Genetyczna ślepota barw

Wysłany 6 marca 2014 r

Kolorowa ślepota jest dziedziczną chorobą genetyczną, która występuje częściej u mężczyzn niż u kobiet. W powszechnym rozumieniu ślepota barw nazywana jest ślepotą barw i nie bez powodu. Osoba, która ma ślepotę barw, obniżyła percepcję odróżniających kolorów. W niektórych przypadkach choroba jest dziedziczna, jednak istnieją przypadki, gdy dana osoba zachoruje ślepotę barw z powodu uszkodzeń nerwów wzrokowych i / lub mózgu.

Po raz pierwszy tę chorobę opisał brytyjski naukowiec, chemik, John Dalton. Koniec XVIII wieku pozostawił broszurę na temat jego autorstwa, poświęconą chorobie "wizji kwiatów", w której opisał odchylenie, jakie miał. Po opublikowaniu książki choroba została nazwana ślepotą barw, a dziś termin ten oznacza różnorodność form i źródeł tej choroby.

Kolorowa ślepota jest powodem zarejestrowania umiarkowanej grupy fizycznej niezdolności - z reguły trzeciej. Okrężnica może prowadzić normalny tryb życia, nie jest wymagane specjalne leczenie ani ograniczenie.

Gen odpowiedzialny za postrzeganie kolorów, występuje praktycznie tylko w chromosomie X. Ponieważ istnieje tylko jeden chromosom X u mężczyzn, jest on bardziej podatny na tę chorobę niż kobiety z dwoma chromosomami X.

Postrzeganie barw osoby zależy od obecności w siatkówce oka dwóch rodzajów komórek - szyszek i prętów. Stożki są trzech typów - postrzeganej żółtej skali, czerwonej i niebieskiej. pozwala postrzegać świat w kolorze i objętości.

Pod względem ciężkości pacjenci z ślepotą barwną dzielą się na podgrupy:
- monochthony. Monochromatyczni pacjenci absolutnie nie są w stanie odróżnić kolorów, jest to spowodowane przez poważne zmiany lub brak stożków lub prętów w siatkówce oka. Często monochromatyzmowi towarzyszy ogólne zaburzenie widzenia.

- dwuchromian. Wrodzone zaburzenie percepcji kolorów o umiarkowanym nasileniu, występujące głównie u mężczyzn. Jest to spowodowane brakiem jednego rodzaju stożka, który sprawia, że ​​postrzeganie kolorów jest dwuwymiarowe.
- anomalna trichromatia. Choroba dziedziczna, gdy wszystkie trzy rodzaje szyszek funkcjonują, jednak jeden z ich gatunków ma nienormalne lub pogorszone postrzeganie kolorów.

Ślepota kolorów może być statyczna i progresywna. W pierwszym przypadku postrzeganie barw danej osoby pozostaje na tym samym poziomie przez całe życie. Szczególnie ciężkie przypadki postępującej ślepoty barw mogą prowadzić do utraty widzenia odbiorcy.

Kolor ślepota

loading...

Kolor ślepota Jest wrodzoną, rzadko nabytą patologią wzroku, charakteryzującą się nieprawidłową percepcją barw. Objawy kliniczne zależą od postaci choroby. Pacjenci w różnym stopniu tracą umiejętność rozróżniania jednego lub więcej kolorów. Diagnozę ślepoty barw przeprowadza się za pomocą testu Ishihara, testu FALANT, anomaloskopii i polichromatycznych tabel Rubkina. Nie opracowano szczególnych metod leczenia. Leczenie objawowe polega na stosowaniu okularów ze specjalnymi filtrami i soczewkami kontaktowymi w celu korekcji ślepoty barw. Alternatywą jest użycie specjalnego oprogramowania i urządzeń cybernetycznych do pracy z obrazami kolorowymi.

Kolor ślepota

loading...

Ślepota barwna, czyli ślepota barw - jest chorobą, w której narusza się percepcję koloru przez aparat receptorowy siatkówki przy zachowaniu normalnych parametrów pozostałych funkcji narządu wzroku. Choroba została nazwana na cześć angielskiego chemika J. Daltona, który cierpiał na dziedziczną postać choroby i opisał ją w swoich pracach w 1794 roku. Patologia jest najczęstsza u mężczyzn (2-8%), stwierdzono tylko u 0,4% kobiet. Według danych statystycznych częstość deuteronomii u mężczyzn wynosi 6%, protanomaly - 1%, trytanomalia - mniej niż 1%. Najbardziej rzadką formą ślepoty barw jest achromatopsja, która występuje z częstością 1: 35 000. Udowodniono, że ryzyko jego rozwoju wzrasta w przypadku małżeństw ściśle ze sobą powiązanych. Duża liczba ssących krewnych par rodzinnych wśród mieszkańców wyspy Pingelapa w Mikronezji spowodowała powstanie "społeczeństwa, które nie dostrzega koloru".

Przyczyny ślepoty barw

loading...

Czynnikiem etiologicznym ślepoty barw jest naruszenie postrzegania kolorów przez receptory centralnej części siatkówki. Zwykle ludzie mają trzy rodzaje szyszek, które zawierają wrażliwy na barwę pigment o charakterze białkowym. Każdy typ receptora jest odpowiedzialny za postrzeganie określonego koloru. Zawartość pigmentów, zdolnych do reagowania na wszystkie widma zieleni, czerwieni i niebieskiego, zapewnia normalne widzenie kolorów.

Wrodzona postać choroby jest spowodowana mutacją chromosomu X. Wyjaśnia to fakt, że ślepota barw występuje częściej u mężczyzn, których matki są przewodnikami patologicznego genu. Ślepotę barwną u kobiet można zaobserwować tylko wtedy, gdy u ojca występuje choroba, podczas gdy matka jest nosicielem wadliwego genu. Przy pomocy mapowania genomu można było ustalić, że mutacje w ponad 19 różnych chromosomach mogą powodować choroby, a także ujawnić około 56 genów związanych z rozwojem ślepoty barw. Również ślepota barw może być spowodowana wrodzonymi patologiami: dystrofią stożka, amaurozą Lebera, pigmentowym zapaleniem siatkówki.

Zmierzona postać tej choroby jest związana z uszkodzeniem płacie potylicznym mózgu występującego na uraz, nowotworów łagodnych lub złośliwych, udar mózgu, zespół postkommotsionnom lub zwyrodnienia siatkówki spowodowane przez promieniowanie ultrafioletowe. ślepota kolor może być jednym z objawów związanych z wiekiem zwyrodnienie plamki żółtej, choroba Parkinsona, zaćmy i retinopatii cukrzycowej. Tymczasowa utrata zdolności rozróżniania kolorów może być spowodowana zatruciem lub zatruciem.

Objawy ślepoty barw

loading...

Głównym objawem ślepoty barw jest niemożność rozróżnienia tego lub innego koloru. Kliniczne postaci choroby: protanopia, tritanopia, deuteranopia i achromatopsja. Protanopia jest rodzajem ślepoty barw, w której zakłóca się postrzeganie czerwonych odcieni. W tritanopii pacjenci nie rozróżniają niebieskiej i fioletowej części spektrum. Z kolei deuteranopia charakteryzuje się niezdolnością do różnicowania zieleni. W przypadku całkowitego braku zdolności do percepcji koloru odnosi się to do achromatopsji. Pacjenci z tą patologią wszyscy widzą w czarno-białych odcieniach.

Ale najczęściej obserwowane postrzeganie wady jednego z podstawowych kolorów, co wskazuje na nienormalną trichromatię. Trichromats z protanomalnym wizji odróżnić żółty wymagają większej ilości czerwonych odcieni w obrazie deuteranomalopia - zielony. Z kolei dichromiany postrzegają utracił część kolorów z odrobiną przechowywanych barw widmowych (protanopes - z zielonym i niebieskim, Deuteranopia - z czerwonym i niebieskim, acyanopsia - z zielonym i czerwonym). Rozróżnij także ślepotę czerwono-zieloną. W rozwoju tej postaci choroby kluczową rolę przypisują genetycznie zmutowane mutacje płciowe. Patologiczne części genomu są zlokalizowane w chromosomie X, więc mężczyźni częściej chorują.

Diagnoza ślepoty barw

loading...

Aby zdiagnozować ślepotę barw w okulistyce, stosuje się test barwny Ishihary, test FALANT, badanie za pomocą anomaloskopu i polichromatyczne stoły Rabkina.

Test kolorów Ishihary obejmuje serię fotografii. Każdy z rysunków pokazuje plamki w różnych kolorach, które razem tworzą pewien wzór, z których część wypada z oczu pacjentom, więc nie mogą nazwać tego, co namalowane. Również w teście znajduje się obraz cyfr - cyfr arabskich, prostych symboli geometrycznych. Tło figurki tego testu niewiele różni się od tła głównego, więc pacjenci z kolorową ślepotą często widzą tylko tło, ponieważ trudno im odróżnić drobne zmiany w skali kolorów. Dzieci, które nie rozróżniają figurek, można sprawdzić za pomocą specjalnych rysunków dzieci (kwadrat, koło, samochód). Zasada diagnozowania ślepoty barw zgodnie z tabelami Rabkina jest podobna.

Przeprowadzenie anomaloskopii i testu FALANT jest uzasadnione tylko w szczególnych przypadkach (na przykład przy składaniu wniosku o pracę ze specjalnymi wymaganiami dotyczącymi widzenia w kolorze). Z pomocą anomaloscope możliwe nie tylko do diagnozowania wszystkich rodzajów naruszeń koloru, ale także do zbadania wpływu poziomu jasności, czas trwania obserwacji, dostosowanie kolorów, ciśnienie i skład powietrza, hałas, wiek, szkolenia na rozróżnieniu pomiędzy kolorami i wpływu leków na układ receptora praca. Technika ta służy do ustalenia norm percepcji i dyskryminacji kolorów, aby ocenić przydatność sprawności w niektórych obszarach, a także kontrolować leczenie. Test FALANT stosuje się w USA do badania kandydatów do służby wojskowej. Aby zdać test na pewną odległość, musisz określić kolor emitowany przez sygnał nawigacyjny. Blask latarni morskiej tworzy połączenie trzech kolorów, które są nieco stłumione przez specjalny filtr. Osoby z ślepotą barw nie mogą nazwać koloru, ale udowodniono, że 30% pacjentów z łagodną chorobą zostało pomyślnie przebadanych.

Wrodzona ślepota może być zdiagnozowane w późniejszych stadiach rozwoju, czyli pacjentów są często określane jako kolory nie są takie, jak widzą je w połączeniu z tradycyjnymi pojęciami (trawa - zielony, błękitny - niebieski, etc...)... Jeśli historia rodziny jest konieczne jak najszybciej zostać zbadane przez okulistę. Chociaż klasycznej postaci choroby nie jest podatne na postęp, jednak wtórne ślepota kolor, spowodowane przez inne choroby narządu wzroku (katarakta, związane z wiekiem zwyrodnienie plamki żółtej, neuropatia cukrzycowa), tendencja do rozwoju krótkowzroczności i siatkówki dystroficznych zmian i dlatego wymaga bezpośredniego traktowania patologii. ślepota kolor nie wpływa na inne właściwości widzenia, dlatego łagodzenia lub zawężenie pola widzenia z postaci ustalonej genetycznie nie jest związany z chorobą.

Dodatkowe badania przedstawiono w przypadku nabytych postaci choroby. Główną patologią, której symptomem jest ślepota barw, może prowadzić do naruszenia innych parametrów widzenia, a także prowokować rozwój zmian organicznych w gałce ocznej. Dlatego pacjenci z nabytą postacią powinni co roku wykonywać tonometrię, oftalmoskopię, perymetrię, refraktometrię i biomikroskopię.

Leczenie ślepoty barw

loading...

Nie opracowano specjalnych metod leczenia wrodzonej ślepoty barw. Również ślepota barw, która powstała na tle patologii genetycznych (Amberstrom Leber, dystrofia stożków), nie reaguje na terapię. Leczenie objawowe polega na stosowaniu stonowanych filtrów do okularów i soczewek kontaktowych, które pomagają zmniejszyć stopień klinicznych objawów choroby. Na rynku dostępnych jest 5 typów soczewek kontaktowych w różnych kolorach do korekty ślepoty barw. Kryterium ich skuteczności jest 100% przejścia testu Ishihara. Wcześniej opracowano specjalne oprogramowanie i urządzenia cybernetyczne (ay-borg, cybernetyczne oczy, GNOME), pomagające poprawić orientację palety kolorów podczas pracy.

W niektórych przypadkach wyeliminować objawy choroba nabyta widzenie kolorów może wówczas leczyć choroby podstawowej (neurochirurgicznego leczenia urazów mózgu, operacja usunięcia zaćmy, i tak dalej. D.).

Prognozy i zapobieganie ślepocie barw

Prognozy dotyczące daltonizmu dla życia i zdolności do pracy są korzystne, ale patologia ta pogarsza jakość życia pacjenta. Diagnoza ślepoty barw ogranicza wybór zawodu w tych obszarach, w których istotną rolę odgrywa postrzeganie kolorów (personel wojskowy, kierowcy transportu komercyjnego, personel medyczny). W niektórych krajach (Turcja, Rumunia) wydawanie praw jazdy na ślepotę barw jest zabronione.

Nie opracowano szczególnych środków zapobiegawczych w celu zapobiegania tej patologii. Niespecyficzna profilaktyka polega na konsultowaniu się z genetykiem rodzin z bliskimi związanymi małżeństwami podczas planowania ciąży. Pacjenci z cukrzycą i postępującą zaćmą powinni być badani dwa razy w roku od okulisty. Podczas treningu dziecka z wadą postrzegania kolorów w niższych klasach konieczne jest użycie specjalnych materiałów (tabele, mapy) o kontrastujących kolorach.

Główne rodzaje ślepoty barw

loading...

Wśród różnych chorób ocznych ślepota barw pozostaje jedną z najczęstszych. Podobna patologia może wystąpić u osób w różnym wieku. W rezultacie nie są w stanie odróżnić niektórych kolorów. Z tego powodu osoba nie jest w stanie zobaczyć w dokładnym kolorze jakichś obiektów, co komplikuje życie.

Definicja choroby

loading...

Kolor ślepota jest patologicznym procesem, który prowadzi do naruszenia normalnej percepcji pewnych kolorów. Patologia ma z reguły charakter genetycznie zdeterminowany, ale może występować na tle chorób siatkówki, nerwu wzrokowego.

Siatkowa powłoka narządu wzroku jest warstwą komórek nerwowych zdolnych do postrzegania promieni światła, a następnie wysyła informacje otrzymane przez nerw wzrokowy do mózgu.

Choroba ta została po raz pierwszy opisana szczegółowo przez Johna Daltona, który sam nie był w stanie odróżnić kolorów czerwonego widma. Uznał tę wadę wzrokową dopiero w wieku 26 lat, co posłużyło za podstawę do stworzenia małej publikacji, w której szczegółowo opisał objawy zaburzenia. Co ciekawe, jego dwaj bracia po trzy i jego siostra również mieli odchylenia w tym spektrum kolorów. Po publikacji książki w medycynie termin "ślepota barw", która opisuje tę patologię nie tylko w kontekście czerwieni, ale także niebieskiego i zielonego, potwierdzono przez długi czas.

Rodzaje i klasyfikacje

loading...

Przyczyną naruszenia percepcji kolorów jest odchylenie w pracy siatkówki. W centralnej części plamki znajdują się wrażliwe na barwę receptory, które nazywane są szyszkami. W sumie istnieją trzy rodzaje stożków, które reagują na określone spektrum kolorów. Zwykle działają w sposób skoordynowany, a osoba w pełni rozróżnia wszystkie kolory i odcienie, ich przecięcia. Jeśli jeden z typów zostanie naruszony, zaobserwowany zostanie jeden lub inny rodzaj ślepoty barw.

Rozróżnienie całkowitej i częściowej ślepoty na pewnym spektrum. Na przykład, acyanopsia - całkowity brak komórek stożkowych są odpowiedzialne za percepcji niebieskiego, tritanomaliya - częściowego braku czopków, gdy osoba widzi wyciszony niebieski.

Na poziomie genetycznym, jeśli istnieje nośnik ślepoty barw, prowadzi to do zakłócenia w produkcji jednego lub więcej pigmentów wrażliwych na kolor. Ci, którzy widzą tylko dwa kolory tych trzech, nazywają się dichromianami. Ludzie z pełnym zestawem szyszek - trójchromian.

Początkowo klasyfikuj według rodzaju nabycia choroby: wrodzonej i nabytej.

Wrodzony

Ten rodzaj ślepoty barw z reguły dotyczy obu oczu, nie ma skłonności do postępu i jest obserwowany głównie u mężczyzn, tk. jest dziedziczony przez chromosom X od matki do syna.

Ta forma ślepoty barw występuje najczęściej u mężczyzn niż u kobiet.

Dla kobiet charakterystyczna jest dziedziczność daltonizmu na linii ojcowskiej od matki ojca i jego babki.

Statystyki wskazują, że częstotliwość występowania ślepoty barw u kobiet wynosi 0,4%, a u mężczyzn - 2-8%.

Wrodzona barwna ślepota podzielona jest na trichromazję i dychromazję:

  1. Trichromasia Czy odchylenie, w którym funkcjonowanie wszystkich trzech rodzajów szyszek jest zachowane, ale znacznie zmniejszone. Przy tej anomalii ustalane jest rozpoznawanie kolorów, ale nie można odróżnić większości odcieni.
  2. Dichromasia charakteryzujące się brakiem lub zakończeniem działania jednego rodzaju stożka.
  3. Achromasia (achromatopsja lub monochromia) rozpoznaje się, gdy dana osoba nie rozróżnia w pełni wszystkich trzech spektrum kolorów. Jego wizję ograniczają tylko czarne i białe kolory. Bardzo rzadkie odchylenie obserwuje się tylko w 0,2% przypadków.
Rodzaje ślepoty barw

Dichromazja dzieli się na protanopię, deuteropię i tritanopię.

  1. Deeranopia - niezdolność do rozróżniania kolorów i odcieni zieleni.
  2. Tritanopia - brak możliwości zobaczenia kolorów i odcieni niebieskiego widma.
  3. Protanopia - Brak percepcji kolorów i odcieni czerwonego widma.

Również w praktyce medycznej występuje termin "anomalny trichomatizm". Ta nazwa oznacza zmniejszenie, ale nie nieobecność, postrzegania określonego spektrum kolorów, jak opisano wcześniej, i rozróżnienie takich odchyleń:

  1. protanomalia, w oparciu o protanopię, naruszenie percepcji czerwonego koloru;
  2. tritanomalia - niebieski;
  3. deuteranomalia - zielony.

Nieprawidłową trichomatozę można nabyć.

Wrodzona ślepota barw nie reaguje na leczenie, a życie pacjenta wpływa wyłącznie na wybór zawodu. Brak specyficznych chorób, ta patologia sama w sobie nie przyciąga, a także nie ma ustalonej niepełnosprawności. Jedynym wyjątkiem jest artykuł monochromatyczny.

Przykład ślepoty barw z monochromazją

Obecnie trwają badania w zakresie leczenia ślepoty barw, a jak dotąd jedynym sposobem na skorygowanie anomalii jest zastosowanie specjalnych okularów. Ale znowu, ich działanie jest dość trudne do opisania, ponieważ roleta nie jest w stanie określić określonego koloru, w zależności od rodzaju odchylenia.

Nabyte

Ta forma ślepoty barw charakteryzuje się uszkodzeniem siatkówki narządu wzroku lub nerwu wzrokowego. Choroba jest diagnozowana w ten sam sposób u kobiet i mężczyzn. Wpływ na rozwój nabytej ślepoty barw może uszkodzić siatkówkę światłem ultrafioletowym, urazem głowy i używaniem leków. W przypadku nabytej postaci ślepoty barw występują trudności w rozróżnieniu między żółtym a niebieskim. Zaćma może również prowadzić do rozwoju tej patologii.

Nabytą ślepotę barw dzieli się na:

  1. Xantopsy - odchylenie, w którym dana osoba widzi świat w żółtych odcieniach. Patologia przekazane, na podstawie takich chorób jak żółtaczka (odkładania bilirubiny w tkankach oka, ze względu na silne żółtego twardówki), miażdżycy tętnic, toksycznych leków, itd..
  2. Erythropsy - charakterystyczna patologia dla osób cierpiących na choroby siatkówki (retinoschisis delaminacja, zwyrodnienie), gdy świecie są w czerwonych odcieniach z powodu nadmiernej ilości czerwonych krwinek w powierzchni plamki.
  3. Trianotopia - często występuje u osób cierpiących na ślepotę nocną (hemeralopię). Stożki odpowiedzialne za niebieski kolor są uszkodzone.

Ta forma choroby jest uleczalna w niektórych przypadkach poprzez całkowite wyeliminowanie przyczyny jej wystąpienia.

Metody diagnostyczne

loading...

Jedną z najbardziej znanych metod diagnozowania ślepoty barw są polichromatyczne stoły Rabkina. Tabele zawierają kolorowe koła o równej jasności. Z kręgów jednego cienia rysują się różne postacie i figury geometryczne. Według liczby i koloru liczb ustalanych przez człowieka można ocenić stopień i formę ślepoty barw.

Możesz użyć prostszych tabel Stilling, Justova i Ishihara. Zostały one uzyskane przez obliczenia, a nie eksperymentalne. Lekarze stosują metodę Holmgrena. Według niego konieczne jest demontowanie cewek za pomocą kolorowych nici wełnianych wzdłuż trzech głównych kolorów.

Wideo

loading...

Wnioski

loading...

Kolor ślepota jest niebezpieczną chorobą, która nie pozwala człowiekowi w pełni rozróżnić kolorów. Z tego powodu jego nawykowy rytm życia jest zepsuty. Możesz leczyć ślepotę barw. Ale tutaj trzeba zacząć od stopnia i rodzaju procesu patologicznego. Istnieje pewna forma choroby, która nie reaguje na terapię, a wszystko, co pozostaje dla pacjenta, to pogodzenie się z diagnozą i przystosowanie się do nowego życia.

Kolor ślepota

loading...

Przed przeczytaniem artykułu zalecamy przetestowanie ślepoty barw

Ślepota barwna, znana również jako ślepota barw, jest patologią wzroku, charakteryzującą się zmniejszoną zdolnością do rozróżniania kolorów.

W siatkówce oka ludzkiego znajdują się dwa typy światłoczułych komórek nerwowych: pręcików i stożków. Wędki są odpowiedzialne za widzenie w półmroku, stożki są aktywne w ciągu dnia i odpowiadają za różnicę kolorów. Istnieją trzy rodzaje stożków: L szyszek, wrażliwych na czerwony, M szyszek wrażliwych na zielony, S szyszek na niebieski. Zaburzenia percepcji koloru występują, gdy pigment jednego lub więcej rodzajów szyszek jest całkowicie lub częściowo nieobecny lub nie działa.

Rodzaje i przyczyny

loading...

Ślepota barw może być wrodzona (dziedziczna) lub nabyta.

Wrodzona ślepota barw jest spowodowane przeniesieniem chromosomu X, najczęściej z nośnika macierzystego genu do syna. Ponieważ kobiety mają zestaw chromosomów XX, a zdrowy chromosom jest zawsze dominujący, kompensuje on pacjenta, a kobieta staje się jedynie nosicielem choroby. U mężczyzn chromosomy są łączone jako XY, dlatego w obecności patologicznego genu, zawsze stają się one ślepymi na kolory. W związku z tym liczba mężczyzn w ciemnej kolorystyce wśród mężczyzn (8%) jest znacznie wyższa niż wśród kobiet (0,4%).

Nabyta ślepota barw może rozwinąć się w wyniku uszkodzenia nerwu wzrokowego lub siatkówki. Ponadto na początek ślepoty barw mogą wpływać zmiany związane z wiekiem, przyjmowanie pewnych leków i niektóre choroby oczu. Zatem zaćma powoduje zmętnienie soczewki, w wyniku czego pogarsza się podatność fotoreceptorów na kolor. Jeśli nerw wzrokowy jest uszkodzony, nawet przy normalnym postrzeganiu kolorów stożków, pogarsza się przenoszenie postrzegania kolorów. Przewodzenie impulsu nerwowego do stożków jest zakłócane przez udar, raka, chorobę Parkinsona.

Klasyfikacja

loading...

Kolor ślepota jest klasyfikowany według kolorów, których postrzeganie jest naruszone. Istnieją następujące rodzaje tej choroby:

  • Achromasia - całkowity brak umiejętności rozróżniania kolorów. W przypadku tego rodzaju ślepoty barw, osoba jest w stanie odróżnić tylko odcienie szarości. Achromazja jest spowodowana całkowitym brakiem pigmentu we wszystkich rodzajach szyszek i jest bardzo rzadka.
  • Monochromasia - zdolność postrzegania tylko jednego koloru. Zwykle tej chorobie towarzyszy oczopląs i światłowstręt.
  • Dichromasia - umiejętność rozróżniania dwóch kolorów. Podzielony na:
    • protanopia - brak percepcji koloru czerwonego;
    • deuteranopia - niemożność rozróżnienia zieleni;
    • tritanopia - naruszenie percepcji niebiesko-fioletowej części spektrum kolorów, któremu towarzyszy brak widzenia w półmroku.

Trichromasia zwana umiejętnością postrzegania wszystkich trzech kolorów podstawowych. Istnieje normalna i nienormalna trichromasia.

Anomalna trichromazja to skrzyżowanie dichromazji z trichromazją. Przy tej patologii osoba nie jest w stanie odróżnić odcieni kolorów podstawowych. Podobnie jak dichromazja, w anomalnej trichromazji, protomanomalii, deuteranomalia i tritanomalium - osłabione postrzeganie odpowiednio kolorów czerwonego, zielonego i niebieskiego.

Objawy ślepoty barw

loading...

W każdym przypadku oznaki ślepoty barw są indywidualne, ale mimo to istnieją pewne wspólne cechy, na podstawie których można zidentyfikować patologię:

  • problemy z różnicą niektórych kolorów;
  • niemożność ogólnego rozróżniania kolorów;
  • oczopląs;
  • mała ostrość wzroku.

Leczenie ślepoty barw

loading...

Kupiony formularz ślepotę barw można wyeliminować w zależności od przyczyny choroby. Jeśli więc problemy z różnicą w kolorze są wynikiem zaćmy, operacja usunięcia może poprawić widzenie kolorów. Jeśli problem wynika z zażywania leków, możesz przywrócić widzenie kolorów, zatrzymując leczenie.

Genetyczna ślepota barw nie reaguje na leczenie.

Osoby, które mają lekką postać ślepoty barw - dichromię - uczą się kojarzenia kolorów z określonymi obiektami, a w życiu codziennym często potrafią określać kolory, a także osoby o normalnym postrzeganiu kolorów, chociaż ich postrzeganie kolorów różni się od normalnego.

Kilka lat temu opublikowano udane wyniki korekty ślepoty barwnej u małp za pomocą metod inżynierii genetycznej. Istotą tej metody jest wprowadzenie brakujących genów do siatkówki. Jednak takich eksperymentów nie przeprowadzono na człowieku.

Istnieją również metody korygowania ślepoty barw przy użyciu specjalnych soczewek. Niedawno przedstawiono specjalne okulary z liliowymi soczewkami, które umożliwiają rozróżnienie kolorów zielonego i czerwonego, poprawiając widzenie osób z jedną formą ślepoty barw.

Zarządzanie transportem i inne ograniczenia

loading...

Daltonicy mają znaczne ograniczenia: nie wolno im obsługiwać pojazdów komercyjnych, nie mogą realizować się jako marynarze, piloci, wojskowi. Przedstawiciele tych zawodów, a także niektórzy inni, są zobowiązani do regularnego sprawdzania swojego wzroku.

W Rosji osoby z niektórymi formami ślepoty barw mogą uzyskać prawo jazdy niektórych kategorii, ale ze znakiem "Bez prawa do pracy na wynajem", co wskazuje na możliwość zarządzania transportem tylko do celów osobistych.

Kolor ślepota - rodzaje, przyczyny, diagnostyka i leczenie

loading...

Kolor ślepota (ślepota barw) jest cechą widzenia przejawiającą się w niemożności dostrzeżenia kolorów lub odcieni kolorów. Termin ten pojawił się po raz pierwszy w 1794 roku po opublikowaniu dzieła Anglika Johna Daltona, w którym naukowiec opisał cechy percepcji kolorów na podstawie własnych doświadczeń.

Rodzaje i przyczyny choroby

loading...

Ślepota barw może być zarówno dziedziczna, jak i nabyta.

Dziedziczna ślepota barw

Kolor ślepota jest rodzajem dziedziczenia. Dziedziczenie ślepota barw jest przenoszona przez chromosom X. Wpływa to na fakt, że ślepota barw występuje częściej u mężczyzn niż u kobiet.

Aby przejawić ślepotę barw w człowieku, wystarczy jeden chromosom matki z genem ślepym na kolory. A kobieta będzie miała kolorową zasłonę, ale otrzymała gen od matki i babki wzdłuż linii ojcowskiej. W związku z tym częstotliwość występowania ślepoty barw u mężczyzn wynosi 2-8%, a u kobiet zaledwie 0,4%.

Dowiedz się, czym jest diplopia, jej przyczyny, diagnostyka i skuteczne metody leczenia.

Co zagraża zniszczeniu ciała szklistego, jeśli nie zwrócisz się do specjalistów w czasie, przeczytaj tutaj.

Nabyta ślepota barw

Nabyta ślepota barw może wystąpić z powodu uszkodzenia siatkówki oka lub nerwu wzrokowego i spotyka się z tą samą częstotliwością wśród populacji męskiej i żeńskiej.

Wśród przyczyn, które do niego doprowadziły, możemy rozróżnić uszkodzenia siatkówki przez światło ultrafioletowe, cukrzycowe zwyrodnienie plamki, uraz głowy i konsekwencje przyjmowania niektórych leków.

W przypadku nabytej ślepoty barw z reguły występują trudności w rozróżnieniu między żółtym a niebieskim.

Klasyfikacja i objawy

Istnieje kliniczna klasyfikacja ślepoty barw w kolorach, której percepcja jest naruszona.

W ludzkiej siatkówce znajdują się wrażliwe na kolor receptory - szyszki i pręty, które zawierają kilka rodzajów pigmentów białkowych. Kije są odpowiedzialne za czarno-białą wizję, stożki - za percepcję koloru.

Fizjologicznie ślepota barw przejawia się w redukcji lub braku jednego lub więcej pigmentów w szyszkach. Na tej podstawie możemy wyróżnić kilka rodzajów ślepoty barw:

Achromasia (achromatopsia) - brak widzenia barw. Człowiek rozpoznaje tylko odcienie szarości. Jest obserwowany niezwykle rzadko, ze względu na całkowity brak pigmentu we wszystkich szyszkach.

Monochromasia - osoba postrzega tylko jeden kolor. Chorobie towarzyszy zwykle światłowstręt i oczopląs.

Dichromasia - możliwość zobaczenia dwóch kolorów. Z kolei zostaną one podzielone na:

  • protanopia (protos, gr. - pierwsza, w tym przypadku w odniesieniu do lokalizacji w spektrum barw) - ślepota barw w obszarze koloru czerwonego. Ten typ dichromazji występuje najczęściej.
  • deuteranopia (deuteros, gr. - druga), w której nie ma postrzegania koloru zielonego.
  • tritanopium (tritoza, grupa - trzecia). Naruszenie percepcji niebiesko-fioletowej części spektrum, osoba postrzega tylko odcienie czerwieni i zieleni, poza tym, w przypadku tritanopii, nie ma widzenia w półmroku z powodu niewłaściwego działania prętów.

Trichromasia - postrzeganie wszystkich trzech kolorów podstawowych. Może to być normalne, co oznacza brak ślepoty barw i anomalię.

Nieprawidłowa trichromia zachodzi pomiędzy prawidłową trichromazą a dychromazą. Jeśli dichromian nie widzi różnicy między dwoma kolorami, anomalny dichromian doświadcza trudności nie z kwiatami, ale z ich odcieniami - w zależności od ilości pigmentu w szyszkach.

W anomalnej dichromazji protomanomalia, deuteranomalia i tritanomalija są rozróżniane w taki sam sposób jak dichromazja: osłabiając percepcję odpowiednio czerwonego, zielonego i niebieskiego koloru.

W niektórych przypadkach niemożność dostrzeżenia niektórych odcieni jest kompensowana przez wzrost widzenia w postrzeganiu innych. Ludzie doświadczający trudności w rozróżnianiu odcieni czerwieni od zieleni mogą zobaczyć dużą liczbę odcieni khaki, które są niedostępne dla większości.

Diagnoza ślepoty barw

Metody pigmentowe.
Najbardziej znana metoda pigmentowania, polegająca na diagnozowaniu ślepoty barw - za pomocą polichromatycznych tablic EBRabkina - została z powodzeniem zastosowana od połowy ubiegłego wieku do dnia dzisiejszego.

Stoły wypełnione są kolorowymi okręgami o równej jasności. Z kręgów jednego cienia na rysunkach rysują się różne figury i figury geometryczne. Według liczby i koloru liczb ustalonych przez pacjenta można określić stopień i rodzaj ślepoty barw.

Wykorzystane jako prosty tabeli wyrównawczą, Ishihara, Yustovoy (I otrzymano przez obliczenie zamiast wyboru kolorów doświadczalnej), sposób (Holmgren proponuje motki Przetwarza przędz kolorowych w trzech barw podstawowych z wełny owczej), rzęskowy metodą lampy.

Wszystko o leczeniu zapalenia drożdżakowego, jak również jego przyczyn, objawów i diagnozy.

Kiedy stosuje się skleroplastykę i jak jest skuteczna, można dowiedzieć się z tej publikacji.

Jak niebezpieczne zapalenie powiek i jakie są jego zabiegi, odwiedź ten adres: https://viewangle.net/bol/blefarit/blefarit-simptomy-vidy-lechenie.html

Metody spektralne.
Podobne badania sugerują użycie specjalnych instrumentów, więc są one używane znacznie rzadziej. Są to aparaty Girenberga i Ebnei, spektrofotografię Rabkina, anomaloskop Nagel i inne.

Leczenie ślepoty barw

Obecnie nie ma możliwości leczenia dziedzicznej ślepoty barw.

Czasami podejmuje się próbę skorygowania percepcji kolorów przez wybranie specjalnych soczewek, ale jest to metoda kontrowersyjna i nie zawsze prowadzi do namacalnych rezultatów.

Nabyta ślepota koloru, w pewnych przypadkach, jest traktowana przez usunięcie przyczyny Obejmował - odstawienie leku spowodowane, lub funkcjonalnie - zaćmy i niektórych chorób siatkówki.

Badania inżynierii genetycznej nad wprowadzeniem brakujących genów do komórek siatkówki. Procedura jest na etapie testów laboratoryjnych.

Kolor ślepota

Opis

Kolorowa ślepota jest chorobą dziedziczną, rzadziej nabytą, związaną z osobliwością ludzkiego wzroku i wyrażoną niemożliwością rozróżnienia jednego lub kilku kolorów jednocześnie. Choroba pochodzi od Johna Daltona. Ten samouk chemik był pierwszym w 1794 roku, który opisał ślepotę barw, opartą na własnych uczuciach.

John Dalton nie mógł dostrzec czerwonego koloru, ale nie znał swojej ślepoty barw, dopóki nie skończył dwadzieścia sześć lat. Miał siostrę i trzech braci, z których dwóch również cierpiało na ślepotę barw na czerwono. John Dalton w swojej książce opisuje szczegółowo rodzinę wady, tak, że w przyszłości istnieje pojęcie „daltonizm”, która stała się synonimem anomalii obu czerwonych i innych kolorów.

Przyczyny

W centralnej części siatkówki oka znajdują się wrażliwe na kolor receptory stożka - specjalne komórki nerwowe. Każdy z trzech rodzajów tych szyszek ma swój własny rodzaj pigmentu pochodzenia białkowego, wrażliwy na kolor. Pierwszy rodzaj pigmentu jest wrażliwy na czerwony (maksimum 570 nm), drugi typ pigmentu - kolor zielony (maksymalnie 544 nm), przy czym trzeci typ pigmentu - na kolor niebieski (maksymalnie 443 nm).

Ludzie, którzy mają normalne widzenie kolorów, w muszlach w wystarczającej ilości mają wszystkie trzy pigmenty (czerwony, zielony, niebieski). Nazywane są trichromianami.

Jak wspomniano powyżej, ślepota barw może być wrodzona i nabyta. Rozważamy oba typy.

Dziedziczne przekazywanie ślepoty barw jest związany z chromosomem X i zwykle przekazywane z matki nośnej do syna, bo z tego, co ludzie widać na dwadzieścia razy częściej niż kobiety. Różny stopień ślepoty barwników dotyczy od 2 do 8 procent mężczyzn i mniej niż połowy procent kobiet.

Jednocześnie niektóre rodzaje ślepoty barw nie są uważane za "chorobę dziedziczną", ale za pewną cechę widzenia. Tak więc, według badań przeprowadzonych przez brytyjskich naukowców, ci ludzie, którzy nie potrafią odróżnić kolory czerwony i zielony, wyróżnić wiele innych kolorów (na przykład odcienie khaki, że ludzie z normalnego widzenia wydają się takie same).

Nabyta ślepota barwna rozwija się tylko na oku, w którym dotyczy nerwu wzrokowego i siatkówki. Przy tej formie ślepoty barw występuje stopniowe pogarszanie się i pewne trudności w rozróżnianiu kolorów żółtych i niebieskich.

Przyczyny nabytych zaburzeń postrzegania koloru:

  • zmiany związane z wiekiem - zaćma (nieprzezroczystość soczewki). Zmniejsza zarówno postrzeganie kolorów, jak i widzenie w oddali;
  • przyjmowanie różnych leków, które mogą prowadzić do czasowego i trwałego zakłócenia percepcji kolorów;
  • uszkodzenie oka, powodujące uszkodzenie siatkówki lub nerwu wzrokowego.

Objawy

Jeśli w siatkówce oka nie ma widocznego pigmentu, dana osoba może jedynie odróżnić dwa podstawowe kolory. Tacy ludzie należą do kategorii dichromatów. W przypadku braku pigmentu, który jest odpowiedzialny za wykrywanie czerwonych kwiatów, mówić o protanopicheskoy dwuchromianu, w przypadku braku zielonym pigmentem - na deyteranopicheskoy dwuchromianu, w przypadku braku niebieskiego pigmentu - na tritanopicheskoy dwuchromianu. Jeśli aktywność pigmentu jest tylko zmniejszona, mówimy o nienormalnej trichromatii. Takie warunki nazywane są protomanomalią, tritanomalią i deuteranomalią (zależą od koloru, którego percepcja jest osłabiona).

Najczęściej w praktyce medycznej dochodzi do naruszenia widzenia czerwono-zielonego - u 8% mężczyzn i 0,5% kobiet. W 75% przypadków klinicznych lekarze diagnozują anomalię trójchromatyczną.

Diagnostyka

Kolorowa ślepota ogranicza profesjonalne umiejętności niektórych osób podczas wykonywania obowiązków. Wizja lekarzy, kierowców, pilotów i marynarzy jest dokładnie badana przed zatrudnieniem, ponieważ jej naruszenie może doprowadzić do zagrożenia wielu osób.

Postać postrzegania koloru jest określana przez okulistę za pomocą specjalnych tablic polichromatycznych według Rabkina. Zestaw składa się z dwudziestu siedmiu kolorowych arkuszy - tabel z obrazami zestawu kolorowych kropek i okręgów, które mają tę samą jasność i różne kolory. Koło kolorów, które nie odróżnia niektórych kolorów na rysunku, tabela wydaje się być jednolita. Normalny trichromat (osoba z postrzeganiem kolorów w normie) rozróżnia figury i figury geometryczne, które składają się z kółek tego samego koloru.

Diagnoza umożliwia także okulistce identyfikację ślepej czerwieni i zieleni. W pierwszym przypadku pacjent wydaje się mieć ciemniejszy czerwony kolor, łączy się z ciemnozielonym i ciemnobrązowym. Zielony kolor łączy się z jasnoszarym, jasnożółtym i jasnobrązowym. W drugim przypadku zielony kolor łączy się z jasnopomarańczowym i jasnoróżowym, a czerwony - z jasnozielonymi i jasnobrązowymi kolorami.

Leczenie

Wrodzona ślepota barwna w tej chwili nie jest leczona. Leczenie nabytej ślepoty barw nie jest również możliwe we wszystkich przypadkach.

W przypadku nabytej ślepoty barwnej korekcja percepcji koloru odbywa się za pomocą interwencji chirurgicznej. Jeśli ślepota barw spowodowała inną chorobę, konieczne jest przede wszystkim dokładne jej leczenie. Na przykład, jeśli ślepota barw pojawia się z powodu zaćmy, należy ją usunąć, co prowadzi do poprawy widzenia. Jeśli rozwój ślepoty barw spowodowany jest przyjmowaniem leków, ich anulowanie jest wymagane. Ten środek może wpłynąć na przywrócenie postrzegania kolorów.

Również próby poprawienia postrzegania kolorów są wykonywane za pomocą specjalnych soczewek. Powierzchnia takich soczewek pokryta jest specjalną warstwą, która w procesie percepcji kolorów umożliwia zmianę długości fali. Chociaż wyniki specjalne, ta metoda może nie przynieść.

Ponieważ wrodzona ślepota barw nie jest chorobą postępującą, pacjenci uczą się samodzielnie dostosowywać swoje postrzeganie kolorów. Na przykład, osoba po prostu pamięta, że ​​czerwony kolor sygnalizacji świetlnej jest na górze, zielony jest od dołu.

W każdym przypadku choroba wymaga nadzoru medycznego przez specjalistę, więc jeśli występują objawy ślepoty barw, skonsultuj się z okulistą.

Środki ludowe

Medycyna nie jest znana ze środków ludowych, za pomocą których można wyleczyć ślepotę barw.

Komplikacje

Po raz pierwszy ślepota barw przyciągnęła uwagę opinii publicznej w 1875 r., Kiedy to na wraku pociągu znajdował się znany wrak, który spowodował wielkie ofiary. Okazało się, że kierowca tego pociągu był ślepy na kolory i nie rozróżniał czerwonego koloru, a rozwój transportu w tym czasie doprowadził do szerokiego wprowadzenia kolorowej sygnalizacji. Ta katastrofa wpłynęła na to, że przy ubieganiu się o pracę w zakresie usług transportowych konieczne stało się oszacowanie postrzegania kolorów. Kolor niewidomy musi zrozumieć, że jego choroba wpływa nie tylko na jakość życia, ale także wpływa na bezpieczeństwo (zarówno osobiste, jak i inne osoby).

Zapobieganie

Nie ma sposobu, aby zapobiec ślepocie barw.

Rodzaje ślepoty barw i jako choroba są dziedziczone

Istnieją wady wizualne, których osoba nie od razu się domyśla. Czym jest ślepota barw, odziedziczona, nauka nauczyła się nie tak dawno temu. Samoukiem uczony John Dalton nie dostrzec kolor czerwony, znalazł lukę w 26 lat i opisane po raz pierwszy w 1794 roku, dysponuje kolor anomalia własną wizję i członków ich rodzin. Dwaj bracia również nie dostrzegli czerwonych odcieni, widok siostry uchwycił wszystkie odcienie koloru. Na podstawie opisu Daltona pojawiła się doktryna zwana ślepotą barw.

Mechanizm dziedziczenia

Ślepota barwowa u ludzi jest uszkodzonym mechanizmem reprodukcji barwnego obrazu wzroku. W większości przypadków ślepota barw jest dziedziczona, zgodnie z matczyną linią do syna. Matka zwykle dostrzega kolory, ale przekazuje uszkodzony gen chromosomu X wzdłuż linii męskiej. Mężczyźni są 20 razy bardziej narażeni na choroby niż kobiety. Powodem jest obecność jednego męskiego chromosomu X, otrzymanego od matki.

Dziewczęta, które mają dwa chromosomy X rzadko rozpoznają odcienie kolorów. Niezdrowy chromosom X matki zostaje zastąpiony w córce innym chromosomem X. Uszkodzonego genu od ojca można przekazać dziewczynie, która staje się jego nosicielem i wysyła ją do synów. Córki chorują na ślepotę barw, jeśli ojciec i matka cierpią na ślepotę barw.

Siatkówka narządu wzroku ma komórki nerwowe, które znajdują się w centrum i są nazywane "stożkami". Pigmenty komórek mają barwę niebieską, czerwoną i zieloną. Otaczająca rzeczywistość z różnymi odcieniami, które ludzie widzą podczas mieszania trzech głównych kolorów. Brak jednego z nich prowadzi do naruszenia percepcji dźwięku.

Odchylenie dziedziczne rozciąga się na oba narządy wzroku. Występuje problematyczna wizja dźwięków, nabytych w wyniku urazów, zaćmy, zaburzenia widzenia i inne czynniki. Zdecydowana większość przypadków ślepoty barw przejawia się w wyniku dziedziczenia.

Rodzaje chorób

Osoby o światłoczułych stożkach z białkowym pigmentem o trzech barwnych percepcjach nazywane są trichromianami, pod nieobecność jednego z nich - dwuchromianem.

Istnieją główne rodzaje odchyleń:

  • dikromian protanopowy charakteryzuje się brakiem czerwonego pigmentu;
  • deuteronowy dichromatyzm wskazuje na brak zielonego fotoreceptora;
  • Ditromat tritanopowy wskazuje na brak niebieskich receptorów w stożkach.

Najczęściej występuje ślepota na czerwone odcienie, rzadziej brak niebieskich fotoreceptorów.

Odporność na jakiekolwiek barwy (monochromatyzm) występuje w wyjątkowych przypadkach, gdy oboje rodzice są z reguły ślepi na kolory, odziedziczeni. Świat wokół ludzi to czarno-biały film. Całkowity brak koloru obserwuje się znacznie częściej u mężczyzn niż u kobiet. Pacjenci monochromatyczni jednocześnie tracą wzrok.

Dzięki protanopii receptory nerwowe nie reagują nie tylko na czerwień, na przykład zielone liście i drzewa są odbierane w odcieniu żółtym. Pacjenci deuteranopijni nie odczuwają czerwonych i zielonych odcieni. Tritanopia nie pozwala dostrzec żółtych i fioletowych farb, niebieski kolor rozcieńcza się na żółto i wydaje się zielonkawy.

Kobiety rozpoznają więcej odcieni niż mężczyźni. Naukowcy sugerują, że przyczyna leży w genach odpowiedzialnych za wrażliwość rozpoznawania farb. Ponadto, żeńska siatkówka zawiera więcej komórek nerwowych, przez które przechwytywana jest różnorodność półtonów.

Diagnostyka

Diagnozuj chorobę poprzez polichromatyczne stoły Rabkina. 27 stron ma obrazy w postaci figur, figur geometrycznych, składających się z okręgów i punktów o równej jasności na tle kół o bladym odcieniu. Liczby w tej formie zostaną określone przez trichomancer, człowiek bez patologii wrażeń kolorystycznych. Kolorowa ślepota jednego lub więcej kolorów nie będzie zawierała cyfr ani rysunków na arkuszach. Tabela określa, jaki kolor nie wyczuwa widoku.

Lekarze określają postrzeganie tła za pomocą testu Ishihary. Na zdjęciach z plamami w różnych kolorach, niektóre z nich powstają w monotonnym odcieniu w postaci, litery lub figury. Pacjent z ślepotą na kolor nie zobaczy obrazu.

Uwaga, proszę! Specjaliści określają chorobę u dziecka w wieku od 3 lat. Przed tym wiekiem wizja dziecka nie dostrzega wielu kolorów. Jeśli rodzaj jest odziedziczony po ślepocie barw, po upływie określonego czasu należy poddać się badaniu okulistycznemu.

Leczenie

Ślepota barw, której geny odziedziczył po rodzicach, nie da się wyleczyć. Istnieją soczewki korekcyjne ze specjalną powłoką, która dodaje farby, ale zniekształca obiekty. Okuliści polecają ciemno zabarwione okulary, które pomagają wzrokowi lepiej wchłonąć ton w słabym świetle.

Biegłość

Osoby pracujące w polu transportowym muszą być sprawdzone pod względem podatności na kolory. Praktyka wykazała, że ​​wada może prowadzić do wypadków w transporcie i ofiar ludzkich.

Wada wzroku uniemożliwiła młodym ludziom, którzy chcieli zostać pilotem, maszynistą, marynarzem, kierowcą, zrealizować marzenie. W Rosji prawo jazdy nie jest wydawane w przypadku anomalii w postrzeganiu kolorów podczas prowadzenia samochodu. Za granicą, kolorobloki mają prawo prowadzić pojazdy osobiste.

Ważne! Aby nauczyć dzieci z odchyleniem widzenia kolorów na drodze, pamiętaj, jak wyglądają kolory w sygnalizacji świetlnej i jaka jest kolejność rozmieszczenia znaków świetlnych.


Wada genetyczna przenoszona z rodziców nie wpływa na ostrość wzroku, nie zakłóca osiągania wysokich wyników w sytuacjach życiowych, choroba rozwija się rzadko. Niezwykłe sukcesy odniosła artystka malująca kolorami Vrubel, malarz z Francji Charles Merion, hollywoodzki reżyser Christopher Nolan i inne gwiazdy.

Kolor ślepota (ślepota barw)

Ślepota barwna, czyli ślepota barw, jest powszechną wadą wizualną, w której aparat wzrokowy nie może odbierać jednego lub większej liczby kolorów podstawowych spektrum. Ślepota barwna jest dziedziczna i może rozwijać się u dzieci i dorosłych, niezależnie od płci. Nowoczesna okulistyka rozróżnia różne rodzaje ślepoty barw, każda z nich ma swoje własne przyczyny rozwoju, przejawy i cechy prądu.

Niestety, mimo ogromnego postępu w rozwoju medycyny, nie można jeszcze wyleczyć ślepoty barw. Leczenie ślepoty barw zmniejsza się, aby wyeliminować pierwotną przyczynę patologii, jeśli była to choroba okulistyczna lub uraz i zapobiegać możliwym naruszeniom ostrości wzroku.

Przyczyny rozwoju patologii

W większości przypadków choroba ślepoty barw jest spowodowana czynnikiem dziedzicznym. W tym przypadku wrodzona ślepota barwna u dzieci jest rozpoznawana jako recesywny objaw upośledzenia wzroku. Ale istnieją inne przyczyny ślepoty barw już w wieku dorosłym:

  • czynnik emocjonalny - silny stres, wstrząs może być impulsem do rozwoju nieuleczalnej patologii;
  • uraz narządów wzroku;
  • choroby okulistyczne, na przykład zaćma;
  • inne patologie, które nie są bezpośrednio związane z narządami wzroku (upośledzenie funkcji mózgu i ośrodkowego układu nerwowego), nowotwory.

U osób z ślepotą barwną na wrażliwe na kolor skóry receptory wpływają różne czynniki. W rezultacie nie radzą sobie z ich funkcjami, pacjent nie postrzega jednego lub więcej kolorów. Aby lepiej zrozumieć, dlaczego tak się dzieje, zastanówmy się, w jaki sposób rozmieszczony jest ludzki aparat wzrokowy, w szczególności jego wrażliwe na kolory receptory odpowiedzialne za określanie kolorów.

Receptory wrażliwe na kolor znajdują się w centralnej części siatkówki. Ten rodzaj komórek nerwowych przypomina mikroskop małych stożków. Są trzy rodzaje tych szyszek, każdy z nich zawiera pewien pigment wrażliwy na kolor, odpowiedzialny za postrzeganie określonego koloru.

  • Pierwszy typ pigmentu widzi czerwone widmo, którego długość fali wynosi od 552 do 558 nanometrów.
  • Drugi rodzaj pigmentu jest odpowiedzialny za postrzeganie zielonej części widma, długość fali wynosi 530 nanometrów.
  • Trzeci typ to widmo niebiesko-fioletowe, długość fali wynosi 426 nanometrów.

Jeśli te pigmenty są równomiernie rozmieszczone na trzech szyszkach, ludzie widzą wszystkie kolory jak zwykle. Ale kiedy pojawia się mutacja jednego z pigmentów lub jest całkowicie nieobecny (i ewentualnie kilka pigmentów jednocześnie), rozwijają się różne rodzaje ślepoty barw.

Uwaga: termin "ślepota barw" został użyty po raz pierwszy w 1794 roku. Wpisał go na nazwisko lekarz John Dalton, który po raz pierwszy szczegółowo opisał patologię na podstawie osobistych doświadczeń.

Czynnik dziedziczny jako przyczyna ślepoty barw

Dlaczego ta patologia nie może być wyleczona, jeśli jest właściwie ustalona, ​​z jakich powodów się rozwija? Aby odpowiedzieć na to pytanie, należy zrozumieć, w jaki sposób ślepota barw jest dziedziczona. Udowodniono już, że genotyp odgrywa ogromną rolę w rozwoju choroby. Dziedziczenie ślepoty barw występuje z powodu chromosomu X (defekt związany jest z chromosomem X).

Potrzebny jest tylko jeden chromosom macierzyński, w którym występuje gen ślepoty barw, tak aby mężczyzna cierpiał na percepcję koloru. Podczas gdy przedstawiciele płci żeńskiej mogą otrzymywać ślepotę barw tylko wtedy, gdy odziedziczyli dwa takie geny od matki i babki na linii ojcowskiej jednocześnie.

Tak więc kobiety w większości są nosicielami wadliwego genu, ale same nie cierpią na zaburzenia widzenia. Podczas gdy mężczyźni, którzy otrzymali ten gen w chwili urodzenia, ślepota barw rozwija się znacznie częściej.

Jak manifestuje się patologia: objawy i typy

Objawy ślepoty barw w każdym przypadku są indywidualne. Ale powszechnym i głównym autosomalnym objawem choroby jest naruszenie percepcji koloru. Nie jest konieczne, aby ślepocie barw towarzyszył spadek ostrości wzroku lub stał się czynnikiem warunkującym rozwój innych chorób ocznych. Przeciwnie, jak wspomniano wcześniej, pierwotne choroby oczu mogą prowadzić do naruszenia postrzegania barw jako efektu ubocznego.

Achromatopsia o łagodnej postaci obserwuje się dość często, rzadko występują ciężkie zaburzenia i całkowita ślepota barw. Brak pigmentu - niebieski, zielony lub czerwony - zależy od tego, jakie kolory nie odróżniają kolorów. Przeważnie czerwone widmo nie jest odbierane, a rzadko niebiesko-fioletowe i zielone.

Jeśli pacjent nie złapie dwóch kolorów, ta forma ślepoty barw nosi nazwę "ślepota par". Jeśli dana osoba nie rozróżnia kolorów, co jest niezwykle rzadkie, diagnozuje się ślepotę barwną lub achromazję. W zależności od tego, jaki kolor lub jakie pary kolorów pacjent nie ma w żadnym wieku, nie odróżnia się trzech stopni ślepoty barw:

  • Protanotopia lub pierwszy stopień - zielone i czerwone odcienie są zdezorientowane.
  • Deuteranotopia lub drugi stopień, pacjent nie jest w stanie odróżnić odcieni zieleni od niebieskiego.
  • Tritatotopia - osoba nie może odróżnić odcieni niebieskich od żółtych, ponadto ta grupa pacjentów nie ma wizji zmierzchu.

Brak widzenia w półmroku lub ślepoty w nocy wynika z braku światłoczułego lub fotoczułego pigmentu - rodopsyny.

Jest to interesujące: zdarzają się przypadki, gdy pacjent, z powodu niemożności dostrzeżenia odcieni jednego koloru, wzmacnia percepcję odcieni drugiego. Na przykład wielu ludzi, którzy nie potrafią rozróżnić kolorów czerwonych, chwyta znacznie więcej odcieni zieleni i khaki, niedostępnych dla oczu zwykłej osoby.

Jak zdiagnozować

Z oczywistych powodów nie jest trudno podejrzewać i diagnozować zaburzone postrzeganie kwiatów u osoby dorosłej. O wiele trudniej jest wykryć ślepotę barwną u dzieci we wczesnym wieku, ponieważ percepcja koloru dziecka jest prawie zawsze "narzucana". Dzieciak od wczesnych lat słyszy, że trawa jest zielona, ​​jabłko jest czerwone, a niebo jest niebieskie. Uważa, że ​​właśnie to widzą. Naruszenie ma miejsce, gdy w późniejszym wieku dziecko zacznie mylić szare i czerwone kwiaty lub zielone i szare.

Profesjonalna diagnostyka ślepoty barw u dzieci i dorosłych odbywa się za pomocą specjalnych stołów Rubkina. Tabele te przedstawiają kropki i koła o tej samej jasności, ale o różnych kolorach. Plamy o tym samym kolorze tworzą pewien kształt podczas oglądania.

Jeśli dana osoba widzi normalnie, może wybrać tę liczbę. Pacjent cierpiący na nienormalną percepcję koloru zobaczy tylko jednolity obraz bez żadnych konturów. Zdjęcie pokazuje, jak osoba zdrowa i ślepy na kolory widzi stół z różnymi stopniami i formami ślepoty barw.

Ponadto istnieją nowoczesne urządzenia, które pozwalają badać siatkówkę i dno oka podczas badania pacjenta od okulisty.

Metody leczenia

Mniej lub bardziej efektywnie można leczyć tylko nabytą ślepotę barw. Nawet jeśli dokładnie ustalono, która choroba była impulsem do jej rozwoju, nie ma gwarancji, że lekarze będą w stanie skorygować zakłócone postrzeganie kolorów. W niektórych przypadkach wymagana jest interwencja chirurgiczna. Czasami poprawa widzenia następuje po wyleczeniu choroby podstawowej.

Tak więc, metody stosowane w nowoczesnej okulistyce w leczeniu ślepoty barwnej u dorosłych i dzieci:

  • Eliminacja zaćmy, jeśli była przyczyną, jest często chirurgiczna.
  • Zniesienie leków, jeśli wywołują zakłócenia w postrzeganiu kolorów.
  • Używanie specjalnych soczewek. Na powierzchni takich przyrządów optycznych nakładana jest specjalna kompozycja, która pozwala skorygować długość fali podczas postrzegania pewnych kolorów.

Żadna z tych metod nie okazała się skuteczna. Jeśli możliwe jest poprawienie postrzegania kolorów, to tylko w indywidualnych przypadkach i tylko częściowo.

Ale jest też dobre przesłanie: wrodzona ślepota barw nie postępuje. Pacjenci uczą się żyć z ich wadą i są przeszkoleni, aby odróżniać odcienie poprzez elementarne zapamiętywanie. Na przykład świerk jest zawsze zielony, podobnie jak liście na drzewach w lecie, a na światłach górne koło jest zawsze czerwone, za nim żółte, a poniżej zielone.

W każdym przypadku, przy identyfikacji takich wad, należy skonsultować się z okulistą, przejść ankietę i zostać zarejestrowanym. W przypadku wrodzonej patologii wymagane są również konsultacje genetyczne. Lek nie ustaje, pojawiają się nowe metody i technologie, które pozwalają znacznie poprawić jakość widzenia pacjenta. Ważne jest, aby stale monitorować inne funkcje aparatu wizualnego w czasie, aby zidentyfikować możliwe naruszenia na wczesnym etapie i je wyeliminować.

Życie z colorblindness

Niezależnie od tego, czy można leczyć ślepotę barwową, interesują się wszyscy, którzy musieli stawić czoła takiemu naruszeniu. Jeśli przyczyną patologii jest czynnik genetyczny, nie ma sensu leczyć ślepotę barw. Jeśli jest nabyty, możesz spróbować poprawić postrzeganie kolorów poprzez operację, dostosowanie leczenia dla niektórych leków lub za pomocą specjalnych soczewek. Skuteczna terapia i zapobieganie chorobie nie istnieje.

Kolorowa ślepota, niezwiązana z innymi patologiami mózgu lub układu nerwowego, nie stanowi zagrożenia dla ludzkiego życia. Z tą wadą możesz przeżyć całe życie, ale z pewną utratą jego jakości. Również ta wada wizualna wpływa na wybór zawodu i aktywności zawodowej. Na przykład, kolorowe rolety nie przejdą testu sprawności w dziedzinie medycyny, nie mogą być chemikami, technikami laboratoryjnymi, kierowcami, personelem wojskowym. Niemniej jednak wśród Daltonian jest wielu utalentowanych, intelektualnie rozwiniętych ludzi, którzy poczynili znaczne postępy w innych dziedzinach nauki, ekonomii i handlu lub kreatywności.