Struktura struktury i zasada ludzkiego oka

Oczy mają złożoną strukturę, ponieważ zawierają różne systemy robocze, które wykonują wiele funkcji mających na celu zbieranie informacji i ich przekształcanie.

System wizualizacji jako całość, w tym oczu i ich wszystkich składników biologicznych, ponad 2 miliony obejmuje jednostek składowych, które obejmują siatkówki, soczewki, rogówki, zajmują ważne miejsce nerwy, naczynia krwionośne i naczynia włosowate, irysa, nerwu wzrokowego i plamki.

Osoba musi wiedzieć, jak zapobiegać chorobom związanym z okulistą, aby utrzymać ostrość wzroku przez całe życie.

Struktura ludzkiego oka: zdjęcie / zarys / zdjęcie z opisem

Aby zrozumieć, czym jest ludzkie oko, najlepiej porównać organy z aparatem. Strukturę anatomiczną reprezentują:

  1. Uczeń;
  2. Rogówka (brak barwy, przezroczysta część oka);
  3. Iris (określa wizualny kolor oczu);
  4. Soczewkowe (odpowiedzialne za ostrość wzroku);
  5. Ciało rzęskowe;
  6. Retina.

Ponadto struktury oczu takie jak:

  1. Błonę naczyniową;
  2. Nerw jest wizualny;
  3. Dostarczanie krwi odbywa się za pomocą nerwów i naczyń włosowatych;
  4. Funkcje motoryczne są wykonywane przez mięśnie oka;
  5. Twardówka;
  6. Ciało szkliste (podstawowy system ochronny).

Odpowiednio, jako "obiektyw" są takie elementy, jak rogówka, soczewka i źrenica. Światło padające na nie lub promienie słoneczne załamują się, a następnie skupiają się na siatkówce.

Obiektyw jest „auto-focus”, ponieważ jego główną funkcją jest zmiana krzywizny, dzięki czemu pozostaje na ostrość widzenia standardów wydajności - oko może dobrze widzieć otaczające obiekty w różnych odległościach.

Jako rodzaj "filmu fotograficznego" działa siatkówka. Na nim widoczny obraz, który następnie w postaci sygnałów, jest przesyłany za pomocą nerwu wzrokowego do mózgu, gdzie odbywa się przetwarzanie i analiza.

Poznanie ogólnych cech struktury oka ludzkiego jest niezbędne dla zrozumienia zasad pracy, metod zapobiegania i leczenia chorób. Nie jest tajemnicą, że ludzkie ciało i każdy z jego organów jest stale ulepszany, dlatego oczy w planie ewolucyjnym zdołały osiągnąć złożoną strukturę.

Co sprawia, że ​​różni się to struktury ściśle związane z biologią - naczynia, nerwy i naczynia włosowate, komórki pigmentowe, również w strukturze oka jest aktywną częścią tkanki łącznej. Wszystkie te elementy pomagają skoordynowaną pracę narządu wzroku.

Anatomia struktury oka: podstawowe struktury

Gałka oczna lub ludzkie oko mają okrągły kształt. Znajduje się w pogłębieniu czaszki, zwanej oczodołem. Jest to konieczne, ponieważ oko jest delikatną strukturą, która jest bardzo łatwa do uszkodzenia.

Funkcja ochronna wykonywana jest przez górną i dolną powiekę. Ruch gałek ocznych jest zapewniany przez mięśnie zewnętrzne, które nazywane są mięśniami okoruchowymi.

Oczy wymagają ciągłego nawilżania - funkcja ta jest wykonywana przez gruczoły łzowe. Utworzony przez nich film dodatkowo chroni oczy. Gruczoły zapewniają również odpływ łez.

Inną strukturą związaną ze strukturą oczu i zapewniającą ich bezpośrednią funkcję jest skorupa zewnętrzna - spojówka. Znajduje się również na wewnętrznej powierzchni górnej i dolnej powieki, jest cienki i przezroczysty. Funkcja - poślizg podczas ruchu oczu i mrugania.

Anatomiczna struktura ludzkiego oka jest taka, że ​​ma jeszcze jedną ważną powłokę dla narządu wzroku - twardówki. Znajduje się na przedniej powierzchni, prawie w centrum narządu wzroku (gałki ocznej). Kolor tej formacji jest całkowicie przezroczysty, struktura jest wypukła.

Bezpośrednio przeźroczysta część nazywana jest rogówką. To ona ma zwiększoną wrażliwość na różnego rodzaju czynniki drażniące. Wynika to z obecności różnych zakończeń nerwowych w rogówce. Brak przebarwienia (przezroczystości) umożliwia przenikanie światła do wnętrza.

Następna błona oka, która tworzy ten ważny narząd, jest naczyniowa. Oprócz dostarczenia oka niezbędnej ilości krwi, ten element jest również odpowiedzialny za regulację tonu. Struktura znajduje się w obrębie twardówki, podszewka.

Oczy każdej osoby mają określony kolor. Dla tej funkcji jest struktura nazywana tęczówką. Różnice w odcieniach są tworzone ze względu na zawartość pigmentu w pierwszej (zewnętrznej) warstwie.

Dlatego kolor oczu jest inny dla różnych ludzi. Uczeń jest dziurą pośrodku tęczówki. Dzięki niemu światło przenika bezpośrednio do każdego oka.

Siatkówka, mimo że jest najcieńszą strukturą, pod względem jakości i ostrości wzroku jest najważniejszą strukturą. W jego rdzeniu siatkówka jest tkanką nerwową składającą się z kilku warstw.

Z tego elementu powstaje główny nerw wzrokowy. Dlatego ostrość wzroku, obecność różnych wad w postaci nadwzroczności lub krótkowzroczności zależy od stanu siatkówki.

Ciało szkliste jest powszechnie nazywane jamą oka. Jest przezroczysty, miękki, niemal galaretowaty. Główną funkcją edukacji jest utrzymanie i poprawienie siatkówki w pozycji niezbędnej do jej pracy.

Układ optyczny oka

Oczy są jednym z najbardziej anatomicznie złożonych narządów. Są "oknem", przez które człowiek widzi wszystko, co go otacza. Ta funkcja umożliwia wykonanie układu optycznego składającego się z kilku złożonych, wzajemnie połączonych struktur. Struktura "optyki oczu" obejmuje:

Odpowiednio, wykonywane przez nich funkcje wizualne to pominięcie światła, jego załamanie, percepcja. Ważne jest, aby pamiętać, że stopień przezroczystości zależy od stanu wszystkich tych elementów, a zatem, na przykład, jeśli soczewka jest uszkodzona, osoba zaczyna widzieć to mgliście, jakby w mgle.

Głównym elementem refrakcji jest rogówka. Strumień świetlny uderza go najpierw, a dopiero potem wchodzi do źrenicy. Jest to z kolei membrana, na której światło jest dodatkowo załamywane, jest skupiona. W rezultacie oko otrzymuje obraz o dużej jasności i szczegółowości.

Ponadto funkcja załamania światła wytwarza również soczewkę. Po uderzeniu strumienia światła soczewka traktuje go, a następnie przenosi dalej - na siatkówkę. Tutaj obraz jest "odciśnięty".

Normalne działanie układu optycznego oka prowadzi do tego, że światło wpadające do niego przechodzi załamanie, przetwarzanie. W rezultacie obraz na siatkówce jest mniejszy, ale całkowicie identyczny z obrazem rzeczywistym.

Należy również wziąć pod uwagę, że jest odwrócony. Osoba widzi obiekty poprawnie, ponieważ ostatecznie "wydrukowane" informacje są przetwarzane w odpowiednich częściach mózgu. Dlatego wszystkie elementy oczu, w tym naczynia, są ściśle ze sobą powiązane. Każde lekkie ich naruszenie prowadzi do utraty ostrości wzroku i jakości.

Jak pozbyć się zhirovikov na twarzy można znaleźć w naszej publikacji na stronie.

Objawy polipów w jelicie opisano w tym artykule.

Stąd dowiesz się, które maści są skuteczne w przeziębieniach na ustach.

Zasada ludzkiego oka

W oparciu o funkcje każdej z anatomicznych struktur można porównać zasadę działania oka z kamerą. Światło lub obraz przechodzi najpierw przez źrenicę, następnie przenika przez soczewkę, a następnie na siatkówkę, gdzie jest skupiony i przetworzony.

Naruszenie ich pracy prowadzi do ślepoty barw. Po załamaniu strumienia światła siatkówka przekształca informacje na niej drukowane w impulsy nerwowe. Następnie wchodzą do mózgu, który je przetwarza i wyświetla ostateczny obraz, który widzi dana osoba.

Zapobieganie chorobom oczu

Stan zdrowia oczu musi być stale utrzymywany na wysokim poziomie. Dlatego kwestia zapobiegania jest niezwykle ważna dla każdej osoby. Sprawdzenie ostrości wzroku w gabinecie lekarskim nie jest jedyną troską dla oczu.

Ważne jest monitorowanie stanu układu krążenia, ponieważ zapewnia on funkcjonowanie wszystkich systemów. Wiele zidentyfikowanych naruszeń jest wynikiem braku krwi lub nieprawidłowości w procesie karmienia.

Nerwy są elementami, które są również ważne. Ich uszkodzenie prowadzi do naruszenia jakości wzroku, na przykład niemożności rozróżnienia szczegółów obiektu lub małych elementów. Dlatego nie możesz przecedzić oczu.

W przypadku długotrwałej pracy ważne jest, aby odpoczywać raz na 15-30 minut. Specjalna gimnastyka jest zalecana dla osób związanych z pracą, która opiera się na długim badaniu małych przedmiotów.

W procesie zapobiegania należy zwrócić szczególną uwagę na oświetlenie przestrzeni roboczej. Karmienie ciała witaminami i minerałami, spożywanie owoców i warzyw pomaga zapobiegać wielu chorobom oczu.

W ten sposób oczy są złożonym obiektem, pozwalającym widzieć świat dookoła. Wymagane jest, aby dbać, chronić je przed chorobami, a następnie wizja zachowa swoją ostrość przez długi czas.

Strukturę oka pokazano w poniższym filmie bardzo wyraźnie i wyraźnie.

Z czego składa się oko?

W jaki sposób zorganizowany jest organ widzenia?

Ludzkie oko to sparowany, złożony organ, ściśle związany z mózgiem. Najważniejszymi strukturami oka są fotoreceptory, pręty i stożki, które przekształcają fale elektromagnetyczne (światło) w impuls nerwowy, który przekazuje obraz do mózgu za pośrednictwem nerwu wzrokowego. Jednakże, aby fotoreceptory mogły pełnić swoje funkcje (tworzyć obraz w mózgu), muszą być odżywione i chronione. Wszystkie te funkcje są przejmowane przez różne struktury oka.

Oko: ogólny zarys struktury

Oko składa się z gałka oczna oraz aparat pomocniczy, który obejmuje powieki, rzęsy, gruczoły łzowe i mięśnie odpowiedzialne za ruch gałki ocznej. Powieki są pokryte od wewnątrz błoną śluzową, ta sama membrana (spojówka) jest również na powierzchni gałki ocznej. Nerw wzrokowy nie jest częścią oka, jest kolejnym ogniwem w analizatorze wizualnym.

Struktura gałki ocznej: muszla oka

Gałka oczna ma sferyczny (ale nie doskonały) kształt. Znaczną część jego objętości stanowią ciekłe lub żelopodobne składniki pod ciśnieniem (ciśnienie śródgałkowe), więc poza gałką oczną jest przykryta kilkoma membranami. Oprócz spojówki są trzy:

  • Włóknista (tkanka łączna, biała) pochewka - gęsta i trwała skorupa zewnętrzna, kształtująca oko. Jej tylna część (od strony orbity) jest nieprzejrzysta twardówka, a przednia wypukła część jest przezroczysta rogówka.
  • Błona naczyniowa znajduje się pod włóknisty. Zawiera dużą liczbę naczyń krwionośnych, które zapewniają metabolizm (przemianę) oka. Błona naczyniowa zawiera takie struktury, jak tęczówka (pigmentowany przód, określający kolor naszych oczu), uczeń (regulowany otwór, który przenosi światło) i ciało rzęskowe, zawieszony soczewka krystaliczna.
  • Powłoka z siatki (siatkówka), którego tył jest tworzony przez fotoreceptory - pałeczki (dla wizji o zmierzchu) i szyszki (dla widzenia kolorów w świetle) - jest głębszy niż wszystkie. Pręty są umieszczone głównie wokół obwodu, a stożki, przeciwnie, koncentrują się w centrum, w pobliżu żółta plama (dół naprzeciwko źrenicy, miejsce maksymalnej ostrości wzroku). Trochę niższy na siatkówce jest inny plama - ślepa. Nie ma na nim fotoreceptorów, ponieważ jest to miejsce przywiązania nerwu wzrokowego.

Struktura gałki ocznej: struktury wewnętrzne

Bezpośrednio pod rogówką znajduje się przednia komora oka, wypełnione cieczą - "wodną wilgocią". Jest połączony z tylna komora oka dziura w tęczówce - źrenica. W tylnej komorze oka, na więzadłach, które rozciągają się od ciała rzęskowego, przezroczyste soczewka krystaliczna - naturalna dwuwypukła soczewka naszego układu wzrokowego. W zależności od tego, jak mocno są więzadła, soczewkę można rozciągnąć silniej lub słabiej - zmienia się jej skrzywienie. W związku z tym nasz pogląd skupia się na bliższych lub odległych przedmiotach. Od środka do obiektywu leży szklisty, zajmując większą część objętości oka. Ciało szkliste jest żelopodobną substancją tworzoną przez białka i węglowodany ciała, zawiera tylko bardzo mało komórek. Ciało szkliste jest jedną z załamujących światło struktur oka, ale jego główną rolą jest utrzymanie kształtu oka, wytwarzanie wewnętrznego ciśnienia (turgor).

Struktura ludzkiego oka

Struktura ludzkiego oka obejmuje wiele złożonych systemów, które tworzą system wizualny, dzięki któremu możliwe jest uzyskanie informacji o tym, co otacza osobę. Znajdujące się w nim narządy zmysłów, charakteryzujące się parami, różnią się złożonością struktury i unikalności. Każdy z nas ma indywidualne oczy. Ich cechy są wyjątkowe. W tym samym czasie struktura oka ludzkiego i funkcjonalna ma wspólne cechy.

Rozwój ewolucyjny doprowadził do tego, że narządy wzroku stały się najbardziej złożonymi formacjami na poziomie struktur pochodzenia tkankowego. Głównym celem oka jest zapewnienie widzenia. Możliwość tę zapewniają naczynia krwionośne, tkanki łączne, nerwy i komórki barwnikowe. Poniżej znajduje się opis anatomii i głównych funkcji oka z notacją.

Zgodnie ze schematem budowy ludzkich oczu, należy rozumieć aparat całego oka posiadający układ optyczny odpowiedzialny za przetwarzanie informacji w postaci obrazów wzrokowych. To implikuje jego percepcję, późniejsze przetwarzanie i transmisję. Wszystko to realizowane jest dzięki elementom tworzącym gałkę oczną.

Oczy mają zaokrąglony kształt. Miejscem jego umiejscowienia jest specjalna bagrownica w czaszce. Jest określane jako oko. Część zewnętrzna jest zamknięta powiekami i fałdami skóry, służąc do umiejscowienia mięśni i rzęs.


Ich funkcjonalność jest następująca:

  • Nawilżanie, które zapewniają gruczoły zlokalizowane w rzęsach. Komórki wydzielnicze tego rodzaju przyczyniają się do tworzenia odpowiedniego płynu i śluzu;
  • ochrona przed uszkodzeniami mechanicznymi. Osiąga się to przez zamknięcie powiek;
  • usunięcie najmniejszych cząsteczek opadających na twardówkę.

Działanie systemu wizyjnego jest tak dopasowane, że transmisja otrzymanych fal świetlnych odbywa się z maksymalną dokładnością. W tym przypadku wymagana jest ostrożna postawa. Rozważane zmysły są kruche.

Skóry fałdowe to powieki, które są w ciągłym ruchu. Jest flashowanie. Ta możliwość jest dostępna ze względu na obecność więzadeł położonych wzdłuż krawędzi powiek. Również te formacje działają jako elementy łączące. Za ich pomocą powieki są przymocowane do orbity. Skóra tworzy górną warstwę powiek. Potem następuje warstwa mięśni. Następna jest chrząstka chrzęstna i spojówka.

Powieki mają dwa żebra w części zewnętrznej krawędzi, gdzie jedna jest przednią krawędzią, a druga tylną. Tworzą przestrzeń międzygwiezdną. Tutaj kanały wydostające się z gruczołów Meiboma zostają wydalone. Z ich pomocą opracowywany jest sekret, dzięki któremu można z łatwością przesuwać powieki. Jednocześnie osiąga się gęstość zamykania powiek i powstają warunki dla właściwego odwodnienia płynu łzowego.

Na przednim żebrze znajdują się cebulki, które zapewniają wzrost rzęsek. Tu dochodzą również kanały, które służą jako drogi transportu dla tłustej tajemnicy. Oto wnioski gruczołów potowych. Kąty powiek są skorelowane z wnioskami z dróg łzowych. Tylne żebro służy jako gwarancja, że ​​każda powieka przylega ściśle do gałki ocznej.

Powieki charakteryzują się złożonymi układami, które zapewniają tym narządom krew i utrzymują prawidłowe przewodnictwo impulsów nerwowych. Do zaopatrzenia w krew należy tętnica szyjna. Regulacja na poziomie układu nerwowego - wykorzystanie włókien motorycznych, które tworzą nerw twarzowy, a także zapewnia odpowiednią czułość.

Do głównych funkcji stulecia należy ochrona przed uszkodzeniami mechanicznymi i ciałami obcymi. Do tego należy dodać funkcję nawilżania, która przyczynia się do nasycenia wilgoci w wewnętrznych tkankach narządów wzroku.

Glaznitsa i jej zawartość

Pod jamą kości rozumie się oczodołu, które jest również określane jako orbita kości. Służy jako niezawodna obrona. Struktura tej formacji obejmuje cztery części - górną, dolną, zewnętrzną i wewnętrzną. Tworzą jedną całość ze względu na stabilne połączenie między nimi. W tym samym czasie ich siła jest inna.

Szczególnie niezawodna jest zewnętrzna ściana. Wnętrze jest znacznie słabsze. Tępe obrażenia są w stanie wywołać jego zniszczenie.


Osobliwości ścian jamy kostnej obejmują ich bliskość zatok:

  • wewnątrz - labirynt kratownicowy;
  • niższe - zatoki szczękowej;
  • wierzchołek - pustka frontalna.

Taka struktura stwarza pewne niebezpieczeństwo. Procesy guza rozwijające się w zatokach mogą rozprzestrzeniać się do jamy orbitalnej. Niekorzystne działanie jest również dopuszczalne. Okabus komunikuje się z jamą czaszki poprzez dużą liczbę otworów, co sugeruje możliwość przejścia stanu zapalnego do obszarów mózgu.

Uczeń

Źrenica oka jest okrągłym otworem pośrodku tęczówki. Jego średnica jest zmienna, co pozwala regulować stopień przenikania strumienia świetlnego do wewnętrznego obszaru oka. Źrenice źrenicy w postaci zwieracza i rozszerzacza zapewniają warunki, w których zmienia się natężenie światła siatkówki. Aktywacja zwieracza zwęża źrenicę i rozszerza rozszerzacz.

To funkcjonowanie tych mięśni jest podobne do pracy membrany kamery. Oślepiające światło zmniejsza jego średnicę, co odcina zbyt intensywne promienie światła. Warunki powstają, gdy jakość obrazu zostanie osiągnięta. Brak iluminacji prowadzi do innego wyniku. Membrana rozszerza się. Jakość obrazu jest znowu wysoka. Tutaj możesz mówić o funkcji przepony. Przy jego pomocy zapewniony jest odruch źreniczny.

Wartość uczniów jest regulowana automatycznie, jeśli takie wyrażenie jest dopuszczalne. Ludzka świadomość wyraźnie nie kontroluje tego procesu. Przejaw odruchu źrenic związany jest ze zmianą w oświetleniu błony siatkowej. Absorpcja fotonów powoduje przeniesienie istotnych informacji, gdzie adresaci są rozumiani jako ośrodki nerwowe. Wymagana reakcja zwieracza jest uzyskiwana po przetwarzaniu sygnału przez układ nerwowy. Dział przywspółczulny wchodzi w działanie. Jeśli chodzi o dilator, to tutaj pojawia się dział współczucia.

Uczeń odruchowy

Reakcja w postaci odruchu jest zapewniona ze względu na wrażliwość i pobudzenie aktywności ruchowej. Po pierwsze, sygnał powstaje jako reakcja na pewien wpływ, system nerwowy wchodzi w tę materię. Następnie następuje specyficzna reakcja na bodziec. Tkanki mięśniowe są zawarte w pracy.

Oświetlenie powoduje zwężenie źrenicy. To odcina oślepiające światło, które pozytywnie wpływa na jakość widzenia.


Taką reakcję można scharakteryzować w następujący sposób:

  • prosto - jedno oko jest oświetlone. Reaguje w wymagany sposób;
  • przyjazny - drugi narząd wzroku nie jest oświetlony, ale reaguje na efekt światła wywierany na pierwsze oko. Efekt tego gatunku osiąga się przez fakt, że włókna układu nerwowego częściowo zachodzą na siebie. Powstaje chazm.

Drażniący w postaci światła nie jest jedyną przyczyną zmiany średnicy źrenic. Nadal możliwe są takie momenty, jak konwergencja - stymulacja aktywności mięśni prostaty narządu wzrokowego i akomodacja - zaangażowanie mięśnia rzęskowego.

Pojawienie się rozważanych odruchów źrenicznych pojawia się, gdy zmienia się punkt stabilizacji widzenia: widok jest tłumaczony z obiektu położonego w dużej odległości do obiektu znajdującego się z bliższej odległości. W grę wchodzą proprioceptory tych mięśni, które dostarczają włókna, które trafiają do gałki ocznej.

Stres emocjonalny, na przykład w wyniku bólu lub strachu, stymuluje poszerzenie źrenicy. Jeśli nerw trójdzielny jest podrażniony, a to wskazuje na niską pobudliwość, wówczas obserwuje się efekt zwężenia. Podobne reakcje występują również podczas przyjmowania niektórych leków pobudzających receptory odpowiednich mięśni.

Nerw wzrokowy

Funkcjonalność nerwu wzrokowego polega na dostarczaniu odpowiednich komunikatów do określonych obszarów mózgu, zaprojektowanych do przetwarzania informacji świetlnych.

Strumienie światła najpierw wchodzą do siatkówki. Lokalizacja ośrodka wzrokowego jest określona przez płat potyliczny mózgu. Struktura nerwu wzrokowego zakłada obecność kilku składników.

Na etapie wewnątrzmacicznego rozwoju struktury mózgu wewnętrzna skorupa oka i nerwu wzrokowego są identyczne. Sugeruje to, że ta ostatnia jest częścią mózgu, która znajduje się poza czaszką. Zwykłe nerwy czaszkowe mają inną strukturę.

Długość nerwu wzrokowego jest niewielka. Jest to 4-6 cm, głównie przestrzeń za gałką oczną służy jako jej lokalizacja, gdzie jest zanurzona w tłustej klatce orbity, co gwarantuje ochronę przed uszkodzeniem z zewnątrz. Gałka oczna w części tylnego słupa jest miejscem, w którym zaczyna się nerw tego gatunku. W tym miejscu znajduje się skupisko procesów nerwowych. Tworzą one rodzaj dysku (DZH). Ta nazwa jest wyjaśniona przez spłaszczony kształt. Idąc dalej, nerw wchodzi na orbitę, a następnie nurkuje w oponach. Następnie dociera do przedniego dołu czaszki.

Wizualne ścieżki tworzą chrząstkę wewnątrz czaszki. Przecinają się. Ta funkcja jest ważna w diagnozowaniu chorób oczu i chorób neurologicznych.

Bezpośrednio pod chiazmanem jest przysadka mózgowa. Jego stan zależy od tego, jak skutecznie może działać system hormonalny. Ta anatomia jest wyraźnie widoczna, jeśli procesy nowotworowe wpływają na przysadkę mózgową. Patologia tego gatunku staje się zespołem wzrokowo-chiasmatycznym.

Wewnętrzne gałęzie tętnicy szyjnej odpowiadają za dostarczenie nerwu wzrokowego z krwią. Niewystarczająca długość tętnic żółciowych wyklucza możliwość prawidłowego dopływu krwi do DZN. W tym samym czasie inne części otrzymują pełną krew.

Przetwarzanie informacji o świetle bezpośrednio zależy od nerwu wzrokowego. Jego główną funkcją jest dostarczanie wiadomości dotyczących otrzymanego obrazu do konkretnych odbiorców w postaci odpowiadających im stref mózgu. Wszelkie urazy tej edukacji, niezależnie od dotkliwości, mogą prowadzić do negatywnych konsekwencji.

Gałki oczne

Przestrzenie zamkniętego typu w gałce ocznej to tzw. Kamery. Zawierają wilgoć wewnątrzgałkową. Istnieje między nimi połączenie. Istnieją dwie takie formacje. Jeden zajmuje pozycję przednią, a drugi zajmuje pozycję tylną. Uczeń jest uczniem.

Przednia przestrzeń znajduje się tuż za obszarem rogówkowym. Jego tył jest ograniczony tęczówką. Jeśli chodzi o przestrzeń za tęczówką, jest to kamera tylna. Ciało szkliste służy jako wsparcie. Niezmienna ilość kamer jest normą. Produkcja wilgoci i jej wypływ to procesy, które ułatwiają dostosowanie zgodności ze standardowymi objętościami. Rozwój płynu oka jest możliwy dzięki funkcjonalności procesów rzęskowych. Jego odpływ jest zapewniany przez system odpływów. Jest w części czołowej, gdzie rogówka kontaktuje się z twardówką.

Funkcjonalność kamer polega na utrzymaniu "współpracy" między tkankami wewnątrzgałkowymi. Są również odpowiedzialni za przepływ strumieni świetlnych na skorupę siatki. Promienie światła przy wejściu są odpowiednio załamywane w wyniku wspólnej aktywności z rogówką. Osiąga się to dzięki właściwościom optycznym, nieodłącznym nie tylko dla wilgoci wewnątrz oka, ale również dla rogówki. Powstaje efekt soczewki.

Rogówka w części jej warstwy śródbłonkowej działa jako zewnętrzny ogranicznik w przedniej komorze. Odwrotna strona jest utworzona przez tęczówkę i soczewkę. Maksymalna głębokość spada na obszar, w którym znajduje się źrenica. Jego wartość sięga 3,5 mm. Podczas poruszania się w kierunku peryferia parametr ten powoli maleje. Czasami ta głębokość jest większa, na przykład w przypadku braku soczewki z powodu jej usunięcia, lub mniej, jeśli naczyniak złuszcza się.

Tylna przestrzeń jest ograniczona do przodu liścia tęczówki, a jego tylna część spoczywa na ciele szklistym. W roli wewnętrznego limiter jest równik soczewki. Zewnętrzna bariera tworzy ciało rzęskowe. Wewnątrz znajduje się duża liczba więzadeł zinn, które są cienkimi nitkami. Tworzą one formację działającą jako łącznik między ciałem rzęskowym a soczewką biologiczną w postaci soczewki. Kształt tego ostatniego może się zmieniać pod wpływem mięśnia rzęskowego i odpowiednich więzadeł. Zapewnia to wymaganą widoczność obiektów bez względu na odległość do nich.

Skład wilgoci wewnątrz oka koreluje z charakterystyką osocza krwi. Płyn wewnątrzgałkowy umożliwia dostarczanie składników odżywczych, które są potrzebne do zapewnienia normalnego funkcjonowania oka. Również z jego pomocą realizowana jest możliwość usunięcia produktów wymiany.

Pojemność komór jest określona przez objętości w zakresie od 1,2 do 1,32 cm3. Ważne jest, w jaki sposób odbywa się wytwarzanie i odpływ płynu do oka. Te procesy wymagają równowagi. Każde zakłócenie działania takiego systemu prowadzi do negatywnych konsekwencji. Na przykład istnieje możliwość rozwoju jaskry, która zagraża poważnym problemom z jakością widzenia.

Procesy rzęsowe służą jako źródło wilgoci oka, co osiąga się przez filtrowanie krwi. Bezpośrednim miejscem, w którym ciekłe formy jest tylna komora. Następnie przesuwa się do przodu z kolejnym odpływem. Możliwość tego procesu wynika z różnicy ciśnienia wytwarzanego w żyłach. Ostatnim etapem jest wchłanianie wilgoci przez te naczynia.

Kanał hełmy

Rozcięte wewnątrz twardówki, scharakteryzowane jako okrągłe. Jego nazwa pochodzi od nazwiska niemieckiego lekarza Friedricha Schlemma. Przedniej komory w części jego kąta, gdzie tworzy się staw tęczówki i rogówki, jest bardziej precyzyjne położenie kanału hełm. Jego celem jest usunięcie wilgotnej wilgoci i zapewnienie jej późniejszej absorpcji przez przednią żyłę rzęskową.

Struktura kanału jest ściślej związana z tym, jak wygląda naczynie limfatyczne. Jego wewnętrzna część wchodząca w kontakt z wytworzoną wilgocią jest formacją siatki.

Wydajność kanału w zakresie transportu cieczy wynosi od 2 do 3 mikro litrów na minutę. Urazy i infekcje blokują pracę kanału, co wywołuje pojawienie się choroby w postaci jaskry.

Dopływ krwi do oka

Stworzenie przepływu krwi do narządów wzroku jest funkcjonalnością tętnicy ocznej, która jest integralną częścią struktury oka. Odpowiednia gałąź jest utworzona z tętnicy szyjnej. Sięga do otworu w oku i wnika w orbitę, co razem z nerwem wzrokowym. Wtedy zmienia się jego kierunek. Nerw jest wygięty z zewnątrz w taki sposób, że gałąź jest na górze. Powstaje łuk z odchodzącymi gałęziami mięśniowymi, rzęskowymi i innymi. Za pomocą centralnej tętnicy zapewniono dopływ krwi przez błonę siatkową. Statki uczestniczące w tym procesie tworzą swój własny system. Obejmuje również tętnice dróg żółciowych.

Gdy system znajduje się w gałce ocznej, następuje podział na gałęzie, co gwarantuje pełne odżywianie siatkówki. Takie formacje są zdefiniowane jako końcowe: nie mają połączeń z wieloma położonymi jednostkami.

Tętnice rzęskowe charakteryzują się lokalizacją. Tył sięgają tylnej części gałki ocznej, mijają twardówkę i rozchodzą się. Cechy przednich kończyn są takie, że różnią się długością.

Tętnice rzęsowe, określane jako krótkie, przechodzą przez twardówkę i tworzą oddzielną formację naczyniową składającą się z wielu gałęzi. Przy wejściu do twardówki z tętnic tego gatunku powstaje korona naczyniowa. Występuje tam, gdzie pochodzi nerw wzrokowy.

Tętnice dróg żółciowych o mniejszej długości pojawiają się również w gałce ocznej i pędzą do ciała rzęskowego. W rejonie czołowym każdy taki statek podzielony jest na dwa pnie. Tworzona jest edukacja o koncentrycznej strukturze. Następnie spotykają się z podobnymi gałęziami innej tętnicy. Powstaje koło, zdefiniowane jako duży tętnic. Podobne uformowanie mniejszych wymiarów występuje w miejscu, w którym znajduje się rzęsk i pas źreniczny tęczówki.

Tętnice dróg żółciowych, scharakteryzowane jako przednie, są częścią naczyń krwionośnych mięśni tego typu. Nie kończą się na obszarze utworzonym przez proste mięśnie, ale przeciągają się. W tkance nadtwardówkowej występuje zanurzenie. Najpierw tętnice krążą wokół obwodu gałki ocznej, a następnie pogłębiają je przez siedem gałęzi. W rezultacie są ze sobą połączone. Na obwodzie tęczówki tworzy się krąg cyrkulacji krwi, oznaczony jako duży.

Przy podejściu do gałki ocznej powstaje pętla sieci, składająca się z tętnic żółciowych. Wiąże się z rogówką. Również nie ma podziałów, które zapewniają dopływ krwi do spojówki.

Częściowo odpływ krwi przyczynia się do powstania żył towarzyszących tętnicom. Jest to możliwe głównie dzięki ścieżkom żylnym złożonym w oddzielne systemy.

Żyłopodobne żyły służą jako osobliwe kolektory. Ich funkcjonalność polega na pobieraniu krwi. Przejście tych żył twardówki następuje pod kątem skośnym. Przy ich pomocy krew zostaje usunięta. Wchodzi do oczodołu. Głównym kolektorem krwi jest żyła oczna, która zajmuje górną pozycję. Za pomocą odpowiedniej szczeliny zostaje wydalony do zatoki jamistej.

Oko żyły poniżej otrzymuje krew z mijanych żył w tym miejscu. Jest bifurkacja. Jedna gałąź łączy się z żyłą oka, która znajduje się u góry, a druga - dociera do głębokiej żyły twarzy i lśniącą przestrzenią z procesem pterygoid.

Ogólnie, krew z żył żółciowych (przedni) wypełnia podobne naczynia orbitalne. W rezultacie większość krwi dostaje się do zatok żylnych. Powstaje ruch odwrotnego przepływu. Pozostała krew przesuwa się do przodu i wypełnia żyły twarzy.

Żyły orbitalne są połączone z żyłami jamy nosowej, naczyniami twarzowymi i zatokami zatoki. Największe zespolenie tworzą żyły orbity i twarzy. Jego brzeg dotyka wewnętrznego kącika powiek i łączy bezpośrednio żyłę oczną i twarz.

Mięśnie oka

Możliwość dobrej i trójwymiarowej wizji osiąga się, gdy gałki oczne mogą poruszać się w określony sposób. W tym przypadku szczególne znaczenie ma koordynacja pracy narządów wzroku. Gwarancje tej funkcji są sześć mięśni oka, gdzie cztery z nich są proste, a dwie są ukośne. Te drugie są tak zwane ze względu na charakter udaru.

Za aktywność tych mięśni odpowiedzialne są nerwy czaszkowe. Włókna badanej grupy mięśni są maksymalnie nasycone zakończeniami nerwowymi, co sprawia, że ​​pracują z pozycji o wysokiej dokładności.

Wszechstronne ruchy są dostępne przez mięśnie odpowiedzialne za aktywność fizyczną gałek ocznych. Konieczność realizacji tej funkcji zależy od tego, czy wymagana jest skoordynowana praca włókien mięśniowych tego typu. Te same obrazy obiektów powinny być zamocowane na tych samych obszarach siatkówki. To pozwala poczuć głębię przestrzeni i doskonale widzieć.

Struktura mięśni oka

Mięśnie oka zaczynają się w pobliżu pierścienia, który otacza kanał wzrokowy blisko zewnętrznego otworu. Wyjątek dotyczy tylko skośnej tkanki mięśniowej zajmującej dolną pozycję.

Mięśnie są ułożone tak, że tworzą lejek. Przez nie przechodzą włókna nerwowe i naczynia krwionośne. W miarę oddalania się od początku tej formacji, ukośny mięsień, który znajduje się na górze, odchyla się. Nastąpiło przesunięcie w kierunku osobliwego bloku. Tutaj przekształca się w ścięgno. Przejście przez pętlę bloku ustawia kierunek pod kątem. Mięsień jest przymocowany w górnej tęczówce gałki ocznej. W tym samym miejscu zaczyna się mięsień skośny (niższy) od krawędzi orbity.

Gdy mięśnie zbliżają się do gałki ocznej, tworzy się zwarta kapsułka (osłonka czopowa). Ustanowiono połączenie z twardówką, które występuje z różnym stopniem odległości od rąbka. W minimalnej odległości znajduje się mięśnie prostowników wewnętrznych, maksymalnie - górna. Utrwalanie mięśni skośnych odbywa się bliżej środka gałki ocznej.

Funkcjonalność nerwu okoruchowego polega na utrzymaniu prawidłowego funkcjonowania mięśni oka. Odpowiedzialność za nerw podwzgórza zależy od utrzymania aktywności mięśnia prostego (zewnętrznego), a bloku - od górnego mięśnia skośnego. Regulacja tego gatunku charakteryzuje się własną osobliwością. Kontrolowanie niewielkiej liczby włókien mięśniowych odbywa się za pośrednictwem pojedynczego odgałęzienia nerwu ruchowego, co znacznie zwiększa przejrzystość ruchów gałek ocznych.

Niuanse mocowania mięśni determinują zmienność sposobu poruszania gałek ocznych. Proste mięśnie (wewnętrzne, zewnętrzne) są zamocowane w taki sposób, że mają poziome zwoje. Aktywność mięśnia prostego wewnętrzna pozwala gałce ocznej obracać się w kierunku nosa, a zewnętrzna - do skroni.

Dla ruchów pionowych są mięśnie bezpośrednie. Istnieje pewien niuans ich umiejscowienia ze względu na fakt, że istnieje pewne nachylenie linii fiksacji, jeśli skupiasz się na linii kończyny. Ta okoliczność tworzy warunki, gdy wraz z ruchem pionowym gałka oczna zamienia się w środku.

Działanie skośnych mięśni jest bardziej skomplikowane. Wyjaśnia to osobliwość lokalizacji tej tkanki mięśniowej. Obniżenie oka i skręcanie na zewnątrz jest zapewnione przez skośny mięsień umiejscowiony na górze, a podnoszenie, w tym obracanie się na zewnątrz, jest również mięśniem ukośnym, ale dolnym.

Inną możliwością wymienionych mięśni jest zapewnienie mniejszych skrętów gałki ocznej zgodnie z ruchem wskazówek zegara, niezależnie od kierunku. Regulacja na poziomie utrzymania niezbędnej aktywności włókien nerwowych i koordynacji mięśni oka - dwa punkty, które ułatwiają wykonywanie złożonych zwojów gałek ocznych o dowolnej orientacji. W rezultacie wizja nabywa taką właściwość jako objętość, a jej klarowność znacznie wzrasta.

Pociski oka

Kształt oka jest zachowany dzięki odpowiednim skorupom. Chociaż ta funkcjonalność tych podmiotów nie jest wyczerpana. Za ich pomocą odbywa się dostarczanie składników odżywczych, a zakwaterowanie jest utrzymywane (wyraźna wizja przedmiotów, gdy zmienia się odległość do nich).


Narządy widzenia wyróżniają się wielowarstwową strukturą, przejawiającą się w postaci następujących powłok:

  • włóknisty;
  • naczyniowy;
  • siatkówka.

Włóknista błona oka

Tkanka łączna, która pozwala zachować określony kształt oka. Działa również jako bariera ochronna. Struktura włóknistej błony sugeruje obecność dwóch składników, gdzie jednym jest rogówka, a drugą twardówkę.

Rogówka

Powłoka, która jest przezroczysta i elastyczna. W formie odpowiada soczewce wypukłej wklęsłej. Funkcjonalność jest prawie identyczna z tym, co robi obiektyw aparatu: skupia promienie światła. Wklęsła strona rogówki spogląda wstecz.


Skład tej powłoki składa się z pięciu warstw:

  • nabłonek;
  • Błona Bowmana;
  • podścielisko;
  • Skorupa Descemeta;
  • śródbłonek.

Twardówka

W strukturze oka ważną rolę odgrywa zewnętrzna ochrona gałki ocznej. Tworzy włóknistą membranę, która obejmuje również rogówkę. W przeciwieństwie do ostatniej, twardówka jest nieprzezroczystą tkanką. Wynika to z chaotycznego rozmieszczenia włókien kolagenowych.

Główną funkcją jest wizja wysokiej jakości, która jest gwarantowana w świetle niedrożności przenikania promieni świetlnych przez twardówkę.

Prawdopodobieństwo ślepoty zostaje wyeliminowane. Formacja ta służy również jako wsparcie dla elementów oka, wyjętych z gałki ocznej. Obejmuje to nerwy, naczynia, więzadła i mięśnie okoruchowe. Gęstość struktury zapewnia utrzymanie ciśnienia śródgałkowego przy określonych wartościach. Kanał steru działa jak kanał transportowy, zapewniając odpływ wilgoci z oka.

Błona naczyniowa

  • tęczówki;
  • ciało rzęskowe;
  • naczyniówka.

Iris

Część naczyniówki, która różni się od innych wydziałów edukacji w tym jego układ czołowej o ścianę, jeśli skupić się na płaszczyźnie kończyny. To jest dysk. Pośrodku znajduje się dziura zwana źrenicą.


Strukturalnie składa się z trzech warstw:

  • granica, znajdująca się z przodu;
  • podścielisko;
  • pigmento-muskularny.

W tworzeniu pierwszej warstwy zaangażowane były fibroblasty, łączące się ze sobą za pośrednictwem swoich procesów. Za nimi znajdują się melanocyty zawierające pigmenty. Kolor tęczówki zależy od liczby tych specyficznych komórek skóry. Ten atrybut jest dziedziczony. Brązowa tęczówka pod względem dziedziczenia jest dominująca, a niebieska jest recesywna.

U większości noworodków tęczówka ma jasnoniebieski odcień, spowodowany słabo rozwiniętą pigmentacją. Bliżej do pół roku, kolor staje się ciemniejszy. Jest to spowodowane wzrostem liczby melanocytów. Brak melanosomów w albinosach prowadzi do dominacji różowego koloru. W niektórych przypadkach heterochromizm jest możliwy, gdy oczy w części tęczówki otrzymują inny kolor. Melanocyty mogą wywoływać rozwój czerniaka.

Dalsze zanurzenie w zrębie jest otwierane przez sieć składającą się z dużej liczby naczyń włosowatych i włókien kolagenowych. Dystrybucja tego ostatniego wychwytuje mięśnie tęczówki. Istnieje związek z ciałem rzęskowym.

Tylna warstwa tęczówki składa się z dwóch mięśni. Zwieracz źrenicy w kształcie przypominającym pierścień i rozszerzacz, który ma promieniową orientację. Funkcjonowanie pierwszego zapewnia nerw okobomoczowy, a drugie - sympatyczny. Również tutaj jest nabłonek barwnikowy jako część niezróżnicowanego obszaru siatkówki.

Grubość tęczówki różni się w zależności od konkretnego obszaru tej formacji. Zakres takich zmian wynosi 0,2-0,4 mm. Minimalna grubość jest obserwowana w strefie korzeniowej.

Centrum tęczówki zajmuje źrenica. Jego szerokość jest zmienna pod wpływem światła, które zapewnia odpowiednie mięśnie. Duże podświetlenie wywołuje kompresję, a mniejsze - ekspansję.

Irys w części jego powierzchni czołowej jest podzielony na pasy rzęskowe i rzęskowe. Szerokość pierwszego wynosi 1 mm, a druga - od 3 do 4 mm. Rozróżnienie w tym przypadku zapewnia rodzaj wałka, który ma kształt zębaty. Źrenice źrenicy są rozmieszczone w następujący sposób: zwieracz jest pasem źrenicznym, a rozszerzacz jest rzęskowy.

Ciałowane tętnice, tworzące duży krąg tętnic, dostarczają krew do tęczówki. W tym procesie uczestniczy także mały krąg tętniczy. Unerwienie tej szczególnej strefy błony naczyniowej osiąga się poprzez nerwy rzęskowe.

Ciało rzęskowe

Obszar naczyniówki, który jest odpowiedzialny za produkcję płynu oka. Nazwa jest również używana jako ciało rzęskowe.
Strukturą rozważanej formacji są tkanki mięśniowe i naczynia krwionośne. Muskularna zawartość tej powłoki zakłada obecność kilku warstw o ​​różnych kierunkach. Ich aktywność obejmuje soczewki. Jego kształt się zmienia. W rezultacie osoba uzyskuje jasną wizję obiektów znajdujących się w różnych odległościach. Inną funkcją ciała rzęskowego jest zatrzymanie ciepła.

Krwawe kapilary, zlokalizowane w procesach rzęskowych, przyczyniają się do wytwarzania wilgoci wewnątrzgałkowej. Jest filtracja przepływu krwi. Wilgoć tego rodzaju zapewnia prawidłowe funkcjonowanie oka. Utrzymuje się stała wartość ciśnienia wewnątrzgałkowego.

Również ciało rzęskowe służy jako wsparcie dla tęczówki.

Choroida (Choroidea)

Obszar układu naczyniowego znajdujący się z tyłu. Granice tej skorupy są ograniczone do nerwu wzrokowego i linii zębatej.
Parametr grubości słupka tylnego wynosi od 0,22 do 0,3 mm. Przy zbliżaniu się do linii zębatej zmniejsza się do 0,1-0,15 mm. Naczyniaki w części naczyń składają się z tętnic dróg żółciowych, w których tylne krótkie biegną w kierunku równika, a przednie w stronę błony naczyniowej, gdy osiąga się połączenie drugiego z pierwszym w jego przednim obszarze.

tętnica rzęskowego ominąć twardówki i dotrzeć do miejsca określonego przez suprachoroidal naczyniówki i twardówki. W znacznej liczbie oddziałów następuje rozpad. Stają się podstawą błony naczyniowej. Na obwodzie tarczy nerwu wzrokowego tworzy się krąg naczyniowy z form Cinna-Galera. Czasami w obszarze plamki może znajdować się dodatkowa gałąź. Jest widoczny na siatkówce lub DZN. Ważny moment w zatorowości centralnej tętnicy siatkówki.


Koperta naczyniowa zawiera cztery komponenty:

  • nadnaczyniowy z ciemnym pigmentem;
  • naczyniowy brązowawy odcień;
  • sercowo-naczyniowo-kapilarne, wspomagające pracę siatkówki;
  • warstwa podstawowa.

Siatkówka oka (siatkówka)

Siatkówka jest oddziałem peryferyjnym, który uruchamia analizator wizualny, który odgrywa ważną rolę w strukturze ludzkiego oka. Dzięki uwięzionych fal świetlnych, wytwarzana przekształcać się impulsy o poziom pobudzenia układu nerwowego i prowadzi dalsze przekazywanie informacji za pośrednictwem nerwu wzrokowego.

Siatkówka jest tkanką nerwową, która tworzy gałkę oczną w części jej wewnętrznej błony. Ogranicza przestrzeń wypełnioną ciałem szklistym. Zewnętrzna powłoka jest błoną naczyniową. Grubość siatkówki jest nieistotna. Parametr odpowiadający normie wynosi tylko 281 μm.

Powierzchnia gałki ocznej od środka jest w większości pokryta siatkówką. Początek siatkowej powłoki można warunkowo uznać za DZN. Dalej rozciąga się do takiej granicy jak linia zębatkowa. Następnie przekształca się w nabłonek barwnikowy, otacza wewnętrzną błonę ciała rzęskowego i rozprzestrzenia się w tęczówce. DZN i linia zębata to obszary, w których stabilizacja siatkówki jest najbardziej niezawodna. W innych miejscach jego połączenie charakteryzuje się niską gęstością. Fakt ten wyjaśnia fakt, że tkanka łatwo się łuszczy. To prowokuje wiele poważnych problemów.

Struktura skorupy siatki składa się z kilku warstw, różniących się pod względem ich różnych funkcji i struktury. Są ściśle ze sobą powiązane. Bliskie formy kontaktu, które określają tworzenie tak zwanego analizatora wizualnego. Poprzez swoją osobę ma możliwość właściwego postrzegania otaczającego świata, gdy odpowiednio ocenia kolor, kształt i wielkość przedmiotów, a także odległość do nich.

Promienie światła po wejściu do oka przechodzą kilka ośrodków refrakcyjnych. Należy je rozumieć jako rogówkę, płyn oka, przezroczysty korpus soczewki i ciało szkliste. Jeśli refrakcja mieści się w normalnym zakresie, to w wyniku takiego przejścia promieni świetlnych na siatkówce powstaje obraz przedmiotów złapanych w polu widzenia. Powstały obraz różni się tym, że jest odwrócony. Co więcej, niektóre części mózgu otrzymują odpowiednie impulsy, a osoba uzyskuje zdolność widzenia tego, co go otacza.

Z punktu widzenia struktury siatkówka jest najbardziej złożoną formacją. Wszystkie jego elementy ściśle ze sobą współdziałają. Jest wielowarstwowy. Uszkodzenie dowolnej warstwy może doprowadzić do negatywnego wyniku. Percepcja wzrokowa jako funkcja siatkówki jest zapewniana przez sieć trójnou- ronową, która przewodzi wzbudzenia z receptorów. Jego skład powstaje dzięki szerokiej gamie neuronów.

Warstwy siatkówki

Retina tworzy "kanapkę" złożoną z dziesięciu rzędów:

1. Nabłonek barwnikowy, sąsiaduje z membraną Brucha. Posiada szeroką funkcjonalność. Ochrona, żywienie komórkowe, transport. Akceptuje odrzucane segmenty fotoreceptorów. Służy jako bariera dla promieniowania świetlnego.

2. Warstwa fotoelektryczna. Komórki wrażliwe na światło, w postaci swoistych prętów i stożków. W cylindrach podobnych do pręcików zawiera się segment wizualny rodopsyny, aw szyszkach jododopsynę. Pierwsza zapewnia postrzeganie kolorów i widzenie peryferyjne, a druga - widzenie w słabym świetle.

3. Brzeg graniczny (na zewnątrz). Strukturalnie składa się z końcowych formacji i zewnętrznych części receptorów siatkówki. Struktura komórek Mullera dzięki ich procesom umożliwia zbieranie światła na siatkówce i jej dostarczanie do odpowiednich receptorów.

4. Warstwa jądrowa (na zewnątrz). Otrzymał swoją nazwę ze względu na fakt, że powstaje on na bazie jąder i ciał komórek światłoczułych.

5. Warstwa Plexiform (na zewnątrz). Jest określany przez kontakty na poziomie komórki. Powstają pomiędzy neuronami charakteryzującymi się dwubiegunowym i asocjatywnym. Obejmuje to także fotoczułe formacje tego gatunku.

6. Warstwa jądrowa (wewnętrzny). Powstały z różnych komórek, na przykład dwubiegunowych i mullerowskich. Znaczenie tego ostatniego wiąże się z potrzebą utrzymania funkcji tkanki nerwowej. Inni koncentrują się na przetwarzaniu sygnałów z fotoreceptorów.

7. Warstwa Plexiform (wewnętrzny). Przeplot komórek nerwowych w częściach ich procesów. Służy jako przegroda między wewnętrzną częścią siatkówki, scharakteryzowana jako naczyniowa, a zewnętrzna - beznaczyniowa.

8. Komórki Ganglion. Zapewniają swobodną penetrację światła z powodu braku powłoki, takiej jak mielina. Są pomostem między światłoczułymi komórkami a nerwem wzrokowym.

9. Ganglion cell. Uczestniczy w tworzeniu nerwu wzrokowego.

10. Brzeg graniczny (wewnętrzny). Zakrywając siatkówkę od środka. Składa się z komórek Muellera.

Układ optyczny oka

Jakość widzenia zależy od głównych części ludzkiego oka. Stan przekaźników w postaci rogówki, siatkówki i soczewki bezpośrednio wpływa na to, jak dana osoba widzi: źle lub dobrze.

Rogówka ma większy udział w załamywaniu się promieni światła. W tym kontekście możemy wyciągnąć analogię z zasadą kamery. Przepona jest źrenicą. Z jego pomocą regulowana jest wiązka światła, a ogniskowa decyduje o jakości obrazu.

Dzięki soczewce promienie światła padają na "film fotograficzny". W naszym przypadku należy go rozumieć jako powłokę siatki.

Ciecz szklista i wilgoć w komorach ocznych również załamują promienie światła, ale w znacznie mniejszym stopniu. Chociaż stan tych formacji ma znaczący wpływ na jakość widzenia. Może ulec pogorszeniu wraz ze spadkiem stopnia przezroczystości wilgoci lub pojawieniem się w niej krwi.

Prawidłowe postrzeganie świata poprzez narządy wzroku sugeruje, że przejście z promieni światła przez medium optycznym prowadzi do powstawania siatkówki zmniejszona i odwróconego obrazu, ale prawdziwe. Ostateczne przetwarzanie informacji z receptorów wizualnych zachodzi w obszarach mózgu. W tym celu odpowiedzialne są płaty potyliczne.

Aparat łzowy

System fizjologiczny, który zapewnia produkcję specjalnej wilgoci z późniejszym uwolnieniem do jamy nosowej. Narządy układu łzowego są klasyfikowane zgodnie z wydziałem sekrecyjnym i aparatem łezkowym. Specyfika systemu polega na parowaniu narządów.

Praca sekcji końcowej ma wywołać łzę. Jego struktura obejmuje gruczoł łzowy i dodatkowe formacje tego rodzaju. Pod pierwszym oznacza gruczoł surowicze, które ma złożoną strukturę. Jest on podzielony na dwie części (dolną, górną), gdzie ścięgno mięśnia, odpowiedzialne za podniesienie górnej powieki, działa jako bariera separacyjna. Powierzchnia u góry pod względem wielkości jest następująca: 12 na 25 mm przy grubości 5 mm. Jego lokalizacja jest określona przez ścianę oczodołu, która ma kierunek do góry i na zewnątrz. Ta część obejmuje kanały wylotowe. Ich liczba waha się od 3 do 5. Wnioski podejmuje się w spojówce.

Jeśli chodzi o dolną część, ma mniejsze wymiary (11 na 8 mm) i mniejszą grubość (2 mm). Ma kanaliki, gdzie niektóre łączą się z tymi samymi formacjami górnej części, podczas gdy inne są usuwane do worka spojówkowego.

Dostarczenie gruczołu łzowego z krwią odbywa się przez kanał łzowy, a odpływ jest zorganizowany w żyłę łzową. Nerw trójdzielny działa jako inicjator odpowiedniego wzbudzenia układu nerwowego. Do tego procesu przyłączone są również włókna nerwu współczulnego i przywspółczulnego.

W standardowej sytuacji działają tylko dodatkowe gruczoły. Dzięki ich funkcjonalności powstaje łza o objętości około 1 mm. Zapewnia to wymagane nawilżenie. Jeśli chodzi o główny gruczoł łzowy, wchodzi w grę po pojawieniu się różnego rodzaju bodźców. Mogą to być ciała obce, zbyt jasne światło, emocjonalny plusk, itp.

Struktura działu wypływającego opiera się na formacjach, które promują ruch wilgoci. Są również odpowiedzialni za wycofanie go. Ta funkcja jest zapewniana przez łezkę, jezioro, kropki, kanaliki, torebkę i przewód nosowo-łzowy.

Punkty te są doskonale wizualizowane. Ich położenie zależy od wewnętrznych kątów powiek. Skupiają się na jeziorze łzowym i są w bliskim kontakcie ze spojówką. Połączenie torby z punktami ustalane jest za pomocą specjalnych kanalików, osiągających długość 8-10 mm.

Lokalizacja woreczka łzowego zależy od dołu kostnego zlokalizowanego w pobliżu rogu orbity. Z punktu widzenia anatomii formacja ta jest zamkniętą wnęką typu cylindrycznego. Jest rozciągnięty o 10 mm, a jego szerokość wynosi 4 mm. Na powierzchni worka znajduje się nabłonek, który zawiera w swoim składzie czara glandulocyt. Napływ krwi zapewniany jest za pomocą tętnicy ocznej, a odpływ - małe żyły. Część torby poniżej komunikuje się z kanałem nosowo-łzowym, który otwiera się do jamy nosowej.

Ciało szkliste

Substancja, która wygląda jak żel. Wypełnia gałkę oczną 2/3. Różni się przezroczystością. Składa się z 99% wody, która w swoim składzie zawiera kwas hialuronowy.

Z przodu jest wycięcie. Przylega do soczewki. W przeciwnym razie formacja ta kontaktuje się z membraną siatkową w części jej membrany. DZN i soczewki są skorelowane przez kanał jamy ustnej. Strukturalnie ciało szkliste składa się z białka kolagenowego w postaci włókien. Istniejące szczeliny między nimi są wypełnione cieczą. To tłumaczy fakt, że rozważana formacja jest galaretowatą masą.

Na peryferiach znajdują się hialocyty - komórki promujące tworzenie kwasu hialuronowego, białek i kolagenu. Uczestniczą również w tworzeniu struktur białkowych, znanych jako hemidesmosomy. Za ich pomocą powstaje ścisłe połączenie między błoną siatkówki a samym ciałem szklistym.


Główne funkcje tych ostatnich obejmują:

  • co daje oko konkretnej formie;
  • załamanie promieni świetlnych;
  • wywoływanie pewnego napięcia w tkankach narządu wzroku;
  • osiągnięcie nieściśliwości oka.

Fotoreceptory

Typ neuronów, które tworzą siatkę oka. Zapewnij przetwarzanie sygnału świetlnego w taki sposób, aby przekształcić go w impulsy elektryczne. Wywołuje to procesy biologiczne, które prowadzą do powstawania obrazów wizualnych. W praktyce białka fotoreceptorów pochłaniają fotony, które nasycają komórkę odpowiednim potencjałem.

Formacje wrażliwe na światło to oryginalne sztyfty i stożki. Ich funkcjonalność przyczynia się do prawidłowego postrzegania obiektów świata zewnętrznego. W rezultacie możemy mówić o tworzeniu odpowiedniego efektu-wizji. Człowiek jest w stanie dostrzec kosztem procesów biologicznych zachodzących w takich częściach fotoreceptorów, jak zewnętrzne płaty ich membran.

Nadal są fotoczułe komórki zwane oczami Hesse. Znajdują się one w komórce pigmentu, która ma kształt kubka. Praca tych formacji polega na uchwyceniu kierunku promieni świetlnych i określeniu ich intensywności. Za ich pomocą sygnał świetlny jest przetwarzany, gdy na wyjściu otrzymuje się impulsy elektryczne.

Następna klasa fotoreceptorów stała się znana w latach 90. XX wieku. Oznacza to światłoczułe komórki warstwy zwojowej powłoki siatki. Wspierają proces wizualny, ale w formie pośredniej. Mamy tu na myśli biologiczne rytmy w ciągu dnia i odruch źreniczny.

Tak zwane pręty i szyszki pod względem funkcjonalności znacznie różnią się od siebie. Na przykład pierwszą jest wysoka czułość. Jeśli oświetlenie jest słabe, gwarantują one powstanie przynajmniej częściowego obrazu. Fakt ten wyjaśnia, dlaczego w złym świetle kolory różnią się bardzo. W tym przypadku aktywny jest tylko jeden typ fotoreceptorów: pręty.

Do pracy stożków potrzebne jest jaśniejsze światło w celu zapewnienia przejścia odpowiednich sygnałów biologicznych. Struktura siatkówki zakłada obecność rożków różnych typów. W sumie jest ich trzy. Każdy definiuje fotoreceptory dostrojone do określonej długości fali światła.

Dla percepcji obrazu w kolorze odpowiedzialne są działy kory, zorientowane na przetwarzanie informacji wizualnej, co zakłada rozpoznawanie impulsów w formacie RGB. Stożki są w stanie rozróżnić strumień świetlny wzdłuż długości fali, charakteryzując je jako krótkie, średnie i długie. W zależności od tego, ile fotonów może wchłonąć stożek, powstają odpowiednie reakcje biologiczne. Różne odpowiedzi tych formacji opierają się na określonej liczbie fotonów o tej lub innej długości. W szczególności białka fotoreceptorów w szyszkach L absorbują uwarunkowany kolor czerwony, który jest skorelowany z długimi falami. Promienie światła, które są krótsze, mogą prowadzić do tej samej reakcji, jeśli są wystarczająco jasne.

Reakcja tego samego fotoreceptora może być indukowana przez fale świetlne o różnych długościach, gdy różnice obserwowane są również przy natężeniu strumienia świetlnego. W rezultacie mózg nie zawsze determinuje światło i wynikowy obraz. Poprzez receptory wizualne następuje selekcja i wybór najjaśniejszych promieni. Następnie powstają biosygnały, które docierają do części mózgu, gdzie przetwarzane są tego rodzaju informacje. Uzyskuje się subiektywne postrzeganie obrazu optycznego w kolorze.

Siatkówka oka ludzkiego składa się z 6 milionów stożków i 120 milionów prętów. U zwierząt ich liczba i stosunek jest różny. Głównym wpływem jest sposób życia. W siatkówce siatkówka zawiera bardzo dużą liczbę prętów. Ludzki układ wzrokowy to prawie 1,5 miliona komórek zwojowych. Wśród nich są komórki, które mają światłoczułość.

Soczewkowe

Soczewka biologiczna, charakteryzująca się kształtem jako obustronnie wypukła. Działa jako element układu przewodzącego światło i załamującego światło. Zapewnia możliwość skupienia się na obiektach odległych w różnych odległościach. Znajduje się w tylnej komorze oka. Wysokość obiektywu wynosi od 8 do 9 mm przy grubości od 4 do 5 mm. Wraz z wiekiem gęstnieje. Ten proces jest powolny, ale prawdziwy. Przód tego przezroczystego korpusu ma mniej wypukłą powierzchnię niż tył.

Kształt soczewki odpowiada dwuwypukłym soczewkom mającym promień krzywizny z przodu około 10 mm. Jednocześnie ten parametr nie przekracza 6 mm na odwrotnej stronie. Średnica obiektywu wynosi 10 mm, a rozmiar w przedniej części wynosi od 3,5 do 5 mm. Wnętrze substancji jest utrzymywane przez kapsułkę o cienkich ściankach. Przednia część ma tkankę nabłonkową znajdującą się poniżej. Na tylnej części kapsułki nie ma nabłonka.

Komórki nabłonkowe różnią się tym, że dzielą się stale, ale nie wpływa to na objętość soczewki w sensie jej zmiany. Tę sytuację tłumaczy się odwodnieniem starych komórek znajdujących się w minimalnej odległości od środka przezroczystego ciała. Pomaga to zmniejszyć ich objętość. Proces tego typu prowadzi do takiej cechy, jak wiek-dalekowzroczność. Gdy dana osoba osiąga wiek 40 lat, traci elastyczność soczewki. Rezerwa zakwaterowania maleje, a zdolność do wyraźnego widzenia z bliskiej odległości jest znacznie ograniczona.

Soczewka znajduje się bezpośrednio za tęczówką. Jego zatrzymanie zapewniają cienkie włókna tworzące wiązankę cynamonu. Jeden koniec wchodzi w membranę soczewki, a drugi koniec jest przymocowany do ciała rzęskowego. Stopień napięcia tych nici wpływa na kształt przezroczystego korpusu, który zmienia siłę refrakcyjną. W rezultacie proces zakwaterowania staje się możliwy. Soczewka służy jako granica między dwiema podziałami: przednią i tylną.


Przydziel następujące funkcje obiektywu:

  • przewodność światła - osiąga się dzięki temu, że ciało tego elementu oka jest przezroczyste;
  • refrakcja - działa jak soczewka biologiczna, działa jako drugi ośrodek refrakcyjny (pierwszy to rogówka). W spoczynku parametr mocy refrakcji wynosi 19 dioptrii. To jest norma;
  • zakwaterowanie - zmiana kształtu przezroczystego ciała w celu dobrego widzenia obiektów znajdujących się w różnych odległościach. Siła refrakcyjna w tym przypadku waha się od 19 do 33 dioptrii;
  • podział - tworzy dwie części oka (przednie, tylne), które określa osobliwość układu. Działa jako bariera ograniczająca krzepliwość. Nie może być w przedniej komorze;
  • ochrona - zapewniona jest ochrona biologiczna. Mikroorganizmy wywołujące choroby, znajdujące się w przedniej komorze, nie są w stanie przeniknąć do ciała szklistego.

Wrodzone choroby w niektórych przypadkach prowadzą do przesunięcia soczewki. Zajmuje on niewłaściwą pozycję, ponieważ aparat więzadłowy jest osłabiony lub ma pewną wadę strukturalną. Obejmuje to również prawdopodobieństwo wrodzonych zmętnień jądra. Wszystko to pomaga zredukować widzenie.

Paczka Zinnova

Formacja na bazie włókien, definiowana jako glikoproteina i strefa. Zapewnia utrwalenie obiektywu. Powierzchnia włókien pokryta jest żelem mukopolisacharydowym, który jest określony przez potrzebę ochrony przed wilgocią obecną w komorach oka. Przestrzeń za soczewką służy jako miejsce, w którym znajduje się ta formacja.

Aktywność więzadła zinn prowadzi do zmniejszenia mięśnia rzęskowego. Obiektyw zmienia krzywiznę, co pozwala skupić się na obiektach znajdujących się w różnych odległościach. Napięcie mięśnia osłabia napięcie, a soczewka ma kształt zbliżony do kuli. Relaksacja mięśnia prowadzi do napięcia włókien, które spłaszczają soczewkę. Zmiana ostrości.

Rozpatrywane włókna są podzielone na tył i przód. Jedna strona włókien tylnych jest przymocowana do brzegu zęba, a druga - do przedniego obszaru soczewki. Punkt początkowy włókien przednich jest podstawą procesów rzęskowych, a wiązanie odbywa się w tylnej części soczewki i bliżej równika. Skrzyżowane włókna przyczyniają się do tworzenia szczelinowej przestrzeni wokół soczewki.

Utrwalanie włókien na ciele rzęskowym odbywa się w części ciała szklistego. W przypadku oderwania tych formacji ustala się tak zwane przesunięcie soczewki, z powodu jej przemieszczenia.

Więzadło Zinnova pełni rolę głównego elementu systemu, zapewniając możliwość uchwycenia oka.