Jak działają szyszki siatkówki

Stożki siatkówki - jest to jeden z rodzajów fotoreceptorów, które należą do warstwy światłoczułej w oczu człowieka. Są to bardzo złożone i niezwykle ważne struktury, bez których ludzie nie potrafią odróżnić kolorów. Poprzez przekształcenie energii światła w impuls elektryczny, przekazują informacje o otaczającym świecie do mózgu. Neurony z centrum wizualnego postrzegania tych sygnałów i odróżnić ogromnej ilości kolorów, ale nie badano jeszcze mechanizmy tego niezwykłego procesu.

Cechy struktury

Te struktury są bardzo małe, w kształcie przypominają kolbę laboratoryjną. Ich długość wynosi tylko 0,05 mm, szerokość - 0,004 mm (w najwęższym punkcie wynosi 0,001 mm). Przy tak małych rozmiarach są one bardzo liczne: w każdym oku znajduje się 6-7 milionów (u zdrowej osoby z 100% widzeniem). Co zaskakujące, ten mikroskopijny fotoreceptor ma złożoną anatomię i dzieli się na cztery segmenty lub dział. Każda z nich ma swoją specyficzną strukturę i spełnia określone funkcje:

  • Segment zewnętrzny - zawiera specjalny pigment, jodopopsynę, który ulega przemianom chemicznym pod wpływem światła. W tym dziale szyszek znajduje się wiele fałd plasmaleme, które tworzą tak zwane półpłyty. Ich liczba to setki.
  • Zwężenie lub łączący się dział to najwęższa część fotoreceptora. Tutaj cytoplazma ma wygląd bardzo cienkiej nici. Ponadto, dzięki tej części dwa rzęski mające nietypowy struktury (zwykle są utworzone przez dziewięć trypletach mikrotubul na obwodzie, a druga w środku, tutaj centralny para offline).
  • W segmencie wewnętrznym są ważne organoidy komórkowe odpowiedzialne za procesy receptora i jego funkcjonowanie. Oto jądro, duża liczba mitochondriów i rybosomów (polisomów). Wskazuje to na intensywne procesy wytwarzania energii do pracy stożków, a także aktywną syntezę niezbędnych substancji białkowych.
  • Region synaptyczny zapewnia połączenie między światłoczułymi receptorami i komórkami nerwowymi. zawiera pęcherzyki z substancją - mediator, który bierze udział w przekazywaniu impulsów nerwowych z siatkówki svetovosprinimayuschego warstwie nerwu wzrokowego. Pojedynczy stożek może łączyć się z jedną monosynaptyczną komórką dwubiegunową lub komórkami poziomymi i amakrylem (razem z innymi fotoreceptorami, w tym z prętami).

Jak działają fotoreceptory

Funkcjonowanie szyszek i postrzeganie przez nie różnych kolorów i odcieni nie zostało jeszcze powszechnie uznane za naukowe wyjaśnienie. Ale do tej pory istnieją dwie główne hipotezy, które opisują te procesy.

Trójskładnikowa hipoteza widzenia

Zwolennicy tej hipotezy twierdzą, że w ludzkiej siatkówce występują trzy różne rodzaje stożków, z których każdy zawiera określony pigment. Faktem jest, że jododopyna jest substancją niejednolitą, istnieją trzy jej odmiany. Spośród nich tylko dwa - erytrolab i chlorolab - zostały znalezione i opisane przez naukowców. Trzeci pigment, cyanolab, istnieje tylko w teorii, a jego obecność potwierdza jedynie pośredni dowód.


Stożki siatkówki zawierające erytrolab przenoszą promieniowanie długofalowe, czyli żółtoczerwoną część widma.

Fale o średniej długości są absorbowane przez chlorolab, a receptory, w których się znajduje, widzą żółtozieloną część widma.

Jest logiczne, że nie powinno być, i fotoreceptory dostrzegają krótkich długościach fali (niebieskie odcienie), więc obecność światłoczułych komórek w tsianolaba trzeciego typu jest bardzo prawdopodobne.

Nieliniowa teoria dwuskładnikowa

Przeciwnie, ta teoria zaprzecza obecności trzeciego pigmentu, cyjanobowego. Zakłada on, że dla postrzegania tej części spektrum promieniowania wystarczająca jest praca prętów. W ten sposób siatkówka dostrzega wszystkie widoczne kolory we wspólnym funkcjonowaniu obu typów fotoreceptorów. Co więcej, zwolennicy tej hipotezy podkreślają, że te wrażliwe struktury są w stanie określić zawartość żółtego w mieszance widocznych odcieni.

Co to jest dodatkowy stożek

Niektórzy ludzie mają rzadkie zjawisko - dodatkowy stożek siatkówki. Oznacza to, że nie mają one trzech, ale cztery odmiany tego fotoreceptora. Tacy ludzie nazywani są tetrachromianami i mogą zobaczyć 100 milionów odcieni zamiast 10 milionów w zwykłym człowieku. W różnych badaniach nazywane są różne dane na temat częstości występowania tetrachromatii. Niektórzy naukowcy twierdzą, że anomalia jest możliwa tylko u kobiet i tylko u 2% kobiet. Inni badacze twierdzą, że nie jest to tak rzadkie, a do jednej czwartej światowej populacji (zarówno kobiet, jak i mężczyzn) ma tę cechę postrzegania kolorów.

Siatkówka oka ludzkiego może w pełni odbierać informacje wzrokowe tylko wtedy, gdy oba typy fotoczułych receptorów zawierają wszystkie niezbędne pigmenty i enzymy niezbędne do ich transformacji.

Jeśli fotoreceptory nie wytwarzają żadnych takich substancji, osoba nie widzi części widzialnego spektrum promieniowania. Takie naruszenia są zjednoczone pod wspólną nazwą ślepoty barw. Ludzie z ślepotą barw nie są w stanie zobaczyć pewnych kolorów przez całe życie, ponieważ ta patologia jest genetycznie zdeterminowana.

Pytanie i stożki siatkówki

Laski i stożki są wrażliwymi receptorami siatkówki, które przekształcają stymulację światła w nerwową, tj. przekształcają światło w impulsy elektryczne, które przechodzą przez nerw wzrokowy do mózgu. Różdżki są odpowiedzialne za percepcję w warunkach słabego oświetlenia (odpowiedzialnych za widzenie w nocy), szyszek na ostrość wzroku i postrzeganie kolorów (widzenie w dzień). Rozważmy oddzielnie każdy z typów fotoreceptorów.

Pałeczki siatkówki

Pręty mają postać cylindra o niejednolitej, ale w przybliżeniu równej średnicy obwodu wzdłuż długości. Ponadto długość (równa 0.000006 m lub 0,06 mm) w 30-krotności ich średnicy (lub 0,000002 m 0,002 mm), dzięki czemu wydłużony cylinder jest faktycznie bardzo podobny do tego pręta. W oczach zdrowej osoby jest około 115-120 milionów prętów.

Dłoń oka osoby składa się z 4 segmentów:

1 - Segment zewnętrzny (zawiera dyski membranowe),

2 - Segment wiążący (cilium),

3 - Segment wewnętrzny (zawiera mitochondria),

4 - Segment podstawowy (połączenie neuronowe)

Wędki są niezwykle wrażliwe na światło. Wystarczająca energia jednego fotonu (najmniejsza elementarna cząstka światła) do reakcji prętów. Fakt ten pomaga w tak zwanym widzeniu w nocy, pozwalającym zobaczyć o zmierzchu.

Różdżki nie są w stanie odróżnić kolorów, po pierwsze, jest to spowodowane obecnością w pałeczkach tylko jednego pigmentu rodopsyny. Rodopsyny, albo nazywa wizualny fioletowy, dzięki obejmuje dwie grupy białek (chromoforowe i opsyny) ma dwie maksymalne pochłanianie światła, jednak biorąc pod uwagę, że jedna z tych maksimów jest poza widzialne dla ludzkiego światła oka (278 nm - jest to region ultrafioletowe niewidoczne dla oka), warto nazywać je maksimami absorpcji falowej. Jednak drugie maksimum absorpcji jest nadal widoczne dla oka - jest na poziomie 498 nm, które wydaje się znajdować na granicy spektrum zielonego koloru i niebieskiego.

Powszechnie wiadomo, że rodopsyna zawarta w prętach reaguje na światło wolniej niż jodopsyna w szyszkach. W związku z tym pręty reagują słabo na dynamikę strumienia świetlnego i słabo rozróżniają poruszające się obiekty. Z tego samego powodu ostrość wzroku nie jest również specjalizacją prętów.

Stożki siatkówki

Stożki otrzymały taką nazwę ze względu na ich kształt, podobny do kolb laboratoryjnych. Długość stożka wynosi 0,00005 metrów lub 0,05 mm. Jego średnica w najwęższym miejscu wynosi około 0,000001 metrów lub 0,001 mm i 0,004 mm w najszerszym miejscu. Na siatkówce zdrowego dorosłego człowieka około 7 milionów czopków.

Stożki są mniej wrażliwe na światło, innymi słowy, aby je podniecić, strumień światła będzie kilkadziesiąt razy bardziej intensywny niż przy wzbudzaniu prętów. Natomiast czopki mogą obsłużyć więcej prętów intensywne światło, dlatego też są one lepsze postrzegane zmiana strumienia światła (na przykład pałeczki lepiej odróżnić światło dynamiki ruchu obiektów w stosunku do oka), a także określenia wyraźnego obrazu.

Stożek ludzkiego oka składa się z 4 segmentów:

1 - Segment zewnętrzny (zawiera dyski membranowe z jodopsyną),

2 - Segment wiążący (szyjka),

3 - Segment wewnętrzny (zawiera mitochondria),

4 - Obszar połączenia synaptycznego (segment podstawowy).

Powodem wyżej opisanych właściwości szyszek jest zawartość w nich biologicznego pigmentu jodopsynowego. W czasie pisania tego stwierdzono (nadawany i udowodnione) dwa rodzaje iodopsin: eritrolab (barwnik wrażliwy na czerwonym obszarze widma długich L fal) hlorolab (barwnik wrażliwy na zielonej części widma do średniej M fal). Do tej pory nie wykryto pigmentu wrażliwego na niebieską część spektrum, na krótkie fale S, chociaż został już nazwany cyjanolabem.

Oddzielenie stożków do 3 typów (na dominację w tych pigmentów: eritrolaba, hlorolaba, tsianolaba) jest określany jako trójskładnikowy hipoteza widzenia. Jednakże, nie jest nieliniową teorią dwuskładnikowego, którego wyrażających sądzić, że każdy stożek zawiera jednocześnie eritrolab i hlorolab, a więc jest w stanie dostrzec kolorów czerwonego i zielonego widma. W tym przypadku rola cyjanku jest przejmowana przez wyblakłą rodopsynę z prętów. Na poparcie tej teorii jest fakt, że ludzie, którzy cierpią na daltonizm, czyli ślepota w niebieskiej części widma (acyanopsia), mają również trudności z nocnego widzenia (ślepota), co jest oznaką nieprawidłowego funkcjonowania siatkówki prętów oka.

Szyszki (siatkówka oka)

Szyszki - (Eng. stożek - stożek) jednego z typów zewnętrznych (fotoreceptorów) procesów obwodowych światłoczułych komórek nerwowych siatkówki. Nazywane szyszki z powodu kształtu podobnego do stożkowej kolby laboratoryjnej.

Stożki są grupą receptorów, składającą się z różnych typów wyspecjalizowanych komórek nerwowych, które postrzegają i przekształcają bodźce świetlne w pobudzenie nerwowe w sygnały bioelektryczne, które przechodzą do wizualnych podziałów mózgu.

Spis treści


Stożki są wrażliwe na światło w szerokim zakresie. W półmroku, kiedy oświetlenie nie wystarcza do pracy stożków, tylko pałeczki receptorowe działają u ludzi. W nocy stajemy się "ślepi na kolory" - świat postrzegany jest jako monochromatyczny.

Światłoczułość receptorów wiąże się z obecnością w nich określonego pigmentu - jodopsyny; z przejściem cis-trans siatkówki i innych mechanizmów. Z kolei jododsyna składa się z kilku wizualnych pigmentów. Do tej pory dwa pigmenty są dobrze znane i badane: chlorolab (wrażliwy na żółto-zielony obszar widma) i erythrolab (wrażliwy na żółto-czerwoną część widma).

W siatkówce oka, dorosły ma około 6 milionów [1] szyszek. Ich wymiary są bardzo małe: długość około 50 mikronów, średnica - od 1 do 4 mikronów. Stożki są około 100 razy mniej wrażliwe na światło niż patyki (inny rodzaj komórek siatkówki), ale są znacznie bardziej podatne na szybkie ruchy.

Siatkówka jest złożoną, warstwową strukturą z kilkoma warstwami neuronów połączonymi przez synapsy. Pojedyncze neurony, które są bezpośrednio światłoczułe - komórki fotoreceptorów stożków i prętów.

Struktura fotoreceptorów - stożki Edit href = Edytuj

Szyszki u różnych gatunków zwierząt mają zróżnicowaną strukturę, u niektórych gatunków można wykryć inną strukturę stożka.

Ludzkie szyszki Edytuj

Struktura stożka (siatkówki)

Stożki i pręty mają podobną strukturę i składają się z czterech części.

  • 1 - SEGMENT ZEWNĘTRZNY (zawiera dyski membranowe z jodopsyną),
  • 2 - ZAKŁADANIE WIĄZANIA (szyjka),
  • 3 - SEGMENT WEWNĘTRZNY (zawiera mitochondria),
  • 4 - OBSZAR SYNAPTYCZNY

Zewnętrzny segment stożka jest wypełniony półpłytami membranowymi utworzonymi przez membranę plazmową, oddzieloną od niej. Są fałdami błony plazmatycznej. W stożkach membranowych półpłyty są znacznie mniejsze niż dyski w pałeczce, a ich liczba wynosi około kilkuset.

W obszarze odcinka łączącego (zwężenie) segment zewnętrzny jest prawie całkowicie oddzielony od wewnętrznej przez wnikanie zewnętrznej membrany. Związek pomiędzy tymi dwoma segmentami polega na cytoplazmie i parze rzęsek, które przechodzą z jednego segmentu do drugiego. Cilia zawiera tylko 9 obwodowych dubletów mikrotubuli: nie ma pary centralnych mikrotubul charakterystycznych dla rzęsek.

Segment wewnętrzny jest obszarem aktywnego metabolizmu. Jest wypełniony mitochondriami, dostarczając energii dla procesów widzenia, a także polyribosomy, na których syntetyzowane są białka, zaangażowane w tworzenie dysków membranowych i wizualnego pigmentu. W tej samej sekcji znajduje się jądro.

W regionie synaptycznym komórka tworzy synapsy z komórkami dwubiegunowymi.

Rozproszone komórki bipolarne może tworzyć synapsy z kilkoma sztyftami. Zjawisko to nazywa się konwergencją synaptyczną.

Monosynaptyczne komórki dwubiegunowe połącz jeden stożek z jedną komórką zwojową, która zapewnia lepszą ostrość wzroku w porównaniu do pręcików.

Poziomo i amakrylowy komórki wiążą ze sobą wiele prętów i stożków. Dzięki tym komórkom informacja wizualna nawet przed wyjściem z siatkówki podlega pewnej obróbce; w szczególności komórki te uczestniczą w hamowaniu bocznym. [2], [3]

Stożki gadów i ptaków Edit href = Edytuj

Stożki w siatkówce ptaków, płazów i innych kręgowców różnią się budową od stożków w siatkówce oka naczelnego.

W szczególności u ptaków, ryb, żółwi znajdują się "kropelki oleju" w strukturze stożka. Ponadto w siatkówkach odróżniają się "zwykłymi" szyszkami i tak zwanymi "podwójnymi" szyszkami.

Wizja kolorów Edit href = Edytuj

Krzywe widm absorpcji pigmentów zawartych w szyszkach i prętach ludzkiej siatkówki. Widma krótkich (S), średnich (M) i długofalowych (L) pigmentów oraz widma pigmentu prętowego w słabym (zmierzchu) oświetleniu (R). Uwaga: oś długości fali na tym wykresie jest nieliniowa.

Krzywe czułości widmowej stożków normalnego trichromianu, wyznaczone metodą kolorymetryczną (A), oraz widma absorpcyjne mierzone w zewnętrznych segmentach pojedynczych stożków makaka (B). (Marks i wsp., 1964). Stałe krzywe na A reprezentują wynik obliczenia krzywych czułości widmowej z krzywych dodawania normalnego trichromianu (Bongard, Smirnov, 1955); kółka - wyniki eksperymentów z dichromianami [4].

Według zwolenników teorii trójskładnikowe trzy razy, i okazało się, że pik absorpcji w obszarze widzialnym tkanki siatkówki, to powinno podlegać istnienie trzech typów barwników wizualnych, i że nie powinno się trzy rodzaje czopków wrażliwe na różne długości fal światła (kolorów). Obecność czopków typu S wrażliwych na niebiesko (przypuszcza się, że pochodzi z języka angielskiego). Krótki - widmo krótkich fal), typ M - na zielono (M z języka angielskiego. Średni - średniofalowy), a typ L - czerwony (L z angielskiego. Długi - długofalowe) części widma. Jest to oparte na założeniu, że każdy typ stożka zawiera tylko jeden z trzech pigmentów. [5] Do tej pory te założenia nie zostały jeszcze potwierdzone.

Obecnie wiadomo, że światłoczułe iodopsin pigment znajduje się szyszek oka obejmują pigmenty, takie jak hlorolab (około 540 nm, maksimum). A eritrolab (około 570 nm max.); pierwszy z nich pochłania promienie odpowiadające żółtozielonemu i drugi żółtoczerwony fragment widma. Ich maksima absorpcji znajdują się obok siebie. To nie odpowiada zwykłym "podstawowym" kolorom i nie zgadza się z zasadami trójczęściowego modelu.

Trzeci, hipotetyczny pigment wrażliwy na fioletowo-niebieski obszar widma, poprzednio nazwany cyanolabem, nie został znaleziony i zbadany do tej pory.

Również znaleźć żadnej różnicy między stożków w siatkówce oka nie mogła udało się udowodnić obecność każdego stożka jest tylko jeden rodzaj pigmentu. Ponadto stwierdzono, że pigment chlorolab i erythrolab można znaleźć jednocześnie w stożku. [6]

Zgodnie z innym modelu (nieliniowa dwuskładnikowy Teoria C Remenko), trzecia „hipotetyczna” pigment nie jest potrzebna, niebieski odbiornika widma służy coli. Wynika to z faktu, że gdy jasność jest wystarczająca do rozróżniania kolorów, maksymalną czułość widmowa Stick (dzięki blaknięciem zamkniętego rodopsyny) jest przesunięty z zielonego obszaru spektralnego do niebieskiego. Według niej stożka powinien zawierać tylko dwa pigment z pobliskich maksym czułość hlorolab (wrażliwe na żółto-zielony zakresu widma) i eritrolab (wrażliwe na żółto-czerwonej części widma). Te dwa pigmenty zostały od dawna znalezione i dokładnie zbadane. W ten stożek jest nieliniową stosunki czujników, emitowane nie tylko informacje o stosunku czerwony i zielony, ale również poziom żółty kolor w mieszaninie.

Dowód, że odbiornik jest niebieska część widma w oku różdżki, może służyć jako fakt, że tsvetoanomalii Trzeci typ (acyanopsia), ludzkie oko widzi nie tylko niebieską część widma, ale nie rozróżnia obiekty o zmierzchu (ślepota) a to dokładnie wskazuje na brak normalnej pracy prętów. Zwolennicy teorii trzech komponentów, aby wyjaśnić, dlaczego jest zawsze jednocześnie z zakończeniem pracy odbiornika błękitu, zatrzymać pracę i pałeczki wciąż nie może (dlaczego zawsze z zakończeniem pracy odbiornika niebieskim, zatrzymać pracę i paluszki). [7]

Ponadto uznaniem tego mechanizmu jest znany od dawna efekt Purkinjego, którego istotą jest to na początku zmierzchu, gdy zapada światło, czerwone kolory stają się czarne, a białka wydają się niebieskie. RF Feynman pisze, że „to dlatego, że różdżka widać niebieski końcu spektrum jest lepsza niż szyszek, szyszki, ale patrz, na przykład, ciemny kolor czerwony, natomiast przykleja kompletnie nie widzę.” [8]

Do tej pory nie udało się dojść do powszechnej opinii na temat zasady percepcji koloru oka.

Nocą, gdy strumień fotonów nie jest wystarczające dla prawidłowego funkcjonowania oka, wizja przeważnie zapewniają kije, więc ludzie w nocy nie może odróżnić kolory.

Laski i stożki na siatkówce oraz ich rola w postrzeganiu kolorów i światła

Ważne jest, aby wiedzieć! Jeśli wizja zaczęła zawodzić, natychmiast dodaj tego profesjonalisty do swojej diety. Czytaj więcej >>

Siatkówka jest główną częścią wizualnego analizatora. Tutaj następuje percepcja fal elektromagnetycznych, ich transformacja w impulsy nerwowe i transmisja do nerwu wzrokowego. Dzień (kolor) i noktowizja są dostarczane przez specjalne receptory siatkówki. Razem tworzą tak zwaną warstwę fotosensorową. Zgodnie ze swoją postacią receptory te nazywane są stożkami i prętami.

Mikroskopowa struktura oka

Histologicznie, 10 warstw komórek jest wydzielanych na siatkówce oka. Zewnętrzna warstwa światłoczuła składa się z fotoreceptorów (prętów i stożków), które reprezentują specjalne formacje komórek neuroepitelialnych. Zawierają wizualne pigmenty, które mogą absorbować fale świetlne o określonej długości. Pręty i stożki są nierównomiernie rozmieszczone na siatkówce. Główna liczba stożków znajduje się w centrum, a pręty są na obwodzie. Ale to nie jest jedyna różnica:

  1. 1. Kije zapewniają widzenie w nocy. Oznacza to, że są odpowiedzialni za postrzeganie światła w warunkach słabego oświetlenia. W związku z tym, za pomocą patyk, osoba może zobaczyć obiekty tylko w czerni i bieli.
  2. 2. Stożki zapewniają ostrość wzroku w ciągu dnia. Dzięki ich pomocy człowiek widzi świat w kolorowym obrazie.

Pręty są czułe tylko na fale krótkie, których długość nie przekracza 500 nm (niebieska część widma). Są jednak aktywne nawet w rozproszonym świetle, gdy gęstość strumienia fotonów jest obniżona. Stożki są bardziej czułe i mogą odbierać wszystkie sygnały kolorów. Ale dla ich wzbudzenia wymagane jest światło o znacznie większej intensywności. W ciemności prace wizualne wykonywane są przy użyciu patyczków. W rezultacie, o zmierzchu iw nocy osoba może zobaczyć sylwetki obiektów, ale nie czuje ich kolorów.

Upośledzone funkcje fotoreceptorów w siatkówce mogą prowadzić do różnych patologii widzenia:

  • naruszenie percepcji kolorów (ślepota barw);
  • choroby zapalne siatkówki;
  • stratyfikacja błony siatkówki;
  • naruszenie wizji zmierzchu (nocna ślepota);
  • światłowstręt.

Stożki siatkówki

Często naruszenia refrakcji spowodowane są czynnikami genetycznymi, ale w tym przypadku dzieci nie są przenoszone do samej patologii, a jedynie tendencja do jej rozwijania.

Główne rodzaje nieprawidłowości załamania oka u dzieci to:

dalekowzroczność (nadwzroczność). Jest to cecha załamania promieni, w której obrazy odległych obiektów są skupione poza siatkówką. Jednak w tym przypadku dalekowzroczność nie jest okresem bardzo udanym, ponieważ przy takim naruszeniu osoba widzi słabo zarówno w odległości, jak i blisko. Aby skorygować tę anomalię, dzieciom przypisuje się okulary do trwałego noszenia z wypukłym szkiełkiem do okularów ("plus"). Trzeba zauważyć, że w pierwszym roku życia tego rodzajurefrakcja oka u dzieci to normalne zjawisko. W wieku 3 lat stopniowo się zmniejsza, ale czasami można go zaobserwować w nieznacznym stopniu w późniejszym wieku.

krótkowzroczność (krótkowzroczność). Dzięki tej anomalii obraz jest skupiony przed siatkówką oka, a organ wzrokowy może widzieć wystarczająco blisko. To błąd refrakcji korygowane okularami z wklęsłą soczewką okularową ("minus"). Czasami u dzieci w czasie najbardziej intensywnego wzrostu (w wieku 5-10 lat) rozwija się krótkotrwała krótkowzroczność.

astygmatyzm. Ta anomalia nie jest uważany za odrębny widok refrakcji, ponieważ w tej sytuacji w organie wizualnej jednocześnie istnieją dwa ogniska optycznego, ze względu na to, co człowiek widzi pewne rzeczy całkiem dobrze, a inni - jest zamazany. W dzieciństwie astygmatyzm jest często zjawiskiem przejściowym z powodu nierównomiernego wzrostu oczu i zmiany okrągłego zarysu rogówki na owalny. Jednak rozwój tego zaburzenia może być spowodowany nieregularnym kształtem soczewki (astygmatyzmem soczewki), jak również różnymi urazami oka. Korekta astygmatyzmu w dzieciństwie odbywa się za pomocą specjalnych okularów i soczewek kontaktowych.

Co robić w przypadku zaburzeń refrakcji

Z krótkowzrocznością. W zaburzeniach refrakcji tego typu leczenie jest zazwyczaj zachowawcze. Wyjątki są precedensami szybko postępującej krótkowzroczności u dziecka. W innych przypadkach stosuje się kompleksową terapię w celu korekcji błędów refrakcji. Pozwala to wyeliminować przyczyny prowadzące do progresji choroby. Oprócz okularów do trwałego lub czasowego noszenia używa się aparatów, treningu domowego, leków ze specjalnymi kroplami, terapii podtrzymującej itp.

Z nadwzrocznością. Aby skorygować patologię załamania tego typu okulary są przeznaczone do trwałego noszenia. Ponadto stosuje się sprzętowe metody leczenia anomalii układu optycznego oka.

Z astygmatyzmem. W przypadkach, w których astygmatyzm występuje u dziecka, zwykle wykonuje się leczenie zachowawcze. Metody chirurgiczne dla tego błędu refrakcyjnego oka z reguły są stosowane dopiero po 18 latach. W zależności od rodzaju astygmatyzmu korektę stosuje się za pomocą specjalnych okularów lub soczewek kontaktowych (u starszych dzieci). Z wczesnego wykrywania korzystne rokowanie w takim samym stopniu nieodłącznego astygmatyzm sprowadza się najczęściej w pierwszym roku życia, a do siedmiu lat w przypadku braku patologii rogówki, zazwyczaj stabilizuje.

7. Do czasu narodzin wizualny system sensoryczny jest przygotowywany morfologicznie do działania, ale do ostatecznego dojrzewanie morfofunkcjonalne występuje do 11 do 12 lat.

Miej noworodki gałka oczna bardziej sferyczny, jego długość jest krótsza, niż u dorosłych (u dorosłych - 23 mm, noworodków - 16 mm), dlatego promienie z odległych obiektów zbiegają się za siatkówką, tj. oko noworodków naturalnie dalekowzroczne. Gałka oczna dziecka znajduje się na orbicie bardziej powierzchownie w porównaniu z dorosłymi, więc oczy wydają się duże.

Wraz z wiekiem długość gałki ocznej rośnie i stopniowo zmniejsza stopień nadwzroczności, w ciągu trzech lat liczba dzieci dalekowzrocznych wynosi 82%, w ciągu 5-7 lat - 69%, 8-10 lat - 59,5%, w wieku 15 lat - około 40%. Ta naturalna dalekowzroczność nie zapobiega wyraźnemu widzeniu bliskich obiektów, ponieważ soczewka u dzieci ma większą elastyczność, niż u dorosłych i może przybrać niemal kulisty kształt. Dlatego najbliższy wyraźny punkt widzenia u dzieci do 10 lat jest na odległość 6 - 7 cm z oka. Miej starcy ludzie z powodu zmniejszyć elastyczność soczewki i osłabienie napięcia włókien cynicznego więzadła skrzywienie soczewka krystaliczna nieznacznie wzrasta, albo nie zmienia się i rozwija się długowieczna dalekowzroczność (starczowzroczność), więc najbliższy punkt widzenia jest odsunięty od oka: w wieku 45 lat ma on średnio 33 cm, w wieku 70 lat - 100-120 cm.

Ostrość wzroku u dzieci w pierwszych tygodniach, a nawet miesiącach jest niska, stopniowo wzrasta i osiąga maksimum o 5 lat.

Najbardziej dojrzałe do czasu urodzenia są ochronne mruganie i źrenica odruchy do jasnego światła. Łzowy odruch przejawia się na końcu Drugi miesiąc, przed tym czasem niemowlęta płaczą bez łez lub z niewielką ich liczbą, ponieważ gruczoły łzowe i centra łez nie do końca dojrzały.

Iris większość dzieci zawiera mały pigment i ma niebieskawy odcień. Ostateczny kolor tęczówki powstaje dopiero po 10-12 latach.

W procesie rozwoju postrzeganie koloru dziecka. Miej noworodki w funkcji siatkówki tylko kije, Tylko u 30% dzieci pierwsze oznaki postrzegania kolorów pojawiają się pod koniec pierwszego tygodnia. Zrównoważony różnicowanie kolorów podstawowych (czerwony, niebieski, zielony, żółty) jest zaznaczony w 3 - 4 miesiące. W tym czasie do rozwoju widzenia barw trzeba powiesić na łóżeczku w odległości 50 cm (lub więcej) kolorowego wianka (powinny być w środku czerwony, żółty, pomarańczowy, zielony kule i niebieskim, lub z domieszką niebieskiego na krawędziach girlandy), zmienić kolory od czasu do czasu, aby dać dziecku jaskrawo kolorowe zabawki. Do dziewięć miesiące dziecko rozpoznaje wszystkie podstawowe kolory, ale wysokiej jakości kolor wzrok tylko do koniec trzeciego roku życie. Kształt przedmiotów rozpoznawanych przez dzieci, zanim rozpoznają kolor. Po zapoznaniu się z przedmiotem u dzieci w wieku przedszkolnym, pierwszą reakcją jest jego kształt, wymiary, a także kolor.

Trwa proces rozwoju i doskonalenia wizualnego systemu sensorycznego jako całości, a także innych systemów sensorycznych od peryferii do centrum. Rozwój motorycznych i czuciowych funkcji widzenia odbywa się z reguły synchronicznie.

Mechanizmy koordynacji i umiejętność synchronicznego ustalania tematu z wyglądem są intensywnie uformowane w wieku z pięć dni do trzy do pięciu miesięcy. Ruch oka w pierwszych dniach po urodzeniu może być są niezależne od siebie (jedno oko patrzy bezpośrednio, drugie - poza tym, kiedy idziesz spać, jedno oko może już być zamknięte, drugie - na wpół otwarte). Jest to spowodowane niekompletna mielinizacja włókien nerwowych nerwów okoruchowych i dróg wzrokowych. Mielinstwo ich kończy się większość dzieci do trzech do czterech miesięcy życie.

W pierwszy miesiąc życia w związku z niedorozwojem kory mózgowej zapewnia się widzenie podkorowe podziały (jądra wyższych guzków czworokąta śródmózgowia). Percepcja wizualna u noworodków przejawia się w formie śledzenia, które trwa kilka sekund (jest to reakcja wrodzona). Co w drugim tygodniu życie pokazuje dłuższe umocowanie spojrzenia (opóźnienie spojrzenia na obiekt). Dojrzewanie wizualne strefy czuciowe pojawia się kora mózgowa do siedmiu lub dziewięciu lat.

Pole widzenia u dzieci mniej niż tylko u dorosłych do siedem lat sięga 80% pola widzenia dorosłego prawa. Jest to jedna z przyczyn częstych wypadków drogowych z dziećmi w wieku przedszkolnym. Do 12 do 14 lat Granice pól wizualnych są zbliżone do poziomu osoby dorosłej.

Twardówka u dzieci znacząco Rozcieńczalnik, niż u dorosłych, posiada zwiększone wydłużenie. Uciążliwa praca wzrokowa z bliskiej odległości, szczególnie przy niewielkich drukach iw warunkach niedoboru światła, może powodować rozwój dzieci krótkowzroczność.

Można to wytłumaczyć następującymi przyczynami:

1. Podczas pracy z bliskiej odległości, silny napięcie mięsień rzęskowy, zapewnianie zakwaterowania, które może go powodować spastyczność (skurcz zakwaterowania) i mięsień rzęskowy traci zdolność do relaksu. Gdy patrzysz na odległy obiekt, soczewka pozostaje w stanie bardziej wypukłym, z większa moc refrakcyjna, niż jest to konieczne do jasnego widzenia odległego obiektu i, pomimo normalnej długości gałki ocznej, staje się oko krótkowzroczny.

2. Podczas pracy z bliskiej odległości silne napięcie mięśni okulomotorycznych, w rezultacie zbieżność (redukcja osi widzenia na obiekcie) silna kompresja wraz z gałką oczną stopniowo się spłaszcza, wydłuża w kierunku do przodu i do tyłu. Organizm jest zmuszony do przystosowania układu optycznego oka do jasnego widzenia bliskich obiektów, rozwija się prawdziwa krótkowzroczność,

W ten sposób główne powody postępująca krótkowzroczność u dzieci w nadmiernym napięciu oka, co jest spowodowane dużym obciążeniem wzrokowym. Dlatego ujawnia się głównie w wiek szkolny: w klasy młodzieży - jak skurcz zakwaterowania, w starszych - jak prawdziwa krótkowzroczność. Przyczyny progresywnej krótkowzroczności są również regionalne postać. Na przykład liczba krótkowzrocznych w regionach północnych jest większa niż w południowych; w niektórych krajach (w Japonii) liczba przypadków krótkowzroczności jest znacznie wyższa. Te odchylenia są związane z poziomem nasłonecznienia, osobliwością diety. W miasta krótkowzroczny więcej niż, niż na obszarach wiejskich; w szkoły specjalistyczne, niż w zwykłych szkołach.

Krótkowzroczność szybciej rozwija się fizycznie osłabione dzieci (niedożywienie, choroby przewlekłe), a nie wśród uprawiający sport.

Dzieci, przeszłość krzywica, krótkowzroczność występuje w 5 razy częściej. Do siedem lat liczba krótkowzrocznych dzieci jest przeciętna 4 - 7% całkowitej liczby rówieśników, na czas szkolenia W szkole odsetek dzieci z krótkowzrocznością wzrasta do 35 - 40%. zwłaszcza w wieku od 11 do 14 lat,

Należy zauważyć, że przekazywana jest predyspozycja do krótkowzroczności przez dziedziczenie (Odziedziczony, w szczególności, niewystarczająca sztywność twardówki). Jednak czynniki dziedziczne, które determinują początek i progresję krótkowzroczności, nie są śmiertelne. Nie można ignorować wpływu środowiska i tym samym usprawiedliwić brak działania.

Przyczynia się również do rozwoju krótkowzroczności czytania książek dla dzieci w pozycji leżącej, w ruchu pojazdów,

Dla zapobieganie krótkowzroczności w klasie alternatywna praca wizualna z bliskiej odległości z innymi rodzajami pracy (z tablicami, tablicami), tj. tłumaczeniem widoku na przedmioty z dala od oka.

8.Struktura narządu słuchu

Ucho wewnętrzne (aparatura odbierająca dźwięk), ucho środkowe (aparatura przekazująca dźwięk) i ucho zewnętrzne (aparatura zbierająca dźwięk) są połączone w pojęcie organu słuchu.

-Ucho zewnętrzne składa się z małżowiny usznej i zewnętrznego przewodu słuchowego. Zapewnia przechwytywanie dźwięków, ich koncentrację w kierunku zewnętrznego kanału słuchowego i intensyfikację dźwięków. Ponadto, struktury ucha zewnętrznego pełnią funkcję ochronną, chroniąc błonę bębenkową przed mechanicznymi i termicznymi wpływami środowiska zewnętrznego.

Na granicy pomiędzy zewnętrzne i środkowe ucho jest bębenkowej pereponka.- łącznej cienka płyta o grubości około 0,1 mm, pokryte nabłonkiem wewnątrz i na zewnątrz błony śluzowej.

Membrana bębenkowa jest umieszczona ukośnie i zaczyna oscylować, gdy od strony zewnętrznego przewodu słuchowego padają na nią oscylacje dźwiękowe. Błona bębenkowa nie ma własnego okresu oscylacji, zmienia się wraz z każdym dźwiękiem zgodnie z jego długością fali.

Ucho środkowe jest reprezentowane przez wnękę bębna. Zawiera łańcuch kosteczek słuchowych: młotek, kowadło i strzemię.

Rękojeść młoteczka łączy się z bębenkiem, a jego głowa tworzy połączenie z kowadłem, które również łączy staw z głową strzemiączka. Na ścianie przyśrodkowej tympanonu znajdują się otwory: okno przedsionka (owalne) i okno ślimaka (okrągłe). Podstawa strzemiączka zamyka okno przedsionka, prowadzące do wnęki ucha wewnętrznego, a okno ślimaka jest zaciśnięte przez wtórny bębenek. Tympanon jest połączony z nosogardnisią za pomocą aparatu słuchowego,

lub Eustachiusza, rury. Przez nią z nosogardzieli powietrze wchodzi do wnęki ucha środkowego, dzięki czemu wyrównuje się nacisk na błonę bębenkową od strony zewnętrznego kanału słuchowego i jamy bębna.

Ucho wewnętrzne- wydrążone kości w kości skroniowej, podzielone na kanały kostne i wnęki zawierające aparat receptorowy aparatów słuchowych i kinetycznych (przedsionkowych).

Ucho wewnętrzne znajduje się w wewnętrznej części skalistej części kości czasowego składa się z systemu komunikują się ze sobą kanałów kości - kostnej labirynt, który znajduje się w błoniastej labiryntu. Kontury kostnego labiryntu niemal całkowicie powtarzają zarys błoniasty. Przestrzeń między kością a błędnikiem błoniastym, zwana perilimfatyczną, wypełniona jest płynem - perilimfą, która w składzie jest podobna do płynu mózgowo-rdzeniowego. Błoniaste labiryntowe jest zanurzony w przychłonki, jest przymocowany do ścianki tkanki łącznej tkanki pasma osłonki i wypełniony płynem - skład endolimfy nieco od przychłonki. Przestrzeń peri limfatyczna związana jest z podpajęczynówkowym kanałem wąskiej kości - rurą wodną ślimaka. Przestrzeń endolimfatyczna jest zamknięta, ma ślepy występ, który rozciąga się poza ucho wewnętrzne i kość skroniową - przedsionek przedsionka. Ta ostatnia kończy się woreczkiem endolimfatycznym osadzonym w grubości opony twardej na tylnej powierzchni skroniowej piramidy skroniowej.

Labirynt kostny (ryc. 2) składa się z trzech części: przedsionka, kanałów półkolistych i ślimaka. Przedsionek stanowi centralną część labiryntu. Z tyłu przechodzi ona do kanałów półkolistych i przednia do ślimaka. Wewnętrzna ściana wnęki przedsionka zwrócona jest w stronę tylnej części czaszki i tworzy dolną część wewnętrznego kanału słuchowego. Jego powierzchnię dzieli niewielki grzebień kości na dwie części, z których jedna nazywa się sferyczną depresją, a druga jest eliptyczną depresją. W sferycznym zagłębieniu znajduje się wstęga sferyczna połączona z przejściem ślimakowym; w eliptycznym - eliptycznym worku, w którym wchodzą błonowe półkoliste kanały. W środkowej ścianie obu wgłębień znajdują się grupy małych otworów przeznaczonych na gałązki przedsionkowej części przedniego-ślimakowego nerwu. Zewnętrzna ściana przedsionka ma dwa okna - okno przedsionka i okno ślimaka, zwrócone w stronę tympanonu. Kanały półkoliste są rozmieszczone w trzech płaszczyznach prawie prostopadłych względem siebie. W zależności od umiejscowienia w kości rozróżnia się górny (przedni) lub przedni, tylny (strzałkowy) i boczny (poziomy) kanał.

Ślimak z kości jest zawiłym kanałem, który rozciąga się od przedsionka; Kręci się 2,5 razy wokół swojej poziomej osi (trzonu kości) i stopniowo zwęża się w kierunku wierzchołka. Wokół rdzenia kości spiralnie nawija wąską płytkę kostną, która jest mocno przymocowana do jej łącznej błony trwa - błony podstawnej stanowiący ściankę dolną z kanałem (błoniastego ślimakowy kanał). Ponadto z kostnej spirali blaszki pod ostrym kątem w kierunku poprzecznym do góry rozciąga się cienką błonę tkanki łącznej - preddverno (przedsionkowy) błony, zwane również reyssnerovoy membrany; to jest górna ściana ślimakowego spaceru. Przestrzeń utworzona między błoną podstawową i przedsionkową jest ograniczona na zewnątrz przez płytkę tkanki łącznej przylegającą do ściany kości ślimaka. Ta przestrzeń nazywana jest ślimakiem (kanałem); jest wypełniony endolimfą. Powyżej i w dół znajdują się przestrzenie perilimfatyczne. Dolny nazywa się drabiną bębnową, górny nazywany jest drabiną przedsionka. Schody w górnej części ślimaka są połączone ze sobą przez otwór w ślimaku. Rdzeń ślimaka przesiąknięty jest podłużnymi pierścieniami, przez które przechodzą włókna nerwowe. Na obwodzie pręta, spiralny kanał rozciąga się spiralnie, umieszcza się w nim komórki nerwowe tworzące spiralny węzeł ślimaka). Do kości labirynt z czaszki prowadzi wewnętrzny kanał słuchowy, w którym przechodzą nerwy przed ślimakowe i twarzowe.

Błoniastą labirynt składa się z dwóch, trzech torebek przedsionka kanale półkolistym, kanał ślimaka, wody i przedsionka w ślimaku. Wszystkie te części labiryntu błoniastego reprezentują układ wzajemnie połączonych formacji.

dostarczanie funkcji percepcje sygnały dźwiękowe dla ludzi i zwierząt.

Mechanizm doznania słuchowego determinowany jest przez aktywność analizatora słuchowego. Obwodowa część analizatora zawiera zewnętrzny, środkowy i wewnętrzny uszy. Małżowina uszna konwertuje przychodzące z zewnątrz akustyczny sygnał, odbijając i kierując na zewnętrzne fale dźwiękowe narządu słuchu. W zewnętrznym kanale słuchowym, który działa jako rezonator, zmieniają się właściwości sygnału akustycznego - intensywność tonów wzrasta z częstotliwością 2-3 kHz. Najważniejsza transformacja dźwięków występuje w uchu środkowym (Średnia uszy). Tutaj, na skutek różnicy w powierzchni błony bębenkowej i podnóżków, jak też dzięki zastosowaniu mechanizmu dźwignicowego słuchowego kosteczki słuchowe i bębenkowej mięśni jamy znacznie zwiększa natężenie dźwięku przeprowadzonych ze zmniejszeniem amplitudy. System Ucho środkowe zapewnia przejście oscylacji błony bębenkowej do płynnego ośrodka ucha wewnętrznego (Wewnętrzny uszy) - perilimfa i endolimfa. Jednocześnie jest on do pewnego stopnia wyrównany (zależnie od tego z częstotliwość dźwięku) akustyczna rezystancja powietrza, w którym propaguje się fala dźwiękowa, oraz płyny ucha wewnętrznego. Fale przekształcone są postrzegane przez komórki receptorów zlokalizowane na płytce podstawy (błonie) ślimak, który oscyluje w różnych miejscach, ściśle odpowiadając częstotliwości fali dźwiękowej. Pojawiające się pobudzenie pewne grupy receptorów komórek rozmieszczonych wzdłuż włókien nerwu słuchowego, w jądrze pnia mózgu, centra znajdujące się w podkorowe śródmózgowia, osiągając słuchowej kory zlokalizowane w płacie skroniowym, gdzie tworzy dormer sensacja. W tym przypadku, w wyniku przecięcia się ścieżek przewodzących, sygnał dźwiękowy z prawego i lewego ucha wchodzi jednocześnie do obu półkul mózgowych. Ścieżka słuchowa ma pięć synaps, każda z nerwowym impuls jest kodowany na różne sposoby. Mechanizm kodowania pozostaje do dziś całkowicie niezamknięty, co znacznie ogranicza możliwości praktycznej audiologii.

Laski i szyszki

Główną część wizualnego analizatora stanowi siatkówka oka. To tutaj percepcja fal elektromagnetycznych światła, ich transformacja w impulsy nerwowe i dalsze przekazywanie do nerwu wzrokowego. Dzień (kolor) i noktowizor zapewniają specjalne receptory siatkówki. Razem tworzą warstwę światłoczułą. W zależności od postaci receptory te nazywane są pałeczkami i stożkami.

Funkcje prętów i stożków

W tym artykule staraliśmy się bardziej szczegółowo zrozumieć, gdzie znajdują się pręty i stożki, i dowiedzieć się, jakie funkcje pełnią.

Informacje ogólne

Histologicznie, 10 warstw komórek można zidentyfikować na siatkówce oka. Fotoczuła warstwa składa się ze specjalnych fotoreceptorów, które są specjalnymi strukturami komórek neuroepitelialnych. Zawierają unikalne wizualne pigmenty, które pochłaniają fale świetlne o określonej długości. Laski i szyszki są rozmieszczone nierównomiernie na siatkówce. Większość szyszek najczęściej znajduje się w centrum. Pręty z kolei zwykle znajdują się na obrzeżach. Dodatkowe różnice obejmują:

  1. Aby zapewnić widzenie w nocy, potrzebne są kije. Oznacza to, że są odpowiedzialni za postrzeganie światła w warunkach słabego oświetlenia. W związku z tym, za pomocą pałeczek, osoba może zobaczyć obiekty tylko w czerni i bieli.
  2. Stożki zapewniają ostrość widzenia przez cały dzień. Dzięki ich pomocy każdy może zobaczyć otaczający świat na kolorowym obrazie.

Pręty są wrażliwe tylko na te fale, których długość nie przekracza 500 nm. Pozostają one jednak aktywne nawet po obniżeniu strumienia fotonów. Stożki można uznać za bardziej czułe i są w stanie dostrzec wszystkie sygnały kolorów. Jednakże, w celu ich wzbudzenia, światło może czasami być wymagane z dużo większą intensywnością.

W ciemnych godzinach praca wzrokowa odbywa się za pomocą patyków. W rezultacie osoba może wyraźnie zobaczyć kontury obiektów, ale po prostu nie może odróżnić ich koloru. W przypadku zaburzenia funkcji fotoreceptorów mogą pojawić się następujące problemy i patologie widzenia:

  • naruszenie percepcji kolorów;
  • różne choroby zapalne siatkówki;
  • stratyfikacja błony siatkówki;
  • naruszenie wizji zmierzchu;
  • światłowstręt.

Szyszki

Ludzie z dobrym wzrokiem mają około miliona stożków w każdym oku. Ich długość wynosi 0,05 mm, a szerokość 0,004 mm. Wrażliwość na przepływ promieni w nich jest niewielka. Jednak wszystkie z nich jakościowo będą postrzegać gamut kolorów, w tym różne odcienie.

Są również odpowiedzialni za rozpoznawanie poruszających się obiektów, dzięki czemu lepiej reagują na dynamikę oświetlenia.

Struktura szyszek

W stożkach znajdują się trzy główne segmenty i zwężenie:

  1. Segment zewnętrzny. Zawiera światłoczuły pigment - jododopsynę, który znajduje się w pół-dyskowych fałdach błony plazmatycznej. Ten region komórek fotoreceptorów jest stale aktualizowany.
  2. Zwężenie - utworzone przez membranę plazmową i służy do przenoszenia energii z segmentu wewnętrznego na zewnątrz. Jeśli spojrzysz na to bardziej szczegółowo, zobaczysz, że reprezentuje ono tak zwane rzęski, które wykonują to połączenie.
  3. Segment wewnętrzny. To jest obszar aktywnego metabolizmu. Tutaj są mitochondria - podstawa energetyczna komórek. W tym segmencie istnieje również intensywne uwalnianie energii, które jest niezbędne do realizacji procesu wizualnego.
  4. Zakończenie synaptyczne jest regionem synaps. Te kontakty między komórkami w przyszłości będą przenosić impulsy nerwowe do nerwu wzrokowego.

Trójskładnikowa hipoteza postrzegania kolorów

Wielu już wie, że w szyszkach znajduje się specjalny pigment, jodopsynina, który pozwala dostrzec całe spektrum kolorów. Zgodnie z trójskładnikową hipotezą widzenia kolorów istnieją trzy rodzaje stożków. W każdej konkretnej formie istnieje rodzaj jodopsyny, która postrzega tylko część spektrum:

  1. Typ L zawiera pigment zwany erythrolab i ustawia długie fale, mianowicie czerwono-żółtą część widma.
  2. M - typ zawiera pigment chlorolabu i jest w stanie wyczuć średnie fale, które emitują żółto-zielony obszar widma.
  3. S - zawiera cyjanekab pigmentowy i reaguje tylko na krótkie fale, dostrzegając niebieską część widma.

Ważne jest, aby wiedzieć! Do tej pory wielu naukowców zajmuje się problemami współczesnej histologii i zauważa niższość trójkolorowej hipotezy postrzegania kolorów. Wynika to z faktu, że istnienie trzech gatunków szyszek nie zostało jeszcze potwierdzone. Nie znaleziono również pigmentu, który wcześniej otrzymał nazwę cyjanabab.

Dwuskładnikowa hipoteza postrzegania kolorów

Jeśli wierzysz w tę hipotezę, to możesz zrozumieć, że wszystkie szyszki siatkówki zawierają erytholab, a także chlorolab. Dzięki temu doskonale potrafią dostrzec długą i środkową część spektrum. Krótka część spektrum w tym przypadku dostrzega pigment rodopsyny, który jest zawarty w pałeczkach.

Na korzyść tej teorii może być fakt, że ludzie, którzy nie są w stanie odbierać widma o krótkich falach, jednocześnie cierpią na zaburzenia widzenia w warunkach słabego oświetlenia. Podobną patologię nazywa się "ślepotą w nocy".

Kije

Jeśli przyjrzysz się bliżej prętom, zobaczysz, że mają one kształt podłużnych cylindrów o długości około 0,06 mm. U dorosłych około 120 milionów takich receptorów jest obecnych w każdym oku. Wypełniają całą siatkówkę koncentrując się na obrzeżach.

Pigment zapewniający różdżkę dostatecznie wysokiej wrażliwości na światło nazywany jest rhodopsinem lub fioletem wizualnym. W jasnym świetle pigment ten zanika i całkowicie traci swoją zdolność. W tym momencie będzie on podatny tylko na krótkie fale świetlne, które stanowią niebieski obszar widma. W ciemności jego kolor i cechy są stopniowo przywracane.

Struktura pałeczek

Struktura prętów praktycznie nie różni się od konstrukcji stożków. Istnieją 4 główne części:

  1. Zewnętrzny segment z dyskami membranowymi zawiera pigment rodopsyny.
  2. Segment wiążący lub cilium zapewnia niezawodny kontakt pomiędzy zewnętrznymi i wewnętrznymi częściami.
  3. Wewnętrzny segment obejmuje mitochondria. Nastąpi proces produkcji energii.
  4. Segment podstawowy zawiera zakończenia nerwowe i przenosi impulsy.

Czułość takich receptorów na działanie fotonów umożliwia przekształcenie stymulacji świetlnej w wzbudzenie nerwowe i przekazanie jej do mózgu. W ten sposób odbywa się proces percepcji fal świetlnych przez ludzkie oko - fotorecepcję.

Wnioski

Jak widać, człowiek jest jedynym żywym stworzeniem, które może odbierać otaczający świat w całej palecie barw. Utrzymanie wyjątkowej zdolności przez nadchodzące lata pomoże w niezawodnej ochronie oczu przed szkodliwym działaniem, a także w zapobieganiu uszkodzeniom wzroku. Mamy nadzieję, że ta informacja była przydatna i interesująca.

Pytanie i stożki siatkówki - struktura i funkcja

Stożki i pręty należą do aparatu receptorowego gałki ocznej. Są odpowiedzialni za transmisję energii świetlnej poprzez przekształcenie jej w impuls nerwowy. Ten ostatni przechodzi przez włókna nerwu wzrokowego do centralnych struktur mózgu. Różdżki zapewniają widzenie w warunkach niedostatecznego oświetlenia, są zdolne do postrzegania tylko światła i ciemności, czyli obrazu czarno-białego. Stożki są w stanie odbierać różne kolory, są również wskaźnikiem ostrości wzroku. Każdy fotoreceptor ma strukturę, która pozwala mu wykonywać swoje funkcje.

Struktura prętów i stożków

Różdżki w kształcie przypominają cylinder, w związku z którym otrzymały swoją nazwę. Są one podzielone na cztery segmenty:

  • Podstawowy, łączący ze sobą komórki nerwowe;
  • Spoiwo, zapewniające połączenie z rzęskami;
  • Outdoor;
  • Wewnętrzne, zawierające mitochondria, które produkują energię.

Energia pojedynczego fotonu wystarcza, by doprowadzić do wzbudzenia pręta. Jest postrzegany przez człowieka jako światło, które pozwala mu widzieć nawet w bardzo słabym świetle.

W patykach znajduje się specjalny pigment (rodopsyna), który pochłania fale świetlne w obszarze dwóch zakresów.
Stożki wyglądają jak kolby, dlatego mają swoje własne imię. Zawierają cztery segmenty. Wewnątrz szyszek znajduje się inny pigment (jodopopsyna), który zapewnia percepcję czerwieni i zieleni. Pigment odpowiedzialny za rozpoznanie niebieskiego koloru nie został jeszcze ustalony.

Fizjologiczna rola pręcików i szyszek

Stożki i pręty pełnią podstawową funkcję polegającą na postrzeganiu fal świetlnych i przekształcaniu ich w obraz wizualny (fotorecepcję). Każdy receptor ma swoje własne cechy. Na przykład, patyki są potrzebne, aby zobaczyć o zmierzchu. Jeśli z jakiegoś powodu przestają pełnić swoją funkcję, osoba nie widzi w warunkach słabego oświetlenia. Stożki są odpowiedzialne za wyraźne widzenie kolorów przy normalnym oświetleniu.

W inny sposób możemy powiedzieć, że pręty należą do systemu odbierającego światło, a szyszki do systemu wykrywania kolorów. Jest to podstawą diagnozy różnicowej.

Wideo o strukturze prętów i stożków

Objawy porażki prętów i stożków

W chorobach, którym towarzyszy porażka wędzisk i szyszek, występują następujące objawy:

  • Zmniejszona ostrość wzroku;
  • Pojawianie się błysków lub błysków na oczach;
  • Zmniejszenie widzenia w półmroku;
  • Niezdolność do rozróżniania kolorów;
  • Zawężanie pola widzenia (w ekstremalnych przypadkach, tworzenie się kanalików).

Niektóre choroby mają bardzo specyficzne objawy, które mogą łatwo zdiagnozować patologię. Dotyczy to gemeralopii lub ślepoty barw. Inne objawy mogą występować w różnych stanach patologicznych, co wymaga dodatkowego badania diagnostycznego.

Metody diagnozy w pokonaniu prętów i stożków

Aby zdiagnozować choroby, w których występuje zmiana prętów lub stożków, należy wykonać następujące badania:

  • Oftalmoskopia z definicją statusu dna oka;
  • Perymetria (badanie pól widzenia);
  • Diagnoza postrzegania kolorów za pomocą tabel Ishihary lub testu 100 tonowego;
  • Badanie ultrasonograficzne;
  • Fluorescencyjna hagiografia zapewniająca wizualizację naczyń;
  • Refraktometria komputerowa.

Warto ponownie przypomnieć, że fotoreceptory są odpowiedzialne za postrzeganie kolorów i percepcję światła. Dzięki pracy człowiek może postrzegać obiekt, którego obraz powstaje w analizatorze wizualnym. W patologiach siatkówki, w której znajdują się stożki i pręty, funkcja fotoreceptorów zostaje zakłócona, co prowadzi do naruszenia funkcji wizualnej jako całości.

Choroby oka z porażką pałeczek i stożków

Patologie, które wpływają na aparat fotoreceptorowy gałki ocznej obejmują:

  • Kolorowa ślepota (niezdolność do rozpoznawania kolorów) jest dziedziczną wrodzoną patologią aparatu stożkowego;
  • Barwna degeneracja błony siatkowej;
  • Zapalenie korykowo-mocznicowe, które atakuje zarówno naczyniówkę, jak i siatkówkę;
  • Ślepota kurczaków (hemostalopia) charakteryzuje się izolowanym zmniejszeniem widzenia w nocy, co wynika z patologii stożków;
  • Oderwanie siatkówki;
  • Zwyrodnienie plamki żółtej.