Choroby rogówki

Rogówka jest zewnętrzną warstwą pokrywającą gałkę oczną z przodu. Dzięki specjalnej strukturze spełnia kilka ważnych dla oczu funkcji: zapewnia prawidłowe ogniskowanie promieni na soczewce, mechanicznie chroni wewnętrzne otoczenie oka, służy jako filtr przed promieniowaniem UV. Choroby rogówki z konieczności wpływają na jakość widzenia.

Pomimo tego, że rogówka jest przezroczysta (w przeciwieństwie do twardówki, która rozrywa grzbiet gałki ocznej) i wydaje się raczej prosta w budowie, w rzeczywistości składa się z kilku warstw funkcjonalnych. Istnieją trzy główne warstwy i dwie cienkie warstwy, które znajdują się między nimi.

Płyn łzowy pomaga skutecznie funkcjonować rogówce, która stale spłukuje ją z zewnątrz. Z każdym mrugnięciem, łzy są równomiernie rozłożone na powierzchni, zapewniając jej czystość i gładkość. Zwilżona rogówka lepiej zapobiega infekcjom i szybciej się regeneruje.

Choroby rogówki oka mogą wystąpić z wielu powodów:

  • Uraz - z niewielkimi obrażeniami lub zadrapaniami zwykle leczy się sam. Głębsze uszkodzenie prowadzi do bliznowacenia i dalszego zmętnienia tej błony, co powoduje zmniejszenie widzenia. Przy głębokim urazie pacjent odczuwa ból, podrażnienie i stan zapalny w oku, wrażliwość na światło, widzenie się zaciera, mdłości, ogólne osłabienie.
  • Alergia - rogówka jako zewnętrzna warstwa jest miejscem kontaktu wzrokowego z alergenami, to tutaj występuje reakcja zapalna immunologiczna. Dotyczy to szczególnie wiosennych alejek. Objawy choroby obejmują zaczerwienienie, swędzenie, pieczenie, obfite łzawienie i obrzęk rogówki.
  • Niezakaźne stany zapalne, które są spowodowane niewielkimi urazami, soczewkami kontaktowymi, nie wybranymi rozmiarami lub ich zbyt długim zużyciem.
  • Infekcyjne zapalenie - bakterie, wirusy, grzyby lub pasożyty powodują, że zakaźne zapalenie rogówki jest najczęstszą chorobą rogówki.
  • Suche oczy - niedostateczna ilość płynu łzowego z gruczołową chorobą gruczołu powoduje, że warstwa rogówki wysycha, staje się podatna na uszkodzenia i infekcje. Najbardziej uderzającym objawem tego stanu jest uczucie obcego ciała lub piasku w oczach. Ponadto, oczy bolą i rumienią się, prawdopodobnie wyglądają na patologiczne odpięcie.

Wszystkie patologie rogówki można połączyć w kilka grup: zapalenie rogówki, dystrofię, naruszenie geometrii i wielkości, nowotwory.

Keratyty

Zapalenie rogówki może wywołać infekcję bakteryjną, wirusową lub grzybiczą.

Klasyfikacja jest dość obszerna i obejmuje:

  • metoda dystrybucji (egzogenna lub endogenna);
  • oczywiście (ostry i przewlekły);
  • głębokość obrażeń (powierzchnia i głębokość);
  • charakter zapalenia (ropny i nie-ropny);
  • obszar uszkodzenia (centralny, peryferyjny);
  • forma (punkt, moneta, gałąź);
  • wynik (z unaczynieniem i bez niego).

Zapalenie rogówki zwykle występuje z zespołem rogówki:

  • występuje światłowstręt, łzawienie, kurcz powiek;
  • ekspansja naczyń krwionośnych rąbka, która objawia się w postaci korony o fioletowym odcieniu wokół rogówki;
  • zmętnienie rogówki, utrata połysku, tworzenie nacieku, którego kolor zależy od etiologii choroby;
  • zmniejszona wrażliwość rogówki;
  • powstawanie wrzodów i martwiczych obszarów na powierzchni zewnętrznej warstwy.

Na zdjęciu martwicze opryszczkowe zapalenie rogówki przed i po leczeniu

Jest to jedna z najczęstszych infekcji wirusowych w oku. Może powstać w wyniku pierwotnej infekcji wirusem herpes simplex lub nawrotem infekcji uśpionej. Przepływa jak nabłonkowe zapalenie rogówki z owrzodzeniem i unaczynieniem rogówki, zmniejszeniem jej wrażliwości. Zwykle cierpią nie tylko oczy, ale także błony śluzowe innych części ciała. Na rogówce pojawiają się punktowo szaro-białe pęcherzyki z naciekami, które można otworzyć i odsłaniać owrzodzenie, występuje rozproszone zmętnienie rogówki. Punktowe zmiany mogą się łączyć, tworząc rozgałęziony obraz "podeszwowego" zapalenia rogówki. Kiedy zmiana pogłębia się, zapalenie rogówki staje się tarczowate, a wady z powierzchni znikają. Głębokie opryszczkowe zapalenie rogówki zwykle towarzyszy zapaleniu tęczówki (zapalenie tęczówki i ciała rzęskowego). Takie choroby mają trwały i długotrwały przebieg. Leczenie opiera się na terapii antywirusowej i patogenetycznej. W trakcie są maści i krople z acyklowirem, jego postaci układowych, a także preparaty patogenetyczne interferonu i innych środków immunostymulujących.

Powstałe rany można leczyć roztworem 1% alkoholu o jaskrawej zieleni i lekami reparacyjnymi - Solcoseryl, Actovegin, Korneregel. Znieczulenie wykonuje się za pomocą kropelek o działaniu przeciwzapalnym - Diclofenac, Naklof, Diclof, Indocolier. Alergiczne objawy są eliminowane za pomocą kropli antyhistaminowych.

Infekcja rogówki może wywołać neurogenne zapalenie rogówki, ponieważ wirus opryszczki wpływa na włókna nerwu trójdzielnego. Powstaje neuroparalityczne zapalenie rogówki, objawiające się brakiem wrażliwości rogówki.

Bakteryjne zapalenie rogówki

Z zewnątrz rogówka koliduje z różnymi środkami bakteryjnymi. Zapalenie rogówki najczęściej wywoływane jest przez pneumokoki, diplokoki, gronkowce, paciorkowce, gonokoki, Pseudomonas aeruginosa. Pod ich działaniem rogówka ulega uszkodzeniu, co ma postać pełzających owrzodzeń. Rozlewają się po powierzchni rogówki i na jej grubość. Dzieje się to dość szybko i, na przykład, przy zapaleniu rogówki Pseudomonas, cała rogówka może zostać pochłonięta przez patologiczny proces w ciągu dwóch dni.

Objawy zapalenia rogówki manifestują się obecnością zapalenia tęczówki, niedorozwoju (ropienia) i określonych wrzodów. W przypadku braku leczenia po pewnym czasie następuje perforacja rogówki, infekcja wnika głęboko w gałkę oczną, a ryzyko zapalenia wnętrza gałki ocznej wzrasta.

W przypadku Pseudomonas aeruginosa charakterystyczne jest wystąpienie chemozy rogówki z oderwaniem warstwy zewnętrznej, którą następnie można powieszać za pomocą klapek. Istnieje gęsty ropny naciek, po przebiciu powstaje duży wrzód. W jego miejsce rozwija się martwica, prowadząca do śmierci całej gałki ocznej.

Leczenie przeprowadza się za pomocą antybiotyków aktywnych przeciwko patogenowi. Po zmniejszeniu infiltracji dodaje się środki przeciwzapalne i preparaty sprzyjające regeneracji. Zapobiec keratoplastyce, aby zapobiec perforacji.

Choroba rogówki może być mniej powszechna. Tak zwane marginalne rogowce przejawiają się w punktach naciekowych wzdłuż obwodu. Powstają na tle chorób narządów łzowych, powiek lub spojówek. Brak leczenia może ostatecznie prowadzić do trwałego zmętnienia rogówki lub powstania rozległego kolca.

Choroby grzybowe

Choroby wywoływane przez grzyby nazywane są keratomycozą. Najczęstszą przyczyną tej choroby jest grzyb candida, penicyliny, cefalosporium. Może wystąpić z antybiotykoterapią lub uciskaną odpornością. Zewnętrznie grzybice manifestują się luźnym szaro-białawym naciekiem, naczynia wokół są pełnokrwiste, rogówka jest obrzękła, na jej powierzchni pojawiają się małe zmętnienia. W miejscach o największej aktywności grzybów pojawiają się owrzodzenia, które mają charakter przewlekły.

Specjalna terapia, leki przeciwgrzybicze, na przykład amfoterycyna B, natamycyna, nystatyna.

Po podaniu doustnym Flukonazol, Intrakonazol. Leczenie jest długie, ponieważ powinno obejmować cały cykl rozwoju grzybów.

Choroby pasożytnicze

Są one spowodowane przez najprostsze żuchwy, które mogą dostać się na powierzchnię oka świeżą lub morską wodą. Osoby korzystające z soczewek kontaktowych są najbardziej narażone na infekcję. Przebieg choroby jest długi, często powikłany wtórną infekcją bakteryjną lub wirusową. Towarzyszy mu silny ból i chemoza rogówki, powstawanie owrzodzeń z możliwą perforacją. Leczenie choroby za pomocą określonych leków - chloroheksydyny i biguanidu poliheksametylenu, antybiotyków-aminoglikozydów (gentamycyny, tobramycyny) z dodatkiem roztworu ketokonazolu lub mikonazolu.

Gruźlica

Choroba ta ma zwykle jednostronny charakter i przebiega w postaci rozproszonego zapalenia. Ogniska zakażenia znajdują się w innym narządzie, a patogen dostaje się do oczu za pomocą strumienia krwi. Uszkodzenie ma dużą ogniskową, wpływając na wszystkie warstwy rogówki. Na powierzchni powstają wrzody bez tendencji do fuzji. Zwykła lokalizacja znajduje się w regionie centralnym. Czułość rogówki jest słaba. Gruźlica trwa długo z okresami remisji i zaostrzeń z utrzymującym się pogorszeniem ostrości wzroku.

Wrzody, które dotarły do ​​głębokich warstw rogówki, mogą spowodować jej przebicie i naruszenie tęczówki. Dalsze leczenie odbywa się z utworzeniem synechii i rozległych cierni. Rzadko rozwija się zjawisko panophthalmitis. Terapia jest długotrwałym (do 8 miesięcy) specyficznym lekiem przeciwprątkowym - Ftivazidom, Tubazid, PASK, Streptomycin.

Dystrofie

Dystrofie charakteryzują się miejscowym lub całkowitym zmętnieniem tej warstwy. Ten stan może być wrodzony lub nabyty. Z reguły mętność postępuje według typu obustronnego, postępuje powoli, nie ma wpływu na inne narządy i układy. Objawy w chorobach różnych gatunków są w przybliżeniu podobne:

  • nawracająca erozja;
  • silny ból;
  • światłowstręt;
  • zatkana wizja.

Zwyrodnienie rogówki może być zlokalizowane warstwa po warstwie.

Zmiany w górnej warstwie nabłonkowej powodują atrofię komórek według rodzaju taśmy. Zwyrodnienie Lentovidnaya jest konsekwencją iridotsiklita, choroiditis, uraz. Poniżej leżące pod spodem warstwy pozostają przezroczyste, a na powierzchni oka widoczne jest zmętnienie, które ma dość wyraźne granice iw postaci paska przechodzi wzdłuż równika gałki ocznej. Ten obszar jest szorstki z powodu osadzania się soli, a zamknięcie powiek powoduje bolesne odczucia. Leczenie polega na mikrochirurgicznym usunięciu zmętniałej warstwy lub całkowitym usunięciu keratektomii. Po operacji terapia rehabilitacyjna prowadzona jest metodami troficznymi.

Zmętnienie warstwy zrębu zwykle przebiega z nieokreślonego powodu. Obraz choroby charakteryzuje się przerzedzaniem okolicy obwodowej rogówki i tworzeniem się rowka w tym miejscu. Obserwuje się również kiełkowanie naczyń krwionośnych i powstawanie małych żółtawych zmętnień w grubości rogówki. Traci idealną sferyczność i rozwija astygmatyzm. Leczenie ma na celu wycięcie rowka i korektę astygmatyzmu soczewkami lub chirurgią laserową.

Dystrofia może również przebiegać wzdłuż typu kratownicy. Zamęt w postaci pasm lub gwiazdek powstaje na tle ogólnoustrojowej amyloidozy lub innych genetycznie uwarunkowanych chorób. Nagromadzenie zmętnień znacznie zmniejsza widzenie. Konieczne jest leczenie farmakologiczne na poziomie metabolizmu komórkowego, mikrochirurgiczne usunięcie obszarów mętności z głęboką keratoplastyką lub laserem ekscymerowym keratektomii.

Opacifikacja wewnętrznej warstwy rogówki pojawia się wraz z obrzękiem, który zwykle nadaje przezroczystej warstwie matowe szkło. Opuchlizna rozwija się wraz ze śmiercią komórek śródbłonka, które odwracają płyn wewnątrzgałkowy. Główny objaw - pogorszenie widzenia - zostaje wzmocniony po położeniu w pozycji leżącej na plecach. Również w oczach występuje nadwrażliwość i wrażliwość na światło obcego obiektu.

Inne patologie

Okulistyka uważa inną patologię za przejaw dystrofii, a to jest keratoconus. Choroba ma swoją nazwę z powodu charakterystycznych gatunków, które bierze rogówka. Ze względu na procesy zwyrodnieniowe jest ono cieńsze i wystaje w kształcie przypominającym stożek. To znacznie zmienia geometrię sferyczną rogówki i sprawia, że ​​niemożliwe, aby skorygować ostrość promieni, a tym samym narusza wizję, powodując krótkowzroczności i astygmatyzmu. Przyczyny choroby nie są dokładnie ustalone, często występuje czynnik dziedziczny.

Leczenie polega na noszeniu specjalnych soczewek korekcyjnych. Z biegiem czasu soczewki mogą powodować blizny na rogówce, dlatego może być konieczne przeszczepienie. Również keratokonus można przypisać grupie chorób, które charakteryzują się zmianą w normalnej geometrii i wielkości zewnętrznej skorupy. Wraz z megalocornea i microcornea (większej lub mniejszej średnicy rogówki, nie odpowiadający normie wiek) i keratoglabusom (jednolity występ warstwy powłoki).

Procesy nowotworowe rogówki bardzo rzadko powstają niezależnie. W większości przypadków nowotwór jest wtórny do guza limbus, twardówki lub ciała rzęskowego. Tak więc może rozprzestrzeniać się brodawczak, nabłonek, phakomatosis, rak, dermoid.

Przewlekłe zapalenie rogówki

Choroby rogówki mogą być niezakaźne. Tak zwane awitaminozowe zapalenie rogówki występuje z brakiem składników odżywczych, a mianowicie witaminy A, C, PP, grupy B.

Rogówka traci przejrzystość i gładkość, wydaje się ciemna, pokryta matowymi białawymi płytkami. Jego rogowacenie i oderwanie nabłonka. Z powodu pojawienia się nierówności pogarszają się właściwości refrakcyjne rogówki, jej suchość prowadzi do powstawania mikropęknięć i przenikania infekcji.

Zmiany są odwracalne i kiedy niezbędne witaminy z błony są przywrócone, duże znaczenie ma zapobieganie wtórnej infekcji.

Ważne jest, aby pamiętać, że choroby rogówki nigdy nie powinny być traktowane niezależnie. Ich rozpoznanie i leczenie powinno być powierzone wyłącznie profesjonalnym lekarzom, ponieważ często skutkiem jest utrata wzroku.

Choroby rogówki oka: objawy, rozpoznanie i leczenie

Rogówka jest częścią gałki ocznej umieszczonej z przodu. Jest to przezroczysta i wypukła rogówka, która jest jednym z lekkich narządów refraktometrycznych narządu wzroku. Dlatego wszelkie zmiany patologiczne w nim zachodzące prowadzą do pogorszenia lub nawet utraty wzroku. Zastanów się, jaka jest struktura rogówki, jakie choroby są z nią związane i jak są diagnozowane.

Struktura, cechy i funkcje rogówki

Rogówka ma kształt koła i zajmuje szesnastą część obszaru zewnętrznych tkanek oka i tworzy kończynę na połączeniu z twardówką. Jednak nie jest idealnym okręgiem, a średnice poziomych i pionowych nieco inaczej: pierwszy z nich jest około 10 mm (tolerancja od 0,56 mm w górę lub w dół), a drugi niższy o 0,5-1 mm. Grubość rogówki nie jest jednolita. W środku wynosi od 0,52 do 0,6 mm, a do krawędzi zwiększa się do 1-1,2 mm.

Rogówka jest naturalną soczewką wypukłą wklęsłą. Wklęsła część zwrócona jest w kierunku narządu, wypukła - na zewnątrz. Współczynnik załamania światła substancji, z której składa się rogówka, wynosi 1,37. Niweluje promienie świetlne o mocy optycznej 40 dioptrii. Jego krzywizna wzdłuż promienia jest w przybliżeniu równa 7,8 mm.

Histologiczna struktura rogówki oka:

  1. Nabłonek - warstwa będąca kontynuacją spojówki. Składa się z przezroczystych komórek nabłonka, pozbawionych naczyń krwionośnych. W centrum komórki znajdują się w 5 warstwach, do krawędzi ich liczba wzrasta do 10. Jeśli uszkodzony, łatwo przywrócić.
  2. Muszla łucznika (membrana przednia) - warstwa podążająca za nabłonkiem. Jego grubość jest znacznie mniejsza. Błona składa się z pochodnych substancji zrębu. Jest bardzo luźny i słabo przylega do sąsiednich warstw, dlatego przy urazach możliwe jest odłączenie. Nie jest zdolny do regeneracji, staje się mętny w patologiach.
  3. Stroma (główna substancja rogówki) jest najgrubszym elementem rogówki, składającym się z dwustu warstw włókienek kolagenowych, których płytki są sklejone przez mukoproteinę.
  4. Płaszcz Descemeta (tylna membrana brzegowa) - pokrywa zrąb od wewnątrz. Tworzy nowe komórki tkanki gałki ocznej. Jest pochodną śródbłonka.
  5. Śródbłonek (tylna warstwa nabłonka) - ostatnia warstwa wewnętrzna. Zapobiega przenikaniu zrębu do płynu wewnątrzgałkowego i jest odpowiedzialna za żywienie rogówki.

Uwaga, proszę! W 2013 roku odkryto nową warstwę rogówki. Został nazwany warstwa Dua na cześć naukowca, który go odkrył. Znajduje się pomiędzy zrąbem a boczną błoną graniczną. Jego grubość wynosi tylko 15 mikronów, ale pod względem wytrzymałości przewyższa wszystkie pozostałe.

Choroby rogówki oka

U ludzi ryzyko wystąpienia choroby rogówki jest bardzo wysokie z kilku powodów:

  1. Jest to zewnętrzna powłoka narządu wzrokowego, zakładająca cały wpływ środowiska.
  2. Brak naczyń krwionośnych w rogówce, dlatego metabolizm w niej jest bardzo powolny.

Ogólnie, choroby rogówki są związane z rozwojem infekcji w niej, zmianą jej kształtu lub wielkości. Ale czasami traci swoje funkcje w wyniku patologii, które obejmują kilka części narządu wzroku.

Keratyty

Zapalenie rogówki jest zapalną chorobą rogówki, która rozwija się, gdy infekcja uderza w jej powierzchnię. Jest to ułatwione przez uraz rogówki lub jej suchość.

  • Egzogenny (spowodowane przyczynami zewnętrznymi, czynnikami zakaźnymi - grzybami, wirusami, bakteriami lub pasożytami);
  • Endogenny (spowodowane przyczynami wewnętrznymi, przeniesieniem zakażenia do oka z innych narządów);
  • Zapalenie rogówki o niewyjaśnionej etiologii (powód nie został ustalony).
  • Pełzający wrzód rogówki. Jest to spowodowane przez bakterie: Pseudomonas aeruginosa lub cocci. W stanie zapalnym nacieki powstają w centrum, po czym szybko rozprzestrzeniają się po całym obszarze. Cecha charakterystyczna: półksiężycowa część nacieku jest uniesiona, a jej przeciwna krawędź jest już oczyszczona z owrzodzenia.
  • Marginalne zapalenie rogówki. Wykrywane jest przez zapalenie spojówki lub wewnętrznej strony powieki, która pochwyciła część rogówki. Infiltry w postaci kropek formują się wzdłuż krawędzi, a następnie łączą się i pojawiają się w środku.
  • Opryszczkowe zapalenie rogówki. Jest to spowodowane przez wirus opryszczki 1, 2 lub 3 typy. Choroba charakteryzuje się wczesnym i silnym unaczynieniem.
  • Syfilityczne zapalenie rogówki. Zdarza się wrodzone lub nabyte. W pierwszym przypadku, oba oczy są zawsze zaskoczone. Ostry przebieg choroby trwa 2-3 miesiące, po czym rozpoczyna się okres resorpcji. Może trwać 1-2 lata.
  • Gruźlica. Zaczyna się od hematogennych przerzutów prątków gruźlicy, jeśli organizm reaguje na nie reakcją alergiczną. Zwykle dotyczy to jednego oka. Przebieg choroby jest powolny, objawy zostają usunięte, pojawiają się nawroty. Częstym powikłaniem jest kolec.

Objawy większości odmian zapalenia rogówki:

  • łzawienie,
  • strach przed światłem,
  • skurcz powiek,
  • cięcie bólu, jak przy wejściu do oka obcego ciała.

Po zbadaniu, lekarz okulista rozpoznaje nieprzezroczystość warstwy rogówki, utratę połysku i wzrost jej wrażliwości. Wykrywany jest również zastrzyk oka oka (zaczerwienienie) oka. Wszystko to prowadzi do słabego wzroku.

Zapalenie rogówki występuje w czterech etapach:

  1. Infiltracja. Tworzą się infiltry - miejsca zrębu z aktywnym stanem zapalnym. Zawierają leukocyty i detrytus komórkowy.
  2. Owrzodzenie. Infiltry są zaognione, proces zapalny się kończy.
  3. Oczyszczenie owrzodzenia z produktów powstających podczas stanu zapalnego.
  4. Blizny - gojenie uszkodzonych części rogówki.

Zapalenie rogówki często daje powikłania:

  • Neowaskularyzacja rogówki - kiełkowanie w tkance naczynia krwionośnego.
  • Perforacja osłony rogówki - powstanie w nim dziury. W rezultacie dochodzi do fuzji z tęczówką. Zapobiega to odpływowi płynu wewnątrzgałkowego przez kąt przedniej komory oka. W rezultacie wzrasta ciśnienie śródgałkowe, rozwija się jaskra.
  • Przetoka - szczypta tęczówki w otworze rogówki.
  • Zapalenie wnętrza gałki ocznej - zapalenie tkanek wewnętrznych gałki ocznej.
  • Staphylomas of the cornea - zniszczenie i wysunięcie tkanek oka na zewnątrz. Jest to wskazanie do usunięcia gałki ocznej, w wyniku której pacjent staje się anophthalmic.

Ludzie, którzy przeszli zapalenie rogówki, zaczynają widzieć gorzej, ponieważ stopień krycia rogówki jest różny:

  1. Cloudlet. Jest to półprzezroczyste, cienkie zmętnienie błony rogówki. Ma szary odcień, którego nie widać bez specjalnych instrumentów. Jeśli chmura znajduje się w strefie optycznej, widzenie maleje.
  2. Spot - skondensowane zmętnienie białego odcienia. Wykrywa, gdy oglądasz gołym okiem. Jeśli plamka znajduje się w strefie optycznej, zdolność widzenia znacznie się pogarsza.
  3. Belmo - bardzo gęste zmętnienie w kolorze białym lub jasnoszarym. Powstaje na całej rogówce lub jej części. W rezultacie dochodzi do całkowitej, w najlepszym wypadku częściowej utraty wzroku.

Uwaga, proszę! Belmo, który spowodował całkowitą utratę wzroku, jest wskazaniem do usunięcia oka. Odzysk anophthalmic w wyniku operacji jest eliminowany przez wszczepienie protezy oka.

Kiedy zapalenie rozwija niedotlenienie rogówki, więc leczenie jest niezgodne z zastosowaniem opatrunków. Zazwyczaj pacjent jest identyfikowany w szpitalu w celu leczenia uzależnień od narkotyków. Jest to konieczne do ciągłego monitorowania stanu rogówki, aw przypadku ryzyka perforacji, aby uniknąć ślepoty, należy zastosować zabieg chirurgiczny - keratoplastykę.

Keratoconus

Keratoconus jest chorobą, której towarzyszy degeneracja rogówki, w wyniku której staje się cieńsza i zmienia swój kształt. Pierwsze objawy są zwykle wykrywane przed ukończeniem 16 lat, po 25 roku życia choroba prawie nie jest diagnozowana, a u osób starszych w ogóle nie występuje.

Krzywizna rogówki w rogowacie jest spowodowana naruszeniem procesów biochemicznych. Zmniejsza to ilość syntezowanego kolagenu i białka całkowitego. Gdy badanie pokazuje brak enzymów, ujawnia się spadek oporności na wolne rodniki. W rezultacie rogówka staje się nieelastyczna i rozciąga się. Od tego staje się jak stożek.

Do grupy ryzyka należą osoby, które:

  • przewlekła niewydolność kory nadnerczy;
  • zapalenie spojówki lub rogówki;
  • katar sienny;
  • Zespół Downa;
  • astma oskrzelowa,
  • wyprysk.

Cienienie rogówki występuje również pod wpływem promieniowania ultrafioletowego i zanieczyszczonego powietrza. Keratoconus często rozwija się na tle urazów oka.

Postać stożka jako objaw objawia się w późnym stadium choroby rogówki. Na początkowych etapach pacjent narzeka na:

  • Rozproszenie światła wokół źródeł.
  • Zniekształcenie liter podczas czytania.
  • Podwajanie obiektów.
  • Strach przed światłem.
  • Szybkie zmęczenie oczu.
  • Obraz nie jest jasny. Jeśli pokażesz pacjentowi czarny arkusz z jedną białą kropką, zobaczy kilka punktów ułożonych w sposób losowy.

Wykryty astygmatyzm można korygować za pomocą cylindrycznych soczewek. Ostrość wzroku wynosi 1,0-0,5.

Astygmatyzm jest bardziej wyraźny, ale także podatny na korektę. Wzrok w granicach 0,4 - 0,1.

Rogówka staje się cieńsza i zauważalnie rozciągnięta. Wizja mieści się w zakresie 0,12-0,02, korekta jest możliwa tylko przy użyciu twardych soczewek.

Rogówka przyjmuje stożkowaty kształt, widzenie wynosi 0,02-0,01, prawie niemożliwe do skorygowania. Ujawniono pełne zmętnienie rogówki.

Korekta kształtu rogówki jest możliwa dzięki soczewkom ze sztywną podstawą w środku i miękkimi krawędziami. W rezultacie naciska się na rogówkę, przyjmując zwykłą pozycję. Dodatkowo pacjent jest przepisywany:

  • krople do oczu;
  • przeciwutleniacze;
  • witaminy;
  • leki immunomodulujące.

Fonoforeza z witaminą E i magnetoterapią również okazała się skuteczna. Jeśli leczenie zachowawcze nie daje efektu, pacjentowi zaleca się keratoplastykę, polegającą na przeszczepieniu pierścieni rogówki od dawcy. Operacja zawsze prowadzi do przywrócenia widzenia.

Keratomalacia

Keratomalacia - choroba związana z suchości rogówki, które rozwinęły się w wyniku braku witaminy A. W ogóle, u dzieci, choroby przemijające, a od pierwszych objawów przed utrata soczewki może przejść przez całą noc.

  1. Prekursor. Wraz z rogówką oka następują następujące zmiany: staje się mętny, blask znika.
  2. Spojrzenie. Powłoka nabrała mlecznego lub jasnoszarego koloru, w miejscach powstawania erozji. Pojawiają się suche skórki, przypominające łuski ryb.
  3. Perforacja rogówki, towarzyszy utrata soczewki. Gałka oczna staje się otwarta na mikroorganizmy, co powoduje infekcję.

Leczenie keratomalacji powinno być natychmiastowe. Prowadzi się go w kilku kierunkach. Po pierwsze, pacjentowi przepisuje się leki o wysokiej zawartości witaminy A w celu uzupełnienia niedoboru w organizmie. Aby utrzymać równowagę między witaminami, zaleca się dodatkowo przyjmowanie kwasu askorbinowego, witamin z grupy B i kwasu nikotynowego. Lekarz recenzuje dietę pacjenta, aby uzupełnić ją o pokarmy bogate w białko i przydatne tłuszcze odpowiedzialne za przyswajanie witamin.

Gdy prekseroze suchość skóry i rogówki pacjenta przewidziana jest nawilżanie i przeciwdrobnoustrojowe krople do oczu, w celu usunięcia głównych objawów (suchość) i zapobiec wtórnej infekcji. Jeśli proces zapalny nie rozpocznie się, wówczas takie leczenie jest bardzo skuteczne. W przeciwnym razie istnieje wysokie ryzyko utraty wzroku.

Uwaga, proszę! Wraz z utratą soczewki pokazano wszczepienie soczewki wewnątrzgałkowej, sztucznej soczewki. Jednak konsekwencją operacji może być utrata komórek śródbłonka rogówki po zmianie położenia IOL. Aby temu zapobiec, ważne jest, aby wybrać wysokiej jakości implant i doświadczoną klinikę okulistyczną.

Inną konsekwencją keratomalacji jest staphyloma rogówki, co prowadzi do rozwoju nabytego anophthalmos.

Keratopatia pęcherzowa

Keratopatia pęcherzowa jest rzadką chorobą rogówki, typową dla osób w wieku 50-60 lat. Jest w przerzedzeniu ostatniej warstwy rogowej - śródbłonka. Staje się tak cienki, że przestaje radzić sobie z główną funkcją - zapobieganiem dostania się płynu wewnątrzgałkowego do podścieliska. W wyniku tego, rdzeń substancji rogówki moczony jest tą wilgocią, powstaje obrzęk.

Grupa ryzyka obejmuje osoby:

  • osoby starsze;
  • operacje pooperacyjne po zaćmie;
  • który miał opryszczkę na oczach;
  • po urazach oka;
  • z postępującą dystrofią śródbłonka Fuchsa.

Charakterystyczne objawy keratopatii pęcherzowej:

  • ból oczu od łagodnego do ciężkiego inny;
  • widoczne zgrubienie rogówki;
  • powłoka traci dawną przezroczystość;
  • istnieją pojedyncze pęcherzyki płynu wewnątrzgałkowego w zrębie, wraz z postępem choroby.

Po keratopatii pęcherzowej ryzyko wystąpienia następujących komplikacji i konsekwencji jest wysokie:

  • pogorszenie widzenia;
  • tworzenie ciernia;
  • choroby zakaźne rogówki i innych części oka (zapalenie wnętrza gałki ocznej, zapalenie tęczówki i owrzodzenie rogówki).

Leczenie zachowawcze w postaci laseroterapii helowo-neonowej i noszenia miękkich soczewek nie daje pożądanego efektu. Nie jest również możliwe odtworzenie rogówki oka po keratopatii pęcherzowej za pomocą keratoplastyki. Obecnie jedyną skuteczną techniką jest przeszczep rogówki.

Dystrofia rogówki

Dystrofia rogówki nie jest chorobą zapalną, która rozwija się na dwoje oczu i ma zazwyczaj charakter dziedziczny. Polega na zmianie grubości i wielkości rogówki, jej funkcji i wad wzroku. Jeśli u co najmniej jednego członka rodziny zdiagnozowano dystrofię, konieczne jest zbadanie pozostałych, ponieważ leczenie na wczesnym etapie jest najbardziej skuteczne.

Istnieje kilkadziesiąt gatunków dystrofii, różniących się charakterem uszkodzenia powłoki, nasileniem objawów i stopniem utraty zdolności widzenia. Można je klasyfikować zgodnie z warstwą, która przeszła rozwój patologii:

  1. Dystrofie tylnych warstw nabłonkowych z powodu niedoskonałości funkcji bariery komórek tylnej osłony rogówki lub niewielkiej liczby ich komórek. Należą do nich dystrofia podstawowej błony nabłonkowej i dystrofia nabłonka krezkowego.
  2. Dystrofie błony Bowmana (patologia Flight-Buckler i Thiel-Benke).
  3. Dystrofię zrębu: ziarnista kratkowe krata granulowany Avellino dostrzeżone amorficzny tyłu, centralny chmury Francois predestsemetovaya krystaliczne i Schneidera.
  4. Dystrofia śródbłonka: polimorficzny odcinek tylny i dystrofia Fuchsa.

Objawy różnych typów dystrofii są podobne. Zazwyczaj pacjent narzeka na:

  • Uczucie w oku obcego ciała i silny ból. Oznaki te tłumaczy się rozwojem erozji w wyniku uszkodzenia nabłonkowej warstwy rogówki.
  • Łzawienie, zaczerwienienie gałki ocznej i strach przed światłem.
  • Pogorszenie zdolności widzenia z powodu obrzęku rogówki i utraty jej przezroczystości. Wraz z przebiegiem choroby wzrok nadal spada.

Takie objawy są zwykle wykrywane u ludzi w okresie od 10 do 40 lat. Przyczyny dystrofii nie zawsze są jasne, ale najczęściej jest to spowodowane nieprawidłowościami chromosomowymi.

Jeśli choroba jest dziedziczna, zaleca się leczenie objawowe. Wszystkie środki (ochraniacze w postaci kropli i maści na oczy) są odpowiednie, poprawiając trofię rogówki:

Aby uzyskać lepszy efekt, należy przepisać preparaty witaminowe, aby poprawić wzrok w środku (np. Lek Lutein Complex).

Fizjoterapia w formie elektroforezy i napromieniowania laserem pomaga spowolnić postęp choroby. Mimo to nie można całkowicie zatrzymać zmian dystroficznych w rogówce. Dlatego ze znacznym zmniejszeniem widzenia sięgnięto stratyfikacji lub poprzez keratoplastykę. Ta ostatnia pokazuje najlepsze wyniki.

Jeśli dystrofia rogówki towarzyszy jej obrzękowi, wówczas zatrzymaj się na leczeniu zachowawczym. Pacjent mianuje ochraniacze na oko witaminami i lekami zmniejszającymi przekrwienie. Jeśli patologia przechodzi do nabłonka rogówki, zaleca się dodanie leków przeciwbakteryjnych, aby uniknąć infekcji.

Iridocycyclitis

Zapalenie tęczówki jest chorobą zapalną ciałka rzęskowego i tęczówki oka, oddziałującą na rogówkę od strony wewnętrznej. Predyspozycje do choroby to ludzie z reumatyzmem. Patologia rozwija się zwykle w wieku od 20 do 40 lat.

Iridocyclit zapalenie zwykle rozwija się na tle innych chorób:

  • Infekcje wirusowe (odra, grypa, opryszczka).
  • Infekcje bakteryjne (gruźlica, kiła, rzeżączka, zapalenie płuc, tyfus).
  • Choroby pierwotniakowe (toksoplazmoza, malaria).
  • Choroby reumatyczne (reumatyzm, młodzieńcze zapalenie stawów, zapalenie stawów kręgosłupa zesztywniające Bechterew).
  • Zaburzenia metaboliczne (dna moczanowa, cukrzyca).
  • Problemy stomatologiczne (głównie cysty korzeni zębów).
  • Choroby górnych dróg oddechowych.
  • Zapalenie rogówki i uraz oka.
  • Łzawienie;
  • Strach przed światłem;
  • Bolesne odczucia w oczach;
  • Zmiana wzoru i koloru tęczówki;
  • Zwężenie źrenicy;
  • Tworzenie zrostów od tyłu (zespolenie rogówki z tęczówką);
  • Osadza się na tylnych warstwach rogówki;
  • Zwiększone ciśnienie wewnątrzgałkowe (objawy jaskry);
  • Opylanie ciała szklistego;
  • Pogorszenie widzenia.
  • Fałszowanie ucznia lub jego infekcja;
  • Ropień ciała szklistego lub jego odkształcenie;
  • Oderwanie siatkówki;
  • Rozwój zaćmy;
  • Zanik oka (ustanie unerwienia rogówki i innych części);
  • Anophthalmus (całkowita utrata oka).

Pacjent z zapaleniem tęczówki ocznej najpierw rozszerza źrenicę, aby wyeliminować ból i zapobiec fuzji soczewki z tęczówką. Pomocne w tym są środki znieczulające i atropina. Leczenie obejmuje stosowanie leków przeciwzapalnych i przeciwdrobnoustrojowych.

Kserocza

Kseroczna jest chorobą związaną z brakiem łez w celu zwilżenia gałki ocznej, co powoduje wysychanie rogówki. Od keratomalacii różni się przyczyna choroby. Kseroczna rozwija się na tle jaglicy lub chemicznego zapalenia oka, jak również ogólnej awitaminozy.

Najczęściej suche oczy rozwijają się z:

  • Rzadko mrugnął;
  • Kontakt rogówki z dymem;
  • Ciąża;
  • Blizny i choroby spojówek;
  • Stres;
  • Złe odżywianie;
  • Noszenie soczewek kontaktowych;
  • Przyzwyczajanie się do kropli do oczu;
  • Menopauza;
  • Choroby tarczycy i cukrzycy;
  • Przyjmowanie leków psychotropowych, antyhistaminowych i antykoncepcyjnych.

Kseroczmie objawia się objawami:

  • Suchość;
  • Swędzenie i pieczenie;
  • Ból z całkowitym wysuszeniem rogówki;
  • Zmęczenie oczu;
  • Częste miganie.

Kseroczna jest również nazywana zespołem suchego oka. Choroba jest leczona objawowo. Lekarz wybiera ochraniacz rogówki (krople ochronne), symulując naturalną łzę. Dodatkowo poszukiwana jest przyczyna rozwoju choroby, a jeśli to możliwe, eliminowana.

Diagnostyka patologii rogówki

Każda choroba jest leczona dopiero po postawieniu diagnozy. Choroby rogówki są zwykle wykrywane przy użyciu precyzyjnych urządzeń. W okulistyce podczas badania rogówki stosuje się następujące metody diagnostyczne:

  1. Pachymetria;
  2. Biomikroskopia oka;
  3. Mikroskopia konfokalna oka;
  4. Keratotopografia.

Pachymetria Jest metodą diagnostyczną, która pozwala zmierzyć grubość rogówki na całej jej powierzchni. Do zabiegu pacjent jest poproszony o położenie się na kanapie, po czym miejscowe oko otrzymuje znieczulenie miejscowe. Kiedy pojawia się ból, specjalne urządzenie dotyka oka, lekko naciskając rogówkę. Sprzęt automatycznie oblicza grubość powłoki i wyświetla odebrane dane na ekranie. Aby zminimalizować uszkodzenie nie spowodowało rozwoju infekcji, pacjentowi zaszczepiono krople o działaniu antybakteryjnym.

Biomikroskopia - badanie ultrasonograficzne, które umożliwia wizualizację struktur wewnątrzgałkowych przedniej części gałki ocznej. Metoda pozwala ocenić stan nie tylko rogówki, ale także soczewki, tęczówki i kąta przedniej komory.

Mikroskopia konfokalna - metoda badania rogówki, która umożliwia wizualizację jej struktury na poziomie komórkowym. Diagnozę przeprowadza się za pomocą mikroskopu o wysokiej rozdzielczości. Żywe tkanki pacjenta są badane. W rezultacie okulista otrzymuje informacje o grubości każdej warstwy skorupy i stopniu ich zmian morfologicznych.

Keratotopografia - metoda prowadząca do topograficznej mapy rogówki oka. Badana jest grubość powłoki, jej krzywizna, jednorodność i chropowatość. Keratotopografia jest jednym z najskuteczniejszych sposobów diagnozowania rzadkiej wrodzonej anomalii - płaskiej rogówki.

Iridocyclit odbywa się dodatkowo iridodiagnostics, aby wykryć stan tęczówki.

Chirurgiczne metody leczenia chorób rogówki

Nie zawsze leczenie zachowawcze daje pozytywne wyniki. Dlatego pacjentom z postępującą patologią rogówki proponuje się interwencję chirurgiczną. Istnieje kilka chirurgicznych metod leczenia:

  • Kaszel rogówki - operacja przeznaczona do leczenia rogówki i przeprowadzana w warunkach ambulatoryjnych. Pacjent ma rozszerzone powieki, znieczula oczy i usuwa zewnętrzny nabłonek, impregnując znajdujące się poniżej wstążki warstwą ryboflawiny. Następnie naświetla się oczy ultrafioletem, wkraplają się krople antybakteryjne, a soczewki do noszenia po przeszczepianiu są nakładane przez trzy dni.
  • Keratotomia - operacja wykonywana skalpelem za pomocą radykalnego nacięcia rogówki. W rezultacie jego powierzchnia jest wyrównana, co jest celem keratotomii.
  • Keratoplastyka - przeszczep tkanek zrogowaciałych warstw, aby wyeliminować deformacje i urazy wrodzone lub nabyte w trakcie życia. Istnieje ryzyko wystąpienia choroby przeszczepowej, polegającej na odrzuceniu przeszczepionej części rogówki i gwałtownym spadku widzenia.

Rogówka oka jest ważną częścią aparatu wzrokowego. Naruszenie integralności, kształtu, grubości i przezroczystości rogówki powoduje znaczne pogorszenie, a czasem nawet całkowitą utratę wzroku aż do utraty oka. Dlatego jeśli masz nieprzyjemne odczucia w oczach, natychmiast skonsultuj się z lekarzem. Pomoże zidentyfikować przyczynę dolegliwości i zaleci odpowiednie leczenie. Dzięki takiemu podejściu nie tylko zachowujesz zdrowie narządów wzrokowych, ale także zachowujesz dobrą ostrość wzroku.

Dlaczego rozwija się zapalenie rogówki i jak można wyleczyć tę chorobę?

Proces zapalny rogówki oka jest nazywany zapaleniem rogówki. Zmiany wyrażane są w postaci zmętnienia, gwałtownego spadku widzenia, a nawet jego utraty. Choroba jest niebezpieczna z powodu rozwoju poważnych powikłań i pilnych potrzeb leczenia. Zapalenie oka rogówki często mylone jest z zapaleniem spojówek, dlatego trzeba znać jego pierwsze objawy i zwrócić się o pomoc medyczną na czas.

Zapalenie rogówki

Choroba występuje z różnych powodów, ale każda osoba bez odpowiedniego leczenia ma ryzyko ślepoty. Rogówka nazywana jest przednią częścią zewnętrznej powłoki ludzkiego oka, pełni wiele ważnych funkcji. Normalne widzenie w dużej mierze zależy od stanu przezroczystej powłoki, ponieważ wszelkie zmętnienia, zmiany w jej strukturze z powodu zapalenia rogówki prowadzą do nieodwracalnych procesów.

Zapalenie może mieć pochodzenie infekcyjne i traumatyczne.

Proces zapalny łatwo przenika do oka, pozostawiając plamę lub blizny. Choroba objawia się bólem w dotkniętym okiem, owrzodzeniami i zaczerwienieniem. Rogówka powiększa naczynia krwionośne podczas procesu zapalnego, co powoduje jego mętność. Normalnie rogówka jest czysta, ale to zjawisko jest konieczne dla niej w czasie choroby do wczesnej resorpcji nacieków.

Zapalenie rogówki na początkowym etapie można wyleczyć, unikając poważnych konsekwencji dla wzroku. Stopień uszkodzenia rogówki odróżnia powierzchowne i głębokie zapalenie rogówki. Z powierzchowną postacią choroby, blizny nie pozostają.

Objawy choroby

Zapalenie rogówki ma różne formy i objawy, ale występują również częste objawy, których obecność powinna być pilnym powodem udania się do lekarza:

  • zwiększona łza;
  • zmniejszona przezroczystość rogówki;
  • zredukowany połysk;
  • strach przed światłem;
  • powieki puchną z powodu obrzęku rogówki;
  • różne nacieki;
  • kurcz powiek.

W oku pacjent stale odczuwa obce ciało, naczynia krwionośne ulegają stanom zapalnym. W kolejnym etapie małe owrzodzenia pojawiają się w tkankach, a kolec w przezroczystej skorupie. Zapalenie rogówki bez leczenia łatwo przenika do wszystkich innych części zdrowego narządu wzroku.

Przyczyny zapalenia rogówki

Różne infekcje najczęściej powodują poważne zapalenie rogówki oka. Wśród najczęstszych chorób wywołanych przez wirus opryszczki, grzybów, pierwotniaków, chlamydii i pasożytniczych. Przyczyny, dla których może rozwinąć się proces zapalny, są następujące:

  • słaba odporność;
  • częste przeziębienia;
  • obecność adenowirusa w ciele;
  • pasożytnicze grzyby;
  • różne bakterie, w tym Staphylococcus aureus;
  • oparzenia;
  • obrażenia i obecność ciała obcego w oku.

Soczewki i niewłaściwa opieka nad nimi może również prowadzić do rozwoju procesu zapalnego. Złe odżywianie, brak witamin i minerałów w organizmie powoduje choroby. Pourazowe zapalenie rogówki występuje z powodu różnych urazów. Alergie mają również wpływ na początek choroby. Ponadto, niektóre choroby, na przykład, cukrzyca, dna wywołują zapalenie rogówki.

Rodzaje zapalenia rogówki

Opisana choroba oczu ma różne formy w zależności od czynnika wywołującego chorobę.

Grzybicze zapalenie rogówki

Jedną z najbardziej złożonych postaci zapalenia rogówki jest infekcja grzybicza, ponieważ trudno ją zdiagnozować i wyleczyć na czas. Z powodu błędnego leczenia, ten typ zapalenia rogówki często prowadzi do poważnego zaburzenia widzenia. Infekcja grzybicza przenika w głąb oka, gdzie znacznie trudniej jest zaatakować ją przy pomocy znanych leków. Choroba jest wywoływana przez obiekty osób trzecich w oku lub przez chirurgię.

Wiosna keratoconjunkite

W okresie wiosennym, zapalenie rogówki i spojówki występuje, gdy wpływa na spojówkę oka i rogówkę. Przyczyną choroby może być tendencja do alergii spowodowana bodźcami zewnętrznymi.

Bakteryjne zapalenie rogówki

Innym ostrym typem uszkodzenia rogówki jest bakteryjne zapalenie rogówki. Ta forma choroby występuje najczęściej i jest powierzchowna i głęboka. Kiedy drobnoustroje przenikają do wnętrza oka, tworzą się owrzodzenia i blizny. W przypadku tego rodzaju zapalenia rogówki nie można pracować i prowadzić zwyczajowego trybu życia, a nieterminowe leczenie spowoduje częściową lub całkowitą utratę wzroku. Bardzo często stan taki jest spowodowany różnymi urazami narządu wzroku i codziennym stosowaniem soczewek kontaktowych.

Onchocerciasis keratitis

Klęska przedniej i tylnej części oka spowodowana reakcją alergiczną w ciele powoduje onchocercowate zapalenie rogówki. Później choroba prowadzi do stwardnienia błony oka.

Pełzający wrzód rogówki

Przy ciężkim owrzodzeniu rogówki powstaje owrzodzenie pełzające z powodu urazów warstwy powierzchniowej. Ten rodzaj zapalenia rogówki jest poprzedzony ropnym stanem zapalnym. Choroba jest bardzo niebezpieczna, charakteryzuje się silnym bólem w oku, obrzękiem i zaczerwienieniem, a naciek tworzy się na powierzchni rogówki. Ryzyko przebicia uszkodzonej skorupy zewnętrznej jest wysokie. Nawet po skutecznym leczeniu w oku pacjent pozostaje zmętniały.

Bezwrzuszne zapalenie rogówki

Przy stałym kontakcie z soczewkami i wnikaniu drobnoustrojów do oka rozwija się nie-wrzodowa postać zapalenia rogówki. Wśród objawów są obrzęki, zaczerwienienia.

Photokeratite

Osoby mające długi kontakt z promieniowaniem naturalnym lub sztucznym, takie jak spawacze, mają ryzyko rozwoju zapalenia rogówki z powodu ciężkich oparzeń. Pierwsze oznaki zapalenia migawek objawiają się w postaci cięć i dyskomfortu w oczach. Ponieważ górna powłoka zwana rogówką nie jest chroniona przez nic, jest przede wszystkim podatna na szkodliwe promienie.

Metody leczenia choroby

W większości przypadków pacjent z zapaleniem rogówki jest hospitalizowany. Metody leczenia zależą od przyczyny i postaci choroby. Przebieg terapii jest często długi i nie zawsze można osiągnąć pozytywne wyniki. Zapalenie rogówki jest tak poważną chorobą, że często nawet przy odpowiednim leczeniu rogówki jest cierniem.

Dla zakaźnego zapalenia rogówki otrzymujących substancje przeciwbakteryjne potrzebne szerokie spektrum (gatifloksacyna, lewofloksacynę, moksifloksacynę, ofloksacynę), leki przeciwwirusowe i przeciwgrzybicze. W opryszczkowej formie choroby krople ophthalmoferonu są przepisywane sztuczną łzą. Wszystkie leki początkowo dozowany w postaci kropli do oczu i maści, tabletki, ale jeżeli skutkiem leczenia jest substancja podawana przez iniekcję i dożylnie.

W leczeniu zapalenia rogówki można obejść się bez leków przeciwzapalnych, dezynfekcji oka i leków do znieczulenia miejscowego bólu.

Zastosuj krople Tobrexa przeciwko bakteryjnemu zapaleniu rogówki u dorosłych i dzieci. Zapalenie i ból można usunąć Indocallir, który należy do grupy niesteroidowych leków przeciwzapalnych. Dobrze radzą sobie z zapaleniem rogówki żuchwy opartym na algach kelp.

Sztuczna łza jest potrzebna, gdy czujesz obce ciało w oku. Ponadto Korneregel dobrze sobie radzi z dyskomfortem, jest często wykorzystywany przez spawaczy w ich pracy. Środki hormonalne są przepisywane, gdy nie ma urazów mechanicznych i urazów rogówki. Jeśli przyczyną procesu zapalnego są alergie, wystarczy przyjmować leki przeciwhistaminowe.

Zapalenie rogówki jest bardzo złożoną chorobą, która nie zawsze ustępuje tradycyjnemu leczeniu. Jeśli leki nie przynoszą pożądanego efektu, współczesna medycyna oferuje keratoplastykę lub usunięcie rogówki, zastępując ją sztuczną. Wiele rodzajów chorób pojawia się wielokrotnie, coraz bardziej niszcząc zewnętrzną powłokę oka. Dzięki szybkiemu dostępowi do lekarza możesz uniknąć wielu powikłań i zachować cenny wzrok.

Choroby rogówki oka

Z zewnątrz oko jest pokryte elastyczną i przezroczystą membraną, zwaną rogówką (rogówką). Rogówka (rogówka łacińska) - przednia przezroczysta część zewnętrznej powłoki oka, jeden z jej środków załamujących światło. Jest to część aparatu dioptrii (światło załamujące światło), ta powłoka jest jakby włożona do twardówki, jak szkło zegarkowe. Twardówka to zewnętrzna, gęsta błona łączna pokrywająca tylną część gałki ocznej, a przed nią przechodzi w przezroczystą rogówkę. W rogówce nie ma naczyń krwionośnych, ale istnieje wiele zakończeń nerwowych, które zapewniają wysoką wrażliwość dotykową. Rogówkę myje się krążącymi płynami, z których otrzymuje składniki odżywcze i rezygnuje z produktów przemiany materii.

Do prawidłowego wykonywania swoich funkcji rogówka wymaga płynu łzowego, który odżywia i płuka rogówkę, zwiększając jej właściwości optyczne. W rogówce jest bardzo powolny metabolizm, więc jest stosunkowo łatwy do przeszczepu, ale ta skorupa jest podatna na różne choroby. Funkcje rogówki oka mogą być zakłócane przez zmętnienie, bliznowacenie i degenerację. W rezultacie mogą wystąpić zaburzenia widzenia.

Najczęstszymi chorobami rogówki są:

  • Opylizacja rogówki (cierń).
  • Keratoconus.
  • Zapalenie rogówki.
  • Exophthalmos.

Objawy

  • Swędzenie lub ból.
  • Niewyraźne punkty i miejsca.
  • Osłabiona wizja.
  • Zmień kolor rogówki.
  • Edukacja krost.

Przyczyny

Procesy zapalne, umiejscowione na powiekach i błonach łącznych oczu, mogą rozprzestrzeniać się na rogówkę. Ponadto przyczyną choroby może być podrażnienie wywołane czynnikami zewnętrznymi (na przykład dymem tytoniowym), a także różnymi infekcjami. W wyniku naruszeń wewnętrznych tkanek oka zwykle pojawia się zmętnienie rogówki. Często choroba jest spowodowana zwiększonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym, ale często przyczyną jest przerzedzenie, zgrubienie lub zapalenie rogówki. Czasami dzieci mają wrodzoną nieprzezroczystość rogówki. Zwykle nie rozwinęła się rogówka w wyniku wrodzonej wady genetycznej lub choroby zakaźnej, którą matka poniosła podczas ciąży (na przykład różyczki). Rogówka oka może zostać zmętniała przez wrzody, zwapnienia, tłuszcze i pigmenty. Wszystko to prowadzi do słabego wzroku.

W przypadku braku leczenia chorób rogówki, osoba może całkowicie stracić wzrok. Dlatego jeśli pogorszy się widzenie, należy natychmiast skontaktować się z okulistą.

Leczenie chorób rogówki

W zależności od przyczyny stosuje się różne metody leczenia chorób rogówki. Jeśli choroba jest spowodowana infekcją i stanem zapalnym, pacjentowi przepisuje się zazwyczaj krople do oczu z antybiotykami. Z powodu niewielkich nieregularności i ścieńczenia rogówki, objawy jakichkolwiek dolegliwości przez długi czas są nieobecne. Tacy pacjenci powinni być przestrzegani, chociaż nie ma potrzeby ich leczenia. Płyn łzowy pokrywający rogówkę oka cienką warstwą w pewnym stopniu kompensuje te nieregularności. Drobne blizny, zrosty i pęcherzyki można usunąć. Często takie operacje wykonywane są w trybie ambulatoryjnym. Jeśli nieprzezroczystość znajduje się pośrodku rogówki i pojawiają się blizny po urazach lub ciężkich chorobach zakaźnych, konieczna jest operacja, podczas której przeprowadza się przeszczepienie rogówki.

Jest prawie niemożliwe, aby uratować się od chorób rogówki, ale należy unikać urazów oczu. Podczas wykonywania niektórych prac (wiercenie, szlifowanie) zaleca się noszenie okularów ochronnych.

W przypadku pogorszenia widzenia i zmętnienia rogówki należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem. Niektóre choroby zakaźne mogą rozprzestrzeniać się po rogówce i przenikać do gałki ocznej. W takich przypadkach istnieje niebezpieczeństwo utraty wzroku.

Lekarz przede wszystkim dokładnie obejrzy oko. Następnie przeprowadzi określone badania i zidentyfikuje chorobę. Aby potwierdzić rozpoznanie, mikroskopię rogówki wykonuje się za pomocą lampy szczelinowej i specjalnego szkła powiększającego. Jeśli istnieje podejrzenie choroby struktur za rogówką, pacjent jest wstrzykiwany do oczu lekami, które rozszerzają źrenicę, aby lekarz mógł zbadać dno oka.

Choroby rogówki oka

Krycie rogówki oka u ludzi jest często nazywane cierniem. Jest to niebezpieczna patologia, która w przypadku braku odpowiedniego leczenia może doprowadzić do całkowitej utraty wzroku.

Przyczynami zmętnienia mogą być różne czynniki, począwszy od chorób narządu wzroku, a skończywszy na urazach mechanicznych.

Gdy zdiagnozowane na wczesnym etapie, zjawisko to jest wyleczone bez konsekwencji, a przestrzeganie środków zapobiegawczych pozwala całkowicie go uniknąć i zachować zdrowie oczu przez długi czas.

Aby zidentyfikować chorobę w czasie, ważne jest, aby każdy z nas znał czynniki ryzyka i objawy zmętnienia rogówki.

Keratoconus - opis choroby, etapy, etapy leczenia

O powszechnych schorzeniach oczu, takich jak krótkowzroczność, nadwzroczność, jaskra, zapalenie spojówek, jest znana każdej osobie.

Ale wśród chorób narządu wzroku występują również rzadkie patologie, które niestety mogą wystąpić u każdej osoby.

A większość z nich może przynieść znaczne szkody i spowodować wiele problemów, które negatywnie wpłyną na wzrok.

Jednym z nich jest rogowacenie - zmiany zwyrodnieniowe w rogówce, prowadzące do jej przerzedzania i zmiany kształtu.

Główne przyczyny i metody leczenia egzophthalmos

Niestety, istnieje wiele różnych chorób oczu: niektóre z nich można określić jedynie na specjalnym sprzęcie oftalmologicznym, podczas gdy inne są wyraźnie odróżniane z powodu fizycznych zmian w narządzie wzroku.

Exophthalmos to patologia, którą można zobaczyć gołym okiem. Przy tym gałka oczna wystaje do przodu, przesuwając ją na bok.

Choroba jest wtórnym objawem niektórych chorób narządów wewnętrznych lub indywidualnej, wrodzonej cechy ciała.

Niebezpieczna choroba oczu - zapalenie rogówki

Jedną z niebezpiecznych chorób oczu jest zapalenie rogówki - jest to choroba zapalna rogówki oka.

Może mieć inny charakter, w którym rogówka staje się mętna, co prowadzi do upośledzenia wzroku aż do całkowitej ślepoty.

Charakter przebiegu choroby i nasilenie skutków zapalenia rogówki zależy od ogólnej odporności pacjenta.

W tym artykule przeanalizujemy objawy i sposoby leczenia tej choroby.