Oderwanie siatkówki

Oderwanie siatkówki jest stanem, w którym występuje separacja neuroepithelium (prętów i stożków) od warstwy pigmentu. Choroba prowadzi do szybkiej utraty wzroku.

Przyczyny odwarstwienia siatkówki

loading...

Z przyczyn rozwojowych oderwaniem może być:

- dystrofia (pierwotna, rhegmatogenna) - wiąże się z rozerwaniem siatkówki. W tym przypadku ciecz gromadzi się pod neuro- nabłonkiem i oddziela ją od leżących poniżej warstw.
- trakcja - jest związana z napięciem siatkówki w miejscach zespolenia witreoretinalnego z tworzeniem się sznurów w ciele szklistym (często z nawracającymi hemoftalami, szczególnie w cukrzycy)
- wysiękowe (wtórne) występuje w różnych chorobach oczu (nowotwór, choroby zapalne, krwotok, zakrzepica żyły środkowej siatkówki, i jej gałęzi, retinopatia wcześniaków, etc.). W tym przypadku płyn gromadzi się w przestrzeni podsiatkówkowej (między siatkówką a naczyniówką)

Następujące typy dystrofii witreochorioretinalnych prowadzą do reumatogennego oderwania:

1. Równikowa (zlokalizowana w obszarze równika siatkówki):
- Dystrofia strzępiasta - częściej występuje w górnym kwadracie zewnętrznym - charakteryzuje się powstawaniem przerzedzeń i pęknięć między splecionymi białymi liniami, które są zatopionymi naczyniami
- luka między otworami
- pęknięcie zaworu

Oderwanie z pęknięciem

- zerwać z pokrywką
- nienormalna pigmentacja

2. Paroral (zlokalizowany w pobliżu linii zębatej - miejsce, w którym siatkówka jest przymocowana do naczyniówki)
- degeneracja torbiel - zlokalizowana na obrzeżach siatkówki, tworzą się torbiele, które mogą się łączyć, a ich ściany mogą zostać zerwane. Podczas badania dna oka wyglądają jak jaskrawoczerwone zaokrąglone przezroczyste formacje.
- siatkówka - wiązka siatkówki. Występuje z chorobami dziedzicznymi, wysoka krótkowzroczność, w starszym wieku. Podczas postępu powstają gigantyczne cysty, których ściany są rozdarte
- atrofia naczyniowo-rdzeniowa - atroficzne ogniska bieli są tworzone z pigmentowanymi krawędziami, które się łączą. Rzadko prowadzi do oderwania.

Czynniki ryzyka odwarstwienia siatkówki:

loading...

witreochorionetinalna dystrofia obwodowa, wysoka skomplikowana krótkowzroczność, uraz oka (penetrujący lub wstrząśnięty), obecność oderwania na jednym oku lub w pobliżu krewnych.

Objawy odwarstwienia siatkówki

loading...

Objawy z obwodowymi dystrofiami witreochorioretinalnymi są nieobecne. W przypadku braku przywiązania pacjenci skarżą się na pojawienie się zasłony na oczach, utratę pola widzenia, zwiększenie rozmiarów. Pacjenci opisują ten objaw jako "ciemną kurtynę".

Wizja z oderwaniem siatkówki

Przed tymi objawami w oczach mogą pojawiać się "błyskawice i iskry" (fotopsja), zniekształcające kształt i rozmiar obiektów (metamorfozy), pływające zmętnienia.

Jeśli wystąpi którykolwiek z powyższych objawów, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem!

Badanie oderwania siatkówki

loading...

Do diagnozy będą wymagane następujące metody badawcze:

- definicja ostrości wzroku (od normy w peryferyjnym oderwaniu do ślepoty) nie jest korygowana przez soczewki;
- perymetria - pojawiają się opadanie pola widzenia po stronie przeciwnej do oderwania;
- tonometria - możliwe jest obniżenie ciśnienia wewnątrzgałkowego o średnio 5 mm Hg;
- biomikroskopia - zniszczenie, krwotoki, sznury, oderwanie ciała szklistego;
- badanie w świetle przechodzącym - możliwe są zmętnienia ciała szklistego;
- Oftalmoskopia jest pośrednia i bezpośrednia, a także soczewką Goldmana i lornetką, koniecznie z szerokim źrenicą. Małe zmiany wielkości są wyraźnie widoczne po naciśnięciu twardówki. Częściowo lub całkowicie znika odruch dna, część oderwania jest białawy, naczynia są pełne krwi i zaciśnięte. Szczeliny są czerwone i mają inny kształt. Kiedy przedarciowego odwarstwienia siatkówki jest pomarszczona ruchy wygląd podczas ruchu głowicy, istnieją pigmentowane komórki hemophthalmus, siatkówki przerwy w przedniej części ciała szklistego. Gdy oderwanie trakcji jest widoczne, nicienie witreoretinalne lub błony neowaskularne. Z wysiękiem, obszar odrywania może się poruszać, gdy głowa się porusza, siatkówka jest gładka i można ją podnieść do soczewki
- Ultradźwięki oka

Ultradźwięki z oderwaniem

- optyczna tomografia koherencyjna
- Elektroretinografia - nie zarejestrowano ani nie zmniejszono jej działania

Sposoby (badania ogólnego moczu, krwi, cukru we krwi określających tolerancji glukozy, i inne testy biochemiczne.), Physician konsultacja, endocrinologist, genetyki wskazano.

Leczenie odwarstwienia siatkówki

loading...

Sukces leczenia zależy wyłącznie od terminu postawienia diagnozy. Im wcześniej operacja zostanie wykonana, tym większe będą szanse na przywrócenie wzroku. Głównie stosowane techniki chirurgiczne, tylko groźba oderwania lub rozprowadzenie na powierzchni plamki przed operacją, która jest wykonywana w najbliższej przyszłości, konieczne jest, aby nałożyć bandaż obuocznego i przestrzegania ścisłego leżenia w łóżku.

Istnieje wiele metod, ale najczęstsze z nich zostaną opisane poniżej:

- pneumoretinopeksja - do ciała szklistego wstrzykuje się pęcherzyk powietrza, który "naciska" złuszczoną siatkówkę do naczyniówki. Skuteczny w patologii w wyższych partiach. Jeśli dotknięte są inne obszary siatkówki, pacjent jest poproszony o zajęcie określonej pozycji głowy. Powietrze rozprasza się w ciągu kilku tygodni. W tym czasie prowadzone są dodatkowe metody leczenia - kriopeksja ("spaj" siatkówkę do leżących poniżej warstw za pomocą ciekłego azotu) lub koagulacja laserowa siatkówki.

- skleroplastyka - miejscowe i okrężne zamknięcie twardówki. W tym samym czasie opaska silikonowa jest szyta lokalnie lub vkrugovuyu. W tym przypadku, zewnętrzne powłoki zbliżają się do złuszczonej siatkówki, a warunki są tworzone dla jej przylegania. Przy dużej akumulacji płynu wysiękowego jest on spuszczany. Operacja nie jest skomplikowana, jest przeprowadzana praktycznie w każdym szpitalu, w którym znajduje się mikrochirurgiczny oddział okulistyczny.

- przy pomocy specjalnego sprzętu i w obecności wyszkolonego specjalistycznego postępowania operacje endovitreal. Najczęstsze - witrektomia, powoduje wycięcie patologicznie zmienione ciało szkliste wraz z pasmami i shvartami. Związki perfluoroorganiczne, gazy lub olej silikonowy wprowadza się do siatkówki, aby wypełnić jej objętość i przylegały do ​​siatkówki. Możliwe jest również usunięcie błon preretinalnych.

- zabiegi laserowe - Laserową koagulację siatkówki - koagulacje są stosowane, a więc "zespawane" muszlą siatkową wokół krawędzi oderwania lub w miejscach jej możliwego rozwoju

- wysiękowe odłączenie siatkówki należy leczyć dopiero po usunięciu przyczyny, która spowodowała chorobę.

Możliwe powikłania leczenia chirurgicznego: powtarzające się oderwanie siatkówki, zwiększone ciśnienie wewnątrzgałkowe, oderwanie ściany naczynia, zaćma, zaburzenia refrakcji.

Po operacji odwarstwienia siatkówki pacjenci są pod stałym nadzorem okulisty. Przeciwwskazane prace związane z ciężką pracą fizyczną, pochyleniem głowy, wibracjami i działaniem wysokich temperatur.

Oderwanie siatkówki

loading...

Po raz pierwszy określenie „odwarstwienie” został zaproponowany w 1700 roku przez francuskiego okulisty Charles de Saint-Yves, ale klinicznie ustalić takie rozpoznanie było możliwe dopiero po wynalezieniu wielkiego niemieckiego naukowca Hermann von Helmholtz Oftalmoskop w 1851 roku.

Około 6 procent mieszkańców naszej planety ma pęknięcia siatkówki, ale w większości nie jest to przejawem jakiejkolwiek patologii i nie prowadzi do oderwania. Częstość odrywania siatkówki wynosi 1: 15,000.

Niektóre populacje są bardziej narażone na odwarstwienie siatkówki. Tak więc u pacjentów z wysoką krótkowzrocznością wynosi 5%, z bezsoczewkowością (po ekstrakcji zaćmy bez wszczepienia IOL) - 2%. Jeśli ekstrakcja zaćmy jest skomplikowana przez częściową utratę ciała szklistego, ryzyko oderwania wzrasta do 10%.

Przyczyny odwarstwienia siatkówki

loading...

Najczęstsze przyczyny odrywania siatkówki na całym świecie to krótkowzroczność, bezsoczewkowość, artefakty, trauma. Około 40-50% wszystkich chorych z tej patologii cierpiał na krótkowzroczność, 30-40% - przeszła operację usunięcia obiektyw 10-20% - miał historię przenikliwym rana do oka. Ważne jest, aby pamiętać, że pomimo braku badań, aby ocenić relację odwarstwienia siatkówki i zatrudnienia niektórych sportach (boks, zapasy, skoki, etc.), ryzyko wystąpienia choroby u tych osób wzrosła.

U pacjentów z odwarstwieniem siatkówki w jednym oku, u 15% przypadków rozwija się z drugiej strony. Ryzyko obustronnego oderwania jest większe (25-30%) u osób, które przeszły obustronną ekstrakcję zaćmy. Wyższa częstość zachorowań występuje wśród osób narodowości żydowskiej i stosunkowo niska wśród czarnych.

Wraz z wiekiem wzrasta ryzyko oderwania siatkówki. Najczęściej obserwuje się go u pacjentów w wieku 40-70 lat. Odwarstwienie siatkówki, które występuje u osób młodszych, zwykle wiąże się z urazem oka.

Objawy odwarstwienia siatkówki

loading...

Początkowym objawem oderwania siatkówki jest często fotopsja ("błyski", "błyskawica", "iskra" w polu widzenia). Ich wygląd wynika z tego, że impulsy w siatkówce powstają nie tylko przy uderzeniu światłem, ale również przy mechanicznym przyłożeniu do niego. Szczepionki siatkówkowo-dokrętne napinają siatkówkę, drażniąc komórki światłoczułe, co prowadzi do pojawienia się tego zjawiska.

Oderwaniu siatkówki może towarzyszyć pojawienie się pływających "much", "nitek", "punktów" w polu widzenia. Jednak ten objaw nie jest specyficzny, jest bardzo powszechny i ​​nie wymaga leczenia, w większości przypadków jego przyczyną jest zniszczenie ciała szklistego.

Czasami niewyraźne zaokrąglony kształt wchodzi w widoku (Weiss pierścień), co świadczy o tylną oderwania i izolacja hyaloid membrany w miejscu zamocowania na tarczy nerwu wzrokowego. Ten stan również nie wymaga leczenia. Wraz z tym, nagłe pojawienie się czarnych plam pływające, „web” w polu widzenia może wskazywać, odwarstwienie siatkówki, są spowodowane przez krwotok do ciała szklistego z uszkodzonych naczyń przy zerwaniu lub trakcji siatkówki.

Pacjent może również zauważyć opadanie pola widzenia, objawiające się jako "zasłona" lub "zasłona" przed okiem. Wynika to z złuszczania się warstwy czuciowej siatkówki, aw rezultacie zakłócenia procesów percepcji wzrokowej w niej. W tym oderwanie jest zlokalizowana w obecności uszkodzenia siatkówki przeciwnej stronie.. Oznacza to, że jeśli pole widzenia wady wspomniano powyżej, oddział wystąpił w niższych podziałów itp Jeśli proces wpłynął na oddziały znajdujące się przed równikiem oka, symptom ten nie objawia się. Pacjenci mogą zauważyć spadek lub brak tego objawu rano i pojawienie się wieczorem, co jest spowodowane spontanicznym wchłanianiem płynu podsiatkówkowego.

Oderwania górnych partii siatkówki postępują znacznie szybciej niż dolne. Płyn gromadzący się w przestrzeni podsiatkówkowej, zgodnie z prawami fizyki, stopniowo opada i złuszcza znajdujące się pod nim sekcje. Podczas gdy dolne oddziały mogą istnieć bezobjawowo przez długi czas i mogą być wykryte tylko wtedy, gdy rozprzestrzenią się na obszar plamki żółtej. Długotrwałe zmniejszenie ostrości wzroku w następstwie zmiany w okolicy plamki wpływa na rokowanie w zakresie przywrócenia widzenia centralnego.

Pacjent może zaobserwować zmniejszenie ostrości wzroku, zniekształcenia kształtu i wielkości obiektu, początkowo krzywizny linii prostej (metamorphopsia), których nasilenie jest uzależniona od stopnia uszkodzenia plamki i siatkówki działów paramakulyarnyh.

Pojawienie się tego objawu jest również możliwe po urazie głowy lub oczu, zaćma, obce ciało, iniekcji do ciała szklistego, witrektomii, twardówki uszczelniającego, terapia fotodynamiczna, fotokoagulacji laserowej. W związku z tym, gdy dochodzi do metamorfozy, konieczne jest dokładne zbadanie pacjenta i zbieranie informacji.

Wszystkie powyższe objawy są bardziej typowe dla reumatogennego odwarstwienia siatkówki. Objawy oderwania wysiękowego są zwykle słabe, ponieważ ten rodzaj oderwania nie jest związany z drogami siatkówki. Traktywne oderwanie siatkówki również rozwija się powoli i bezobjawowo w większości przypadków. Wady pola widzenia mogą wzrastać (zwiększać) stopniowo lub nie rozwijać się w ogóle przez miesiące, a nawet lata. Tylko wtedy, gdy bierze udział w patologicznym procesie plamki, pacjent zaczyna odczuwać znaczny spadek widzenia.

Rozpoznanie odwarstwienia siatkówki

loading...

Wczesne rozpoznanie odwarstwienia siatkówki pozwala na szybkie leczenie i poprawę wyniku choroby. Objętość badań przymusowych w przypadku podejrzenia oderwania siatkówki powinna obejmować:
• badanie ostrości wzroku z korektą i bez;
• badanie pól widzenia (perymetria);
• kontrola lampy szczelinowej;
• badanie dna oka za pomocą wysokorozdzielczej soczewki asferycznej lub trójreszkowego obiektywu Goldmana;
• pomiar IOP.

W celu wyjaśnienia diagnoza może być używane i inne metody badania, w szczególności w obecności współistniejących chorób, USG i optycznej tomografii koherentnej (OCT) tylnego odcinka oka, fluoresceina angiografii (PAH), Elektroretinografia (EGR), CT lub MRI, etc..

Oznaką ROS w oftalmoskopii jest wzrost siatkówki, z powodu tego, co wydaje się niewyraźne, z charakterystycznym szarawym odcieniem, z kopułą lub falującą powierzchnią. Kiedy oko porusza się, może się poruszać. Przebieg naczyń powtarza formę oderwanej powierzchni siatkówki. Granice oderwania mogą być zabarwione ("starym" oderwaniem), a komórki pigmentowe ("pył tytoniowy") znajdują się w przedniej komorze i CT.

Pozytywny objaw ucznia Marcusa Gunna może wskazywać na możliwe oderwanie siatkówki. Objaw Schaefera w 70% przypadków wskazuje na zerwanie siatkówki u pacjentów, którzy nie mieli w przeszłości żadnych chorób oczu i interwencji chirurgicznej. Możliwe jest również zmniejszenie IOP o około 5 mm Hg. Art. mniej niż norma. Prawdopodobieństwo luk w ćwiartkach wynosi:
• około 60% - górny kwadrant;
• około 15% - górny kwadrant;
• około 15% - kwadrant niskoczasowy;
• około 10% - nisko położony kwadrant.
Około 50% przypadków odwarstwienia siatkówki może wykryć kilka nieciągłości, które znajdują się głównie w granicach 90 0.

Dzięki oderwaniu trakcji, siatkówka ma wklęsły kształt bez nieciągłości. Ilość płynu podsiatkówkowego jest mniejsza niż w POC i często nie obejmuje linii "zębatej". Największą wysokość siatkówki obserwuje się w miejscu trakcji witreoretinalnej. Jego ruchliwość jest znacznie zmniejszona, a płyn podsiatkówkowy nie ulega przemieszczeniu.

Zmiany w polu widzenia w EOS pojawiają się nagle i szybko postępują. Siatkówka nabiera wypukłego kształtu, wygląda gładko, bez zmarszczek i łez. Czasami towarzyszy oderwania wysokim poziomem płynu podsiatkówkowego, które mogą być przenoszone z jednej karty na drugą grawitacyjnie w zależności od położenia głowy pacjenta. W przednim odcinku oka ewentualnego pojawienia się objawów stanu zapalnego (głębokie wstrzyknięcie twardówki, ciała rzęskowego i in.), Rubeoza, rozszerzone naczynia siatkówki i zmieniany w zależności od przyczyny EOS w przypadkach przewlekłych - Hard wydzielin.

Jeśli trudno jest określić czynnik, który spowodował oderwanie wydzieliny, zaleca się zaangażowanie dodatkowych specjalistów w badanie lekarzy zgodnie z oczekiwaną patologią, przeprowadzenie dodatkowych badań laboratoryjnych.

Anatomia tylnego odcinka oka

loading...

Aby lepiej zrozumieć, czym jest patologia, na przykład odwarstwienie siatkówki, konieczne jest poznanie struktury tylnego oka i funkcji jego części.

Segment tylny jamy gałki ocznej jest wypełniona żelem (vitreumom szklistej), która zapewnia zachowanie kształtu i sygnał gospodarstwa promieni świetlnych do siatkówki. Składa się z wody (do 99%), niewielkiej ilości białka i kwasu hialuronowego. Przy utracie lub usunięciu szklistość nie jest przywracana i zastępowana płynem wewnątrzgałkowym. W nim rozróżnia się zrąb i otaczającą go membranę. Vitreum zwykle ma szew siatkówki u podstawy ciała szklistego (nieco ku przodowi, z „zębatym” linii), z tylnej torebki soczewki (gialoidohrustalikovaya wiązki), wzdłuż krawędzi tarczy nerwu wzrokowego, wokół dołka i otaczające obwodowych naczyń siatkówki (wymienione malejąco Siła mocowania).

Po 40 latach zaczynają się pojawiać zmiany wieku w strukturze ciała szklistego: upłynnienie i synereza (rozpad). Zwykle poprzedza to oderwanie tylnej błony hialoidalnej (tylny koloryt) od siatkówki. Ten stan występuje u około 50% osób w wieku powyżej 65 lat, ale tylko w 12% przypadków jest to skomplikowane z powodu zerwania siatkówki.

Siatkówka (siatkówka) oddziela gałkę oczną od środka. Dostrzega informacje wizualne i wykonuje swoje podstawowe przetwarzanie, a następnie przekształca je w impulsy nerwowe. Siatkówka jest częścią mózgu i jest połączona z nią za pomocą nerwu wzrokowego.

Siatkówka prawie na całej długości składa się z 10 warstw komórek, których liczba zmniejsza się w miarę zbliżania się do plamki:

Fotoreceptory obejmują pałeczki (około 100-120 mln) odpowiedzialne za widzenie w warunkach słabej widoczności, lecz nie umożliwiający uzyskanie wysokiej ostrości i widzenie kolorów i szyszki (około 7 milionów), dzięki czemu światło dzienne rozróżnić kolory i drobne szczegóły przedmiotów.

Występują trzy rodzaje stożków w zależności od długości fali świetlnej odbieranej przez fotopigment w nich zawartych: "czerwony", "zielony" i "niebieski". Znajdują się one głównie w centralnej części siatkówki, podczas gdy pręty są na obwodzie. Grubość siatkówki również nie jest taka sama: największa na brzegu tarczy nerwu wzrokowego, najmniejsza - w foveoli. Przestrzeń między warstwą fotoreceptora a warstwą nabłonka barwnikowego nazywana jest podporządkowaniem.

Linia "postrzępiona" (linia zygzakowata znajdująca się przed równikiem oka) dzieli siatkówkę na rzęskową część tęczówki i część optyczną. To ta ostatnia zapewnia wizualną funkcję oka. Na tylnym biegunie gałki ocznej w części optycznej znajduje się żółta plamka (plamka żółta) o średnicy około 5 mm, która zapewnia centralne (obiektywne) widzenie, które pozwala wyraźnie widzieć obiekty i odróżniać ich kolory. W centrum plamki izolowana jest centralna dołka (fovea) o średnicy około 1 mm, której środkiem jest foveola o średnicy 0,2 mm, zawierająca tylko stożki

Na tylnym słupku oka znajduje się tarcza nerwu wzrokowego (DZN), która łączy włókna nerwowe siatkówki. Dzięki nim impulsy tworzone przez obrazy wizualne są przesyłane do ośrodków wizualnego analizatora mózgu. Region DZN nie ma fotoreceptorów i nie uczestniczy w postrzeganiu informacji wizualnych. Podczas przeprowadzania perymetrii (metoda badania pola widzenia) w tej strefie definiuje się fizjologiczny "martwy punkt".

Dopływ krwi do siatkówki jest wykonywany przez system centralnej tętnicy siatkówki i ukrytej naczyniówki.

Predyspozycja siatkówki do oderwania powoduje jej utrwalenie tylko w dwóch miejscach: tarczy nerwu wzrokowego i linii "zębatej". Przez resztę okresu jest on zatrzymywany przez ciało szkliste i połączenia między końcami fotoreceptorów a procesami nabłonka barwnikowego.

Siatkówka leży na naczyniówce (naczyniówce), której funkcją jest dostarczanie jej składników odżywczych. Naczyniówka składa się z 4 warstw (wymienionych w kierunku od twardówki do siatkówki):
• płytka nadnaczyniowa;
• Płytka naczyniowa;
• Naczyniowa płytka kapilarna;
• Membrana Brucha.

Warstwa pigmentu jest gęsto związana z błoną Brucha zaangażowaną w procesy metaboliczne między siatkówką a krwioobiegiem.

Na zewnątrz naczyniówka pokryta jest twardówką - nieprzezroczystą częścią włóknistej torebki oka. Jego zadaniem jest ochrona wewnętrznych struktur, utrzymanie tonu gałki ocznej. Twardówka składa się z błonki nadtwardówkowej, właściwej twardówki i wewnętrznej brązowej blaszki utworzonej z włókien elastycznych i kolagenowych. Nerw wzrokowy i naczynia siatkówki przechodzą do gałki ocznej przez płytkę kraty w twardówce na tylnym biegunie.

Rodzaje oderwania siatkówki

loading...

Oderwanie siatkówki jest oddzieleniem jej wewnętrznych warstw od podstawowego nabłonka barwnikowego i błony naczyniowej. Poprzez mechanizm oderwania można podzielić na trzy grupy.

Regmatogenny (ROS). Nazwa pochodzi od greckiego słowa "regma", oznaczającego przerwę. Ten rodzaj odrywania wynika z faktu, że poprzez powstałe pęknięcia w warstwie neuronalnej ciało szkliste wnika w przestrzeń podsiatkówkową i złuszcza siatkówkową warstwę czuciową z warstwy pigmentu.

Jest to najczęstszy rodzaj czeku. Ich wygląd wynika z faktu, że wraz z wiekiem ciało szkliste oka staje się bardziej płynne, co przyczynia się do oderwania tylnej błony hialoidowej. U większości ludzi nie powoduje to żadnych konsekwencji. W niektórych przypadkach, zwłaszcza w przypadku krótkowzroczności, proces ten rozpoczyna się w młodszym wieku. W obecności silnych zrostów szklistkowo-siatkówkowych tylny hialoid, złuszczający, ma działanie trakcyjne (ciągnące) na siatkówkę i może prowadzić do jej zerwania. Prawdopodobieństwo takiego rozwoju jest większe, jeśli występują dystroficzne, zapalne zmiany w siatkówce. Wyciek płynnej części ciała szklistego przez utworzone pęknięcie powoduje oderwanie neuroepithelium od leżących poniżej tkanek. Tak więc, jest to przewód witaminowo-rdzeniowy, który jest główną przyczyną rozwoju ROS.

Według naukowców, w USA częstość występowania ROS wśród populacji wynosi średnio 12 przypadków na 100 000 osób rocznie. W krajach skandynawskich - 7-10, w Japonii - 10,4, w Singapurze - 11,6, w Chinach - 8 przypadków na tę samą kwotę rocznie. Choroba ta jest mniej powszechna w populacji indyjskiej i wynosi 3,9 przypadków na 100 000 osób.

Wyniki badań pokazują, że około 40% wszystkich pacjentów z ROS to pacjenci po operacji zaćmy. 50% takich przypadków występuje w pierwszym roku po operacji. Odwlekanie siatkówki rozwija się po śródtorebkowym usunięciu zaćmy częściej (5,7%) niż po zewnątrztorebkowym (0,41-1,7%) lub fakoemulsyfikacji (0,25-0,57%).

Regmatogenne odseparowanie siatkówki obserwuje się częściej u mężczyzn. Wiek pacjentów wynosi 40-70 lat, co odpowiada czasowi oderwania tylnej błony hialoidowej.

Czynniki ryzyka ROS to:
• Przedwczesne upłynnienie ciała szklistego i przerwanie BMS, w szczególności częściowe;
• towarzysząca krótkowzroczność dystrofii siatkówki (statystycznie istotnym czynnikiem ryzyka jest jedynie obecność dystrofii lattowej);
• aphakia i artefakt;
• choroby dziedziczne (zespół Stickler, Marfan, Ehlers-Danlos, homocystinuria);
• obecność w historii reumatogennego odwarstwienia siatkówki innego oka;
• Choroby zapalne i infekcyjne tylnego odcinka oka (ostry zespół martwicy siatkówki, zapalenie siatkówki wywołane wirusem cytomegalii u pacjentów z HIV, toksoplazmoza oczu i zapalenie plamki).

Trakcja (TOC). W tym przypadku oderwanie warstwy neurosensorycznej jest spowodowane przez witreoretinalną fuzję między siatkówką a ciałem szklistym, które powstają w wyniku różnych procesów patologicznych. TOC występuje ponownie na tle proliferacyjnej witreoretinopatii, która wystąpiła po przebytym uszkodzeniu oka, w obecności błon lub dróg witreoretinalnych.

Błony powstają z komórek nabłonka barwnikowego, komórek neuroglii, fibroblastów, makrofagów, włókien kolagenowych. Najważniejszą rolę odgrywają komórki nabłonka barwnikowego. Wnikają do jamy ciała szklistego przez powstałe pęknięcie siatkówki, z nadmierną kriopeksją, ulegają zmianom i zaczynają wytwarzać substancje, które zwiększają produkcję kolagenu i fibronektyny. Ponadto przy kriopeksji uszkodzona jest bariera hematologiczna, co ułatwia penetrację surowicy krwi przez nią. Substancje w nim zawarte przyciągają komórki nabłonka barwnikowego, astrocyty i fibroblasty. To wyjaśnia ryzyko tworzenia się błony z krwotokiem do ciała szklistego.

TOC można również obserwować z proliferacyjną retinopatią cukrzycową, anemią sierpowatą, zakrzepicą żyły siatkówki, retinopatią wcześniactwa z towarzyszącym postępującym niedokrwieniem siatkówki. Prowadzi to do wydzielania naczyniowego śródbłonkowego czynnika wzrostu, który powoduje neowaskularyzację. W pobliżu takich naczyń tworzy się adhezja witreoretinalna. Po pewnym czasie ciało szkliste zaczyna wywierać trakcję na siatkówce i złuszczać warstwę neurosensoryczną z nabłonka podstawowego nabłonka.

TOC jest uważane za drugie najczęściej występujące po ROS. Jego rozwój zależy bezpośrednio od ciężkości patologii, która spowodowała oderwanie. Tak więc 5-10% wszystkich oderwania siatkówki spowodowane jest przez proliferacyjną witreoretinopatię. Według różnych danych proliferacyjna retinopatia cukrzycowa jest komplikowana przez TOC w 35-49% przypadków.

Ekstremalne lub surowicze (EOS). Oddział ten powoduje, że płyn dostał się do przestrzeni podsiatkówkowej naczyń siatkówki, z uwagi na nadciśnienie tętnicze, zakrzepica żyły środkowej siatkówki, zapalenie naczyń nerwu wzrokowego (nerwu wzrokowego), lub innych chorób.

Utrzymanie bilansu wodnego w ciele szklistym odbywa się dzięki membranie naczyniowej. Jest hiperosmolarną (m, E. ma większe stężenie jonów w stosunku do ciała szklistego i nabłonka barwnikowego) tak, że woda z rozpuszczonym w niej jony wprowadza naczyń krwionośnych w naczyniówce.

Fundamentalną rolę w patogenezie ESS objętości płynu śródmiąższowego naczyniówki, która zależy od stopnia przepuszczalności naczyń. Każdy proces patologiczny może zmienić ten wskaźnik. Ponadto uszkodzenie nabłonka barwnikowego zmniejsza działanie pompujące naczyniówki i ciecz zaczyna gromadzić się w podsiatkówkową przestrzeni. Powód może stanowić pewną zapalnych, chorób zakaźnych, niedożywienie, raka i schorzeń uwarunkowanych genetycznie. W przedrzucawkowego występujące silne zwężenie naczyń prowadzi do niedokrwienia mięśnia sercowego i naczyniówki barwnikowego nabłonka, co prowadzi do zniszczenia bariery krwi i zwiększenia przepuszczalności ścian naczyń.

Ze względu na mnogość przyczyn wysiękowego odwarstwienia siatkówki danych częstotliwości, nie jest odzwierciedlona zachorowalność w literaturze. Rasowe, wiekowe i seksualne predyspozycje zależą również od czynnika, który je powoduje. Na przykład syndrom Vogt-Koyanagi-Harada jest bardziej powszechne u Azjatów i Latynosów niż u rasy kaukaskiej czerniaka naczyniówki i „mokrej” postaci AMD są bardziej skłonne do rasy kaukaskiej. Coates Duchenne'a, zespół wysięk tęczówki, idiopatyczne centralny surowiczy chorioretinopathy występują częściej u mężczyzn niż u kobiet.

Poniżej znajduje się obszerna lista chorób, które prowadzą do EOS. Powstaje przez podobieństwo ich mechanizmów patogenetycznych.

Idiopatyczna - choroba Coatesa, centralna surowicza chorioretinopatia, zespół wysiękowego ujścia.

Zapalny - zespół, psevdotumor orbitalnej Vogt-Koyanagi-Harada, ziarniakowatość limfoidalną, zapalenie twardówki, współczulne zapalenie oka, choroby naczyń kolagen, ziarniniak Wegenera, sarkoidozę, wrzodziejące zapalenie jelita grubego i choroba Leśniowskiego-Crohna.

Zakaźne - kiła, toksoplazmoza, zapalenie siatkówki wywołane wirusem cytomegalii, gorączka dengi, gruźlica, choroba z Lyme, choroba "kot drapania".

Wrodzone - nio-ftalowy, kolonie nerwu wzrokowego, rodzinna wysiękowa witreoretinopatia.

Nowotwory - naczyniówki przerzuty czerniaka naczyniówki, neowaskularyzacja naczyniówki znamię naczyniaka krwionośnego, glejaka siatkówki podstawowej gorset oka.

Jatrogenna - nadmierna panretinalna koagulacja laserowa, wypełnienie twardówki.

Choroby ogólnoustrojowe prowadzące do zaburzeń przepływu krwi w naczyniówce - rzucawka i stan przedrzucawkowy, nadciśnienie złośliwe, choroby naczyń kolagenowych, zespół DIC.

choroby nerek (zapalenie nerek w toczniu „półksiężycowy” kłębuszkowe zapalenie nerek, zespół Goodpasture'a, nefropatia IgA, zapalenie kłębuszkowe nerek typu II membranoproliferative CRF) u pacjentów hemodializowanych.

W niektórych przypadkach może występować kombinacja DOC i TOC. Z reguły siatkówka najpierw złuszcza się pod wpływem trakcji (napięcia), co prowadzi do powstania niewielkiego pęknięcia. Oderwanie to nazywa się trakcja - regmatogenna.

Aby przewidzieć wynik choroby, odwarstwienie siatkówki można warunkowo podzielić na:
• plamka włączona (proces nie wpływa na dołek);
• plamka wyłączona (proces rozszerza się do dołka).
Odchylenia oddziałujące na środkową część siatkówki mają o wiele gorsze rokowanie dotyczące zachowania funkcji wzrokowych.

Istotną rolę w rozwoju odwarstwienia siatkówki odgrywają linie witreoretyczne, które z kolei dzielą się następująco:
• dynamiczny (spowodowany szybkimi ruchami gałek ocznych i pociągający siatkówkę w kierunku ciała szklistego, prowadzący do powstania pęknięć i ROS);
• statyczne (niezależne od ruchów gałek ocznych, uczestniczy w rozwoju TOC i witreoretinopatii proliferacyjnej).

Występowanie nieciągłości poprzedza powstanie ROS, może mu towarzyszyć TOC, stąd ich klasyfikacja jest przedstawiona poniżej. Luki odróżniają się patogenezą, morfologią, lokalizacją i głębokością.

Zgodnie z patogenezą (przyczyną występowania):
• szczeliny wynikające z dróg witreoretycznych, które występują częściej w górnej połowie siatkówki od strony skroniowej;
• otwory spowodowane przewlekłym atrofią czuciowej części siatkówki, zaokrąglone, umiejscowione po stronie skroniowej, często u góry.

Według morfologii (forma):
• Łzy w kształcie litery U (w kształcie strzałki), mają zawór z końcówką naprężoną przez ciało szkliste i podstawę przymocowaną do siatkówki;
• niecałkowite nieciągłości w kształcie litery U, mogą być liniowe, w kształcie litery L lub J;
• szczeliny z "pokrywką", w której zawór jest całkowicie oderwany z powodu oderwania się ciała szklistego;
• oderwania wzdłuż linii "zębatej" z przymocowaniem ciała szklistego do tylnej krawędzi zerwania;
• gigantyczna szczelina, pokrywająca ponad 90 ° obrzeża siatkówki, reprezentująca pęknięcie w kształcie litery U z mocowaniem ciała szklistego do jego przedniego marginesu i umiejscowione częściej wzdłuż linii "zębatej".

W przypadku lokalizacji nieciągłości mogą być:
• na linii "zębatej" (u podstawy ciała szklistego);
• za linią "zębatą" (między podstawą ciała szklistego a równikiem);
• na równiku;
• poza równikiem (tył równika);
• plamki.

W głębi przerw dzielą się na:
• płytkowe (uszkodzenie kilku warstw siatkówki);
• Przez (uszkodzenie dotyczy wszystkich warstw).

Leczenie odwarstwienia siatkówki

loading...

Do 20-tych XX wieku, choroba ta jest prawie nieuchronnie prowadzić do ślepoty, podczas gdy w 1923 roku szwajcarski okulista Jules prześladowania nie popełnił poważny przełom w jego leczeniu. Rewolucyjny charakter hipotezy Gonena polegał na tym, że jego zdaniem zerwanie siatkówki jest przyczyną oderwania, a nie jej konsekwencją, jak wtedy sądzono. Gonen twierdził, że aby osiągnąć sukces w leczeniu, konieczne jest zablokowanie luki za wszelką cenę. W tym celu zaproponował metodę igunepuncture - kauteryzację (kauteryzację) siatkówki poprzez twardówkę za pomocą cienkiego instrumentu ogrzanego do wysokiej temperatury. Takie podejście od dawna było odrzucane przez społeczeństwo okulistyczne, pomimo znacznego wzrostu odsetka pomyślnych wyników leczenia. Jednak w 1929 r. Na Międzynarodowym Kongresie Okulistycznym technika ta nadal zasługiwała na uznanie.

Po 10 latach holenderski okulista Henrik-Jacob-Marie Vev zasugerował inną metodę leczenia. Wykonał nacięcie twardówki w miejscu pęknięcia siatkówki z uwolnieniem zgromadzonego tam płynu podsiatkówkowego, a następnie wykonał diatermię (kauteryzację) tej strefy. Metoda ta okazała się jeszcze bardziej skuteczna niż metoda "bez potrzeby".

W 1951 roku, belgijski okulisty Charles Shepens zaproponowano sposób plombowania twardówki, że w ciągu następnych 20 lat, stosowano jako główny sposób leczenia chirurgicznego odwarstwienia. Jego istotą jest dociskanie skorupek w obszarze pęknięcia za pomocą uszczelki (zwykle silikonowej) znajdującej się na zewnętrznej powierzchni twardówki. Ta metoda została z powodzeniem zastosowana w przypadku pojedynczych przerw. Później, w 1958 roku, hiszpański okulista J. arruga zaproponował okrągły wcięcia (tsirklyazh), która pozwala zamknąć wiele pęknięć siatkówki. Ostatnio w tym celu zastosowano implanty silikonowe.

W 1970 r. Amerykański okulista Robert Mahemer, niemiecki z urodzenia, zaproponował alternatywną metodę chirurgiczną do leczenia pacjentów ze skomplikowanym odwarstwieniem siatkówki - witrektomią. Obecnie ta metoda jest szeroko stosowana.

W 1986 roku amerykański Okuliści Hilton i George Sanderson żołądek zaproponował pnevmoretinopeksiyu - pierwszy chirurgii ambulatoryjnej metoda odłączania, obejmujący podawanie pęcherzyk gazu do ciała szklistego do blokowania lukę i dopasowanie siatkówki.

Obecnie istnieje bogaty arsenał metod leczenia odwarstwień siatkówki. Wszystkie mają swoje zalety i wady, wskazania do stosowania, co pozwala okuliście wybrać najbardziej odpowiednią metodę dla każdej sytuacji. Należą do nich:
• wypełnienie twardówki;
• witrektomia;
• koagulacja laserowa;
• krioterapia;
• Pneumoretinopeksja.

Do chwili obecnej nie ma konserwatywnego leczenia reumatogennego odwarstwienia siatkówki (ROS). Celem takiego samego leczenia chirurgicznego, niezależnie od metody, jest wykrycie i zamknięcie zerwania siatkówki z minimalnym uszkodzeniem otaczających tkanek. W tym celu konieczne jest zapewnienie kontaktu między krawędziami pęknięcia i leżącego poniżej nabłonka barwnikowego, a także osłabienie lub całkowite usunięcie trakcji witreoretinalnej w tej strefie. W tym celu metody opisane powyżej można stosować zarówno osobno, jak i w połączeniu.

W ostatnich latach operacja warstw osiągnęła pewien sukces. Dzięki szybkiemu leczeniu 90-95% pacjentów ma anatomiczną siatkówkę. Wśród nich około 50% w wyniku ma ostrość wzroku 0,4 i więcej. Zachowanie funkcji wzrokowych zależy bezpośrednio od zaangażowania obszaru plamki w proces patologiczny. Kiedy oderwanie wpływa na ten obszar, istniejące tam fotoreceptory stopniowo umierają, co prowadzi do nieodwracalnej redukcji wzroku.

Około 10% pacjentów, którzy nie mieli oznak odwarstwienia siatkówki w obszarze plamki przed leczeniem, pomimo zadowalających wyników, ma zaburzenia widzenia. Powodem tego jest torbielowaty obrzęk plamki i tworzenie fałd w plamce ("plamka celofanowa").

Niektóre czynniki wpływające na rokowanie bezpieczeństwa funkcji wzrokowych:
• Ostrość wzroku przed operacją, szczególnie gdy uczestniczy w procesie plamki;
• zalecenie odłączenia (badania wykazują, że początek leczenia w ciągu pierwszych trzech dni pozwala maksymalnie zachować dostępne funkcje wzrokowe);
• Wysokość wzrostu plamki nad powierzchnią siatkówki (uważa się, że przy słabym oderwaniu plamki prognoza jest bardziej optymistyczna).

Konserwatywne leczenie trakcyjnego odwarstwienia siatkówki (TOC) również nie jest obecnie opracowywane. Niemniej jednak prowadzone są badania nad skutecznością stosowania różnych grup leków, które zapobiegają rozwojowi witreoretinopatii proliferacyjnej na różnych jej etapach. Należą do nich niska waga heparynę i jej pochodne (nadroparyna, dalteparyny), kortykosteroidy, NLPZ, leki anty-metabolity, kwas retinowy. Większość tych leków zmniejsza proliferację siatkówki, ale ich toksyczność, sposób i czas stosowania, forma uwalniania pozostaje problemem.

Taktyka chirurgiczna leczenia TOC zależy od przyczyny i zakresu. Na przykład w przypadku proliferacyjnej retinopatii cukrzycowej oderwanie, które nie zagraża rozprzestrzenianiu się do obszaru plamki, może po prostu zostać poddane obserwacji. Głównym celem leczenia chirurgicznego jest osłabienie lub całkowite usunięcie dróg witreoretinalnych, dla których wykonuje się wypełnianie twardówki i / lub witrektomię. W przypadku oderwania siatkówki od trakcji i regmatogenezy konieczne jest dodatkowo zidentyfikowanie i zamknięcie wszystkich istniejących luk.

W przypadku TOC z współistniejącą witreoretinopatią proliferacyjną zwykle wykonuje się koliste uszczelnienie. W przyszłości możliwa jest witrektomia z fotokoagulacją. W jamie szklistej wprowadza się gaz lub olej silikonowy. W zależności od stopnia zaawansowania procesu przed witrektomią, aby go zakończyć, można podjąć decyzję o zdjęciu soczewki.

Jeśli TOC jest spowodowane proliferacyjną retinopatią cukrzycową, zwykle wykonuje się witrektomię. Wypełnienie twardówki nie ma zastosowania, z wyjątkiem przypadków pęknięcia przedniego do równika gałki ocznej. TOC u pacjentów poddanych witrektomii z proliferacyjną retinopatią cukrzycową występuje w 4,3% przypadków. Wcześniej, kilka tygodni przed interwencją, bevacizumab (inhibitor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego) można wprowadzić do ciała szklistego. Zmniejsza to ryzyko krwawienia śródocznego, ułatwia usuwanie błon, skraca czas operacji. Ostrożniejsze podejście wymaga zastosowania takiego wstrzyknięcia u pacjentów z ciężkim niedokrwieniem siatkówki. Mają szybki odwrócony rozwój neowaskularyzacji, prowadząc do powstania zmian bliznowatych, które mogą spowodować rozwój lub progresję TOC. U takich pacjentów podanie doszklistkowe może być zalecane nie wcześniej niż 3 dni przed witrektomią.

Leczenie CBT z powodu retinopatii wcześniaczej zależy od stopnia zaawansowania choroby. Głównym celem jest uzyskanie siatkówki w okolicy plamki żółtej. Chociaż wielu witreoretinalnych chirurgów opowiada się za okrągłą procedurą odbudowy na etapie retinopatii 4A, obecnie nie ma wystarczających dowodów jej skuteczności. W stadium 4B zaleca się witrektomię z usunięciem soczewki lub bez niej. Podanie dootrzewnowe triamcynolonu po interwencji może przyspieszyć przywiązanie siatkówki. Niestety, wyniki leczenia chirurgicznego w stadium 5 retinopatii wcześniaków są często niezadowalające nawet po osiągnięciu anatomicznego dopasowania siatkówki.

Prognoza bezpieczeństwa wzroku zależy od przyczyny, która spowodowała TOC. Anatomiczna siatkówka siatkówki po zabiegu chirurgicznym z witreoretinopatią proliferacyjną występuje w około 75-90% przypadków. Niemniej jednak wynik czynnościowy pozostawia wiele do życzenia: tylko 40-50% pacjentów ma ostatecznie ostrość wzroku 0.05 i wyższą. Wyniki dla retinopatii wcześniactwa są jeszcze mniej satysfakcjonujące. Jednak nawet niewielka poprawa, którą można osiągnąć, jest jeszcze bardziej pożądana niż w przypadku braku leczenia (utrata nadwrażliwości na światło). Przy proliferacyjnej retinopatii cukrzycowej po leczeniu, 70-80% pacjentów ma ostrość wzroku 0,02 i wyższą, z czego 40% to 0,2 lub więcej.

Leki i chirurgiczne leczenie wysiękowego odwarstwienia siatkówki (EOS) zależy od patologii, która je spowodowała. Na przykład przy etiologii zapalnej (zapalenie twardówki, zespół Vogta-Koyanagiego-Harady) stosuje się steroidowe i niesteroidowe leki przeciwzapalne. Radioterapia, brachyterapia, koagulacja laserowa mogą być stosowane w guzach ocznych. Etiologia zakaźna obejmuje stosowanie środków przeciwbakteryjnych. U pacjentów z EOS na tle przewlekłej niewydolności nerek spontaniczne połączenie siatkówki jest możliwe po hemodializie lub transplantacji nerki.

Rokowanie jest spowodowane patologią, która spowodowała EOS. W chorobie Coatesa 75% pacjentów otrzymujących leczenie wykazywało stabilizację lub poprawę widzenia w porównaniu do wartości wyjściowej, a tylko 30% osób, które nie otrzymały leczenia, miało stabilną ostrość wzroku. Długoterminowe rokowanie w jamie nerwu wzrokowego (anomalia wrodzona) jest niezadowalające z powodu rozwoju wtórnych zmian torbielowatych w plamce. EOS na tle stanu przedrzucawkowego lub rzucawki zwykle ustępuje bez powikłań po porodzie.

Nieobecność lub niewłaściwe leczenie może prowadzić do jaskry neowaskularnej, fistezy gałki ocznej.

Autor: Okulista E. N. Udodov, Mińsk, Białoruś.
Data publikacje (aktualizacje): 01/16/2018

Oderwanie siatkówki

loading...

Oderwanie siatkówki - patologia siatkówki oka, przy której oddziela się od ukrytej naczyniówki (błony naczyniowej). Odwarstwienie siatkówki towarzyszy gwałtownego pogorszenia widzenia, przedni wygląd osłona oka, postępujące zwężenie pola widzenia, migotanie „muchy”, „Iskry”, „mruga”, „Błyskawica” i D. Diagnoza itd. Odbywa się za pomocą visometry, Perymetria, tonometria, biomicroscopy, oftalmoskopia, USG oka, badania elektrofizjologiczne. Leczenie chirurgiczne (wypełnienie twardówki ballonirovanie twardówki transtsiliarnaya witrektomii, Witreoretinalne chirurgia cryocautery et al.) Lub techniki laserowe (Laser koagulacji siatkówki).

Oderwanie siatkówki

loading...

Oderwanie siatkówki jest stanem patologicznym, który jest niebezpieczny pod koniec i najtrudniejszy stan patologiczny w chirurgicznej okulistyce, który jest diagnozowany co roku w 5-20 osobach na każde 100 tysięcy populacji. Do chwili obecnej odwarstwienie siatkówki jest główną przyczyną ślepoty i niepełnosprawności; z 70% przypadków tej patologii rozwija się u osób w wieku produkcyjnym.

W siatkówce warstwy odczepianie komórek fotoreceptorów (pręciki i czopki) z pewnych względów jest oddzielony od zewnętrznej warstwy siatkówki - nabłonka barwnikowego, co prowadzi do zaburzeń troficznych i funkcjonowania siatkówki. Jeśli czas nie zapewnia specjalistycznej opieki, oderwanie siatkówki może szybko doprowadzić do utraty wzroku.

Przyczyny i klasyfikacja

loading...

Mechanizm powstawania patologii odróżnia odwarstwienie siatkówki od rhegmatogennego (pierwotnego), traumatycznego i wtórnego (wysiękowego i trakcyjnego).

  • Rozwój przedarciowego odwarstwienia siatkówki z powodu pęknięcia siatkówki i uderzył go ciekłym ciele szklistym. Stan ten rozwija się wraz ze spadkiem błony siatkowej w strefach dystrofii obwodowych. Gdy różne rodzaje dystrofii siatkówki (sitowych, racemosa, retinoschisis i in.), Gap zwyrodnieniowa zmodyfikowany region może być wywołane ostrym ruchów, nadmierny stres fizyczny, uraz czaszkowo-mózgowy, spada lub występować samoistnie. Według rodzaju defektu pierwotne oderwanie siatkówki może być pęcherzykowe lub płaskie; według stopnia oderwania - ograniczone lub całkowite.
  • Odwarstwienie siatkówkowe traumatycznej genezji jest spowodowane urazami oka (w tym operacyjnymi). W takim przypadku oderwanie błony siatkowej może nastąpić w dowolnym momencie: bezpośrednio w momencie urazu, po lewatywach lub kilka lat później.
  • Występowanie wtórnego odwarstwienia obserwuje się na tle innych procesów patologicznych oczu, rozrostowe, zapalne (przy zapaleniu błony naczyniowej oka, zapalenie siatkówki, zapalenie naczyniówki i siatkówki) okluzji (okluzji choroby tętnicy środkowej siatkówki), retinopatię cukrzycową, niedokrwistość sierpowatokrwinkową, zatrucie ciąży, nadciśnienie, itp...
  • Do wtórnego wysięku (surowiczego) oderwania siatkówki prowadzi nagromadzenie płynu w przestrzeni podsiatkówkowej (pod siatkówką). Mechanizm trakcji odrywania jest spowodowany przez retrakcję (trakcję) siatkówki przez włókniste pasma lub nowo utworzone naczynia wyrastające do ciała szklistego.

Czynniki, które zwiększają ryzyko odwarstwienia siatkówki, to krótkowzroczność, astygmatyzm, zmiany zwyrodnieniowe dna, operacja na oczach, cukrzyca, choroby naczyń, ciąża, obudowy podobnego choroby bliskich krewnych i innych.

W większości przypadków oderwanie siatkówki rozwija się w jednym oku, u 15% pacjentów istnieje ryzyko obustronnej patologii. W przypadku obustronnej zaćmy ryzyko obustronnego odwarstwienia siatkówki wzrasta do 25-30%.

Objawy odwarstwienia siatkówki

loading...

Na początku choroby występują objawy - prekursory - tzw. Zjawiska świetlne. Należą do nich błyski światła (fotopsja) przed oczami i linie zygzakowate (metamorfoza). Gdy pęknięcie naczynia siatkówki wydaje się migać "muchy" i czarne kropki na oczach, ból w oku. Zjawiska te wskazują na podrażnienie fotoczułych komórek siatkówki, wywołanych trakcją z ciała szklistego.

Z dalszej progresji „zasłonę” (według wielu pacjentów, kurtyna kurtyna „), odwarstwienie siatkówki, zanim pojawią oczu, która zwiększa się z czasem i może większość lub wszystkie pola widzenia.

Szybko zmniejszona ostrość wzroku. Czasami rano ostrość wzroku poprawia się na chwilę, a pola widzenia rozszerzają się, co jest związane z częściową resorpcją płynu podczas snu i samodzielnej siatkówki. Jednak w ciągu dnia objawy ponownego oderwania siatkówki powracają ponownie. Czasowa poprawa funkcji wzrokowych występuje tylko przy niedawnym oderwaniu siatkówki; przy przedłużonym istnieniu defektu siatkówka traci elastyczność i ruchomość, w związku z czym nie może sama odpoczywać.

Wraz z pęknięciem siatkówki w dolnej części dna, oderwanie postępuje względnie powoli, przez kilka tygodni lub miesięcy, bez powodowania jakichkolwiek wad pola widzenia przez długi czas. Ten wariant oderwania siatkówki jest bardzo przebiegły, ponieważ ujawnia się tylko wtedy, gdy w proces bierze udział plamka, co pogarsza rokowanie dotyczące funkcji wzrokowych. Wraz z lokalizacją pęknięcia siatkówki w górnych częściach dna oka, odwrotnie, oderwanie błony siatkowej postępuje dość szybko, przez kilka dni. Płyn gromadzący się w przestrzeni podsiatkówkowej złuszcza siatkówkę na dużym obszarze dzięki swojej masie.

Jeśli nie pomożesz w czasie, może nastąpić przerwanie wszystkich ćwiartek siatkówki, w tym obszaru plamki - całkowite, całkowite oderwanie. Po odłączeniu plamki pojawiają się krzywe i fluktuacje obiektów, po których następuje gwałtowny spadek widzenia centralnego.

Czasami, z odwarstwieniem siatkówki, występuje podwójne widzenie z powodu zmniejszonej ostrości wzroku i rozwoju utajonego zeza. W niektórych przypadkach oderwaniu siatkówki towarzyszy rozwój leniwego zapalenia tęczówki i jamy brzusznej.

Rozpoznanie odwarstwienia siatkówki

loading...

Jeśli podejrzewa się odwarstwienie siatkówki, konieczne jest pełne badanie okulistyczne, ponieważ wczesna diagnoza pomaga uniknąć nieodwracalnej utraty wzroku. W przypadku urazu głowy w wywiadzie, pacjent powinien być obowiązkowo konsultowany nie tylko przez neurologa, ale okulista wykluczyć złamania i objawy odwarstwienia siatkówki.

Badanie funkcji wzrokowych odbywa się poprzez sprawdzenie ostrości wzroku i określenie pól widzenia (perymetria statyczna, kinetyczna lub komputerowa). Nieprawidłowości pola widzenia występują po stronie przeciwnej do oderwania siatkówki.

Z biomicroscopy (w m. HR. Z wykorzystaniem soczewki Goldmann) określa się przez obecność patologicznych zmian szklistego ciała (druty degradacji krwotoku), badane części obwodowych dna żołądka. Dane tonometryczne charakteryzują się umiarkowanym spadkiem IOP w porównaniu ze zdrowym okiem.

Kluczową rolę w rozpoznawaniu oderwania siatkówki odgrywa bezpośrednia i pośrednia oftalmoskopia. Obraz oftalmoskopowy pozwala ocenić lokalizację luk i ich liczbę, związek między odłączoną siatkówką a ciałem szklistym; pozwala zidentyfikować obszary dystrofii, które wymagają uwagi podczas leczenia chirurgicznego. Jeśli nie jest możliwe wykonanie oftalmoskopii (w przypadku zmętnienia soczewki lub ciała szklistego), wskazane jest USG oka w trybie B.

W systemie diagnostycznym do odwarstwienia zawarte metody badawcze entopicheskih zjawisko (zjawisko autooftalmoskopii, mehanofosfen et al.).

Aby ocenić żywotność siatkówki i wzrokowej, przeprowadza się badania elektrofizjologiczne - określenie progu czułości elektrycznej i labilności nerwu wzrokowego, CFCM (krytyczna częstotliwość migotania).

Leczenie odwarstwienia siatkówki

loading...

Wykrywanie patologii wymaga natychmiastowego leczenia chirurgicznego. Opóźnienie w leczeniu tej choroby jest obarczona rozwoju niedociśnienia i ognioodporna subatrophy gałki ocznej, przewlekłym i ciała rzęskowego, wtórnego zaćmy, nieuleczalnej ślepoty. Podstawowym celem leczenia odwarstwienia siatkówki jest zbieżność receptorów fotoczułej warstwy nabłonka barwnikowego siatkówki i tworzenia zrostów z leżącą tkankach strefy pęknięcia.

W chirurgii siatkówki odrywania i zastosować extrascleral procedurę endovitrealnye: w pierwszym przypadku interwencja jest przeprowadzana na powierzchni twardówki, drugi - w obrębie gałki ocznej. Do metod pozapłucnych zalicza się wypełnianie i balonowanie twardówki.

Extrascleral uszczelniający obejmuje zszywanego twardówki specjalnego gąbki silikonowego (wypełnień), która tworzy część zagłębienia twardówce bloki siatkówki łzy i stwarza warunki do stopniowego pochłaniania cieczy zgromadzonych kapilary pod siatkówką i nabłonka barwnikowego. Przykłady wykonania extrascleral uszczelniający odwarstwienie siatkówki może być promieniowe, sektorowym, kołowa (tsirklyazh) napełnienie twardówki.

Ballonirovanie twardówki z odwarstwienia osiąga się przez zszycie tymczasową powierzchnię projekcyjną w szczelinie specjalnym cewniku balonowym, który występuje na efekt inflacja podobny uszczelnienia (zagłębienia wału twardówki i wchłaniania płynu podsiatkówkową).

Zabiegi endowrtrowe w przypadku odwarstwienia siatkówki mogą obejmować zabiegi witreoretinalne lub witrektomię. W procesie usuwania zmodyfikowany witrektomii szklistych włókien i wprowadzając zamiast preparatów (płynnego silikonu, solanka, specjalnego gazu), które wprowadzają i naczyniówkę do siatkówki.

Przez oszczędzające leczenie to oderwanie siatkówki przerwy cryocautery i subkliniczną odwarstwienie siatkówki oraz laserowej fotokoagulacji, co można osiągnąć tworzenie chorioretinal zrostów. Cryopexy laserowej fotokoagulacji siatkówki i mogą być stosowane do zapobiegania odwarstwienie siatkówki, a w monoterapii lub w połączeniu z procedurami chirurgicznymi celów terapeutycznych.

Prognozy i zapobieganie

loading...

Rokowanie zależy od czasu trwania patologii i terminowości leczenia. Operacja przeprowadzona wcześnie w trakcie rozwoju odwarstwienia siatkówki zwykle przyczynia się do korzystnego wyniku.

W większości przypadków można zapobiec oderwaniu siatkówki. W tym celu pacjenci z krótkowzrocznością, dystrofią siatkówki, cukrzycą, urazami głowy i oczu wymagają regularnego badania profilaktycznego od okulisty. Badanie okulisty zawarte jest w standardzie zarządzania ciążą i pomaga zapobiegać odwarstwieniu siatkówki podczas porodu. Pacjenci zagrożeni pojawieniem się odwarstwienia siatkówki są przeciwwskazani do ciężkiego wysiłku fizycznego, podnoszenia ciężarów, zajęcia niektórych dyscyplin sportowych.

Podczas wykrywania miejsc dystrofii siatkówki w celach profilaktycznych wykonuje się kriopeksję lub laserową koagulację siatkówki.