Portal stomatologiczny Stomanet.ru

Lornetki to wygodne i użyteczne narzędzie używane przez wielu dentystów. Wiele, ale nie wszystkie. Dla kogoś cena staje się przeszkodą w wprowadzaniu lornetek do ich praktyki, choć dziś możliwe jest znalezienie bardzo demokratycznych propozycji bez większych trudności, a niektóre po prostu nie rozumieją w pełni, dlaczego są potrzebne. Sprawdźmy, jakie są lornetki dentystyczne, co dają lekarzowi i jak wybrać te, które są dla Ciebie odpowiednie.

Dlaczego w ogóle potrzebujemy lornetek?

Zacznijmy od podstawowego pytania. Dlaczego dentyści potrzebują lornetki? Istnieją co najmniej trzy powody, aby je zdobyć.

1. Jakość leczenia. W rzeczywistości lornetki to okulary powiększające, ubrane w wygodną dla lekarza formę. W związku z tym lornetki pozwalają zobaczyć, co może zauważyć nieuzbrojone oko. Same zęby nie mają dużych rozmiarów, a pęknięcia, skazy, defekty na nich, a także "wysepki" płytki, mają niemal mikroskopijny rozmiar. Tymczasem, nawet na etapie przygotowywania planu leczenia, niezwykle ważne jest, aby uzyskać najdokładniejszy obraz i nie pomijać ani jednego niuansu.

2. Ergonomia. Dobrze dobrany lornetka zdjąć obciążenie z pleców i szyi, jak stale pochylony do pacjenta nie będzie musiał powiększenia ustne przekazane lornetki pozwoli Ci pozostać w pozycji znacznie więcej.

Temat pracy dentysty doskonale ilustruje film "Poprawne sylwetki dentysty i asystenta".

3. Wydajność pracy. Lepsze postrzeganie to nie tylko poprawa jakości leczenia, ale także szybsza praca. Na przykład przy pomocy lornetki natychmiast zobaczysz, jak głęboko w twoją kieszeń znalazła się sonda periodontologiczna, w której możesz dalej chodzić od skalera itp.

Lornetki stomatologiczne: struktura i cechy

Lornetki stomatologiczne składają się z trzech komponentów:

Charakterystyka lornetki stomatologicznej:

  • Powiększenie
  • Widoczny obszar lub pole widzenia (pole widzenia)
  • Waga (waga)
  • Głębia ostrości (Głębia ostrości)
  • Kąt deklinacji
  • Typ (projekt)

Rozważmy każdy z tych parametrów.

Zwiększ

Standardowa siła powiększenia lornetki stomatologicznej wynosi 2,5x. Z tego znaku prawie wszyscy producenci zalecają rozpoczęcie pracy z lornetką. Jednak wzrost - subiektywna kwestia, i jeśli można po prostu pracować wygodnie w obuocznego mikroskopu, posiadające siłę 3.5x, ma sens, aby rozpocząć z nimi, jak zwykle, o ile uzyskanie doświadczenia z lornetką, dentyści poruszają większe powiększenie.

Widoczny obszar

Widoczna strefa lub pole widzenia - charakterystyka, która określa obszar powierzchni roboczej pod powiększeniem. Im większe pole widzenia, tym lepiej: łatwiej będzie wykonać obróbkę instrumentalną (w strefie rozszerzenia będzie nie tylko wierzchołek instrumentu), zmniejszy się obciążenie oczu.

. Dla lornetki z powiększające 2.5x dobrą widoczność obszaru - 10 cm Należy również pamiętać, że widoczny obszar strefy jest proporcjonalna do odległości: im dalej od oczu pacjenta, bardziej widocznego obszaru. Kolejny czynnik, na który należy zwrócić uwagę - klarowność obrazu. Dobra lornetka zapewnia wysoką rozdzielczość na całym obszarze powiększenia.

Waga lornetki w dużej mierze określa twój związek z nimi. Jeśli poczujesz presję, ładunek na szyi jest czymś, czego lornetka powinna Cię pozbyć, jest mało prawdopodobne, że będzie im wygodnie pracować. Dlatego bezwzględnie konieczne jest przeprowadzenie "testu jazdy" lornetki przed nabyciem.

Głębia ostrości

Ten parametr określa zdolność lornetki do utrzymywania ostrości obiektu (zęba), gdy odległość do niego jest zmieniana. Dobra lornetka pozwala poruszać się w zakresie bez utraty jakości wynikowego obrazu.

X - odległość robocza, Y - głębokość pola

Kąt nachylenia

Nachylenie określa ergonomiczną wartość lornetki stomatologicznej. Pod odpowiednim kątem, masz okazję spojrzeć przez pętle na zęby pacjenta, bez pochylania głowy. Tylko twoje oczy się poruszają, szyja i plecy pozostają w statycznej (wygodnej dla Ciebie) pozycji.

Kąt nachylenia lornetki, odpowiedni dla wielu lekarzy, wynosi 30 ° (od płaszczyzny poziomej, na wysokości oczu). Ale w każdym razie lepiej jest określić dla ciebie najbardziej dogodny kąt. Najważniejsze to znaleźć równowagę między pozycją szyi a zdolnością oczu do patrzenia przez szkła powiększające bez napięcia.

Dzisiaj, lornetki są dwóch rodzajów: TTL, wykonanych na zamówienie (lupy rację w okularach) i flip-up (szkło powiększające jest na belce, która jest przymocowana do okularów / kask).

Lornetka TTL, podobnie jak większość na zamówienie, dostosowane do wymagań i możliwości, obiektów, zwykle dają lepszą jakość obrazu na wszystkich parametrów, jak również korzystne w porównaniu z lornetek flip-up z punktu widzenia ergonomii (mniejsza waga).

lornetka flip-up mają jedną istotną zaletę - są one tańsze - i kilka zalet wartości subiektywnej: mogą być podnoszone i usuwane całkowicie z pola widzenia i, w razie potrzeby, podłączyć niemal dowolne ustawienie.

Nie myśl, że możesz wziąć Flip-Up na początek, a następnie przejść do indywidualnych TTL. Niepoprawnie dobrana i nastrojona lornetka Flip-Up może zniechęcić cię do pracy z powiększeniem pomimo wszystkich argumentów za używaniem tego narzędzia w praktyce.

Jak wybrać dobrą lornetkę?

1. Waga i komfort noszenia. Te parametry odgrywają kluczową rolę w twoim związku z lornetką. Jeśli dadzą ci nawet drobne niedogodności, nie odczujesz wszystkich korzyści płynących z pracy z lornetką, ale uzyskasz tylko negatywne wrażenia. Dlatego, jak wspomniano powyżej, przed zakupem lornetki, zabierz je na "jazdę próbną", pracuj przez kilka dni.

2. Jakość optyczna. Głębia ostrości, jak wskazano powyżej, umożliwia poruszanie głową podczas zabiegu bez utraty jakości obrazu w lornetce. Ponadto lornetki dobrej jakości, które mają dobrą głębię ostrości, pozwalają łatwo przełączać się między pacjentami o różnej wysokości lub na przykład dziećmi i osobami starszymi, których pozycja w fotelu może się znacznie różnić. Aby sprawdzić głębię lornetek polowych podjąć typowej pozycji roboczej, umieścić na gipsie fotela zagłówka i patrząc na niego przez lupę, i obniżyć wyciągu krzesełkowego. Lepiej oczywiście zastąpić wrażenie osoby.

Aby przetestować inne cechy optyczne lornetki, będziesz potrzebował arkusza z serią czarnych równoległych pasów umieszczonych blisko siebie. Zasadniczo notebook zmieści się w klatce. Typowe objawy niskiej jakości lornetek to niska rozdzielczość, aberracja barwy i aberracja sferyczna.

Niska rozdzielczość przejawia się w niezdolności pętli do dokładnego przenoszenia granic małych obiektów znajdujących się bardzo blisko siebie. Jeśli granice czarnych pasów na arkuszu ulegają rozmyciu, rozdzielczość lornetki pozostawia wiele do życzenia.

Aberracja kolorów to niezdolność do prawidłowego ukierunkowania fal świetlnych o różnych długościach, które determinują kolor. Więc jeśli przez powiększające szkła lornetki widać niebieską „mgłę” przy granicy z czarnymi pasami na białym papierze, optyka instrumentu nie są najwyższej jakości.

Aberracja sferyczna jest niezdolnością optyki do przekazania prawdziwej formy badanego przedmiotu. Jeśli gdziekolwiek w zasięgu wzroku (na krawędzi) czarne paski na białym papierze zaczną zawijać, lornetki można „oszukać” i mieć prawidłowy kształt zębów uznawanych za wady.

3. Rodzaj leczenia. Poniższa tabela pokazuje zalecane współczynniki wzrostu dla różnych rodzajów leczenia i pracy.

Mikroskop binokularowy

Mikroskop binokularowy (stereomikroskop, "Lornetka") jest rodzajem mikroskopu do obserwacji objętościowego powiększonego obrazu małych obiektów. Stereoskopowe widzenie pozwala badać szczegółowo strukturę złożonych struktur wolumetrycznych.

  • Lornetka wcześniej często określano jako ulepszony nie stereoskopowy mikroskop ze specjalną dyszą, pozwalając jeden płaski obraz, ale jednocześnie z dwoma oczami. Obiektyw ten nie pozwala uzyskać obrazu stereofonicznego, ale nieznacznie poprawia komfort pracy w porównaniu z tradycyjnym mikroskopem jednookularowym.
  • Specjalny rodzaj mikroskopu binokularnego jest używany w kryminalistyce, zwykle pod nazwą mikroskop porównawczy - Mikroskop porównawczy (rzadziej - "mikroskop porównawczy", "mikroskop sądowy").

Spis treści

Obiekt jest oglądany przez 2 niezależne systemy optyczne. W nowoczesnych mikroskopach binokularowych stosuje się dwa okulary (po jednym na każde oko) i zwykle jedną soczewkę. Całkowite powiększenie (okular) w lornetce jest zwykle mniejsze niż dla mikroskopów jednookularowych (6-100 x). Mikroskopy binokularne działają dobrze zarówno w świetle przechodzącym, jak i odbitym.

Ludzkie oko nie może rozróżnić struktur o wielkości mniejszej niż 150 μm podczas pracy w wygodnej odległości około 250 mm. Badania struktur o charakterystycznych wielkości mniejszej niż 150 mikronów (mikroorganizmów, komórek roślinnych i zwierzęcych, kryształy, części mikrostruktury metali i ich stopów) wymaga użycia lupy lub mikroskopu, ale z nimi nie jest możliwe stereoskopowy postrzegania przedmiotu. Za pomocą mikroskopu stereoskopowego można określić kształt, rozmiar, strukturę i inne cechy mikroobiektów.

Najczęściej używane mikroskopy stereoskopowe są wykorzystywane do badania heterogeniczności powierzchni ciał stałych nieprzezroczystych, takich jak skały, metale, tkanki; w mikrochirurgii i tak dalej. W celu zapewnienia stereoskopowy obiekt jest wyświetlany z obu oczu przez dwa okularów i soczewki integralna, rozmieszczone w taki sposób, że w każdym z równoległych układów optycznych spadek promienie świetlne odbite od obiektu, ale obrazu dla lewego oka i prawego oka utworzona pod małym kątem.

Pracujący stereoskopowy mikroskop dwuokładowy [edycja]

Takie mikroskopy są obecnie ważnym narzędziem w laboratorium badawczym. Nawet prosty mikroskop jest złożonym urządzeniem optyczno-mechaniczne, ale bardziej zaawansowane modele posiadają dodatkowy moduł komputerowy (kamera wideo lub aparat cyfrowy podłączony do komputera), specjalny stół, urządzenia oświetleniowe i inne elementy. Duża odległość robocza i dobra głębia ostrości są bardzo ważne dla mikroskopów tego typu. Oba wskaźniki są związane z rozdzielczością mikroskopu, im wyższa rozdzielczość, tym niższa głębia ostrości i odległość robocza. Wzrost konwencjonalnych stereomikroskopów osiąga 100 ×. Rozdzielczość jest maksymalna przy użyciu soczewki 10 × i jest zwykle znacznie mniejsza niż w konwencjonalnym mikroskopie.

Komputerowy zespół stereomikroskopowy do badań [edycja]

Nowoczesne aparaty CCD o wysokiej rozdzielczości są montowane w kompleksie badawczym, umożliwiając przesyłanie zdjęć do monitora LCD o wysokiej rozdzielczości. Oprogramowanie może przekształcić dwa niezależne obrazy w dwa obrazy zintegrowane na monitorze w postaci trójwymiarowego anaglificznego obrazu, który można oglądać za pomocą okularów anaglifowych. Obraz stereo może być utworzony przez obrócenie obiektywu z kamerą pod kątem ± 45 ° w płaszczyźnie poziomej, wokół środka badanego obiektu. Stworzony w ten sposób stereofoniczny obraz można szczegółowo przestudiować. [1]

Obiekt jest oświetlony wbudowanym źródłem światła (ostatnio dioda LED, która nie ogrzewa leku). Jasność i kąt podświetlenia można regulować. Scena może poruszać się w płaszczyźnie poziomej, częściej wzdłuż dwóch osi, ale czasami istnieje dodatkowa możliwość obracania obiektu.

Mikroskop porównawczy [edycja]

Mikroskop porównawczy - urządzenie, które pozwala porównywać obrazy w jednym polu widzenia. W rzeczywistości składa się on z dwóch mikroskopów połączonych w jeden układ optyczny, co pozwala nam jednocześnie rozpatrywać dwa różne obiekty w jednym, ale podzielonym polu widzenia. Pozwala to obserwatorowi uniknąć pomyłek, podczas sekwencyjnego sprawdzania różnych obiektów (co wymaga dokładnego zachowania poprzedniego obrazu w pamięci).

Historia [edycja]

Uważa się, że pierwszym udanym opracowaniem idei mikroskopu porównawczego było urządzenie do identyfikacji pocisków i muszli, stworzone przez Philip O. Greiwell, chemik sądowy. Praca została przeprowadzona przy wsparciu i wskazówkach pioniera balistycznego sądownictwa Calvina Goddarda. Był to znaczący krok naprzód w rozwoju metody naukowej identyfikacji broni palnej w kryminalistycznym badaniu lekarskim.

Sprawa Sacco i Vanzettiego [potrzebne źródło]

W 1920 roku. Balistyka sądowa znajdowała się na etapie szybkiego wzrostu możliwości badawczych. W 1921 r. Po raz pierwszy użyto mikroskopu porównawczego do badania w sprawie Sacco i Vanzettiego.

Masakra walentynek [edycja]

W 1929 roku, stosując podobną metodę, Calvin Goddard i Phillip Gravelle spędzony badanie broni, nabojów i pocisków używanych w znanej mafii demontażu „Masakra w dniu świętego Walentego”.

Lornetka

Mikroskop (Greek μικρός - small and σκοπέω - see) - laboratoryjny system optyczny do uzyskiwania powiększonych zdjęć małych obiektów w celu ich rozważenia, zbadania i zastosowania w praktyce. Połączenie technik wytwarzania i praktycznego zastosowania mikroskopów nosi nazwę mikroskopii.

Za pomocą mikroskopów określają kształt, rozmiar, strukturę i wiele innych cech mikroobiektów, a także mikrostrukturę makroobiektów.

Spis treści

Rozdzielczość mikroskopów

Stopień penetracji badania mikrokosmu Microcosm zależy od zdolności do rozważenia wielkości mikroobiektów, moc rozdzielającego urządzenia, określona przez długość fali promieniowania stosowanych w mikroskopie (widzialne, promieniowanie ultrafioletowe, promieniowanie X). Podstawowym ograniczeniem jest niemożność uzyskania, za pomocą promieniowania elektromagnetycznego, obrazu obiektu o wielkości mniejszej niż długość fali tego promieniowania.

"Wnikanie głębiej" do mikrokosmosu jest możliwe dzięki zastosowaniu promieniowania o krótszej długości fali, tj. promieniowanie o krótszych falach, o wyższej zdolności rozdzielczej mikroskopów.

Rodzaje mikroskopów

W zależności od wymaganej rozdzielczości rozważanych mikrocząstek, mikroskopia, mikroskopy są podzielone na:

Mikroskopy optyczne

Ludzkie oko jest naturalny układ optyczny charakteryzuje pewien rozmiar, np. E. najmniejsza odległość między elementami obserwowanego obiektu (postrzegane w postaci kropek lub linii), z którymi mogą one jeszcze być różne od siebie. Dla normalnego oka, przy odsunięciu od obiektu na tzw. odległość najlepszego widzenia (D = 250 mm), średnia normalna rozdzielczość wynosi 0,176 mm. Wielkość mikroorganizmów, większości komórek roślinnych i zwierzęcych, małych kryształów, szczegółów mikrostruktury metali i stopów itp. Jest znacznie mniejsza niż ta wartość.

Do połowy XX wieku pracowali tylko z widocznym promieniowaniem optycznym w zakresie 400-700 nm, a także z bliskim ultrafioletem (mikroskop fluorescencyjny). Mikroskopy optyczne nie mogą dać rozdzielczości mniejszej niż połowa okresu referencyjnej fali promieniowania (zakres długości fal 0,2-0,7 μm lub 200-700 nm). Tak więc, mikroskop optyczny jest w stanie rozróżnić struktury z odległością między punktami

0,20 μm, więc maksymalny możliwy do osiągnięcia wzrost był

Mikroskopy elektronowe

Wynalezieniem mikroskopu elektronowego - lat 50. - początkiem stworzenia nowoczesnej nauki o badaniach i mikroświecie, zwanej mikroskopią.

Elektron, posiadający właściwości nie tylko cząstki, ale także fali, może być używany jako referencyjne promieniowanie elektronowe w mikroskopie.

Długość fali promieniowania elektronowego zależy od jego energii, a energia elektronu to E = Ve, gdzie V jest różnicą potencjału przechodzącą przez elektron, a e jest ładunkiem elektronu. Długość fali promieniowania elektronowego podczas przechodzenia przez różnicę potencjału 200 000 V wynosi około 0,1 nm. Promieniowanie elektronowe może być łatwo skupione przez soczewki elektromagnetyczne, ponieważ elektron jest naładowaną cząstką. Obraz elektroniczny można łatwo przetłumaczyć na widoczny. Nowoczesne mikroskopy elektronowe zapewniają rozdzielczość subatomową.

Mikroskopy rentgenowskie [1]

Zobacz także

Uwagi

Fundacja Wikimedia. 2010.

Zobacz, co "Lornetka" znajduje się w innych słownikach:

lornetka - a, m. Binoculaire przym. Urządzenie optyczne z dwoma okularami. Niezadowolenie z definicji <ziarno kopalne> za pomocą pętli i lornetek poddałem nasiona współczesnych roślin, których gatunek został znaleziony w miejscu dawnej osady,...... Historyczny słownik galijszczyzny języka rosyjskiego

Lornetki astronomiczne - (lornetkowa) lornetka przeznaczona do obserwacji obiektów astronomicznych: Księżyca, planet i ich satelitów, gwiazd i ich skupisk, mgławic, galaktyk itp.... Wikipedia

Obserwatorium Astrofizyczne KubSU - Oryginalna nazwa Optical Astrophysical Observatory Obserwatorium Astronomiczne KubSU Wpisz kod C40 (monitoring) Położenie regionu Krasnodar... Wikipedia

Order Caddis (Trichoptera) - Na dnie wielu słodkich wód czystych, szybkich strumieni i zarośniętych stawów, można znaleźć niesamowite stworzenia, które żyją w rurowych domach, zbudowanych przez nich z różnych małych cząstek leżących na dnie. W zależności od tego...... Encyklopedii Biologicznej

Suborder Trombiformiform mites (Trombidiformes) - Przedstawiciele tego podrzędu, w przeciwieństwie do poprzedniego, można nazwać ssącymi kleszczowymi kleszczami, ponieważ większość z nich karmi się płynną żywnością zwierzęcą lub roślinną, a chelicera jest przystosowana do przekłuwania. Charakterystyczny rozwój... Encyklopedia biologiczna

Mikroskop - Termin ten ma również inne znaczenie, patrz Mikroskop (wartości). Mikroskop, 1876... Wikipedia

Char B1 - B1bis w zbiorniku... Wikipedia

Kolposkopia - Badanie diagnostyczne kolposkopii wejścia do pochwy i ścian pochwy za pomocą kolposkopu specjalnego urządzenia, które jest lornetką i urządzeniem oświetleniowym. Spis treści 1 Rodzaje kolposkopii 2 Główne zadania... Wikipedia

Mikroskopia optyczna - Nowoczesny mikroskop optyczny Mikroskop (z greckiego μικρός mały i σκοπεῖν wygląd) urządzenie optyczne do uzyskiwania powiększonych obrazów obiektów (lub szczegółów ich struktury) niewidocznych gołym okiem. Spis treści... Wikipedia

Ludzki wzrok - Główny artykuł: System wizualny Złudzenie optyczne: słoma wydaje się zepsuta... Wikipedia

lornetka

Historyczny słownik galijszczyzny języka rosyjskiego. - M.: Wydawnictwo Vocabulary ETS http://www.ets.ru/pg/r/dict/gall_dict.htm. Nikolai Ivanovich Epishkin [email protected] 2010.

Zobacz, co oznacza "lornetka" w innych słownikach:

Lornetka - Jeden z pierwszych mikroskopów, 1876 Współczesny lornetkowy Olympus SZIII Stereofoniczny mikroskop Mikroskop (grecki μικρός mały i... Wikipedia

Lornetki astronomiczne - (lornetkowa) lornetka przeznaczona do obserwacji obiektów astronomicznych: Księżyca, planet i ich satelitów, gwiazd i ich skupisk, mgławic, galaktyk itp.... Wikipedia

Obserwatorium Astrofizyczne KubSU - Oryginalna nazwa Optical Astrophysical Observatory Obserwatorium Astronomiczne KubSU Wpisz kod C40 (monitoring) Położenie regionu Krasnodar... Wikipedia

Order Caddis (Trichoptera) - Na dnie wielu słodkich wód czystych, szybkich strumieni i zarośniętych stawów, można znaleźć niesamowite stworzenia, które żyją w rurowych domach, zbudowanych przez nich z różnych małych cząstek leżących na dnie. W zależności od tego...... Encyklopedii Biologicznej

Suborder Trombiformiform mites (Trombidiformes) - Przedstawiciele tego podrzędu, w przeciwieństwie do poprzedniego, można nazwać ssącymi kleszczowymi kleszczami, ponieważ większość z nich karmi się płynną żywnością zwierzęcą lub roślinną, a chelicera jest przystosowana do przekłuwania. Charakterystyczny rozwój... Encyklopedia biologiczna

Mikroskop - Termin ten ma również inne znaczenie, patrz Mikroskop (wartości). Mikroskop, 1876... Wikipedia

Char B1 - B1bis w zbiorniku... Wikipedia

Kolposkopia - Badanie diagnostyczne kolposkopii wejścia do pochwy i ścian pochwy za pomocą kolposkopu specjalnego urządzenia, które jest lornetką i urządzeniem oświetleniowym. Spis treści 1 Rodzaje kolposkopii 2 Główne zadania... Wikipedia

Mikroskopia optyczna - Nowoczesny mikroskop optyczny Mikroskop (z greckiego μικρός mały i σκοπεῖν wygląd) urządzenie optyczne do uzyskiwania powiększonych obrazów obiektów (lub szczegółów ich struktury) niewidocznych gołym okiem. Spis treści... Wikipedia

Ludzki wzrok - Główny artykuł: System wizualny Złudzenie optyczne: słoma wydaje się zepsuta... Wikipedia

Lornetka

Lornetki (.. ks Binocle z łaciny bini «dwóch» + Oculus «oko») - urządzenie optyczne składające się z dwóch równolegle połączonego z teleskopu do obserwacji odległych obiektów z dwojgiem oczu [1] Ze względu na to, obserwator widzi stereoskopowego obrazu (w różnica od teleskopu).

Spis treści

Lornetki

Główną częścią lornetki są dwa teleskopy połączone równolegle. W praktyce stosuje się rury Galileo i rury Keplera.

Lornetki z rurami Galileusza

W tych lornetkach każdy teleskop ma soczewkę w kształcie soczewki dodatniej i okular w postaci soczewki ujemnej. Rura Galileo natychmiast daje bezpośredni (nieograniczony) obraz, więc nie ma innych optycznych detali między obiektywem a okularem. Zaletą lornetki Galileo jest zwartość - są one krótsze i lżejsze niż wszystkie inne rodzaje lornetek. Wadą jest gwałtowne pogorszenie jakości obrazu przy powiększeniach większych niż czterokrotne. Lornetki z rurkami Galileusza są zwykle używane w teatrach, koncertach i innych podobnych imprezach i dlatego są nazywane lornetkami teatralnymi.

Lornetki z tubami Keplera

W tej lornetce każdy teleskop ma zarówno obiektyw, jak i okular w postaci soczewki dodatniej. Z reguły obie soczewki są kompozytowe. Rura Keplera jest w stanie zapewnić wysoką jakość obrazu przy dużym powiększeniu. W tym celu światło musi przepłynąć dużą odległość między soczewką a okularem. Inną (i główną) wadą rury Keplera jest odwrócony obraz. Aby skorygować obrót lornetki, użyj soczewek cofania lub pryzmatów.

Lornetka z soczewkami cofania (aprizmatic)

W tych lornetkach, pomiędzy soczewką a okularzem umieszcza się system owijania jedną lub dwiema soczewkami, odwracając obraz. Promień centralny w każdej tubie przebiega w linii prostej, bez załamania. Odległość między środkami obiektywów jest równa odległości między środkami okularów (czyli odległości między źrenicami). Dlatego nie można używać soczewek o średnicy przekraczającej 65 mm. Ale główną wadą tych lornetek jest długa długość.

Lornetka pryzmatyczna

W pryzmatycznych lornetkach pryzmaty służą do ponownego pochylenia obrazu (i jednocześnie skracania lornetki). W praktyce stosuje się graniastosłupy Porro, Abbe i Schmidt-Pehan. Dwa ostatnie typy pryzmatów znane są jako "dachy".

Lornetka z pryzmatami Porro

Włoski optyk Ignazio Porro w 1854 roku opatentowany system pryzmatów, które w tym samym czasie, i skraca długość lornetki i prostuje odwrócony obraz. Po raz pierwszy lornetka z pryzmatami Porro zaczęła produkować firmę "Carl Zeiss" pod koniec lat dziewięćdziesiątych XIX wieku. Pryzmaty Porro ma żadnych strat na powierzchni odbijających (ponieważ wykorzystuje całkowitego odbicia wewnętrznego) lub klejone powierzchnie (ze względu na ich brak). Centralna belka w każdej tubie zmienia kierunek cztery razy. Odległość między soczewkami jest zwykle większa niż pomiędzy źrenicami oka. Umożliwia to stosowanie soczewek o dużej średnicy, co jest ważne w przypadku lornetek astronomicznych i dużych lornetek. Ponadto rozszerzają stereobase, która wzmacnia efekt stereo. Produkcja lornetek z pryzmatami Porro jest nieco tańsza od innych pryzmatów. Z reguły pryzmaty Porro są używane w lornetkach morskich i wielu lornetkach polowych. Wadą systemu Porro jest duża szerokość lornetki.

Lornetka z pryzmatami Abbe

Pryzmy Abbe noszą imię wynalazcy Ernsta Abbe, pracownika firmy Carl Zeiss. Istnieją trzy rodzaje pryzmatów Abbe: jedna dyspersja i dwa typy pryzmatów Abbe: typ 1 (Abbe-Koenig Prism) i typ 2. W nowoczesnych lornetkach zastosowano opatentowany w 1905 r. Pryzmat Abbey-Koenig. Centralna belka w każdej tubie zmienia kierunek kilka razy, ale na końcu powraca do oryginalnej linii prostej. Odległość między środkami obiektywów jest równa odległości między środkami okularów (czyli odległości między źrenicami). Dlatego nie można używać soczewek o średnicy przekraczającej 65 mm. Wadę pryzmatów Abbe-Koeniga polegało na utracie światła na niektórych powierzchniach odbijających światło i na powierzchniach klejących. Ale w drogiej lornetce specjalne technologie znacznie zmniejszają straty. Ponadto pryzmaty Abbego Koenig występuje przesunięcie fazowe pomiędzy promieni świetlnych przechodzących przez różne części graniastosłupa, który zmniejsza jasności i kontrastu obrazu. Jednak w drogiej lornetce znajduje się powłoka korekcji fazy, która eliminuje tę wadę. Zaletą pryzmatów Abbe-Koeniga jest zwartość lornetki. Kolejna zaleta - łatwiejsza realizacja szczelności.

Lornetka z pryzmatami Schmidta-Pehana

Dla konsumenta, lornetki z pryzmatami, Schmidt Peha odróżnienia od lornetki pryzmat Abbe, z dwoma wyjątkami: lornetki z pryzmatami, Schmidt-Peha znacznie tańsze, a utrata światła w nich o wiele więcej.

Podstawowe parametry lornetki

Średnica obiektywu

Zwykle parametry te są wskazane na obudowie lornetki, na przykład "10 × 40".

  • Pierwszy numer „10” - to wielość, to mówi nam, że w tym lornetkę, widzimy obraz obiektu 10 razy więcej (w miarę kątową) niż przy oglądaniu gołym okiem.
  • Druga liczba "40" pokazuje otwór wejściowy obiektywu w milimetrach lub, mówiąc prosto, średnicę przedniej soczewki. Im większy obiektyw, tym więcej światła gromadzi i daje jaśniejszy obraz.

Średnica źrenicy wyjściowej

Średnica wynurzającego się promienia lornetki jest ważna dla obserwacji w warunkach iluminacji zmierzchu. Jeżeli średnica źrenicy wyjściowej lornetki być mniejsza niż średnica źrenicy ludzkiego maksymalnej potencjalnej wrażliwości oka, zapewnia szerszy osoba uczeń nie zostaną wykorzystane, w wyniku ciemniejszy obraz niż to możliwe. Z drugiej strony, jeśli średnica ludzkiej źrenicy rozszerza się do wartości źrenicy wyjściowej lornetki zostaną utracone jej część strumienia światła (jest to szczególnie ważne w odniesieniu do lornetki źrenicy 6 mm lub więcej) i lornetki działa tylko część sił, podobnie lornetki z mniejszym otworem, ale o równych oczach (zbieżność rozmiarów źrenicy lornetki i człowieka) wzrasta przy tej samej wielości.

Po południu średnica źrenicy dorosłego w średnim wieku wynosi 3-4 mm, podczas gdy w nocy źrenica osoby rozszerza się do 7 mm (do 9 mm u niektórych nastolatków w wieku 15 lat). Wraz z wiekiem maksymalna średnica źrenicy osoby zmniejsza się średnio do 6,5 mm po 30 latach, 5,5 mm po 45 latach i 4,5 mm po 80 latach. [2]

W związku z powyższym, mając na lornetkę w warunkach zmniejszonej ekspozycji na światło wymagane lornetki średnicy źrenicy wyjściowej nie jest mniejsza niż 4 mm, a w nocy jest to pożądane, do 5-7 mm, w zależności od wieku.

Współczynnik zmierzchu

Jest to względna wartość, która zależy od krotności lornetki i średnicy soczewki wejściowej soczewki. W takim przypadku jakość optyki nie jest brana pod uwagę.

Współczynnik zmierzchu oblicza się, mnożąc krotność przez średnicę soczewki czołowej i wyodrębniając pierwiastek kwadratowy z wyniku [3].

Lornetka o dużym współczynniku zmierzchowym jest zalecana do obserwacji w warunkach słabego i ciemnego oświetlenia. [4]

Ostrość

Mechanizm ustawiania ostrości

Większość lornetek z pryzmatami ma centralne znaczenie. W takim przypadku ostrość jest najpierw regulowana dla lewego oka (lewego oka), obracając bęben centralny (kółko ustawiania ostrości); następnie, jeśli to konieczne (jeśli obserwator ma inną ostrość wzroku na lewym i prawym oku), prawy okular jest wyregulowany. Dalsza zmiana skupienia lornetki na obiektach bliższych lub dalekich jest wykonywana tylko przez centralny bęben. Są lornetki z indywidualnym lub oddzielnym ogniskowaniem każdego okularu, to znaczy, że okulary nie są połączone mechanicznym systemem. W takim przypadku każda zmiana ostrości lornetki wymaga regulacji lewego i prawego okularu. W tym schemacie stosuje się lornetkę z dalmierzem lub skalę kątową, lornetkę morską z hermetycznym kadłubem, wyspecjalizowane lornetki astronomiczne.

Niektóre lornetka nie mechanizm regulacji czyli: układ optyczny zwykle zapewnia wyraźne obrazy z pewnej odległości od krawędzi soczewki podobnie skonfigurowany fotograficznego na odległość hiperfokalna; (DOF cm). dostosowanie do odległych i bliskich obiektów jest możliwe tylko ze względu na naturalną zdolność oczu do zakwaterowania. Zalety lornetek ze stałym naciskiem obejmują uproszczenie projektu, a co za tym idzie, zmniejszenie kosztów, zwiększenie niezawodności z powodu braku ruchomych części i ulepszonej wodoodpornej obudowy.

Zakres ostrości

Czasami trzeba przejrzeć lornetki znajdujące się w pobliżu, na przykład motyla na kwiatku. Do takich obserwacji wymagana jest lornetka o minimalnej odległości ogniskowania nie większej niż 0,5-1,5 metra.

Oświecenie systemu

Ze względu na charakterystykę techniczną lornetek, dane dotyczące jakości elementów optycznych są rzadko spotykane, chociaż ostateczna jakość obrazu zależy od tego:

  • Niepodświetlony obiektyw odzwierciedla 4 - 5% strumienia świetlnego;
  • soczewka z jednowarstwową polaną - około 1%;
  • soczewka z polaryzacją wielowarstwową (MC) - tylko 0,2% światła.

Ponieważ konstrukcja lornetki to nie jedna, ale kilka soczewek, w praktyce utrata światła jest jeszcze większa. Na przykład, na lornetkę składających się z 6 elementów nieoświeconych powierzchni (12), straty światła wynosi około 40%, podczas gdy w tej samej konstrukcji, z wielowarstwowymi soczewek (MC) powlekanych - tylko 2.4% (to jest 17 razy mniejsza ). Oświeceniowa optyka minimalizuje również odbicia wewnętrzne, poprawiając przejrzystość, odwzorowanie kolorów i kontrast obrazu.

Oznaczyć wielowarstwowe bielenie soczewek zewnętrznych lornetki może znajdować się na fioletowej lub zielonej powłoce soczewek w świetle dziennym. Jednowarstwowe oświecenie jest zazwyczaj niebieskie, z czasami łatwym nachyleniem fioletu. Ale są wyjątki od tych zasad. Dodatkowym sposobem określenia powłoka może być określona jako intensywność odbicia punktowych źródeł światła i powierzchni soczewki rozróżnialność ciemnym tle, różnica ta jest widoczna szczególnie w porównaniu obok siebie. Jakościowe wielowarstwowe oświecenie daje słabo widoczne, ciemne odbicie, z efektem "braku soczewek", a jedno-warstwowe - jaśniejsze i bardziej kontrastowe.

Należy zwrócić uwagę na to, że powłoka nie jest lustrzana ani pomarańczowa. To nie jest wyjaśnienie optyki, ale zastosowanie filtra światła. Specjalny filtr światła jest stosowany w celu poprawy obserwacji w warunkach mgły. Filtr ten znacznie zmniejsza światło w widmie z czerwonego na żółte i częściowo niebieski, indygo, widma fioletowe (to jest światła, który oko ludzkie jest najbardziej wrażliwe). [ źródło nie określono 2189 dni ]

Odpowiednio, zgodnie z kolorem soczewek zewnętrznych lornetki, można już wyciągnąć pewne wnioski - jaka jest jakość soczewki i z jakiego rodzaju powłoki są wykonane.

Elementy asferyczne

W projektowaniu wielu lornetek stosowane są również soczewki asferyczne. Zwiększają ostrość i kontrast obrazu, minimalizując zniekształcenia optyczne.

Obrysowany punkt oczny

Wiele lornetek ma oderwany punkt oczny ze względu na dużą część roboczą okularu. Oznacza to, że podczas obserwacji możesz trzymać lornetkę w pewnej odległości od oczu i jednocześnie widzieć pełny obraz. W takim przypadku możliwe jest przeglądanie lornetki w okularach bez pogarszania jakości obrazu.

Stabilizacja obrazu

Stabilizator obrazu jest jedną z nowych właściwości współczesnej lornetki. W lornetce znajdują się dwa żyroskopy działające na wbudowanych bateriach, które zwykle trwają kilka godzin. Stosuje się tam, gdzie obserwator zazwyczaj znajduje się na poruszającej się powierzchni (nawigacja, aeronautyka itp.).

Jaka jest różnica między monokularą a lornetką?

To pytanie bardziej dotyczy nie profesjonalistów, ale nowicjuszy, którzy zdecydowali się na mikroskopię lub wprowadzenie inteligentnych dzieci. Rodzice chcący kupić trochę uczony dobrych technik obserwacyjnych, często mają na myśli tylko najprostsze kontrastu mikroskop monocular lornetki na: „rozważyć jeden lub dwoje oczu.” Stopniowo, w praktyce, dochodzi do zrozumienia, że ​​są one różne kardio. Po pierwsze - w dziedzinie aplikacji. Są tworzone dla zupełnie innych celów, niektóre należą do klasy szkolenia, inne - laboratoryjne lub instrumentalne, tj. są wykorzystywane przez profesjonalistów do wykonywania wysoce wyspecjalizowanych zadań w działalności naukowej, medycznej lub przemysłowej.

Jaka jest różnica między mikroskopem jednookularowym a mikroskopem binokularnym? można zrozumieć z cech konstrukcyjnych:

  • Waga i wymiary. "Mono" - kompaktowy, łatwo umieszczony na zwykłym biurku, nie zajmuje dużo miejsca do pracy;
  • Monokulatory lepiej odpowiadają ogólnemu procesowi edukacyjnemu, często mogą "spróbować" od razu dwie metody badań - w jasnym polu w świetle przechodzącym i odbitym.
  • W lornetce badanie leków występuje z dwoma oczami. Stwarza to efekt stereo przy rozważaniu masowych, niemikroskopowych ciał.
  • Jeśli urządzenie lornetki nie jest specjalnie zaprojektowany dla dzieci, Rozstaw pomiędzy rurą okularu trudno będzie dostosować się do oczu dzieci - w końcu będzie wyglądać wszystkie takie same w jednej z okularami, a drugi pozostanie niewykorzystany.
  • Dla „Beano” charakteryzuje się złożonym systemem oświetlenia i modułowej budowie możliwe jest uaktualnienie - dodawanie filtrów polaryzacyjnych, Świetlówki opakowanie kontrastu fazowego, ciemnego pola skraplacza.

Jeżeli intencją jest, aby rozpocząć naukę mikrokosmosie, i nie ma szkolenia w przypadku trzeba przyciągnąć ekscytujące podwyższonego ryzyka ich dziecko przedszkolnym lub wiek szkolny, a następnie wybierz monocular mikroskopu. Dzięki niemu można zwiększyć liczbę mikrobiologów botanicznych i fizjologicznych - komórek roślinnych, substratów, owadów, organizmów jednokomórkowych (infuzoria, ameba). Mikroskopy binokularowe mają lepszą optykę, zdejmowalne obiektywy szerokokątne, komfortowe widzenie i są odpowiednie dla osób, które będą z nich korzystać w pracy - na przykład badanie krwi i wykrywanie określonych bakterii. Z reguły mają większy wzrost, jest to w granicach 40 - 2000 razy.

Oba typy obsługują funkcję fotografowania mikroobiektów. Wymaga to dodatkowego wyposażenia - aparatu cyfrowego (okular wideo). W niektórych mikroskopach dwuokularowych zaimplementowano wbudowany system wizualizacji - "trinokular". Komunikacja z komputerem odbywa się za pomocą oprogramowania i kabla USB. Obraz jest wyświetlany w czasie rzeczywistym.

Wizja obuoczna

Wprowadzenie

Z natury osoba musi mieć wizja obuoczna, co daje wyraźne wyobrażenie o pojedynczym obrazie podczas pracy dwa mięśnie oka.

Ta wizja idealnie nadaje się do przyjęcia na stanowiska, w których wymagana jest maksymalna widoczność. Test widzenia można przeprowadzić za pomocą kilku metod. Nie należy wykonywać skomplikowanych zabiegów w celu diagnozy, nie tylko okulisty, ale także w domu.

Czym jest wizja obuoczna?

Umiejętność wyraźnie widać obraz z dwoma oczami jednocześnie wywołany wizja obuoczna. Jest to idealna sytuacja, w której kora mózgowa rejestruje obrazy pochodzące z dwojga oczu w jednym czystym i dokładnym obrazie.

Kiedy mówimy o widzeniu obuocznym, w którym ustalane są objętości obiektów otaczających, termin ten widzenie stereoskopowe. W tej sytuacji odległość między obiektami jest tworzona w najbardziej naturalny sposób.

Pomoc. Obecność widzenia obuocznego jest obowiązkowo sprawdzana przez osoby, których obowiązki zawodowe są związane z dokładnością i klarownością percepcji wizualnej, na przykład ważne jest, aby mieć doskonałą widoczność dla kierowców, pilotów, marynarzy.

W przeciwieństwie do stereoskopii istnieje pojęcie jednookularowe widzenie (dopuszczalna widoczność z jednym okiem), która poprawia i poprawnie przechwytuje wysokość, szerokość i kształt otaczających obiektów, ale nie może określić prawidłowej odległości między nimi.

Wizja obuoczna daje możliwość poszerzenia pola widzenia i dokładniejszej znajomości obrazów wizualnych. W ten sposób jest osiągnięty maksimum ostrość percepcji wzrokowej.

Mechanizm i warunki

Kiedy idealny wizja obuoczna, odpowiedzialny za fuzja w korze mózgowej dwóch obrazów z obu siatkówek do stereoskopowego obrazu odruchu, jest dostrojony najdokładniej.

Aby uzyskać dokładny pojedynczy obraz z obrazu sąsiedniego obiektu, konieczne jest, aby kształt i rozmiar odpowiadały obrazom uzyskanym na siatkówce.

Powierzchnia jednej siatkówki ma pewną liczbę odpowiadający punkty. Punkty te rezonują z inną siatkówką. Zbiór obszarów asymetrycznych (rozbieżnych) jest zwykle nazywany nieidentycznym. W przypadku, gdy obraz obiektu uderza w odmienne punkty siatkówki, jego fuzja w jedno i dokładne nie występuje i występuje drganie.

Proszę o uwagę. W ruchu noworodkowym gałek ocznych nie są skoordynowane, w związku z tym nie mają żadnych oznak widzenia obuocznego.

Począwszy od 6 - 8 tygodni życia, oczy dzieci stają się zdolne do mocowania obiektów dwojgiem oczu. W ciągu 3 - 4 miesięcy rozwija się stabilne stężenie obuoczne. Odruch fuzyjny powstaje od 5 do 6 miesięcy. W wieku 12 lat dziecko ma już wizję pełną i wysokiej jakości.

Warunki dla pełnej lornetki to:

  • zdolność do bifovealnoi fuzji (fusii);
  • praca wszystkich mięśni gałki ocznej musi być w pełni skoordynowana, a gałki oczne muszą być równoległe równolegle, patrząc z daleka;
  • należy uwzględnić prawidłowe ruchy gałek ocznych przy rozpatrywaniu konkretnego przedmiotu;
  • oczy powinny znajdować się w jednej płaszczyźnie poziomej i czołowej;
  • ostrość wzroku po obu stronach powinna wynosić co najmniej 0,3 - 0,4, co zapewnia powstawanie wyraźnego obrazu na siatkówce;
  • ilość widocznych obiektów na siatkówce powinna być taka sama;
  • przezroczystość rogówki, soczewki, szkła szklistego;
  • siatkówka nie powinna mieć żadnych patologicznych zmian;
  • zdrowe powinny być nerwami wzrokowymi i oddziałami analizatora wzrokowego (chiasmus, przewód wzrokowy, ośrodki podkorowe, kora półkul mózgowych).

Badanie widzenia obuocznego

Wizję obuoczną można przetestować na kilka sposobów:

  • Doświadczenia Sokolova lub metoda "hole in the palm". Pacjent powinien rozejrzeć się w odległości przez obiekt, złożyć na 3 cm rurkę, na przykład zwykłą kartkę papieru. Następnie, przed drugim okiem z dystalnym końcem rurkowatego przedmiotu, odsłonięto dłoń. Wrażenie obecności dziury w środku dłoni powinno wynikać z nałożenia obrazu. Patrząc przez obraz, widziałem go przez telefon. Jeśli wystąpi taki efekt u ludzi, to zdał test na obecność widzenia obuocznego.
  • Metoda Łydka lub próbka z pominięciem. W tej metodzie zaostrzaj dwa ostre szprychy lub inne wydłużone przedmioty. Jedną ręką podłużną igłę trzyma się poziomo, drugą - pionowo. Zadanie polega na połączeniu tych dwóch obiektów w jednym wspólnym punkcie, z otwartymi oczami, zbliżając ręce do siebie. Jeśli nie możesz poradzić sobie z zadaniem, możesz zdiagnozować jednooczne widzenie.
  • Czytanie ołówkiem. Kilka centymetrów przed nosem umieść ołówek, który prawdopodobnie zakrywa część tekstu, znajdujący się dalej od nosa. Wizja obuoczna pozwala swobodnie czytać tekst i rozróżniać wszystkie litery, ponieważ oczy są w "przyjaznej zgodzie", a z przeszkodą przed jednym okiem, druga doskonale widzi wszystko.
  • Czteropunktowy test kolorów. Temat otrzymuje kolorowe okulary (filtry), przez które musi wziąć pod uwagę kolor obiektów przed sobą. Jeśli okulary są z zielonego i czerwonego szkła, to dana osoba ma za zadanie zobaczyć czerwone, zielone i białe przedmioty. Jeśli wynik jest dodatni, elementy będą wyglądały odpowiednio na czerwono i zielono, a biały nabędzie mieszany kolor tych dwóch opcji kolorów. O widzeniu jednoocznym będzie kolor białego obiektu w kolorze soczewki oka wiodącego.

Pomoc. Wizję obuoczną można rozwinąć w każdym wieku. Jedynym wyjątkiem jest istniejący zez.

Zakłócenia widzenia obuocznego

Kiedy ugięcie osi wizualnej Pojawia się jedno oko ze wspólnego punktu fiksacji strabismus. Jest to najczęstsza przyczyna upośledzenia widzenia obuocznego. Często występuje u dzieci w wieku przedszkolnym.

Przyjazny strabismus występuje, gdy oba oczy odchylają się pod takim samym kątem dla różnych kierunków spojrzenia. Paradialny zez jest uważane za odchylenie oka w innym kierunku spojrzenia z różnymi wskaźnikami.

Są też trzy rodzaje zeza: zbieżny, rozbieżny i pionowy.

Jeśli stałe odchylenie widzenia jest obserwowane tylko przez jedno oko, to jest jednolita naruszenie.

Jeśli zaburzenie obserwuje się naprzemiennie w obu oczach, nazywa się je naprzemiennie.

Stopień Wewnątrz mierzony jest strabismus stopnie, które są obliczane z kąta wychylenia koszenia oka. W tym przypadku rozróżnia się także widzialny zez, w którym jedno oko jest nieustannie odchylane od punktu skupienia i ukryte. Utajone odchylenie można wykryć tylko wtedy, gdy oczy obu oczu są rozdzielone. Najczęściej do tego użyj metody zamykania jednego oka dłonią.

Wniosek

Wizja obuoczna - naturalna wizja bez odchyleń, nieodłącznie związana z jakąkolwiek osobą. Przy każdym naruszeniu, w dniu oka pojawia się awaria, a osoba traci przejrzystość percepcji. Aby obserwować dokładność widzenia, stosuje się wiele metod, które są szczególnie konieczne, a nawet obowiązkowe dla osób, które mają wyraźne poczucie wizualnej percepcji zawodu.

Przydatne wideo

Proste sposoby diagnozowania widzenia obuocznego w poniższym filmie:

Korzystanie z lornetki w stomatologii

Jednym z najczęstszych dolegliwości zawodowych u dentysty jest upośledzenie wzroku. Jest to bezpośrednio związane ze specyfiką pracy - długoterminową koncentracją na małych obiektach, która nie może jednak prowadzić do pogorszenia funkcji wzrokowej. Dlatego w codziennym życiu dentyści często używają soczewek kontaktowych lub okularów.

Aby zapewnić, że jakość pracy nie uległa pogorszeniu widzenia, w ostatnich latach opracowano specjalistyczne systemy optyczne dwuokularowe. To najnowszy produkt, który wzbudził żywe zainteresowanie wśród stomatologów. Podobnie jak w przypadku wszystkich innowacji, oprócz oczywistych zalet, istnieją również strony, które poruszają kwestie wymagające wyjaśnienia. Spróbujmy szczegółowo zrozumieć, co jest reprezentowane i jak stosowane są systemy optyczne w stomatologii.

Lornetki stomatologiczne

Pierwsze, najczęstsze nieporozumienie - optyka nie jest wymagana dla dentystów z dobrym wzrokiem.

Wbrew temu stwierdzeniu istnieją argumenty:

  • w celu osiągnięcia maksymalnego rezultatu, zwłaszcza w pracy z małymi ogniskami patologii, do pracy niezbędny jest dobry wzrost;
  • Aby uniknąć innych patologii charakterystycznych dla tego zawodu, zwłaszcza skoliozy, potrzebna jest optyka wysokiej jakości. Lekarz przestaje nieustannie męczyć oczy, poprawia się jego postawa, a wraz z nim krążenie krwi i zdolność do pracy.

Praca z optyką binokularną wpływa na wiele obszarów. Głównym jest implantologia, w której głównym zadaniem jest instalacja implantu, natomiast oś musi pokrywać się z osią drugiej szczęki. Aby to zrobić, musisz ustawić ją z maksymalną dokładnością na pewnym poziomie w płaszczyźnie poziomej. Badając kanał korzenia zęba i wykonując leczenie endodontyczne, konieczna jest ocena wizualna. Innym ważnym obszarem jest ortopedia i leczenie przywracające zęby. Prostym przykładem jest formowanie półki w strefie prawie dziąseł. Jest to prawie niemożliwe bez wystarczającego zwiększenia. To samo można powiedzieć o manipulacjach przywracania - tworzeniu punktów kontaktowych, pasowaniu marginalnym.

W dobrze wyposażonych laboratoriach technicznych takie przyrządy są wykorzystywane do modelowania i aplikacji konstrukcji ceramicznych, zwłaszcza do prac, które będą służyć w przyszłości jako rodzaj reklamy dla mistrza (efekty specjalne i odcienie).

W zagranicznych placówkach oświatowych, w których kształci się lekarzy dentystów, od dawna wprowadzono wykłady na temat systemów optycznych, co oznacza, że ​​optyka obuoczna nie jest już czymś nowym i niezwykłym dla specjalistów na każdym poziomie.

Lornetki w stomatologii

Drugim najczęstszym błędnym przekonaniem jest to, że cała optyka niszczy pierwotną dobrą wizję.

To nie tak. Negatywny wpływ wywiera jedynie słaba jakość optyki lub taka osoba, która nie posiada specjalnej wiedzy, wybrała się na podstawie swoich odczuć, bez konsultacji ze specjalistą. Przy właściwym podejściu, uszkodzenie wzroku jest wykluczone.

Przy wyborze optyki należy wziąć pod uwagę kilka kryteriów:

  1. obecność na oznakowaniu lub w opisie wyposażenia napisu HR "Wysoka rozdzielczość - wysoka rozdzielczość". Oznacza to, że soczewki zostały wykonane przy użyciu specjalnej technologii, która nie dopuszcza żadnych błędów w całym polu widzenia.
  2. W przypadku konturów o wysokiej rozdzielczości i bez zmiany kolorów, tylko soczewki achromatyczne zmieszczą się w załamaniach!
  3. klarowność obrazu zależy bezpośrednio od tego, jakie soczewki są pokryte (powłoka powinna wynosić 0,3-0,5% i mieć funkcję eliminowania odruchów światła).
  4. międzynarodowe standardy przyjęte dla systemów optycznych (IP 65) zapewniają ścisłe przestrzeganie zasad odporności na kurz i wilgoć. Informacje na ich temat powinny znajdować się w instrukcjach dołączonych do produktu. Znaczenie tych kryteriów jest następująca: 1-2 lat, ponieważ mogą wystąpić początek dekompresji, co spowoduje zamglenie soczewek, zanieczyszczenia mechaniczne z małych cząstek pyłu, wszystko to stwarza znaczne zakłócenia w pracy. Wybór producenta powinien być starannie wybrany.

System lornetkowy

  • Aby rozpocząć wybór soczewek optycznych jest z mniejszym wzrostem. To jest niezmienna zasada. Bez względu na to, jak małe będą musiały być widoczne szczegóły.
  • Wybierz mniejszy wzrost, który najlepiej pasuje do Twoich potrzeb. Pamiętaj, że najmniejsze powiększenie ułatwia pracę z lupą i rozszerza pole widzenia.
  • Zaakceptuj najbardziej komfortową pozę, w której wszystkie niezbędne narzędzia będą dostępne, a bezpośrednia postawa pozostanie, a wszystkie szczegóły, z którymi będziesz pracować, będą wyraźnie widoczne. Sprawdź odległość od oczu do strefy, z którą chcesz pracować. W schemacie dołączonym przez programistę znajdź najbliższą odległość, nominalnie odpowiednią do działania. Równocześnie wybierane jest pole widzenia (brany pod uwagę jest stopień powiększenia!).
  • Szkło powiększające można zamocować na następujące sposoby: za pomocą ramy, obręcza lub kasku. Aby utworzyć pożądaną pozycję optyki, należy zwrócić uwagę na regulację uchwytu i wybrać preferowaną opcję mocowania szkła powiększającego.
  • Następnie musisz ustawić odległość między uczniami. Idealnie byłoby, gdyby instalacja zakładała regulację każdego monokularu osobno.
  • Wykonaj codzienną pracę, dostosuj optykę tak, aby głowa była jak najcieńsza. Zabezpiecz wszystkie części. Możesz rozpocząć pracę.

Używaj projektantów optycznych w pracy regularnie i poprawnie. Nie marnuj swojego zdrowia.

Mikroskopy lornetkowe

Konwencjonalny mikroskop z jednym okularem, służący do obserwacji jednym okiem, ma dwie główne wady. Pierwszą wadą jest to, że przy tej obserwacji, gdy drugi rozdział nie uczestniczy w procesie percepcji wizualnej, oko robocze staje się coraz bardziej zmęczone, a postrzeganie obserwowanego obrazu daje mniej żywe wrażenie. Ponadto u osób stale pracujących pod mikroskopem widzenie obuoczne jest nieco nienormalne, ponieważ ze względu na częste i długie obserwacje jednym okiem zmniejsza się zdolność widzenia stereoskopowego. Drugą wadą jest to, że gdy wykluczona jest obserwacja jednooczna, wyklucza się możliwość oceny tekstury, kształtu obserwowanego obiektu (leku). Stereoskopowe widzenie pozwala ocenić względną pozycję elementów leku w różnych płaszczyznach, co jest bezsporne nie tylko wygodne, ale czasami po prostu konieczne.

Mikroskop binokularowy został wynaleziony w XVII wieku., Ale tylko w XIX wieku. zaczęto używać, a ostatnio pojawiły się nowoczesne, nowe i wygodne wzory. Istniejące typy mikroskopów binokularnych można podzielić na dwie grupy: mikroskopy biologiczne i instrumentalne. Mikroskopy biologiczne mają duży wzrost i są przeznaczone głównie do badań laboratoryjnych, medycznych. Takie urządzenia są wykorzystywane w celach edukacyjnych w ogólnych kursów biologii, botaniki, zoologii, weterynarii itp mikroskopów Tool (mikroskop stereoskopowy.) - ten typ charakteryzuje nie tyle powiększenie i do codziennej pracy. Często takie urządzenia są używane w inżynierii przyrządów, mineralogii, a także w instalacjach radiowych.

Jako mikroskopy instrumentalne, takie modele jak: Micromed MS-2 ZOOM var. 2CR lub Micromed MS-2 zoom var. 2 TD-2, który zawiera uniwersalny statyw.

Do badań biologicznych stosuje się modele mikroskopowe Micromed 1 var. 2-20 i Micromed 2 var. 2-20.

Niezależnie od rodzaju mikroskopu, czy to mikroskop biologiczny, czy instrumentalny, możliwe jest zastosowanie systemów obrazowania w połączeniu z mikroskopem. W niektórych nowoczesnych mikroskopy binokularowe Trzeci kanał optyczny znajduje się w głowicy optycznej mikroskopu. Instrumenty, które mają taki kanał, nazywane są mikroskopami trinokularowymi. Nie ma zasadniczej różnicy między tym ostatnim a lornetką dla obserwatora. Trzeci kanał zapewnia tylko wygodę obsługi kamer pod mikroskopem. W przypadku lornetki okular wideo lub aparat cyfrowy jest wkładany bezpośrednio do otworu ocznego. W wersji z głowicą trinokularną dostępny jest oddzielny kanał. Niewątpliwie jest to wygodne, ponieważ Nie ma potrzeby ciągłej wymiany okularu i kamery, co daje badaczowi dodatkową łatwość użycia.

Początkujący mikroskop często napotyka problem z ustawianiem okularów.