapalenie wielostawowe, powiększenie wątroby, śledziony i węzłów chłonnych. Po kuracji przeciwzapalnej irydocericytu przeprowadza się ekstrakcję zaćmy. Kiedy zmętnienia rogówki zaczynają zamykać strefę centralną, zdecyduj się na wykonanie keratektomii. Leczenie choroby podstawowej wykonuje terapeuta.

Dystrofia regionalna (zwyrodnienie) rogówki występuje zwykle na dwojgu oczach, rozwija się powoli, czasem przez wiele lat. Rogówka staje się cieńsza w pobliżu rąbka, powstaje defekt w kształcie półksiężyca (ryc. 11.26). Neowaskularyzacja jest nieobecna lub jest nieistotna. Dzięki wyraźnemu ścieńczeniu rogówki jego sferyczność ulega pogorszeniu, ostrość widzenia jest zmniejszona, pojawiają się miejsca ektazji i istnieje groźba perforacji. Konwencjonalne leczenie lekami ma jedynie tymczasowy efekt. Radykalną metodą leczenia jest marginalny przeszczep rogówki metodą warstwa po warstwie.

Dystrofia rogówki oka

Termin dystrofia rogówki łączy w sobie grupę zaburzeń ocznych, które prowadzą do zmętnienia tej przezroczystej warstwy gałki ocznej.

Informacje ogólne

Przyczyny tego zjawiska mogą być wrodzone i nabyte. Różne formy mogą być bezobjawowe lub powodować poważne zaburzenia widzenia, mogą występować w różnym wieku, ale nadal mają podobne cechy:

  • większość form choroby ma obustronny przebieg;
  • powoli postęp;
  • nie wpływaj na inne ciała;
  • z reguły dziedziczna przez autosomalny dominujący typ występuje u wielu przedstawicieli tej samej rodziny.

Czym jest dystrofia rogówki pod względem anatomii i fizjologii? Ta kumulacja w warstwach nieprawidłowych struktur sprawia, że ​​rogówka staje się mętna i nie pozwala jej wykonywać swoich funkcji - załamuje światło i kieruje ją głęboko w gałkę oczną na obiektywie.

Dystrofie rogówki charakteryzują się nagromadzeniem zmian patologicznych w komórkach, które mogą wystąpić w każdej z pięciu warstw:

  • nabłonek (zewnętrzna warstwa ochronna);
  • błona brzegowa przednia (membrana Bowmana jest najtrwalsza i nie pozwala fizycznie przeniknąć wrogim czynnikom głęboko w rogówkę);
  • stroma (główna warstwa, która jest najgrubsza i składa się z włókien wody i kolagenu, co nadaje jej siłę, elastyczność i przezroczystość);
  • tylna membrana brzegowa (membrana Descemet, która pomimo swojej niewielkiej grubości działa również jako warstwa ochronna);
  • śródbłonka (najbardziej wewnętrzna warstwa, składająca się z wyspecjalizowanych komórek, które wypompowują nadmiar wody z rogówki).

Mechanizmy trofizmu (żywienia) dzielą się na komórkowe i zewnątrzkomórkowe. Ta ostatnia, zależy od przepływu krwi i układów chłonnych neurohormonalnych regulacji korpusu, oraz w oparciu o łamania wewnątrzkomórkowego transportu cząsteczek poprzez błonę i uszkodzonych komórek układu enzymatycznego. W każdym razie dystrofie prawie zawsze mają przyczynę genetyczną.

Opracowano międzynarodową klasyfikację dystrofii rogówki, która bierze pod uwagę loci chromosomalne różnych dystrofii rogówki, a także odpowiedzialne geny i ich mutacje. Tradycyjnie jednak dystrofie są klasyfikowane na podstawie ich objawów klinicznych i określonej uszkodzonej warstwy.

Zwyrodnienie zrogowaciałe rogówki

Ten typ dystrofii wpływa na zewnętrzną warstwę rogówki i błonę przedniej granicy. Zmętnienie rozwija się z powodu ciężkich chorób zapalnych oka - zapalenia tęczówki, zapalenia naczyniówki, urazu lub oka, oślepionego jaskrą. Rozwój procesów dystroficznych przyczynia się do pewnych ograniczeń ruchu gałki ocznej, naruszenia mikrocyrkulacji krwi, zmniejszenia ilości tlenu i składników odżywczych.

Zmiany zwyrodnieniowe zauważalne są tylko w powierzchniowych powłokach, podczas gdy zręby i leżące poniżej warstwy pozostają przezroczyste.

Jego nazwa "wstążkowa dystrofia nabłonka" została wywołana przez charakterystyczny typ zmętnienia. Pochodzi z obwodu gałki ocznej, a w postaci lilii przechodzi od wewnętrznej i zewnętrznej krawędzi do środka oka.

Osobliwością tej formy choroby jest odkładanie się soli w skorupie rogówki, co czyni ten obszar nieco szorstkim. Nagromadzenie dużej ilości soli przesądza nabłonek, az biegiem czasu może samo się wyślizgać. Bolesne odczucia wywoływane są z reguły przez powstawanie mikroskopijnych ran i przez traumę wewnętrznej warstwy powiek, wystające odrosty soli rogówki.

Leczenie

Znaczące powstawanie złogów soli w oku już oślepionym jest wskazaniem do jego usunięcia. W przypadku obecności widzenia szczątkowego zalecana jest powierzchowna keratoektomia. Leczenie dystrofii rogówki w tym przypadku polega na pocięciu mętnej warstwy w strefie optycznej. Stopniowo nabłonek z nieuszkodzonych obszarów rośnie w strefie keratoektomii. Pacjenci przepisują leki troficzne i keratolityczne, co pozwala utrzymać przejrzystość rogówki przez kilka lat.

Mętność zrębu

W przypadku choroby Terriena występuje niezapalne zgrubienie obwodowego obszaru rogówki. Choroba ta jest idiopatyczna, jej przyczyny różnią się w każdym przypadku, wiadomo tylko, że dotyka ona mężczyzn trzy razy częściej.

Ponadto szczególną cechą jest tworzenie rowka w miejscu przerzedzania (wzdłuż krawędzi rogówki).

Pacjenci cierpią na zaburzenia widzenia. Wynika to z rozwoju astygmatyzmu, ponieważ rogówka traci idealny kształt kulisty.

Leczenie

Ponieważ przebieg choroby postępuje powoli i nieznacznie bezobjawowo, leczenie jest na ogół regenerujące i odczulające. Pacjenci mogą być przepisywane leki Korneregel, krople Opatanol.

Korekta astygmatyzmu jest przeprowadzana przez soczewki kontaktowe przepuszczalne dla gazów twardówkowych.

W niektórych przypadkach, zgodnie ze specjalnymi wskazaniami, można wykonać wycięcie w kształcie półksiężyca, a następnie szycie w zdrowych tkankach.

Degeneracja może również wystąpić na niewielkim obszarze. Percepcja brzegowa pelukocytów wpływa na dolny obszar rogówki. W wyniku nierównomiernego przerzedzania następuje naruszenie współczynnika załamania powłoki i powstaje nieprawidłowy astygmatyzm. Komputerowe badanie topografii rogówki daje charakterystyczny obraz "całujących się ptaków".

"Pocałunki ptaków"

Podobnie jak w poprzednim przypadku nie było możliwe ustalenie prawdziwych przyczyn choroby. Charakterystyczne dla młodego wieku. Wyrazem tego jest ostra redukcja wzroku, która towarzyszy zespołowi bólowemu. Ta ostatnia wynika z rozwoju obrzęku rogówki.

Leczenie

Głównym kierunkiem terapii tego stanu jest korekcja astygmatyzmu, który jest wytwarzany przez sztywne soczewki kontaktowe. Chirurgia refrakcyjna w tym przypadku jest mało przydatna, ponieważ jej działanie nie jest oczywiste. Możliwe jest również przeprowadzenie przezoperacyjnej keratoplastyki.

Percepcja brzegowa pelukocytów może zostać skorygowana za pomocą najnowszej metody sieciowania kolagenu rogówkowego. Operacja ta pozwala wzmocnić rogówkę dzięki fotopolimeryzacji włókien zrębowych i skorygować powstały nieregularny astygmatyzm i refrakcję krótkowzroczności.

Do ciężkich wariantów zwyrodnień zrębowych należy dystrofia latticularna. Jest to choroba dziedziczna, która atakuje oba oczy jednocześnie. Nazwa opisuje charakterystyczny obraz - nieprzezroczyste włókna, splecione w siatkę, co znacznie zmniejsza ostrość widzenia.

Dystrofie dziedziczne stromu

Pierwszy typ tej dystrofii związany jest z autosomalnym dominującym dziedziczeniem i pierwszy pojawia się w młodym wieku. Na uwagę zasługują szarawe i rozproszone krągłości w podścielisku, wokół których znajdują się przezroczyste obszary. Postęp choroby charakteryzuje się powtarzającymi się erozjami, zmniejszoną wrażliwością rogówki, zmniejszoną ostrością wzroku, zespołem bólowym.

Drugi typ (zespół Meretoyiego) występuje na tle ogólnoustrojowej amyloidozy. Linie mętności są grubsze i rzadsze, co pozwala zachować wyższą ostrość wzroku. Erupcje są rzadkie.

Trzeci typ jest dziedziczony przez typ recesywny, jest rzadki. Charakteryzuje się grubymi i szorstkimi liniami zamglenia, które rozciągają się między kończynami. Nawracające nadżerki występują rzadko.

Leczenie

Główną rolę odgrywają leki metaboliczne, które poprawiają odżywianie komórek zrębowych. Bardziej radykalne metody obejmują leczenie operacyjne za pomocą ekscymerowej laserowej fototerapii keratektomii, głębokich warstw lub poprzez keratoplastykę.

Dystrofia śródbłonka rogówki

Przyczyną naruszenia przezroczystości tej warstwy jest zatrzymanie płynu wewnątrzgałkowego, który nadaje mu wygląd matowego szkła.

Dystrofia śródbłonka rogówki wpływa na komórki warstwy najbardziej wewnętrznej, która w stanie normalnym stale pompowała ten płyn. Osobliwością tej warstwy jest to, że jej komórki nie są odnawiane przez podział, ich liczba jest ograniczona i wraz z postępem dystrofii stale maleje. Charakterystyczną cechą tego typu dystrofii jest poważne pogorszenie widzenia po nocnym śnie z jego stopniowym oczyszczaniem pod koniec dnia. Jest to spowodowane wzrostem stagnacji w pozycji poziomej i stopniowym odpływie płynu, gdy osoba jest w pozycji pionowej, a także istnieje fizyczne odparowanie wilgoci z powierzchni rogówki, gdy oczy są otwarte. Pośród innych rzeczy, pacjenci zauważają zwiększoną światłoczułość i obecność "światła" w polu widzenia, poczucie zanieczyszczenia oczu.

Stopniowy spadek liczby komórek śródbłonka prowadzi do ścienienia tej warstwy, a płyn wewnątrzgałkowy "poci się" już do głównej substancji rogówki, a następnie do zewnętrznych warstw. W nabłonku rogówki tworzą się pęcherzyki, które mogą pękać, pozostawiając bardzo bolesne obszary i powodując zapalenie rogówki - zmętnienie i owrzodzenie rogówki.

Dystrofia nabłonka śródbłonka rogówki może być wrodzona lub rozwijać się z powodu urazowego uszkodzenia oka, innej choroby lub operacji okulistycznej. Z dziedziczną naturą zwyrodnienia śródbłonka izolowane są wczesne i późne formy. Pierwszy pojawia się u noworodków, a to dość rzadkie przypadki. Często rozwija się późna dystrofia w grupie wiekowej po 50 latach. Kobiety cierpią dwa razy częściej.

Wtórny EED (dystrofia śródbłonka-nabłonek) często rozwija się u pacjentów poddawanych zabiegowi usunięcia zaćmy, ponieważ może uszkodzić wewnętrzną warstwę rogówki. To powikłanie po fakoemulsyfikacji występuje u jednego z 2000 pacjentów.

Leczenie

W celu poprawy stanu na chwilę pomaga się pacjentom kroplami lub roztworami o wysokiej osmolalności. Osiągnięcie efektu terapeutycznego spowodowane jest przez pewien czas odwodnieniem rogówki.

Między innymi wyznaczyć:

  • do wkraplenia do oka 0,01% roztworu cytrynu, 0,02% roztworu ryboflawiny, kwasu askorbinowego i glukozy, 0,01% roztworu metakilu z witaminami;
  • leki poprawiające trofikę (emoksipin, vitasik, etaden, karnozyna, taufon, witayodurol);
  • reparatywne maści (tiamina, solcoseryl, actovegin);
  • środki rozdzielające (roztwór chlorowodorku etylomorfiny, jodek potasu, lidaza).
  • Wewnątrz - preparaty multiwitaminowe i biogenne stymulatory, takie jak wyciąg z aloesu, FIBS, szklisty.

Jednak w rezultacie większość pacjentów odczuwa potrzebę przeszczepu rogówki.

Głównym celem leczenia jakiejkolwiek postaci dystrofii rogówki jest przywrócenie przezroczystości błony, zwiększenie ostrości wzroku i, odpowiednio, poprawa jakości życia pacjenta.

Dystrofia rogówki

Dystrofia rogówki - są chorobami dziedzicznymi, które nie mają charakteru zapalnego, w których zmniejsza się przezroczystość rogówki oka. Istnieją różne formy dystrofii, które zależą od szybkości utraty wzroku, natury uszkodzenia tkanki i stopnia uszkodzenia funkcji wzrokowej.

Pod koniec XX wieku, wraz z rozwojem genetyki, naukowcy byli w stanie określić, które geny lub chromosomy są odpowiedzialne za jakąś formę dystrofii rogówki.

W rzadszych przypadkach, dystrofia rogówki może wystąpić pod wpływem chemikaliów, z powodu urazów oka lub po cierpiących na choroby zakaźne i procesy zapalne.

Charakter dystrofii oczu może mieć również charakter autoimmunologiczny, co nie stoi w sprzeczności z poglądem, że natura dystrofii rogówki jest dziedziczna.

Klasyfikacja dystrofii rogówki

W zależności od miejsca wystąpienia zmian dystroficznych choroba jest podzielona na trzy grupy:

  1. Dystrofia śródbłonka rogówki - Obejmuje to zwyrodnienie młodzieńczego nabłonka Mesmana, zwyrodnienie błony podstawnej nabłonka, którego cechą charakterystyczną jest uszkodzenie funkcji bariery komórek nabłonka tylnego.
  2. Dystrofia nabłonka śródbłonka rogówki - Obejmuje to dystrofię Fuchsa, dziedziczną dystrofię śródbłonka, dystrofię polimorficzną w odcinku tylnym.
  3. Czułość dystrofii rogówki - powierzchowne zmętnienie oczu, które znacznie osłabiają wzrok.

Objawy dystrofii rogówki

Ponieważ choroba jest w przeważającej mierze dziedziczna, objawia się ona w dość młodym wieku - około 10 lat, ale przy braku choroby w tym wieku i w obecności pewnych genów, może objawiać się w dowolnym momencie do 40 lat.

Objawy dystrofii rogówki są takie same dla wszystkich jej typów:

  • uczucie obcego ciała w oczach, ból z mruganiem i napięciem wzroku; wynika to z porażki rogówki;
  • światłowstręt;
  • łzawienie;
  • zaczerwienienie oczu;
  • zmniejszone widzenie z powodu obrzęku rogówki i naruszenie jego przejrzystości.

Leczenie dystrofii rogówki

Jeśli dystrofia oka jest spowodowana przyczynami genetycznymi, leczenie jest objawowe. Nie można zmienić danych dziedzicznych, a zatem głównym celem jest ochrona rogówki, łagodzenie stanu zapalnego, zmniejszanie podrażnienia i dyskomfortu pacjenta.

W tym celu stosuje się miejscową terapię w postaci kropli i maści dla oczu. Kompleksy witaminowe dla oczu poprawiające trofizm tkanek są również z powodzeniem stosowane:

Oprócz tych leków, lekarze przepisują witaminy dla oczu Lutein Complex do spożycia.

Wraz z tym korzystne są procedury fizjoterapii.

Leczenie zachowawcze nie zapewnia 100% poprawy. Można to osiągnąć poprzez przeszczepienie rogówki.

Wtórna dystrofia rogówki

Pęknięcie rogówki i / lub twardówki występuje z powodu urazu. Często po urazie rana pooperacyjna zrywa się (po operacjach chirurgicznych na oku).

Małe pęknięcia błony descemetowej, które nie powiększają rozmiarów i nie wpływają na wzrok, są zwykle obserwowane po interwencji chirurgicznej w oku. Nieciągłości błony descemetowej mogą prowadzić do jej oderwania, późniejszego obrzęku rogówki i pogorszenia widzenia.

Przez otwór w rogówce. Jeśli przednia komora jest płaska, optymalną opcją jest "zamknięcie" perforacji i przepływu przez 24-48 godzin, aby uniknąć wyraźnych zmian przedniego odcinka oka.

Chirurgiczne i ludowe metody leczenia dystrofii rogówki

Choroby oka są częstym problemem we współczesnym świecie. Jedną z niebezpiecznych patologii narządów wzroku jest dystrofia rogówki, która prowadzi do ślepoty. W warstwie nabłonkowej rogówki występują nieodwracalne procesy prowadzące do zmętnienia i całkowitej utraty wzroku. Co powoduje ten stan i jak sobie z nim radzić?

Przyczyny i rodzaje procesów zwyrodnieniowych w rogówce

Podstawowym warunkiem rozwoju patologii rogówki oka jest zaburzenie metaboliczne w ciele lub na narządzie wzroku. Proces patologiczny może rozwijać się na tle:

  • czynnik dziedziczny;
  • uraz oka;
  • infekcja;
  • zmniejszenie obrony immunologicznej.

W niektórych przypadkach nie można wykryć przyczyny rozwoju procesów zwyrodnieniowych. Patologia dotyka jednocześnie obu oczu, pojawiając się w różnych warstwach warstwy nabłonkowej.

W miejsce lokalizacji patologia dzieli się na kilka typów:

  • dystrofia nabłonka rogówki;
  • dystrofia śródbłonka rogówki;
  • dystrofia rogówki;
  • śródbłonkowa patologia nabłonka.

Nabłonkowa postać dystrofii powstaje z powodu niedoboru masy komórkowej i jest zlokalizowana w tylnej części nabłonka.

Kształt śródbłonka wpływa na głęboką warstwę rogówki oka. Postać Lentovidnaya charakteryzuje się zmętnieniem warstwy rogowej naskórka i znacznym zmniejszeniem funkcji wzrokowej. Dystrofia nabłonka śródbłonka rogówki jest spuchniętą postacią patologii głębokich warstw tkanek.

Okuliści wyróżniają dwa typy patologii warstwy rogowej:

  1. dziedziczna (wrodzona);
  2. wtórne (nabyte).

Dziedziczna dystrofia przejawia się w dzieciństwie. Ta patologia (najbardziej rozpowszechniona forma - keratoconus) rozwija się powoli, nie zwracając uwagi na siebie. Choroba nie charakteryzuje się ostrymi procesami zapalnymi i nie przedstawia się niczym. Rozpoznanie oka ujawnia nieznaczny stopień krycia rogówki w warstwie środkowej. Głębokie warstwy nabłonka nie są dotknięte patologią i pozostają lekkie.

Podstępność choroby wynika z utajonej formy rozwoju procesów dystroficznych, które w początkowym stadium są zlokalizowane w tylnych warstwach rogówki. Zewnętrznie oko wygląda zdrowo, a procesy zwyrodnieniowe są w pełni. To od tylnej ściany rogówki zaczyna się rozwijać dystrofia.

Dystrofia wtórna rozwija się z innych przyczyn i nie ma genowych korzeni:

  • uraz i oparzenia rogówki;
  • interwencje chirurgiczne;
  • procesy autoimmunologiczne;
  • beri-beri i stany zapalne.

W przypadku wszystkich typów patologii typowe jest zmniejszenie ostrości wzroku z powodu obrzęku rogówki. Ciemnienie i zgrubienie warstwy nabłonkowej zwiększa się z upływem czasu, a wzrok spada.

Objawy i diagnoza

Ustalenie początkowej postaci dystrofii jest bardzo trudne, ponieważ nie objawia się w żaden sposób. Jeśli patologia ma charakter genetyczny, musisz sprowadzić dziecko do 10 roku życia, aby skonsultować się z okulistą. Pierwsze objawy mogą mieć postać:

  • zaczerwienienie oczu;
  • podrażnienie od jasnego światła;
  • uczucie "piasku" w oczach;
  • mruganie powoduje ból;
  • obniżona jakość widzenia;
  • łzy nieustannie płyną.

Jeśli pojawią się te objawy, należy natychmiast skonsultować się z okulistą. Diagnozę przeprowadza się za pomocą lampy szczelinowej, pachymetrii ultradźwiękowej i innych metod.

Diagnoza z lampą szczelinową nazywa się biomikroskopią. Lekarz określa grubość zmętniałej warstwy i jej cechy. Za pomocą odszumienionych odruchów dna oka, keratotopografia ujawnia wszelkie patologie za pomocą diagnostyki komputerowej. Pod koniec badania wykonuje się standardową wizometrię ze względu na ostrość wzroku i jej wady.

Metody leczenia

W zależności od współistniejących chorób oczu wybiera się optymalną metodę korekcji chirurgicznej, na przykład wszczepienie sztucznej soczewki.

Dziedziczna dystrofia rogówki

Dziedziczna postać dystrofii jest korygowana za pomocą preparatów witaminowych poprzez wkraplanie roztworów leczniczych zawierających witaminy. Czasami lek może pomóc poprawić trofizm tkanek miękkich. Przy silnym spadku widzenia wykonuje się przeszczepienie rogówki i keratoplastykę.

Jednak dziedziczna forma dystrofii nie nadaje się do całkowitego wyleczenia, a nawet w przypadku transplantacji rogówki możliwy jest powrót do patologii. Po kilku latach pacjenci ponownie wykazują oznaki ścienienia warstwy rogowej naskórka. Powtarzające się przeszczepy mogą znacznie poprawić stan narządu wzroku, z reguły pacjenci mogą przywrócić wzrok.

Zwyrodnienie obrzęku

Na początkowym etapie rozwoju patologii pomaga instalacja gliceryny i glukozy, terapia witaminowa i korekcja troficznej tkanki miękkiej. Obrzęk nabłonkowych warstw rogówki leczy się antybiotykami, maściami antybakteryjnymi i preparatami przyspieszającymi regenerację tkanek. W niektórych przypadkach laserowa stymulacja rogówki daje wynik pozytywny. Przy silnym obrzęku i pogrubieniu rogówki wykonuje się całkowity keratoplastykę.

Dystrofia Lentovidny

Przy całkowitej utracie wzroku chory narząd jest całkowicie usunięty i wszczepione sztuczne oko. Zwykle zwyrodnienie rogówki w kształcie wstążki powstaje w wyniku urazu lub rozwoju jaskry. Jeśli wizja jest częściowo zachowana, warstwy rogówkowe stają się ciemniejsze (keratektomia). W przyszłości pacjentowi przepisuje się leki, które przyspieszają regenerację nabłonka i tkanki.

Dystrofia nabłonka śródbłonka rogówki

Niestety, nie znaleziono metod leczenia tej patologii. Operacja może jedynie spowolnić szybki rozwój dystrofii, opóźnić początek ślepoty. Dodatkowe środki do podstawowego leczenia chirurgicznego to fizjoterapia - stymulacja laserem helowo-neonowym i magnetoterapia.

Przeszczepianie tkanek dawcy stosuje się do zamiany mętnych warstw rogówki. Jednak wszystkie rodzaje korekcji chirurgicznej mają efekt uboczny - różnego rodzaju komplikacje. Dlatego w nowoczesnej okulistyce stosuje się krioceratoplastykę, łagodniejszą metodę korekcji warstwy rogowej.

Krzyżowanie

Ta minimalnie inwazyjna metoda leczenia polega na fotopolimeryzacji białka łącznego rogówki kolagenowej. Jest on stosowany w każdej postaci dystroficznej zmiany nabłonka. Operacja nie wymaga warunków stacjonarnych. Oko pacjenta jest znieczulone znieczuleniem kropelkowym, następnie warstwa rogówkowa jest nasycona ryboflawiną i napromieniowana światłem ultrafioletowym. Oko jest zamknięte soczewką kontaktową i wypuszczone do domu. W domu pacjent musi utrzymywać soczewkę w czystości i przestrzegać określonego schematu leczenia okulistą.

Metody ludowe

Jak leczyć dystrofię dróg ludowych rogówki oka. Należy zauważyć, że patologiczne zmiany w warstwie rogówki nie są leczone przy pomocy ziół i balsamów. Medycyna niekonwencjonalna może pomóc złagodzić stan pacjenta, wyeliminować objawy. Na przykład ugruntowana apiterapia.

Krople miodu

Aby uzyskać roztwór miodu, połącz majowy miód i mleczko pszczele. Następnie mieszaninę rozcieńcza się ochłodzoną przegotowaną wodą (1: 1) i nanosi jako kroplę pod powieką. Ta metoda jest bolesna, ponieważ powoduje poważne pieczenie w oczach i łzawienie. Jednak po kilku minutach wszystkie objawy ustępują. Kroplówki na oko 2-3 razy dziennie. Oprócz kropli, napar infuzji na propolisie na łyżce trzy razy dziennie.

Apiterapia ma na celu wzmocnienie mechanizmów obronnych organizmu, a także ma właściwości antybakteryjne. Jednak w przypadku alergii na produkty pszczele metoda nie może być zastosowana - wystąpi obrzęk błony śluzowej i poważne podrażnienie.

Balsam i wkraplanie

Ziołolecznictwo to najstarsza metoda leczenia uzdrawiającego. Oprócz naparów ziołowych stosuj różnorodne składniki warzywne i spożywcze, sprawdzone na czas. Aby wyeliminować przyczyny dystrofii rogówki i wzmocnić wykorzystanie tkanek:

  • płyny z naparem brwi;
  • Cebula-krople miodu (1: 1);
  • krople żółciowego szczupaka;
  • mleko z piersi.

Ważne! Każda metoda leczenia ludowego powinna być zatwierdzona przez okulistę. Nie eksperymentuj na sobie, może to zaostrzyć patologię.

Fir Gill

Od czasów starożytnych ludzie medycyny ludowej leczą choroby za pomocą skrzeli drzew iglastych, wśród których szczególne miejsce zajmują jodły. To drzewo rośnie tylko w ekologicznie czystych miejscach, nie można go znaleźć w zanieczyszczonym środowisku. Guma (żywica) z drewna ma silne działanie przeciwbakteryjne i działa uzdrawiająco na chore narządy.

Zhivitsa powstaje na korze w miejscach uszkodzenia drzewa, chroniąc go przed przenikaniem patogenów. Żywica składa się z elementów gojących się, dezynfekujących i regenerujących komórki. Z terpentyny jodłowej powstaje terpentyna, która od dawna uznawana jest za oficjalną medycynę.

Krople gumy powinny być wykonane na bazie oleju cedrowego (97,5% na 2,5%). W czystej postaci dziąsła nie można zakopać w oczach, ponieważ można się poparzyć. Olejek cedrowy jest przydatnym produktem dla oczu, może być trawiony i do celów prewencyjnych przed pójściem spać. Olejek cedrowy ma właściwość odnawiania komórek tkanek oka. W celach profilaktycznych olejek cedrowy wkrapla się do każdego oka za pomocą kropli przez 1,5 miesiąca.

Wśród wymienionych metod leczenia oficjalnie uznano infuzję ziela jajnika - jego ekstrakt jest integralną częścią kropli do oczu. Pozostałe metody nie mają uzasadnienia naukowego.

Zapobieganie patologii

Aby zapobiec rozwojowi wtórnej dystrofii warstwy rogówki, musisz dbać o swoje oczy i ogólny stan zdrowia.

  • Chronić oczy przed obrażeniami.
  • Stosuj witaminę.
  • Gdy rogówka wyschnie, użyj kropli "Sztuczna Łza".
  • Regularnie wykonuj gimnastykę oka i mrugaj częściej.
  • Jeśli odczuwasz dyskomfort w swoich oczach, natychmiast skontaktuj się z okulistą i nie spodziewaj się cudownego uzdrowienia.

Okres rehabilitacji po operacji okulistycznej jest bardzo ważny i powinien być traktowany z całą odpowiedzialnością. Jeśli masz operację, nie przegap zaplanowanych wizyt u okulisty: okres pooperacyjny jest niebezpieczny dla rozwoju różnych powikłań.

Dystrofia rogówki oka jest nieprzyjemną i podstępną chorobą, która prowadzi do utraty wzroku. Patologia może mieć charakter zarówno wrodzony, jak i nabyty. Wyeliminowanie choroby może być tylko operacyjną interwencją, aby pomóc w wyeliminowaniu objawów patologii, przyjdą metody ludzi. Nie zapominaj, że wszelkie płyny i mycie z wywaru mogą być stosowane tylko po uzgodnieniu z okulistą: nie powinieneś traktować rogówki samodzielnie, za radą przyjaciół. Zadbaj o rogówkę jak okiem oka.

Dystrofia rogówki

Dystrofia rogówki oka jest postępującym procesem patologicznym, którego podstawą są zaburzenia metaboliczne w komórkach rogówki, prowadzące do zmian w ich strukturze. Procesy dystroficzne charakteryzują się uszkodzeniem w komórkach i przestrzeni międzykomórkowej, dzięki czemu funkcjonalność uszkodzonego narządu zmniejsza się lub zmienia. W zdecydowanej większości przypadków dystrofia rogówki występuje jednocześnie w obu oczach.

Zwyrodnienie rogówki, jak nazywane jest również dystrofią, nie jest chorobą niezależną. Proces ten towarzyszy rozwojowi niektórych patologii okulistycznych. W tym przypadku często zdarza się, że jedna choroba wywołuje rozwój innej, w wyniku patologicznego spadku funkcji rogówki wpływa na wiele czynników. Wyjaśnienie prawdziwej przyczyny w takich warunkach jest trudne.

Przyczyny

Dystrofia rogówki może być spowodowana dziedzicznością. Progresja tej choroby jest dość powolna i można ją wykryć w każdym wieku. Najczęściej diagnozuje się ją dość wcześnie, w dzieciństwie.

Przyczynami procesów zwyrodnieniowych mogą być:

  • różne choroby okulistyczne;
  • patologie neurologiczne, prowadzące do zaburzeń w trofizmie tkanek rogówki;
  • mechaniczne uszkodzenie oczu;
  • infekcja i zapalenie.

Najczęściej nie można ustalić prawdziwej przyczyny procesu dystroficznego.

Klasyfikacja

Klasyfikuj dystrofię rogówki z powodu początku pierwotnego i wtórnego. Pierwotne obejmują patologie spowodowane dziedziczną predyspozycją do zwyrodnienia, choroby wtórne obejmują dystrofie nabyte w wyniku chorób okulistycznych.

Możesz również określić dystrofię rogówki, lokalizując proces. Rogówka oka składa się z kilku warstw, a degeneracja może wpływać na każdą z nich. W zależności od lokalizacji procesu zwyrodnieniowego izoluje się dystrofię nabłonka lub śródbłonka, błonę stromalną i Bowmana. Niemal w każdym z tych gatunków wyróżnia się podgatunek i odmiany.

Podstawowy

Podstawowe typy obejmują dziedziczne patologie. W większości przypadków zwyrodnienia determinowane genetycznie obejmują nabłonek, dystrofię błony, a także niektóre formy dystrofii zrębu. Dostarczenie zewnętrznej warstwy rogowej, nabłonkowej, występuje z zewnątrz, więc ta warstwa rogówki jest praktycznie niezależna od intensywności dopływu krwi do oka. Procesy dystroficzne zachodzące w warstwie nabłonkowej charakteryzują się powstawaniem cyst, które następnie powodują zmętnienie punktów. Ten typ odnosi się do dziedziczności, a wykwalifikowany specjalista może zauważyć oznaki choroby już we wczesnym wieku pacjenta.

Odmianami dziedzicznej degeneracji są różne konfiguracje i lokalizacja ognisk procesu patologicznego. Dziedziczne formy patologii obejmują:

  • cętkowany;
  • dystrofia latticular;
  • sferoidalny;
  • krawędź;
  • mieszane.
Zwyrodnienie kostne

Do leczenia dziedzicznych postaci dystrofii rogówki stosuje się metody zachowawcze i radykalne.

Terapia zachowawcza ma na celu wyeliminowanie objawów, a patologii można wyleczyć jedynie metodą chirurgiczną. Leki przepisane w celu wykrycia dziedzicznych procesów dystroficznych w rogówce są niezbędne do poprawy odżywienia oka i spowolnienia zaburzeń metabolicznych w strukturach komórkowych tkanek.

Przy poważnym pogorszeniu funkcji wzrokowej zalecana jest keratoplastyka. Stwierdzono, że w przypadku dziedzicznej degeneracji rogówki po kilku latach od zabiegu keratoplastyki w przeszczepie dawcy występuje nawrót. Dlatego po takiej operacji, po dziesięciu lub piętnastu latach, może być bardziej prawdopodobne, że wymagana będzie powtórna keratoplastyka.

Endotelial

Dystrofia śródbłonka rogówki nazywana jest również dystrofią Fuchsa. Śródbłonek jest warstwą komórek wyściełających wewnętrzną powierzchnię rogówki i zapewniającą odpływ płynu wewnątrzgałkowego, utrzymując w ten sposób niezbędną przezroczystość. Patologia może być zarówno pierwotna, jak i wtórna. Najczęstszymi przyczynami nabytej patologii są uszkodzenia mechaniczne oczu.

Wraz z postępem dystrofii Fuchsa dochodzi do śmierci komórki śródbłonka. Pozostałe komórki są zmuszane do zwiększenia rozmiaru, rozprzestrzeniając się wzdłuż wewnętrznej powierzchni rogówki i wykonując jej funkcje. Jest to jednak możliwe do pewnego momentu. Pod wpływem procesów dystroficznych, mniej komórek pozostaje w warstwie śródbłonka i są one coraz bardziej osłabione. W rezultacie nadszedł czas, kiedy komórki śródbłonka nie są już w stanie zapewnić odpływu płynu wewnątrzgałkowego, co prowadzi do rozwoju obrzęku rogówki.

Leczenie zwyrodnienia Fuchsa odbywa się w dwóch kierunkach. Aby ułatwić objawy pacjenta miejscowo wstrzykiwać sorbenty soli, pochłaniając nadmiar wilgoci, a tym samym łagodząc obrzęk. Są to środki tymczasowe, do leczenia konieczne jest leczenie chirurgiczne. Keratoplastykę można wykonywać warstwa po warstwie i można zastosować metodę przeszczepu.

Taśma

Ten typ patologii rozwija się w kontekście ciężkich procesów zapalnych, postępującej jaskry, ślepych oczu z atrofią tkankową. Wrodzona wstęgowa degeneracja rogówki jest rzadka. Mętność jest ułożona w formie taśmy ze zwapnień na obrzeżach. Charakterystyczny rozwój zmętnienia od obwodowych części rogówki do centrum. Leczenie tej postaci polega na chirurgicznym usunięciu zwapnień, a także na mianowaniu leków wspomagających regenerację komórek nabłonkowych organizmu.

Objawy

Objawy kliniczne procesu dystroficznego w rogówce są wspólne dla wszystkich typów patologii. Osoba doświadcza takich objawów, jak:

  • dyskomfort;
  • bolesne odczucia i rezi w oku;
  • uczucie piasku lub ciała obcego;
  • niekontrolowane łzy;
  • nadmierna wrażliwość na światło;
  • zaczerwienienie błony śluzowej oka;
  • W miarę postępu procesu rogówka staje się mętna;
  • może dojść do rozwoju obrzęku, w wyniku czego zmniejsza się jakość widzenia.
Ból w oczach jest jednym z objawów dystrofii oka w rogówce

Keratoconus

Keratoconus jest złośliwą patologią rogówki, zwaną też perliferyczną degeneracją marginalną. Objawy odnotowane w tej odmianie są typowe dla wszystkich rodzajów zwyrodnienia. Patologia charakteryzuje się przerzedzaniem i deformacją rogówki w postaci stożka. Leczenie w takich przypadkach odbywa się kompleksowo z użyciem leków łagodzących objawy, zabiegów fizjoterapii. Można również wskazać operację.

Proces dystroficzny w rogówce wymaga odpowiedniego leczenia. Trudno jest wyleczyć nawet przy wczesnym wykrywaniu, ponieważ zaburzenia występują na poziomie komórkowym. Dlatego nawet interwencja chirurgiczna nie gwarantuje zatrzymania procesu zwyrodnieniowego. Jednak możliwe jest spowolnienie przebiegu dystrofii i utrzymanie wzroku. W tym celu należy przestrzegać zaleceń lekarza prowadzącego i stosować wszystkie dostępne metody leczenia.

Dystrofia rogówki

Dystrofia rogówki odnosi się do chorób z grupy dziedzicznej. Problem objawia się w postaci zmętnienia rogówki, któremu nie towarzyszą procesy zapalne lub inne dolegliwości oka. Jako zasada choroba jest widoczna już w pierwszych tygodniach po urodzeniu.

Jakie przejawy choroby istnieją

Niszczące zmiany mają szeroki zakres odmian, różniących się w zależności od lokalizacji problemu. Najczęstsze rodzaje chorób to:

  • Dystrofia śródbłonka rogówki. Wpływa na śródbłonek, czyli warstwę komórek pokrywających powierzchnię naczyń oka. W efekcie, rozkład w oku nadmiernej ilości substancji ciekłej, która zmniejsza przezroczystość rogówki i znacznie pogarsza widoczność.
  • Dystrofia zrębu rogówki. Powstały plamiste lub kratkowane krągłości w rogówce, często powodując odblask.
  • Dystrofia nabłonka rogówki. Porażka podlega nabłonkowi oczu, na przykład obserwuje się zniszczenie błony podstawnej. Problem powstaje z powodu niewystarczającej liczby tylnych komórek nabłonka w oku lub dysfunkcji ich właściwości barierowych.
  • Dystrofia lentowidowa rogówki. Typ dolegliwości jest typowy dla osób, które całkowicie straciły wzrok lub są wyjątkowo słabo widoczne. Choroba objawia się powoli wraz ze wzrostem nieprzezroczystości oczu.

Każdy rodzaj choroby występuje z powodu nieprawidłowego rozwoju danego genu. Jednakże, gdy dochodzi do dystrofii rogówki, objawy są zawsze takie same. Choroba powoduje silny światłowstręt, nadmierne łzawienie, zaczerwienienie oczu, białka, ból i uczucie piasku w stwierdzeniu oczu. Ponadto zmniejsza się ostrość wzroku.

Jak radzić sobie z dolegliwościami

Kiedy osoba ma dziedziczną degenerację rogówki, leczenie jest nieskuteczne. Techniki medyczne i chirurgiczne mają na celu zatrzymanie postępu choroby prowadzącej do ślepoty. Leki są wybierane w zależności od rodzaju choroby. Z reguły są to krople, maści, kompleksy witaminowe i preparaty doustne, które pozytywnie wpływają na kondycję skóry troficznej. W niektórych przypadkach promieniowanie laserowe jest skuteczną techniką.
Jeśli dystrofia oka w rogówce nie jest podatna na leczenie terapeutyczne, przeprowadź korekcję rogówki lub przeszczep rogówki.

Leczenie dystrofii rogówki oka

Dystrofia rogówki oka jest reprezentowana przez grupę patologii, w których błona ta staje się mętna, zmienia się jej struktura i troficzność. Zaburzenie jest niebezpieczne, ponieważ prowadzi do słabego wzroku, często dotyka obu oczu.

Charakterystyka naruszenia

Zwyrodnienie rogówki objawia się w kilku postaciach, z których każda wyróżnia się szczególną właściwością i szybkością niszczenia tkanek. Nabłonek, który jest zewnętrzną warstwą przedniej powłoki narządu wzrokowego, chroni oko. Ze względu na śródbłonek reguluje się przepływ płynu.

Stroma odpowiada za przejrzystość rogówki. Cienka membrana Bowmana i gęsta powłoka Descemeta pełnią odpowiednio funkcje podtrzymujące i ochronne. Rodzaj patologii zależy od tego, która z 5 warstw ma problemy.

Przyczyny patologii

Dystrofia rogówki oka jest wrodzona, która rozwija się, gdy pojawiają się zmiany w meteorizmie białkowym. Bardzo często dziedziczona jest patologia.

Prowokuj rozwój zwyrodnienia:

  1. Uszkodzenie spojówki.
  2. Nieprawidłowości autosomalne.
  3. Choroby zakaźne narządu wzroku.
  4. Zmiany biochemiczne.

Typ wrodzony występuje w łonie matki. Pierwotna patologia rozwija się u małych dzieci. Jednak rodzice nie zawsze zwracają na to uwagę, ponieważ nie zauważają żadnych zmian przez długi czas.

Wtórna degeneracja pojawia się:

  • po oparzeniach i urazach oczu;
  • w wyniku nieudanej operacji;
  • ze zmniejszeniem ilości płynu łzowego.

Zaburzenie struktury rogówki występuje, jeśli ma stan zapalny. Zaburzenia takie jak jaskra lub zaćma mogą powodować rozwój patologii. Przyczyniają się do powstawania zmian w nadciśnieniu tętniczym, cukrzycy, zaburzeniach krążenia krwi, silnym stresie, niezrównoważonej diecie, chorobach endokrynologicznych.

W wtórnym typie patologii drugie oko zwykle nie jest dotknięte.

Rodzaje i oznaki dystrofii

W zależności od miejsca, w którym rozpoczyna się zmiana rogówki, należy określić rodzaj zaburzenia.

Degeneracja nabłonka występuje z niedoborem komórek w warstwie zewnętrznej, powstałych w odcinku bocznym. W dystrofii śródbłonka dotyczy to najgłębszego regionu. Zmiany mogą rozwijać się w zrębie, wpływać na błonę Bowmana.

Wszystkie typy degeneracji pojawiają się niemal identycznie, pomimo tego, że uszkodzenia są powodowane przez różne geny. Dzięki dystrofii podobnej do wstążki wizja szybko spada z powodu krycia rogówki. Zwykle rozwija się z jaskrą.

Przy pierwotnej patologii długo pozostaje wrażliwość przedniej osłony, pozostaje przezroczysta, oczy nie rozpalają się. W większości przypadków błony i śródbłonek nie ulegają zmianie, a oznaki zmętnienia są niewidoczne.

Kiedy dystrofia pojawia się u nastolatków, wpływa to na funkcje wzrokowe, wkrótce nastąpi:

Wrodzona degeneracja postępuje powoli, ale zmiany zachodzą w obu oczach. Rogówka przyjmuje postać stożka, ale nie ulega zapaleniu, podścielisko staje się cieńsze, rozwija krótkowzroczność i powstaje astygmatyzm. Człowiek zaczyna zauważać, że widzi gorzej.

Klęska dowolnej warstwy rogówki manifestuje się:

  • przekrwienie;
  • nienormalne łzawienie;
  • światłowstręt;
  • ból.

Istnieje wrażenie, że piasek dostał się do oka. Rogówka puchnie, stopniowo traci przezroczystość. Powoduje erozję, gdy nabłonek jest uszkodzony lub śródbłonek nie reguluje przepływu płynu do przedniej komory. Jeśli dojdzie do infekcji, pojawia się zapalenie rogówki.

Diagnostyka

Naukowcy odkryli, że zmiany zachodzące w obszarze rogówki następują po dysfunkcji komórek, które tworzą tylną część nabłonka, gdy ich liczba maleje.

Okulista bada pacjenta podczas badania pacjenta, gdy pojawiają się oznaki patologii, i odkrywa możliwą przyczynę jego rozwoju.

Biomikroskopia lustrzana może wykrywać nieprawidłowości, nawet jeśli rogówka nie jest mętna, ponieważ wyhodowane komórki nabłonkowe są wyraźnie widoczne. I zwykle nie są widoczne. Wizja jest zalecana w celu poznania ostrości wzroku. Stosując refraktomię, określ refrakcję, zbadaj siatkówkę.

Oftalmoskopia, w której lek jest rozcieńczany w celu poszerzenia źrenic, pozwala zobaczyć dno oka.

Antybiotyka fluorescencyjna pomaga wykryć dotknięte obszary. Diagnostyka obejmuje ultrasonografię narządu wzrokowego, perymetrię, tomografię siatkówki.

Terapia zachowawcza

Leczenie farmakologiczne zwyrodnienia rogówki odbywa się tylko wtedy, gdy zmiany zostaną wykryte na początku ich pojawienia się.

Leki są stosowane wielokrotnie, ponieważ po pewnym czasie patologia zaczyna się ponownie rozwijać. Lekarz przepisuje krople i maści, które rozpuszczają obrzęk, nawilżają błonę. Kompleksowe leczenie obejmuje:

  1. Witaminy.
  2. Antybiotyki.
  3. Środki do normalizacji trofizmu.
  4. Leki, które przyspieszają metabolizm.

Oczy zaszczepione są preparatami taufon, vitaa-pos, baralpan. Solcoseryl, actovegin, corneregel używają żeli, które eliminują podrażnienia, chronią zakończenia nerwowe rogówki przed uszkodzeniem. W przypadku zwyrodnienia edemicznego wprowadza się wlewy glicerolu lub glukozy.

Taką terapię uzupełnia elektroforeza, napromienianie rogówki laserem. Terapia zachowawcza łagodzi objawy. Jeśli wzrok spadnie, nie można obejść się bez operacji. Szczególnie podstępna jest dystrofia, gdy ma ona charakter dziedziczny, interwencja zostaje ponownie zastosowana, ponieważ za kilka lat, po zakończeniu leczenia, patologiczny proces zaczyna się ponownie rozwijać.

Metody chirurgiczne

W przypadku braku wyniku pozytywnego, pogorszenie widzenia jest przypisane do jednego z rodzajów operacji. Keratektomię stosuje się, gdy trzeba usunąć mały, zachmurzony obszar powłoki. W przypadku keratoplastii rogówkę przeszczepia się od dawcy. Ta operacja jest wykonywana, gdy wpływa na śródbłonek. Po interwencji przywraca się przezroczystość, poprawia się widzenie.

W zabiegach keratoprotetycznych usuwa się dotknięty obszar i wkłada się protezę.

Niedawno pojawiła się nowa technika stosowana do różnych typów dystrofii.

Cross-dressing zwiększa siłę rogówki. W tej metodzie kolagenu tkanki błony oka są związane ryboflawiną, napromieniowaną światłem ultrafioletowym.

Leczenie rozpoczyna się od kroplówki leku znieczulającego. Następnie wykonaj nacięcie w centrum rogówki. W ciągu pół godziny jej tkanki są nasycone witaminą B2.

Po procedurze fotopolimeryzacji, jak nazywają taką technikę, osoba powinna nosić miękkie soczewki przez kilka dni, stosować leki, które hamują rozwój zapalenia, tłumią szkodliwą mikroflorę. W okresie rehabilitacji przepisywane są leki, które przyspieszają gojenie rogówki.

Prawie we wszystkich przypadkach, gdy uciekano się do krzyżowania, poprawiła się wizja. Czasami jednak występują działania niepożądane w postaci:

  • powolne odzyskiwanie nabłonka;
  • podrażnienie oka;
  • zaostrzenie przewlekłych patologii.

Leczenie zachowawcze wymaga ciągłego monitorowania. Jeśli okulista zauważy nieprawidłowe zmiany w przedniej części zewnętrznej powłoki, wybierze jeden z rodzajów interwencji chirurgicznej.